null Beeld

De 5 beste én slechtste Netflix-films, voor u gewikt en gewogen (5): met de állerbeste film op een streamingdienst ooit

Netflix poogt dit jaar een slordige 80 eigen films uit te brengen. Op vrijdag 23 februari pakken ze al uit met één van hun meest prestigieuze releases tot nog toe: ‘Mute’, het nieuwe sf-epos van ‘Moon’- en ‘Source Code’-regisseur Duncan Jones, met onder meer Alexander Skarsgård, Paul Rudd en Sam Rockwell. Hoog tijd dus om de balans op te maken: deze week serveren wij u de vijf meest glorieuze én de vijf meest affreuze films die exclusief door de streamingdienst worden aangeboden. Vandaag: tromgeroffel, gevolgd door de onbetwiste nummers 1 – de allerslechtste en de allerbeste Netflix-film!


Lees hier deel 4

De slechtste, #1: 'The Ridiculous Six'

Dáár is hij! Zijn naam lag al een hele week lang op onze lippen, zijn aanwezigheid hing over onze Netflix-kijkbeurten als de schaduw van een grote boom, en afgelopen dagen hoorden we zijn voetstappen met rasse tred naderen. Nu mag hij eindelijk voor het voetlicht treden: de enige echte, onbetwiste Koning Netflix – de Keizer Van De Slechte Smaak die onze cinema’s al minstens een decennium lang van de verbeelding tartende crap voorziet. De man ook, die er hier zo-even in slaagt om de drijvende kracht te zijn achter zowel de allerslechtste als de allerbeste film op heel Netflix: dat moet je toch maar kunnen, meneer Adam Sandler!

En we beginnen natuurlijk niet bij het hoogtepunt maar wel bij het dieptepunt. Dat is geworden – pwa-pwa-pwááám – ‘The Ridiculous 6’! Natuurlijk! Het cinematografische equivalent van een moeilijk los te peuteren snottepiet, een steentje in je schoen, een te dun velletje wc-papier. Op de lijst van grote misdadigers tegen de mensheid staat-ie zo ergens tussen ISen de vuvuzela. Dit is een film – nee, zo mag je deze volle pamper eigenlijk niet noemen – die zo agressief slecht is dat je d’r sneller diarree van krijgt dan van twee weken oude sushi. U merkt: ‘The Ridiculous 6’ ligt, twee jaar nadat hij is uitgekomen, nog steeds op onze maag.

Het verhaal dat Sandler dit keer samen met vaste scenarist Tim Herlihy uit zijn duim zoog, vindt plaats in het Wilde Westen: daar is White Knife (de Sandman) een gevreesde krijger die zo goed met een mes kan werken dat hij in mid-air een vlieg kan castreren. Hij is ook een door indianen opgevoede blanke die op het punt staat om te trouwen met de mooie Smoking Fox (Sandler gunt zichzelf in zijn films toch altijd de knapste babes). Maar dan komt zijn biologische vader langs (Nick Nolte, de korrel in zijn stem is heden een asbestfabriek) die ontvoerd wordt door de kwaadaardige outlaw Cicero (Danny Trejo). Op pad om hem te bevrijden komt White Knife toevallig een hele sliert halfbroers tegen die door dezelfde vader werden verwekt: de Mexicaanse Ramon (Rob Schneider), de zwarte pianist Chico (Terry Crews), de stomme wildeman Herm (Jorge Garcia), dronkenlap Danny (Luke Wilson) en vooral: de achterlijke Lil Pete (Taylor Lautner). Samen rijden ze als de Ridiculous 6 over de Amerikaanse vlaktes, op zoek naar gerechtigheid en scheetmoppen.

