De 7 Hoofdzonden: Ben Segers, 'Beste Acteur Nationaal' in Humo's Pop Poll

Ben Segers (40) krijgt de Pop Poll-medaille voor Beste Acteur Nationaal overhandigd, en het hele gesprek zal hij ze rond zijn nek laten hangen. De trots is terecht: hij fietste Matthias Schoenaerts, Matteo Simoni en andere Biker Boys losjes uit het wiel. Een fragment uit zijn 7 Hoofdzonden.

Ik heb Segers (40) zijn Pop Poll-medaille overhandigd, en de hele namiddag zal hij ze rond zijn nek laten hangen. De trots is terecht: hij fietste Matthias Schoenaerts, Matteo Simoni en andere Biker Boys losjes uit het wiel.

Segers hoort de hoofdzonden te kennen: tot zijn 16de was hij misdienaar in Arendonk, het Kempens stukje Vlaanderen Vakantieland waar hij opgroeide, en daarna speelde hij er gitaar in de jeugdmis op zaterdag. ‘Toch vooral om indruk te maken op de grieten die ik later op de avond op fuiven zou tegenkomen. Want God was toen al een tijd uit mijn hartje ontsnapt (lacht).’


Hoogmoed

Ben Segers «Je hebt een zekere durf nodig om op een podium te stappen. Toen ik na mijn humaniora in Antwerpen aanspoelde om er aan de Studio Herman Teirlinck te studeren, had ik nog niets van die durf. Eigenlijk is dat gek, want op de middelbare school was ik de belhamel geweest. Toen we in het zesde jaar de laatste honderd dagen vierden, was ik diegene die om half acht ’s ochtends al zat was van de jenever, wat ging lallen tegen de directeur – zo’n heel gesoigneerde man in een mooi pak – en vervolgens knal achteroverviel, met m’n bol tegen de grond. Daar durfde ik dus heel veel, maar in Antwerpen implodeerde ik. Ik reed de stad binnen, en dacht: ‘Fucking hell, wat is dat hier?’ Daar stond ik dan, het broekventje met witte sokken in mocassins, tegenover al die kunstenaarstypes met hun alternatieve kleren en hun verfijnde smaak. Ik voelde me minderwaardig. Ze hebben daar aan mij moeten trekken en sleuren.»

HUMO Maar nu, twintig jaar later, is dat lef er toch wel?

Segers «Ik heb het mezelf moeten aanleren, en dat is gelukt. Maar toch moet ik nog altijd iets overwinnen wanneer ik aan een project begin. Ik heb het nu ook weer met ‘Out of the Blues’, het muzikaal programma dat ik met Nele Bauwens maak. Dan moet ik diep in mijn lijf het lef gaan zoeken.

»Misschien zal ik op mijn 60ste helemaal bevrijd zijn, en niets van gêne of twijfel meer voelen. Het kan, want het gaat nu allemaal makkelijker dan vroeger. Dat heeft natuurlijk te maken met de bevestiging die ik de afgelopen jaren gekregen heb. Erkenning doet goed.»

HUMO Maar die bijval maakt je niet hoogmoedig?

Segers «Ik ben net heel voorzichtig met succes – eigenlijk ben ik een beetje bang om ervan te genieten. Ik zou iedere dag op café kunnen gaan en me daar omstandig laten fêteren. Of ik zou actes de présence kunnen doen in discotheken en op pensenkermissen, en zo massa’s geld verdienen. Maar dat doe ik dus niet. Met de voeten op de grond blijven vind ik een nobel streven.»

HUMO Spreekt hier de jongen uit Arendonk, waar de wetten van de zwaartekracht iets strenger zijn dan elders?

Segers «Neen, het is eerder: mezelf intomen. Want ik heb de neiging om mezelf in dingen te verliezen.»

HUMO Je bent van het platteland naar de stad getrokken, maar je hebt nooit openlijk afgerekend met het dorp waar je vandaan komt. Dat vind ik wel netjes.

Segers «Ik keer nog altijd graag terug naar de heimat, maar ik ga er ook graag weer weg. Ik woon intussen langer in Antwerpen dan ik ooit in Arendonk heb gewoond. ’t Is haat-liefde, denk ik: om mijn dorp graag te kunnen blijven zien, moet ik er tijdig weer weggaan. Want als ik er te lang blijf, slaag ik er niet meer in om met de mensen te praten. Dan wordt het dorp een stolp waar ik geen lucht krijg.»

