De 5 beste én slechtste Netflix-films, voor u gewikt en gewogen (3): een klef drama en een piekfijn geregisseerde klasseprent

Netflix poogt dit jaar een slordige 80 eigen films uit te brengen. Op vrijdag 23 februari pakken ze al uit met één van hun meest prestigieuze releases tot nog toe: ‘Mute’, het nieuwe sf-epos van ‘Moon’- en ‘Source Code’-regisseur Duncan Jones, met onder meer Alexander Skarsgård, Paul Rudd en Sam Rockwell. Hoog tijd dus om de balans op te maken: deze week serveren wij u de vijf meest glorieuze én de vijf meest affreuze films die exclusief door de streamingdienst worden aangeboden. Vandaag dringen we de top 3 binnen!


Lees hier deel 2

De slechtste, #3: ‘Irreplaceable You’

In de eerste scène van ‘Irreplaceable You’ zie je al de grafzerk van het hoofdpersonage. ‘Ik mis eigenlijk niks,’ mijmert ze vanuit het hiernamaals. ‘Behalve Sam, de liefde van mijn leven, mijn alles.’ Op dat moment hadden wij al zin om een gigantische scheet in de richting van onze tv te mikken. Want we hadden het meteen door: ‘Irreplaceable You’ is een romantisch drama zo cynisch als de gemiddelde Nicholas Sparks-verfilming – een ‘Fault in Ours Stars’ uit de hel!

Wanneer Abbie (Gugu Mbatha-Raw heeft blijkbaar geen goeie deal met Netflix, want zij speelde ook al de hoofdrol in de stinker ‘The Cloverfield Paradox’) denkt dat ze zwanger is, gaat ze naar de dokter samen met haar vriendje Sam (Michiel Huisman, de onweerstaanbare hunk Daario Naharis uit ‘Game of Thrones’, moet hier doorgaan voor een stuntelende nerd). Daar krijgt ze slecht nieuws: wat ze in haar buik voelt, is geen baby, maar wel een tumor ter grootte van een mandarijn. Ze heeft niet lang meer te leven. Omdat ze haar Sam zó graag ziet, besluit ze om hem te helpen: ze gaat, zonder dat hij het weet, op zoek naar een lief voor hem met wie hij gelukkig kan zijn nadat zij er niet meer is.

'Het voelt allemaal zo fake aan als de poep van Pommeline'

Knap: regisseuse Stephanie Laing verbetert al in de eerste tien minuten van de film het wereldrecord ‘clichés opstapelen’. Zweverige voice-overs! Zeemzoeterige kijk-eens- hoe-verliefd- ze-zijn- montages! Pingelende pianotoetsen! Maar het voelt allemaal meteen zo fake aan als de poep van Pommeline. De sets zien eruit als overbelichte tafereeltjes uit de IKEA-catalogus en de romantische scènes lijken wel een spotje voor wasverzachter (wat zien die bedlakens er zacht en proper uit!). De dialogen, intussen, klinken alsof scenariste Bess Wohl ze kopieerde van een wenskaartje. ‘Wat als het tussen ons was misgelopen?’ – ‘Onmogelijk!’ ‘Wat als we de hele dag in bed zouden blijven?’ – ‘Dan zou dat de beste dag ooit zijn!’ Wanneer Abbie het nieuws van de kanker verneemt, hoor je haar denken: ‘Er zijn momenten die alles veranderen.’ En de lucht is blauw, en één plus één is twee.

Dat klinkt nu allemaal als een klef drama – en dat ís het ook wel: tegen het einde zitten de makers zo hard aan je traanklieren te trekken dat wij nu rondlopen met een blauw oog – maar ‘Irreplaceable You’ probeert tegelijkertijd, net als pakweg het superieure ‘50/50’ met Joseph Gordon-Levitt en Seth Rogen, een leuke komedie te zijn. In één pijnlijk ongrappige scène staan enkele schattige kleuters – de mooiste snoetjes uit een Benetton-campagne – in een aquarium vragen te stellen aan de gids over enkele parende vissen (‘waarom doen ze het met zijn zessen?’). Wanneer de gids daarop het concept van monogamie uitlegt, merkt één van de kleutertjes op: ‘Mijn mama is er nochtans vandoor met de tandarts. Papa zei dat ze een gaatje moest laten opvullen.’

Oké, daar moesten we eigenlijk nog wel even mee gniffelen. Maar de rest van de moppen zijn zo slecht dat wij ze vaak niet begrépen. Zo zegt Abbie’s datende collega over haar Tinder-match: ‘Hij heeft me net een dick pic gestuurd. Dat is nog maar level 1, zegt hij – hij heeft ook nog een level 2 en 3!’ Heeft-ie daaronder dan nóg twee lullen hangen? Wat bedóélen ze?

