De 50 invloedrijkste Belgen ter wereld: Peter Bouckaert (Human Rights Watch)

Peter Bouckaert (47) is altijd op het verkeerde moment op de juiste plaats. Als Directeur Noodoperaties van mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch documenteert hij de gruwelijkste mensenrechtenschendingen van deze tijd, soms terwijl ze zich voor zijn ogen voltrekken.

'Ik heb eens een beeld getweet van een man wiens handen en penis waren afgehakt. Tien minuten later zat ik op de BBC. Soms moet je het publiek choqueren'

Bouckaerts onverschrokkenheid bracht hem de afgelopen decennia naar de slagvelden van Kosovo, Rwanda, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Afghanistan, Libië, Syrië en de kusten van de Middellandse Zee, waar vluchtelingen op het ritme van de getijden blijven aanspoelen. Wat hij daar registreert en via zijn Twitteraccount verspreidt – denk maar aan de foto van de aangespoelde kleuter Alan Kurdi – haalt vaak de voorpagina’s van internationale media. Precies daarom zette het Amerikaanse magazine Time hem vorig jaar nog in de lijst van dertig invloedrijkste mensen op het internet.

Het verhaal over zijn afkomst – hoe zijn vaders carrièreswitch in de biochemie hem van het Leuvense boerengat Pellenberg naar San Francisco bracht – is intussen genoegzaam bekend. Maar wie wist dat hij zijn carrière begon als ‘manager’ van gangstarapper Tupac Shakur?

Peter Bouckaert «Als vijftienjarige had ik het moeilijk met mijn overstap van het parochiale België naar een Amerikaanse grootstad, zeker omdat ik geen woord Engels sprak. Als outcast scheen ik makkelijker contacten te leggen met mensen uit de zwarte gemeenschap. Toen ik op school een diploma behaalde in de studie van de zwarte beweging, raakte ik op het spoor van de militanten van de Black Panther Party (Afro-Amerikaanse politieke partij die opkwam voor de burgerrechten van zwarten, red.) Via mijn gevangenisinterviews met hun leden raakte ik aan de praat met de dooppeter van Tupac Shakur. Toen ik hoorde dat die jongen hiphopmuziek maakte, organiseerde ik twee optredens: één in de gevangenis en één op mijn campus in Santa Barbara. Omdat hij toen nog totaal onbekend was, kwam er maar twintig man opdagen.»

HUMO Heeft die betrokkenheid bij de zwarte beweging je passie voor mensenrechten opgewekt?

Bouckaert «Daar ben ik er voor het eerst mee in contact gekomen, maar de wortels van mijn interesse gaan dieper. Vroeger namen we met Kerstmis bij mijn grootmoeder in Roeselare telkens een cassette op met onze beste wensen voor mijn twee missionarisnonkels in de Filipijnen en Congo. Mijn grootmoeder verkocht in haar winkel ook spullen uit die twee landen: ik ging er graag naartoe, om de geuren en kleuren in me op te nemen. Ik geloof dat mijn fascinatie voor al die mysterieuze, verboden plaatsen daar vandaan komt – al was het toen eerder een ‘Kuifje in Afrika’-fantasie. Nu trek ik naar de frontlinies om er de wantoestanden op te tekenen.»

HUMO Wat u doet – het verzamelen van bewijzen voor oorlogsmisdaden en het interviewen van slachtoffers – is niet nieuw, maar uw werkwijze was dat wel. U hebt bijna eigenhandig de logge modus operandi van de mensenrechtenbeweging veranderd.

Bouckaert «Ik kwam de beweging binnen als een echte activist. Na een rel met de rector van Santa Barbara over een gebrek aan diversiteit hebben we de campus gesloten en schoolgebouwen bezet. Na mijn studies aan Stanford Law School heb ik in Zuid-Afrika als lid van de anti-apartheidsbeweging nog voor de advocaat van Nelson Mandela gewerkt. Ik kwam niet bij Human Rights Watch om academische en technische rapporten te schrijven die niemand las. Ik geloof in doeltreffende actie.»

HUMO U was getuige van de genocide in de Balkanoorlog begin jaren negentig, en uw bewijsmateriaal was zelfs cruciaal in de latere veroordeling van de Servische president Slobodan Milosevic door het Joegoslaviëtribunaal. Was dat uw eerste grote overwinning?