HUMO Ben je ijdel? Kun je leven met wat de spiegel je ’s ochtends toefluistert?

Segers «Beter en beter. Ik ben oprecht blij dat ik ouder aan het worden ben, want het maakt dat ik die kop van me steeds beter kan lijden. Al komt dat natuurlijk in de eerste plaats doordat veel meisjes me al gezegd hebben dat ik mooier word met het ouder worden (grijnst). Er zit ook een professioneel voordeel aan 40 zijn: het geeft me de kans om rollen te spelen die nieuw voor me zijn – ik kan nu al eens een vader met kinderen zijn.»

HUMO Jij doet dus niet aan forever young?

Segers «Geen facelifts! Fuck, nee, ik heb mezelf nooit voorgedaan als een jeune premier. Ik ben geen James Dean, en ik heb nooit een James Dean willen zijn. Ik ben de jongen die ervan droomde om Jaak Van Assche te worden, hè.»


Gramschap

HUMO Ben je vertrouwd met de grote colère?

Segers «In het verkeer durf ik te foeteren, en thuis voer ik wel eens een discussie. Maar de driftige, theatrale uitbarsting? Neen. Ik loop net weg van ruzie en geweld: ik ben daar bang van. Misschien zit er wel woede diep in mij, maar die wordt nooit aangeboord. Stijn Van Opstal zegt me altijd dat ik dat niet kán, kwaad worden. Op een feestje heeft hij me eens uitgedaagd: ik moest alle woede die in me zat verzamelen en lelijk doen uitbarsten. Ik heb dat toen gedaan, maar het zag er alleen maar potsierlijk uit. Ik ben het type dat de boel liever wil zalven. En als een conversatie echt heftig wordt, zit ik er meestal wat bij te zwijgen. Iemand deed me ooit zijn motto aan de hand: ‘Zwijgen en peinzen.’ Ik vind dat een heel mooi uitgangspunt.»

HUMO Laat je zo niet over je heen lopen?

Segers «Dat ik stil ben en het conflict vermijd, wil niet zeggen dat ik gemakkelijk ben om mee samen te leven. Ik heb een grote koppigheid in mij, en ik ben nogal op mijn vrijheid gesteld. Ik zal altijd proberen mijn zin te krijgen – maar dan met wat bochtenwerk, niet door ruzie te maken.»

HUMO Heb jij leren praten op de Studio Herman Teirlinck?

Segers «Ik denk het wel, ja. Tijdens de paasvakantie van mijn eerste jaar had ik eigenlijk beslist om ermee te stoppen. Ik herinner me nog hoe ik thuis in mijn bed lag, en mijn vader hoorde bellen met Reinhilde Decleir. Het ging over mij: dat het toch niet goed ging, en hoe het nu verder moest? Ik lag te luistervinken en zag de tekening plots helder voor mij. Ik kon stoppen, en dat zou een opluchting zijn, maar dan was mijn droom definitief voorbij. Of ik kon voortdoen, en dat zou keihard worden, maar dan was er de mogelijkheid dat ik een sterker persoon zou worden. Ik heb toen beslist om door te gaan, mét alle issues die daarbij zouden komen kijken. En vanaf dat moment ben ik ook meer beginnen te praten. Daarvoor was het blèten. Ik begon toen te beseffen dat een gesprek iets anders kan zijn dan vertellen hoeveel pinten je gisteren gedronken hebt. Ik leerde over gevoelens te praten, naar de kern te gaan.

»Ik kom uit een klein dorp, hè: daar wordt veel gebabbeld maar weinig gepraat. De hoge zelfmoordcijfers in België moeten daar toch iets mee te maken hebben? Vorige week nog heeft een gewezen klasgenoot van me zelfmoord gepleegd. Twee jaar geleden: een kameraad van vroeger. Mijn grootvader is in dubieuze omstandigheden gestorven – verdronken in een zwembad toen hij bejaard en niet zo helder meer was – en in de familie van mijn moeder waren er verschillende zelfmoordgevallen. Dat intrigeert me mateloos: hoe komt het zover? Is dat een onvermogen om te praten over wat er diep vanbinnen in je omgaat? Schamen mensen zich voor hun verdriet?»