Maar het ergst van al is dat niemand die in de film voorkomt zich ook maar eventjes gedraagt als een mens van vlees en bloed. De acteurs lijken wel robotten, in elkaar geknutseld door aliens die jarenlang menselijke gedragingen hebben bestudeerd door alleen maar naar Hollywood-romcoms te kijken. ‘Irreplaceable You’ voelt niet alleen onecht aan, maar zelfs váls: je kan bijna de zure adem ruiken van de dikke executives die op de set stonden met hun dikke sigaren om te zien of hun geld wel goed werd geïnvesteerd – en of er wel genoeg elementen in de film werden gestopt die volgens marktonderzoek populair waren bij de juiste doelgroep. ‘Regisseur! Zorg dat die mooie roze iPhone zo vaak mogelijk in beeld komt!’

Na een halfuurtje waren wij eigenlijk al klaar om zélf voor de korte pijn te kiezen en dit tranendal voor altijd te ontvluchten – lagen we aan een baxter, we hadden ‘m meteen ontkoppeld.


De beste, #3: ‘Blade of the Immortal’

Of toch niet, want dan hadden we déze mijlpaal gemist! Takashi Miike, de wildste Japanse cineast sinds Seijun Suzuki, heeft in zijn filmografie de triple digits bereikt – normaal gezien het voorrecht van pornoregisseurs – en heeft met de bovennatuurlijke, hypergewelddadige samoeraiprent ‘Blade of the Immortal’ dus zijn maar liefst honderdste film uitgebracht. Nog meer reden tot vreugde: het is een hele goeie!

Als u Takashi Miike een beetje kent – bijvoorbeeld van entertainende trash als ‘Ichi the Killer’, de ‘Dead or Alive’-trilogie of het beruchte, sublieme ‘Audition’ – dan weet u dat de man niet kijkt op een litertje opspattend bloed meer of minder. (Réken maar dat Quentin Tarantino in het donkerste hoekje van zijn kelder een heel rek heeft gereserveerd voor de Japanse grootmeester van de geflipte B-film!) Maar als het moet, kan hij ook stijlvol zijn. Zo was ’s mans ’13 Assassins’ uit 2010 een enorm spannende, strakke hommage aan Akira Kurosawa’s ‘Seven Samurai’. ‘Blade of the Immortal’ valt zo’n beetje tussen de extremen van Miike’s filmografie in: dit fantasieverhaal over een onsterfelijke krijger die zich ontfermt over een jong meisje dat haar vader wil wreken, is zowel een sardonische gruwelfilm – vol met de hem kenmerkende donkere humor – als een piekfijn geregisseerde klasseprent.

Om dat te zien, hoef je maar te kijken naar de eerste vijftien minuten, die volledig in glorieus zwart-wit zijn gedraaid. Die strakke beeldkaders! Die poëtische composities! Dat geduldige camerawerk! Dat kom je toch alleen maar tegen in de superstijlvolle Japanse cinema. Geniale vondst: het moment waarop de dappere krijger – na een hondsbrutaal gevecht tegen honderd krijgers tegelijk – zijn onsterfelijkheid krijgt, is het moment waarop Miike switcht naar kleur. Misschien dat er gewoon een bloedspatje in ons oog is geraakt, maar die sequens vonden wij van een ontroerende schoonheid. Daarna wordt de film trashier – check die scène waarin de afgehakte hand van onze held achter een boom blijft steken! – maar toch lijkt Miike er te allen tijde een punt van te maken: ‘Jongens en meisjes, regisseren kán ik!’

Nog dit: in tijden waarin de slechteriken in de cinema allemaal kleurloze CGI-popjes zijn (herinnert u zich nog Steppenwolf uit ‘Justice League’?) pakt Miike uit met de coolste bende killers sinds de Deadly Viper Assassination Squad uit ‘Kill Bill’. De held – zelf een intrigerende figuur vol knappe littekens die verlangt naar de dood – komt op zijn tocht alleen maar kleurrijke schoften tegen die allemaal hun eigen, gepersonaliseerde moordmethodes hebben. Ze hebben ook allemaal de coolste wapens: bijlen aan kettingen, gigantische speren, honderd verschillende werpsterren... Maar wij vragen voor onze verjaardag toch dat immens coole dubbele samoeraizwaard waarmee de onsterfelijke krijger in de laatste scènes alles kapotmaakt. Ideaal om in de tuin de struiken te snoeien. Kiiiii-ya!

Morgen deel 4

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234