Bouckaert «Het was alleszins een beslissende periode voor de mensenrechtenbeweging. We hadden net de genocides in Rwanda en Bosnië achter de rug, maar we hadden die gruweldaden niet kunnen stoppen. Toen onze Rwanda-researcher Alison Des Forges op bezoek ging bij de directeur van de Nationale Veiligheidsraad van Bill Clinton, zei die: ‘Ik hoor je niet, je moet luider roepen.’ Hij bedoelde dat Clinton alleen maar kon optreden als de verontwaardiging bij het publiek groot genoeg was. Die les namen we mee naar de Balkan. Met mijn collega Fred Abrahams trok ik te voet door de brandende dorpen: honderdduizenden waren hun huizen ontvlucht, en langs de kant van de weg lagen lijken te smeulen. We documenteerden de misdaden uiterst nauwkeurig en stuurden onze rapporten nog dezelfde avond door. Onze foto’s verschenen meteen op de voorpagina van The New York Times en onze verslagen haalden het nieuws op CNN. De verontwaardiging die we wisten op te wekken, leidde uiteindelijk tot de militaire interventie die de oorlog een halt toeriep. Dat was het bewijs dat we met een andere aanpak heel efficiënt konden zijn.»

HUMO Die aanpak is: mensen opzoeken in de meest traumatische periode van hun leven. Hoe benadert u hen?

Bouckaert «Het is een heel uitdagende opdracht. Tijdens de oorlog tussen Libanon en Israël in 2006 sprak ik een man die een dag eerder zijn vrouw en kinderen had verloren in een bombardement. Hij was zijn appartement uitgegaan om brood te kopen, en toen hij terugkwam, lag alles in puin. In de Filipijnen interviewde ik de families van mensen die de nacht voordien vermoord waren door de politie. Als je met zulke mensen praat, dan moet je erop letten dat je niet alleen de juiste informatie krijgt, maar ook dat het interview zelf hen niet nog meer traumatiseert. Een gesprek met respect voor hun gevoeligheden heeft vaak een genezend effect: ze beseffen dat iemand om hen geeft en zijn leven riskeert om hun ervaringen te documenteren. Vaak is het ook de enige keer dat ze hun trauma kunnen delen. Zeker slachtoffers van verkrachting of marteling hebben het moeilijk om daar binnen hun familie of gemeenschap over te praten.»

HUMO Ook voor u moet het telkens weer een traumatische ervaring zijn. Hoe gaat u daarmee om?

Bouckaert «Het valt moeilijk uit te leggen hoe dit werk een mens raakt. Veel collega’s zijn niet in staat om dit lange tijd te doen, omdat het te traumatiserend is. Anderen raken zo gehard dat ze niet langer empathie kunnen opbrengen voor de slachtoffers. De kunst bestaat erin een tussenweg te vinden tussen meeleven en afstand bewaren.

»Er is niet veel nodig om cynisch te worden over de wreedheden die mensen elkaar aandoen, maar ik warm me liever aan de menselijkheden die ik onderweg ontmoet: families die je onderdak geven, rebellen die hun voedsel met je delen, de moed van plaatselijke activisten. Dat maakt dat ik mijn job na al die jaren nog altijd als een privilege beschouw.»

'We hebben voldoende bewijs om Assad, zijn officieren en alle rebellenleiders veroordeeld te krijgen'


Giftige pijlpunten

HUMO De Arabische Lente ligt alweer zes jaar achter ons, en aan de burgeroorlogen in Syrië en Libië lijkt geen einde te komen. Westerse troepen zijn al zestien jaar aanwezig in Afghanistan en veertien jaar in Irak. Is er überhaupt een uitweg uit deze conflicten?

Bouckaert «Het fundamentele probleem is dat men blijft geloven in een militaire oplossing. De Verenigde Staten bewapenen anti-Assad-rebellen, verlengen hun luchtcampagnes in Afghanistan en sturen zelfs extra troepen. We moeten dringend beseffen dat we de taliban nooit zullen verslaan, en dat een militaire oplossing in Syrië gewoon niet bestaat. Stabiliteit is enkel mogelijk als we alle regionale spelers rond de tafel zetten.