HUMO Zou je zover gaan om te zeggen dat dat leren praten voor jou een redding is geweest?

Segers «Toch wel. Ik voel dat dat mij fundamenteel geholpen heeft. Durven te zeggen wat er is, zelfs al klinkt het wat pathetisch.»


Hebzucht

HUMO Hebzucht, Ben. Ben je tuk op luxe?

Segers «Er is een periode geweest waarin ik nogal aan mijn bezittingen gehecht was. Dat is toch veranderd: het genot dat ik uit mijn job puur, is nu bijvoorbeeld een groter kapitaal dan weer eens een chique gitaar kopen. Ik ben rijper geworden, en haal mijn geluk nu meer uit voldoening en erkenning dan uit dure spullen.

»Wat wél hetzelfde gebleven is: ik weiger me rommel aan te schaffen. Als ik een gitaar koop, of een fototoestel, dan mag het gene prul zijn. Hetzelfde met auto’s: ik zou niet in een Golf kunnen rijden. Ik heb graag een degelijke bak. En dat heeft niets te maken met opschepperij, of met een grove rijstijl. Ik kan er gewoon van genieten om in een Mercedes Break te zitten. Ik hou van kwaliteit.»


Gulzigheid

[FOTOSPECIAL_31031]

HUMO Ook als het over eten en drinken gaat?

Segers «Ik ben nogal gesteld op lekker tafelen, en ik geef dus graag geld uit aan een goed restaurant. Al heeft dat ook met luiheid te maken: niet hoeven te koken is toch altijd mooi meegenomen. En bij dat eten hoort dan ook de nodige drank, natuurlijk. Ik kan best wat verzetten, maar ik maak altijd dezelfde fout: ik drink te snel. Maar daar staat dan weer tegenover dat ik heel goed aanvoel wanneer het te veel wordt. Ik zal op café ook altijd als eerste vertrekken. En zonder iets te zeggen.»

HUMO Een wegsluiper!

Segers «Ja, ik ben een plotse verdwijner. ‘Waar is Ben?’ – ‘Oei, niet meer gezien.’»

HUMO Ben je gulzig in je werk?

Segers «Ja. Dat heeft ook wat te maken met de reflex van de zelfstandige: er moet gewerkt worden, want anders kan ik morgen niets op mijn boterham leggen.

»Ik voel ook nog wel een minder tastbare gulzigheid, de goesting in mijn kop om veel verschillende dingen te proberen. Dat is ook gulzigheid, hè: honger hebben naar het leven. En niet bang zijn. Vroeger was ik dat wel. Nu geniet ik van hoe ik evolueer. Vorig jaar werd ik dus 40, en toen informeerden mensen bezorgd of ik me daar niet al te slecht bij voelde. Nee! Ik vond dat geweldig. Ik voel dat ik dingen aan het leren ben, dat ik almaar opener word. Maar het mag nog een beetje meer zijn. Ik ben nu al gulzig naar het moment waarop ik nog wat matuurder ben.»

HUMO In interviews benadruk je altijd dat je ultieme streven ‘tevreden zijn’ is, niet ‘gelukkig zijn’. Dat lijkt me niet zo gulzig.

Segers «Ja, ik heb dat onderscheid altijd nogal nadrukkelijk gemaakt, en misschien moet ik daar maar eens mee stoppen. Ik denk dat ik het wel ken, hoor, gelukkig zijn. Maar ik aarzel om het zo te benoemen. Dat is die Kempense nuchterheid: content is goed genoeg.

»Ik bescherm mezelf ook een beetje tegen oceanisch geluk. Ik probeer in mijn leven de toppen wat af te vlakken en de dalen wat op te hogen. Ik ben waakzaam: ik mag niet te gelukkig zijn, want dan dreig ik mezelf daarin te verliezen. Misschien is dat wel mijn grote winst van de afgelopen jaren: dat ik de rijpheid heb om mezelf af te toppen. Vroeger was ik wispelturiger.»


Traagheid

HUMO Da’s nu al de tweede keer dat je zegt dat je jezelf voortdurend moet afremmen, want dat de dingen anders met je aan de haal gaan.

