De 5 beste én slechtste Netflix-films, voor u gewikt en gewogen (1): een nat washandje én kurkdroge, zwarte humor

Netflix poogt dit jaar een slordige 80 eigen films uit te brengen. Op vrijdag 23 februari pakken ze al uit met één van hun meest prestigieuze releases tot nog toe: ‘Mute’, het nieuwe sf-epos van ‘Moon’- en ‘Source Code’-regisseur Duncan Jones, met onder meer Alexander Skarsgård, Paul Rudd en Sam Rockwell. Hoog tijd dus om de balans op te maken: deze week serveren wij u de vijf meest glorieuze én de vijf meest affreuze films die exclusief door de streamingdienst worden aangeboden. First up: de vijfde slechtste en de vijfde beste film op Netflix!


De slechtste, #5: ‘You Get Me’

Als u gaat graven in de meurende afvalbak die Netflix soms kan zijn, dan komt u tegen de bodem van het stapeltje deze stinker tegen: ‘You Get Me’ – de titel alleen al! – is een blinkende tienervariant op ‘Fatal Attraction’, maar dan vóór millennials, dóór een legertje stoere Abercrombie & Fitch-mannequins. Een sexy thriller, zien we de makers nog zeggen, maar dan zo heet als een nat washandje en zo spannend als een slap koord.

In een openingsscène waarin de klefheidsmeter onherroepelijk rood kleurt, om vervolgens in duizend stukjes uiteen te spatten, maken we kennis met het supermegacute koppeltje Tyler (Taylor John Smith) en Alison (Halston Sage). Ze kramen dingen uit als, ‘Hiervoor was alles zwart-wit, nu is er kleur’, en ‘Liefde verandert alles!’ – en intussen blaren de meest zielloze EDM-nummertjes door de speakers. De tortelduifjes vliegen elkaar echter in de haren wanneer blijkt dat Alison, het engeltje, vroeger een meer liederlijk bestaan leidde in San Francisco. Na een ruzie is het uit tussen hen. Enter de verleidelijke, gevaarlijke Holly (Bella Thorne), die er als de pinken bij is om Tyler de hare te maken. Ze grindt vrolijk tegen ‘m aan, biedt hem een twijfelachtig pilletje aan (‘Als jij slikt, dan ik ook!’) en voor je het weet zitten ze op z’n Megans de horizontale samba te dansen in haar vorstelijke villa. Alleen: niet veel later komt het weer goed tussen Alison en Tyler. En dat kan Holly niet verkroppen.

Wat loopt er allemaal mis met ‘You Get Me’? Vooreerst is de ‘Fatal Attraction’-ripoff intussen een genre op zich geworden, dus kondigt elke plotwending zich hier twintig minuten van tevoren aan met een aangetekend schrijven. Boring! De acteurs lijken bovendien allemaal weggelopen uit een kalender: Taylor John Smith doet Hayden Christensen uit de ‘Star Wars’-prequels op een toonbeeld van dramatische reikwijdte lijken, een groot romantisch orator (‘Ik haat zand’). Rondom hem krioelt het van de Disney-sterretjes en Vine-beroemdheden. Als zij ooit al eens een emotie van dichtbij hebben gezien, dan zal het wel op internet zijn geweest. De dialogen? Die tarten alle verbeelding. Zegt de ene fotografe tegen de andere: ‘Tumblr is geweldig!’ Of nog, een antwoord op de vraag waarom Holly zich verdacht gedraagt: ‘Ze zit niet eens op Facebook!’ In de finale muteert de film nog tot een idioot slashertje. Lachen, maar tegen dan is het kalf al lang verdronken.

Nee, hiermee vergeleken waren de ook al niet fantastische, gelijkaardige films ‘Swimfan’ en ‘Fear’ (met een jonge Mark Wahlberg en Reese Witherspoon!) cinematografische parels. Enig lichtpuntje? In deze tijden is het goed om te zien dat sommige vrouwen óók geen nee kunnen aanvaarden. ‘You Get Me’? Een baken van gendergelijkheid!


De beste, #5: ‘I Don’t Feel at Home in This World Anymore’

Gelukkig kan Netflix ook een warm bad van culturele ontdekkingen zijn, en één van de vrolijkst opspattende bubbels die wij al ontdekt hebben, is deze ‘I Don’t Feel at Home in This World Anymore’. Oké, de titel suckt, maar verder was dit regiedebuut van acteur Macon Blair (de acteur met de hondenblik uit ‘Blue Ruin’) één van de meest verrassende, warmhartige en geestigefilms van 2017.

Het verhaal begint wanneer het doodbrave sloortje Ruth (Melanie Lynskey), een verpleegassistente, één van haar ouders verliest en – terug thuis aangekomen – ook nog eens merkt dat ze beroofd is geweest. Opeens knapt er iets in haar, en ze trekt op een soort slecht overwogen, stuurloze wraaktocht om haar spullen – en, zo krijg je langzaam door: haar menselijke wáárdigheid – terug te veroveren. Onderweg komt ze een inepte boevenbende tegen, een op scheiden staande flik en een verveelde, rijke huisvrouw, maar vooral ook: haar excentrieke buurman Tony (een hilarische Elijah Wood), een diepgelovige, goedbedoelende ziel die graag naar metalmuziek luistert terwijl hij met zijn nunchaku’s staat te zwaaien. Terwijl rondom hen het geweld almaar bruter wordt, groeien de twee naar elkaar toe.

‘I Don’t Feel at Home in This World Anymore’ werd het vaakst vergeleken met de films van de Coen-broers en inderdaad: er waait door dit filmpje eenzelfde soort kurkdroge zwarte humor, en de plot heeft van ver wel iets weg van ‘The Big Lebowski’ – waarin óók enkele oenen voor de voeten van enkele sullige misdadigers liepen. Maar toch is Macon Blair erin geslaagd om dit universumpje volledig het zíjne te maken. Want onder de absurde set pieces en de zachte indie-vibe suddert een droef, oprecht, behoorlijk donker gevoel van onvrede. ‘Iedereen is een klootzak,’ horen we Melanie Lynskey, de prachtige actrice die het sinds haar doorbraakrol in ‘Heavenly Creatures’ een stuk minder goed verging dan haar tegenspeelster Kate Winslet. En je voelt dat het haar píjn doet om dat te zeggen, dat ze eigenlijk meer verwachtte – van de mensheid, van het leven, van zichzelf. Melanie Lynskey is het hart en de ziel van de film; Ruth is de rol die ze altijd verdiende.

Iedereen die zich ooit al eens geërgerd heeft in het verkeer, die wel ‘ns onvriendelijk behandeld wordt bij het loket van de gemeente, die zijn meewarig glimlachende collega’s graag zou willen trakteren op een loeiende muilpeer – iederéén dus – zal iets herkenbaars aantreffen in dit filmpje. En tegelijk is het een balsem tegen dat soort hatelijke gevoelens. Nú noteren: met Macon Blair is een niet-alledaagse, te koesteren regisseur opgestaan.


Lees hier deel 2.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234