»Tijdens de Conferentie van Genève (gesprekken om de oorlog in Syrië te stoppen, red.) zei ik tegen de organiserende Franse ambassadeur dat hij met een probleem zat. De enige onderhandelaars aan tafel waren zij die de problemen hadden veroorzaakt. Er waren niet eens vrouwen aanwezig, waardoor hij al de helft van de bevolking de mogelijkheid ontzegde om over de toekomst te praten. We organiseerden een nieuw gesprek, mét vrouwen en met allerlei organisaties uit het middenveld. Je kunt die conflicten wel degelijk vreedzaam oplossen, maar het kost serieuze diplomatische inspanningen. Zo heeft de Amerikaanse diplomaat Richard Holbrooke ook de Balkanoorlog gestopt.

»Bij het begin van de Syrische revolutie spraken we met de oppositie in de bergen aan de Turkse grens. Het viel me toen al op dat ze zo vreedzaam bleven. De betogers staken hun vuist in de lucht en riepen ‘Vrede! Vrede!’ terwijl ze werden neergemaaid door de automatische geweren van het regime. In Libië nam de oppositie meteen de wapens op, dus ik vroeg hen waarom zij die aanpak verkozen. Eén van de leiders zei: ‘De dag dat we de wapens oppakken, is de dag dat Syrië ophoudt te bestaan.’ Ik begreep op dat moment het belang van zijn woorden nog niet, maar ze bleken profetisch. In tegenstelling tot de vele buitenstaanders, waaronder ikzelf, wist hij welke diepe tegenstellingen aan de oppervlakte zouden komen als ze de wapens opnamen. Intussen zijn al die eeuwenoude christelijke, jezidische, Syrische en andere gemeenschappen op de vlucht of simpelweg verdwenen. Terwijl het Westen de ‘goede rebellen’ steunde, wist de lokale bevolking dat die hen zouden vernietigen. Het Westen heeft nooit oog gehad voor die angst, maar het is nochtans de sleutel om de tragedie in Syrië te kunnen begrijpen.»

HUMO U bracht ooit Milosevic ten val. Hebt u voldoende bewijsmateriaal om Assad voor het gerecht te brengen?

Bouckaert «Human Rights Watch heeft voldoende bewijs om Assad, zijn militaire officieren én rebellenleiders aan alle zijden veroordeeld te krijgen. Mijn advies aan elke gewapende beweging ter wereld: zet de filmpjes van je executies niet op sociale media. Voor ons is het een heel belangrijk middel om hen te identificeren. Op basis van zulke filmpjes heeft het Internationaal Strafhof onlangs een klacht neergelegd tegen een Libische rebellenleider.»

HUMO Ik probeer het conflict in Libië te volgen, maar ik krijg hoofdpijn als ik dat kluwen van milities probeer te ontwarren. Hoe is het daar eigenlijk ooit zo ver kunnen komen?

Bouckaert «Men denkt nogal gemakkelijk dat de val van Kadhafi en de revolutie van 2011 tot de huidige situatie hebben geleid, maar het is vooral een gevolg van de decennialange ontmanteling van de staatsinstellingen. Of liever: Kadhafi was de enige instelling. Toen hij verdween, kwam er een machtsvacuüm. Maar ook de internationale gemeenschap heeft het daar laten afweten. Toen ik zijn enorme wapenarsenalen zag, heb ik gewaarschuwd wat er zou gebeuren als die wapens in de verkeerde handen terechtkwamen. Nadien werden ze effectief geplunderd en verspreid. Discussies die men vroeger met argumenten beslechtte, werden uitgevochten met tanks en raketlanceerders. De Verenigde Naties vond het niet de moeite om de milities uit de verschillende steden rond de tafel te zetten, ook al vroegen ze daar zelf om. Ik heb zelf eerst met alle tribale leiders gepraat, en daaruit bleek dat ze graag wilden onderhandelen als de VN het organiseerde. Ze beseften dat een voortzetting van de gevechten tot de ondergang van hun land zou leiden.»

'Het visuele aspect in mijn werk is heel belangrijk, maar het gaat gepaard met moeilijke ethische kwesties.' (Foto: Alan Kurda)'

HUMO Waarom ging de VN niet op dat verzoek in?

Bouckaert «Ze vonden het te ambitieus: ze zagen meer heil in een langzame transitie. Maar in zulke situaties moet je net snel handelen om het machtsvacuüm te vullen. Dat is precies wat de Verenigde Staten vergaten te doen na de inval in Irak in 2003. Het is triest om vast te stellen dat men telkens opnieuw dezelfde fouten maakt.»