Die Lil Pete, dat is toch een verhaal apart. Het eerste zinnetje dat je voormalig tieneridool Lautner – de wolf in de ‘Twilight’-films en de ex van die andere Tay-Tay Taylor Swift – hoort uitspreken? ‘Gol dang, he fell on his pooper!’ De eerste echte mop volgt wanneer hij vraagt waarom Rob Schneiders muilezel vastzit in de deurpost. Schneider antwoordt dat het een afleidingsmanoeuvre is (‘it’s a diversion’), waaropLil Pete: ‘She’s a virgin? Ha-yuck, ik ook – tenzij je meloentjes meerekent!’ Vijf minuten later wordt hij gepijpt door de ezel in kwestie. Een ezel, tussen twee haakjes, die verder constant zit te ruften en één keer de arme bijrolacteur Chris Parnell recht in zijn bek schijt. Wat meteen een mooie metafoor is voor het bekijken van deze film. Arme meloentjes!

En zo zijn er nog acteurs die allemaal maatjes zijn met Sandler en die er allemaal geen graten in zien om zich voor wat toch een bescheiden paycheck moet zijn tot op het bot te vernederen. Steve Buscemi komt langs als de dokter met de anuscrème – in een scène waarin wéér wordt gezinspeeld op ezelseks – John Turturro passeert in de meest zinloze sequens ooit als de uitvinder van baseball en Harvey Keitel is een boosaardige salooneigenaar die onthoofd wordt met een schop. Verder herken je ook nog een hoop mensen die hier eigenlijk niks te zoeken hebben, met op kop: Vanilla Ice, de bedenker van ‘Ice Ice Baby’,als Mark Twain, de bedenker van Tom Sawyer en Huckleberry Finn. Geschiedschrijving op z’n Sandlers!

Maar toch is het vooral de onvergeeflijke lúíheid van dit project die tegen de borst stoot. Van de makkelijke manier waarop Sandler lacht met de indianen (één van de squaws heet Never Wears Bra, haha!) en gelijkaardig casual racisme (Rob Schneider als Mexicaan!), tot de totaal gekunstelde, amper coherente manier waarop de verhaallijn zich ontvouwt, en de personages zich van A naar B begeven. Niks is logisch! Zelfs de moppen zijn er eigenlijk geen; alles is gemakzuchtig en dom en zinloos. Dit is een film waar passie, moeite noch tijd is ingestoken. We worden er zowaar weer mottig van, dus we zullen maar afronden voor het opnieuw op onze darmen slaat.

Op een bepaald moment vraagt Lil Pete zich af hoe een vrouw kinderen krijgt, en hij concludeert: ‘Gol dang, ze kakt ze gewoon uit!’ Net wat Adam Sandler ook met zijn films doet, dus.


De beste, #1: 'The Meyerowiz Stories (New and Selected)'

Vlug het ezelschijt van ons gezicht vegen en overschakelen naar een film die er wél toe doet! De beste film van Netflix – correctie: de beste film die ooit op een streamingplatform is verschenen – is zonder enige noemenswaardige vorm van concurrentie de prachtig geschreven, geniaal vertolkte familiekroniek ‘The Meyerowitz Stories (New and Selected)’, een film waarop wij meteen halsoverkop verliefd zijn geworden. En de absolute glansrol, die is voor – wie anders? – Adam Sandler. Gol dang!

Zoals de titel al aangeeft, is ‘The Meyerowitz Stories’ een in een losse structuur gegoten reeks verhaaltjes over de familie Meyerowitz. De patriarch van de familie is de narcistische beeldhouwer Harold (Dustin Hoffman in zijn beste rol sinds mensenheugenis), die zich op zijn oude dag miskend voelt door collega’s, critici en de rest van de wereld. Hij is samen met de vrolijke alcoholicus Maureen (Emma Thompson) wanneer zijn zoon Danny (Sandler) komt aankloppen: zijn huwelijk is net op de klippen gelopen, hij is werkloos en zijn dochter (Grace Van Patten) staat op het punt om naar de universiteit te vertrekken. Danny’s halfbroer Matthew (Ben Stiller) komt langs wanneer hij in New York is op zakenreis, terwijl ook zus Jean (Elizabeth Marvel) in de gratie van haar vader probeert te komen. Harold, tot slot, denkt alleen aan de expositie die binnen enkele weken aan hem wordt opgehangen.