Segers «Het ís zo. Doseren is cruciaal voor mij. Als ik bijvoorbeeld een tijdje heel hard gewerkt heb, moet ik het daarna even rustig aan doen. Ik moet af en toe bewust lui zijn, want anders vergaloppeer ik me.»

HUMO Heeft dat te maken met de bipolaire stoornis die bij je werd vastgesteld?

Segers «Ja. Een jaar of vijf geleden heb ik ontdekt dat ik mezelf heel nauwgezet moet bewaken. Ik ben toen vijf dagen opgenomen in een psychiatrisch centrum met een soort van psychose.

»Ik was bij mijn vrouw weggegaan. Daarmee had ik haar én mijn twee kinderen natuurlijk pijn gedaan, maar voor mezelf had het iets heel bevrijdends. Omdat ik voor het eerst in mijn leven zélf een beslissing had genomen, zonder de adem van vader en moeder in mijn nek. Het gaf me zó’n voldoening dat ik, Ben, zélf iets gedaan had. Ik ben toen als een waanzinnige aan een roman beginnen te schrijven. Ik dacht: ‘Ik kan zelf ook iets, ik ben niet afhankelijk van anderen om iets te doen.’ Dat was 1.000 kilo die van mijn lijf viel.

»Een jaar lang ben ik met die roman bezig geweest. Ik was voortdurend aan het schrijven, begon nachten door te werken en raakte oververmoeid – tot ik op het punt kwam waarop ik gewoon niet meer kón slapen. Op een bepaald moment was ik vijf dagen en nachten quasi onafgebroken wakker. Dat is fundamenteel ongezond, hè: ik kreeg rare kronkels in mijn kop, begon verbanden te leggen die er niet waren en had last van achtervolgingswanen.

»Mijn drie beste vrienden hebben me toen gered: Stijn Van Opstal, Tom Dewispelaere en Geert Van Rampelberg, de gasten met wie ik in theatergezelschap Olympique Dramatique zit. Ze kwamen me halen, zogenaamd om een koffie te gaan drinken. Maar ze reden me naar een psychiatrisch centrum. Ik heb me daar niet tegen verzet. Ik besefte plots: het is goed dat ik dit ga doen. In dat centrum heb ik iets heel strafs gekregen – ik heb toen 27 uur onafgebroken geslapen. Toen ik wakker werd, was ik mezelf weer. Nog altijd heel vermoeid, maar hier (wijst naar zijn hoofd) zat het weer oké. Ik besefte ook: wat is dat toch allemaal geweest? Maar alles was het gevolg van mijn gulzigheid: als ik mezelf niet in de hand hou, kan ik me verliezen in iets. Sindsdien weet ik dat traagheid geen zonde is, wel een deugd. Ik heb geleerd dat ik soms lui móét zijn.»

HUMO Heb je ooit herlezen wat je toen geschreven hebt?

Segers «Ik heb het nog allemaal, maar ik heb het nooit meer bekeken. Daar ben ik toch een beetje bang voor, ja.»


Jaloezie

HUMO Ben je jaloers op wie vlotjes en schijnbaar kommerloos door het leven fietst?

Segers «Je zegt het: schijnbaar kommerloos. Ik heb het niet zo begrepen op mensen die voortdurend op een opgepimpte manier hun grote geluk aan het uitschreeuwen zijn. Bij mij marcheert dat niet – ik geloof het gewoon niet. Maar mensen die over een natuurlijke intelligentie beschikken die maakt dat ze redelijk complexloos door het leven schuiven, ja, daar kan ik wel jaloers op zijn. Mensen die op een schone, niet opdringerige manier gelukkig zijn. Stijn Van Opstal is zo iemand. Ik ben verliefd op zijn intelligentie en zijn relativeringsvermogen.»

HUMO Heb je last van professionele jaloezie?

Segers «Vroeger meer dan nu. Ik kon echt denken: ‘Fuck, die gast staat dáár al, en ik nog maar hier, terwijl we toch even oud zijn.’ En het kon weleens wringen als een rol die ik wilde naar een copain ging. Ik ken het ‘Waarom ikke niet?’-gevoel, ja. Maar daar zat nooit kwaadaardigheid achter, en ik uitte die jaloezie ook niet. ’t Kan zelfs goeie naft zijn, iets dat je vooruitbrandt.»

HUMO Je hebt ook al te kennen gegeven dat je je weleens aan een ernstige, zware rol wilt wagen.