HUMO Na de dood van Kadhafi juichte de hele wereld, maar was het achteraf gezien niet beter geweest om hem levend voor het gerecht te dagen?

Bouckaert «Zeker. Op het moment van de lynchpartij was ik samen met James Foley, de journalist die in 2014 werd onthoofd door IS, bij de militie uit de stad Misrata die Kadhafi had vermoord. Ik vroeg een jongetje van veertien wat hij in zijn hand hield. ‘Dit is het haar dat ik uit Kadhafi’s hoofd getrokken heb,’ antwoordde hij. Die mensen hebben ontzettend geleden onder de bombardementen van Kadhafi’s troepen, en toen ze hem uiteindelijk te pakken kregen, hebben ze hun woede de vrije loop gelaten. Ik heb daar alle begrip voor, maar nu is het bijna onmogelijk om te achterhalen wat er tijdens zijn bewind is gebeurd. Jammer, want ‘Kadhafi de dader’ werd op die manier ‘Kadhafi het slachtoffer’ – van een lynchpartij.

»Idem voor Saddam Hoessein: hij werd een held in de ogen van vele soennieten nadat hij brutaal werd opgehangen en bespot door zijn sjiitische beulen. Een proces had hen het symbool gemaakt van hun eigen gruweldaden.»

HUMO Is wraak de emotie die u het vaakst ontmoet in uw werk?

Bouckaert «Ja, daarom probeer ik conflicten te documenteren terwijl ze zich afspelen. Elke moordpartij zet een andere in beweging, en die wraakcycli worden alsmaar gewelddadiger – genre: als jij mijn broer vermoordt, dan dood ik er twee van u. Als de woede groeit, vallen gemeenschappen uit elkaar en wordt de etnische identiteit versterkt. Ging je vóór de Balkanoorlog naar Bosnië, dan zag je moslims alcohol drinken en varkensvlees kopen op de markt, omdat ze niet wisten dat het haram was. Plots kwamen ze terecht in een conflict waarbij ze werden belaagd omdat ze moslim waren. Vanuit een overlevingsreflex kropen ze dichter bij elkaar en gingen ze hun identiteit benadrukken. Dat is de impact van geweld: het neigt naar groter geweld. Daarom is het belangrijk om het zo vroeg mogelijk te stoppen.»

HUMO Hoe leg je iemand uit dat hij geen recht heeft op zijn wraak?

Bouckaert (lange stilte) «In de Centraal-Afrikaanse Republiek kan ik tegen eender welke islamitische krijgsheer zeggen: ‘Als je niet ophoudt, ga ik mijn uiterste best doen om jou voor het Internationaal Strafhof in Den Haag te laten berechten.’ Ik heb die autoriteit, omdat ze weten dat ik eerder al mijn uiterste best had gedaan om de moslimgemeenschappen te beschermen tegen het geweld van de christelijke milities. Samen met het Internationale Rode Kruis en Médecins Sans Frontières waren wij de enigen die moedig en overtuigd genoeg waren om te blijven en de lokale bevolking te beschermen tegen de moordpartijen. Dat heeft ons veel respect opgeleverd.

»In het begin van het conflict, toen het geweld vooral afkomstig was van de islamitische Seleka-rebellen, praatte ik met hun leiders. Ik voorspelde dat hun gedrag een golf van haat tegen moslims zou teweegbrengen waar ze zelf de gevolgen van zouden moeten dragen. Toen ze een paar maanden later effectief van de macht verdreven waren, ging ik ze opnieuw opzoeken. Tijdens een vergadering met een honderdtal militaire officieren nam het hoofd van de militaire inlichtingendienst het woord. ‘Peter voorspelde ons vier maanden geleden exact wat er zou gebeuren,’ zei hij, ‘daarom moeten we nu naar hem luisteren.’

»Op die vergadering zei ik ook: ‘Een kilometer verderop hebben jullie een vrouw doodgeschoten. Haar baby ligt naast haar lichaam en we kunnen die niet eens ophalen omdat jullie soldaten ons beschieten. What the fuck are you doing?’ Het is zó belangrijk om die mensen ter plaatse verstand aan te praten.»

HUMO Terzijde: in de Netflix-documentaire ‘E-Team’, over het Emergency Team van Human Rights Watch, zag ik in uw huis tapijten liggen met de beeltenis van Kadhafi erop. Verzamelt u spullen van dode dictators?