Qua plot loopt ‘The Meyerowitz Stories’ helemaal gelijk met het meesterwerk ‘The Royal Tenenbaums’ van Wes Anderson – dysfunctionele familie moet zien om te gaan met excentriek vaderfiguur – maar de aanpak van regisseur Noah Baumbach is totaal verschillend. Waar Anderson een audiovisuele snoeptaart maakte waarin hij de melancholie hoe langer hoe dieper in het glazuur liet doorsijpelen, kiest Baumbach voor eenvoud. Hij focust in een beheerste, geduldige visuele stijl, met veel lange takes, volledig op de conversaties die de verschillende leden van de familie Meyerowitz met elkaar hebben – al hun aandoenlijke pogingen tot vriendelijk contact. Dit zijn personages die rusteloos rond elkaar heen fladderen, die bevestiging zoeken over hun eigen zorgen en problemen, die elkaar behandelen als klankbord en die af en toe – in enkele van de mooiste dialogen van de laatste jaren – plóts op dezelfde golflengte belanden (alsof ze opeens een andere planeet bereiken!), in een zeldzaam, kostbaar moment van geslaagde, waardevolle communicatie. En in die momenten voel je het kippenvol zo over je armen stromen.

Het is van de screwballkomedies uit de jaren 30 geleden dat de dialogen in een film nog eens zo flitsend met elkaar versmolten – iedereen zit voortdurend door elkaar te tetteren, niemand laat de ander uitspreken. Maar waar de screwballkomedies mikten op een soort gestileerde, humoristische chaos, zo zoekt Baumbach naar iets waarachtigs, naar de ziel van Een Familie, naar de eenzame strijd die alle mensen elke dag leveren om toch maar een beetje begrip te krijgen van de mensen die normaal gezien het dichtst bij hen zouden moeten staan. En dat klinkt nu zwaarwichtig, maar het knappe is dat Baumbach de toon luchtig, vluchtig en levendig houdt.

En dan is er natuurlijk nog de vertolking van Sandler: we zien zijn personage Danny voor het eerst wanneer hij in het verkeer bijna uit zijn huid springt tijdens een parkeermanoeuvre (‘Danny Meyerowitz Was Trying to Park,’ legt een smalende tussentitel uit), maar we zien hem óók als een liefdevolle vader, een geduldige zoon en een broer die heel hard probeert om goed te doen. Hij heeft een bonte verzameling neuroses, hij mankt maar wil niet naar de dokter en hij heeft het nerveuze knikje – ook als hij het niet met iemand eens is, lijkt hij wel een vriendelijke bobble-head – van zijn vader overgenomen. De scène tegen het einde van de film waarin hij Ben Stiller in de haren vliegt, om vervolgens samen met hem een speech ter ere van Harold af te steken, is van een rauwe, hondsoprechte schoonheid. Wie hem in ‘Punch Drunk Love’ bezig zag, wist al heel lang dat Sandler een groots acteur kan zijn, maar het komt niet vaak voor dat hij daadwerkelijk de moeite wil doen. De rest van de cast is, tussen haakjes, ook subliem.

Dan hebben we nog niet eens benadrukt hoe gráppig ‘The Meyerowitz Stories’ bij momenten is: de reactie van Danny en de familie wanneer ze het experimentele, seksueel getinte kunstfilmpje van zijn dochter bekijken! Of hoe mooi de score van Randy Newman bij het verhaal past. ‘The Meyerowitz Stories’ combineert het allerbeste van Woody Allen met de zachte poëzie van Jim Jarmusch, maar is vooral honderd procent Noah Baumbach. Die kerel is intussen – na prachtige films als ‘The Squid and the Whale’, ‘Frances Ha’ en ‘While We’re Young’ – uitgegroeid tot een groot cineast, die met deze prent zijn voorlopige meesterwerk heeft afgeleverd. Dank u, Noah!

En zo zijn we erdoor! Vijf klotefilms, vijf parels, heel veel verspilde tijd van onzentwege. Benieuwd in welke categorie ‘Mute’ van Duncan Jones zal vallen? U hoort het heel snel. In tussentijd: oppassen de volgende keer dat u nog eens een meloentje uitlepelt!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234