Segers «Iets wat de afgelopen jaren heel fel in mijn kop is geslopen is: wie ben ik eigenlijk? En: wie denken anderen dat ik ben? Want ik word inderdaad gezien als iemand die uitstekend komische rollen kan dragen, maar ik wil ook wel eens wat anders. Ik heb er onlangs heel lang over gepraat met Bart De Pauw. ‘Ik wil ook wel eens een love interest zijn,’ klaagde ik. ‘Natuurlijk,’ zei Bart. ‘Jij kunt dat. Maar dat je mensen aan het lachen kunt brengen, is een talent dat je óók moet koesteren.’ Hij heeft gelijk: ik weet wel dat dat zijn waarde heeft. En ik besef nu ook dat er dingen zijn die ik nooit zal kunnen. Ik zal bijvoorbeeld nooit een flik zijn die, zijn wapen getrokken, een crimineel besluipt – dat gáát niet met mijn fysiek. Ik ben geen Matthias Schoenaerts, hè.

»Ik heb vrede met wie ik ben, hoor. Ik vind het gewoon fijn om af en toe wat te klagen. Maar fundamenteel ben ik een contente mens.»

HUMO Ben je jaloers in de liefde?

Segers «Het afgelopen jaar pas heb ik die sensatie voor het eerst echt gevoeld. Lenny (Van Wesemael, zijn vriendin, red.) heeft net een film geregisseerd, ‘Café Derby’ – hij komt dit jaar uit. Ze is heel open en sociaal, en als regisseur was ze natuurlijk het middelpunt van de set, omringd door stoere boys. Daar stond ik soms wel met enige jaloezie naar te kijken. Dat ik dacht: ‘Allee, Ben, laat dat toch los. Ze is gewoon heerlijk zichzelf.’ Het is gek, want dat soort jaloezie heb ik vroeger nooit gevoeld. Misschien toont het wel aan dat zij de vrouw van mijn leven is?»


Onkuisheid

HUMO En niet Sabine Hagedoren?

Segers «Daar heb ik een stevige boon voor – hoe weet jij dat eigenlijk? Ik heb wel iets, euh, gênants meegemaakt met Sabine. In die manische periode, vijf jaar geleden, had ik ook over haar geschreven. ’t Was een erotische, bijna pornografische scène met het hoofdpersonage – ik, basically – en Sabine. Ik mailde haar met de vraag of ze ’t even wilde nalezen, want zo beleefd was ik wel. We spraken af op de VRT, ik gaf haar het fragment, en later kreeg ik een vriendelijke maar kordate mail terug: ‘Dit wil ik echt niet. Dit gaat te ver.’ Toevallig heb ik haar gisteren voor het eerst sinds die keer teruggezien. Ik was blij dat ik toch even mijn excuses kon aanbieden. ‘Je zat gewoon in een rare periode,’ zei ze. (Glimlacht) Dat is exact wat het was: een rare periode.»

HUMO Kijk je weleens naar een natuurfilmpje als je even zelf niet druk bent met porno te schrijven?

Segers «Het gebeurt, zij het niet vaak. En dan kies ik altijd voor iets uit de categorie ‘amateurs’. Professionele porno brengt me alleen maar aan het lachen – de koppen van die acteurs! Van een heiße Heidi in een kort rokje of de Kerstman die z’n knoeperd in een loeiende huisvrouw duwt, word ik niet hitsig, sorry. Vaak is het ook zo slecht gespeeld – ja, ik blijf een acteur, hè. Maar het huis-, tuin- en keukengestuntel vind ik wel opwindend, omdat het zo herkenbaar is.

»(Plots enthousiast) Ik heb trouwens gehoord dat er een pornoversie van ‘F.C. De Kampioenen’ bestaat! Wat zou Carmenneke daarin uitvreten? Ik wil het weleens zien, hoor.»

HUMO ‘F.C. De Kapoenen’, het onbetwiste hoogtepunt in het oeuvre van Eddy Lipstick. Hoe belangrijk is seks voor je?

Segers «Er kan nooit genoeg seks zijn. Ik wil het toch drie keer per week doen. En liefst vier. En als het kan vijf.