Bouckaert (lacht) «Als ik een occasioneel souvenir zie rondslingeren, zal ik het zeker niet laten liggen. Ik heb ook een paar giftige pijlpunten uit de Centraal-Afrikaanse Republiek, maar dat vindt mijn vrouw niet fijn, omdat onze kinderen er mee willen spelen. Maar ik bewaar niet alleen spullen van machtshebbers: ik heb ook een grote collectie houten planken die moslimkinderen in de Centraal-Afrikaanse madrassa’s gebruikten om de Koran te leren. Door het huidige conflict zijn alle moslims uit dat land verdreven. De christelijke milities staken al die planken in brand, dus vond ik het nodig om ze te bewaren. Ze hangen tegen de muur in mijn huis, als herinnering aan een cultuur die niet meer bestaat.»

[QUOTE_Omdat de linkerzijde de moed en de visie mist om met de vluchtelingencrisis om te gaan, geeft ze de rechterzijde de controle erover in handen]


Gewonnen harten

HUMO U bent bijzonder actief op de sociale media. Is het een strategie om uw volgers in het hart van de crisis te brengen?

Bouckaert «Absoluut. Ik geloof dat de meeste mensen begaan zijn met de wereld. Als we ons een beeld kunnen vormen van de slachtoffers, dan zijn we sneller geneigd om te helpen. Dat was zeker het geval tijdens de vluchtelingencrisis, die ik vanop de Griekse stranden heb meegemaakt. Ik wilde vooral de Europeanen laten kennismaken met de mensen die in rubberbootjes op hun stranden aanspoelen, en ze doen inzien waarom die hun thuislanden verlieten voor zo’n moeilijke en gevaarlijke reis. Ik legde mijn oor onder andere te luisteren bij een man uit de Syrische stad Raqqa, die met zijn dochter langs de treinsporen aan de Servisch-Hongaarse grens liep. Zijn huis was gebombardeerd en zijn vrouw en andere dochter waren omgekomen. Hij zei: ‘Mijn leven is voorbij, maar ik wil mijn dochter de kans geven om aan die vreselijke oorlog te ontsnappen. In Europa krijgt ze een beter leven en kan ze studeren.’ Dat verhaal kwam telkens opnieuw terug: ervoor zorgen dat de kinderen beter onderwijs krijgen.»

HUMO Uw tweet met de foto van de aangespoelde kleuter Alan Kurdi veroorzaakte veel ophef, zowel in goede als in kwade zin. Sommigen beschuldigden u van sensatiezucht.

Bouckaert «Het visuele aspect in mijn werk is heel belangrijk, maar gaat gepaard met moeilijke ethische kwesties. Je moet de impact beseffen van expliciete foto’s, maar tegelijk de mensen in hun waardigheid laten. Toen het geweld in de Centraal-Afrikaanse Republiek op zijn hoogtepunt was, zagen fotograaf Marcus Bleasdale en ik twaalf lynchpartijen op tien dagen tijd. Ik heb een beeld getweet van een slachtoffer wiens handen en penis waren afgehakt. We moesten het publiek choqueren, zodat het zou begrijpen dat we in een pre-genocidaire situatie verkeerden. Tien minuten na die tweet was ik op BBC en andere internationale netwerken om uit te leggen wat er aan de hand was.

»Met mijn aanwezigheid op de Griekse stranden wilde ik de vooroordelen tegen migratie en buitenlanders tegengaan, en dat is goed gelukt. Later vernam ik dat onze berichten vanuit Griekenland mensen inspireerden om nieuwe ngo’s en grassrootsbewegingen op te richten. De Iraans-Deense popster Damian Ardestani begon de beweging ‘I Am You’ nadat hij me begon te volgen op Twitter. We startten ook de Spaanse reddingswerkersbeweging ‘Proactiva Open Arms’, intussen de enige organisatie die vluchtelingen voor de kusten van Libië onderschept. Alle foto’s van vluchtelingen in open zee die vandaag de internationale pers halen, komen van hen. Het begon met twee Spanjaarden die vanop het strand in Lesbos het water inliepen om mensen uit de boten te begeleiden. Ze vroegen of ik hen wilde helpen met het bijeenzoeken van 15.000 euro. Tien dagen later hadden we 750.000 euro. Geloof me: de mensen zijn wel degelijk bezorgd.»

HUMO Die harten hebt u gewonnen. Maar hoe wint u de harten van politici die in hun stemmenjacht de rechtspopulisten achternahollen?