»Seks blijft een belangrijke drive. Misschien kan ik dat nog beter dan acteren (lacht). Serieus: je wordt er met de jaren beter in. De grote onhandigheid is weg. Wat nu ook weer niet betekent dat het altijd perfecte filmseks moet zijn. Als twee mensen voor het eerst met elkaar naar bed gaan, is dat toch altijd weer écht een eerste keer – en ik hou wel van het eerlijke gestuntel van twee lichamen die elkaar nog niet kennen. Maar het leukst is misschien nog wel de onverwachte seks. Als je het plant, heeft het toch niet dezelfde intensiteit. Het hoeft voor mij ook niet lekker klassiek in bed te zijn. Maar in het openbaar doe ik het niet meer sinds de sociale media zo alomtegenwoordig zijn. Stel dat ik betrapt word: heel Vlaanderen hoeft me niet in actie te zien op Twitter.»

HUMO Waar knap je op af?

Segers «Op te perfect. Ik heb alle maten en gewichten al weleens gevoeld, maar van te perfect raak ik niet opgewonden. Ik heb in Humo Kathleen Cools eens genoemd als favoriete onenightstand. Ze heeft dat mysterieuze aura, die genietende, licht geniepige lach – er is iets in haar manier van doen dat me triggert. Dat heb ik niet met die stereotiepe Amerikaanse diva’s. Als het te blingbling is, haak ik af.

»Wat ook niet lukt: met eender wie naar bed gaan. Er moet toch al iets van een connectie zijn, er moet op z’n minst een gesprek aan voorafgegaan zijn waarin er iets vonkte.»

HUMO Vind je dat eeuwige jagen niet vermoeiend?

Segers «Het is voor een man niet evident om het beest in zichzelf te temmen. En monogamie is niet echt iets natuurlijks, toch? Alleen leidt overspel haast altijd tot gekwetste zieltjes en grote schuldgevoelens. Je blijft altijd met iets zitten dat fundamenteel onaangenaam is. Ik heb het vroeger weleens gedaan, hoor, maar dat is verleden tijd. Ik geniet nog van de honger, van het spelen en het teasen, maar de afwikkeling hoeft er niet meer bij voor mij. The chase is better than the catch.»

HUMO Maar de bevestiging – het hád gekund – heb je wel nog nodig?

Segers «Niet echt, maar als publieke figuur overkomt het me weleens – veelbetekenende blikken die uitgewisseld worden, een fantasietje dat door je kop schiet. En dat volstaat.»

HUMO Toch nog even over naar de monogame liefde: ben je nu een betere partner dan tien jaar geleden?

Segers «Misschien wel. Maar ’t is niet zo dat ik me wijzer voel dan mijn vriendin omdat ze zeven jaar jonger is dan ik, en dus wat minder levenservaring heeft.

»Lenny is zwanger, en dat is nieuwe kermis voor haar. Ik heb het natuurlijk al twee keer meegemaakt, maar ik geloof niet dat dat volstaat om haar uit te leggen wat er zit aan te komen. Je kunt als man nog zo empathisch zijn als je wil: de sensatie van een kind in je buik zul je nooit kennen.»

HUMO Waarom ben je verliefd geworden op Lenny?

Segers «Ze heeft iets ontwapenends over zich. Ze is intelligent en nuchter. Er zit iets heel geheimzinnigs in haar ogen. En ze is lekker (lacht).

»Ik was meteen geïntrigeerd door haar en het mysterie rond haar. Het was ook de eerste keer in mijn leven dat een relatie een opbouw had. Even aan, weer af, weer aan. Er was eerst een periode van zoeken en tasten, en pas daarna is het stabiel geworden.»

HUMO In De Morgen zei je enkele jaren geleden: ‘Ik heb iemand nodig die mij beschermt tegen het leven.’

Segers «Ik moet het maar eens toegeven: in mijn vorige relatie was ik het derde kind. Er moest voor mij gezorgd worden, en dat was gewoon niet gezond. Met Lenny is het anders: ze komt uit een familie van plantrekkers, van mensen die hun leven altijd stevig in handen hebben. Ze behandelt me altijd zacht, maar to the point: ze spoort me aan om de dingen zélf in gang te zetten. Ze is niet de soigneur, wel diegene die mij mondjesmaat leert om mezelf te soigneren. (Glimlacht) Had ik je al gezegd dat ik verliefd ben?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234