Bouckaert «Angela Merkel heeft haar land opengesteld voor vluchtelingen en getracht er een Europese verantwoordelijkheid van te maken, maar ongeveer alle anderen gooiden de deur dicht en lieten Duitsland alleen voor het probleem opdraaien. De crisis is één van de meest beschamende periodes uit de Europese geschiedenis. Politici zonder een greintje morele moed verstoppen zich gemakshalve achter de Dublinregels: elke vluchteling moet blijven in het land waar hij aankomt. Omwille van geografische redenen zijn dat de arme, zuiderse landen: Griekenland, Italië en Spanje. De rijke Europese landen zijn zo van elke verantwoordelijkheid vrijgepleit. Omdat de linkerzijde de moed en de visie mist om hiermee om te gaan, geeft ze de rechterzijde de controle over deze crisis in handen. Hun oplossing is muren bouwen en vreemdelingen weghouden, een eenvoudige boodschap die veel mensen begrijpen. Ze misbruiken de vluchtelingencrisis om aan de macht te komen en vervolgens zullen ze de rest van hun agenda doorduwen. Na de vreemdelingen zijn de media, de hulpverleners en uiteindelijk de mensenrechten aan de beurt.

»De vluchtelingenstroom zal niet stoppen. Ze zal van route veranderen, maar mensen zullen altijd een weg vinden om naar Europa te komen. Het wordt tijd dat we die realiteit aanvaarden, in plaats van te hopen dat ze vanzelf verdwijnt.»


Afkeer van autoriteit

HUMO Aan welk slagveld duikt u binnenkort weer op?

Bouckaert «Ik stond op het punt om naar de Filipijnen te vertrekken om er de moordpartijen van de krankzinnige president Duterte op te tekenen, maar intussen hebben we beslist om naar Afghanistan te gaan.»

HUMO Duterte riep de politie onlangs op om mensenrechtenactivisten neer te schieten. Heeft dat er iets mee te maken?

Bouckaert «Deels. Met mijn veiligheid zit ik niet echt in, maar we hebben heel wat medewerkers in Manilla. Dit is één van de meest beangstigende situaties die ik in lange tijd heb meegemaakt. Mijn oom werkt er al meer dan vijftig jaar als scheutist. Het is echt pijnlijk om te zien wat er op korte tijd geworden is van een land waar ik zo vaak kwam en met ons sponsorgeld zoveel kinderen naar de universiteit heb gestuurd. Duterte maakt deel uit van een globale beweging van populistische, kwaadsprekende leiders – Poetin, Orban, Trump – die niet te beroerd zijn om te moorden en daarvoor zelfs steun vinden bij hun bevolking. Het is nieuw en zorgwekkend voor de toekomst van de mensenrechtenbewegingen.»

HUMO Uw vader was ooit een leider in de mei 68-beweging, en uzelf leidt ook een behoorlijk rebels leven. Merkt u die halsstarrigheid ook bij uw eigen kinderen?

Bouckaert «Ik bemerk toch een zekere afkeer van autoriteit, zeker wanneer ik ze ’s avonds in bed probeer te stoppen. (lacht) Maar ze zijn op de hoogte van wat ik doe. Zo praatte ik onlangs met mijn zoon over Mamadou, een elfjarig jongetje uit de Centraal-Afrikaanse Republiek. Tijdens de vlucht uit zijn dorp werd hij door de rebellen gegrepen en met machetes bewerkt. Hij verloor zijn linkerarm, maar overleefde de aanslag wonderwel. Toen ik zijn foto thuis aan mijn computer bewerkte, stond mijn zoon plots achter me. Ik had mijn laptop kunnen dichtslaan en de hele zaak negeren, maar ik legde hem alles uit. Hij vond dat Mamadou naar school moest kunnen gaan, net zoals hij, en dus besloten we om de kosten daarvan op ons te nemen.

»Wat wij doen, verrijkt op de een of andere manier hun leven. Sinds mijn vrouw aan de slag is als directeur Child Protection bij UNICEF, zijn we verhuisd naar Madagaskar, één van de armste landen in Afrika. Het is goed voor kinderen om af en toe uit hun comfortabele bubbel te treden. Zo worden ze geconfronteerd met de positieve en de negatieve krachten in deze wereld. En ze kunnen op de tapijten van Kadhafi spelen (lacht)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234