null Beeld

De 7 hoofdzonden: Otto-Jan Ham

‘Het wild konijn van Studio Brussel’, ‘De bink van het jaar’, ‘De onverbiddelijke vrouwentemmer’: het zijn stuk voor stuk epitheta ornantia waarmee mijn biechteling Otto-Jan Ham (35) ooit werd omhangen.

HUMO Ben je een zondig mens, Otto-Jan?

Otto-Jan Ham «Dat denk ik wel. Ik ben zelfs iemand die dezelfde zonde meermaals begaat, met overtuiging. Mijn beide ouders zijn Nederlanders: vader heeft een protestantse achtergrond en moeder komt uit een katholiek nest. In Brussel, op de Graanmarkt, ging ik naar de oecumenische diensten – gemengd, dus. Maar tegenwoordig heb ik dat allemaal achter mij gelaten. Je weet dat serieuze gelovigen bij het bidden hun gevouwen handen voor hun mond houden. Wel, lange tijd heb ik gedacht dat ze zo een soort van virtuele microfoon vormden. En dat je via die microfoon werkelijk met God kon praten. Soms hield ik mijn gevouwen handen voor de luidspreker van de radio, in de overtuiging dat God zo mijn lievelingshit kon horen.»

HUMO Wat uiteraard overbodig is, want God ziet, weet en hoort alles.

Ham «En hij heeft daar géén microfoon voor nodig (lacht). Waarmee ik maar wil zeggen: het enige wat nog overblijft van mijn geloof is een vaag gevoel van ontzag voor de kosmos. Maar eigenlijk vind ik zelfs dat tijdverlies: je leeft nú, en je kunt je maar beter zorgen maken over je eigen geluk hier op aarde.»


Hoogmoed

HUMO Je bent een Nederlander, en die gaan in Vlaanderen door voor arrogante kwasten. Terecht?

Ham «Ik heb véél van de Hollander. Maar ik ben absoluut geen haantje, wel integendeel. In ‘De slimste mens ter wereld’ voelde ik mij zó klein, zie (toont twee centimeter tussen duim en wijsvinger). Bij momenten ben ik echt een bedaard en rustig persoon. Als de mensen wat luider praten dan ik, word ik snel stil en bedeesd.»

HUMO(verheft z’n stem) De truc is dus om luid en met overtuiging tegen jou te blaffen?

Ham «Absoluut. Dan hou ik meteen mijn grote mond (lacht). Enige vlotheid is mij niet vreemd, maar ik zie mezelf zeker niet als de luidruchtige, ongelikte cliché-Nederlander.»

HUMO Zie je jezelf dan eerder als een Vlaming, misschien?

Ham «Nee. Ik ben gevormd door de Nederlandse cultuur. En nog altijd luister ik bij voorkeur naar de Nederlandse radio, kijk ik naar de Nederlandse televisie en supporter ik voor het Nederlands elftal.»

HUMO Zelfs in deze hoogdagen van de Rode Duivels?

Ham (uitdagend) «We zullen wel zien, straks, in Brazilië. Typisch Nederlands aan mij is dat ik wat socialer en opener ben dan de gemiddelde Vlaming.»

HUMO Kun je nog een echte Nederlander neerzetten?

Ham «Geen probleem. Tegen de hond, bijvoorbeeld, spreek ik Hollands. En, sinds de geboorte van mijn dochter, ook tegen mijn vriendin. Mijn Nederlandse grootmoeder heeft een soort afkeer van België, zij vindt de Belgen maar een raar soort volkje. Als ik over de grens rij en in Nederland arriveer, voel ik mij vrijer en geborgen: alsof er een warm dekentje over mij neerdwarrelt.»

HUMO Nederland? Een warm dekentje??

Ham (lacht) «Wel ja. Van een Nederlandse stem op de radio word ik rustig. Gek, hè. Kijk, hier in Vlaanderen vinden ze Nederlanders arrogant. Maar dat is een misvatting. Nederlanders zeggen gewoon meteen waar het op staat. Ik herinner mij mijn eerste dag bij MTV, in Amsterdam: iedereen kwam mij een hand geven en stelde zich voor. Hier in Vlaanderen is dat ondenkbaar. Ik liep al zes jaar bij Studio Brussel rond en er waren nog altijd mensen met wie ik niet één woord had gewisseld.»HUMO De Vlaming is verlegen. En soms vals en achterbaks. Hoe kijk jij naar de modale Vlaming?

Ham «Ze zijn best wel stug. En achterdochtig, maar daar moet je doorheen.

»Kijk, wat de hoofdzonden betreft: hoogmoed vind ik zeker niet de heftigste zonde. Neem nu een algemeen als arrogant omschreven type als José Mourinho. Ik mag hem wel. Mourinho stáát er, hè, hij is de man. En hij vangt de klappen op voor de anderen. Een andere legendarisch arrogante kwast is Harry Mulisch. De hovaardigheid in persoon, maar tegelijk was hij hilarisch grappig. Het leven zou ontzettend saai zijn zonder mensen als Mulisch en Mourinho.»

Gramschap

HUMO Wat maakt je boos?

Ham «Op dingen als Rock Werchter of op een Studio Brussel-event word ik vaak aangesproken door fans. Dan ben ik echt extreem laagdrempelig. Nogmaals, ik ben een aardige jongen, en als mensen een selfie met mij willen maken: geen probleem. Maar ze moeten mijn privacy toch een béétje respecteren, vind ik. Mensen die zo zat als een kanon een arm om je nek slaan en in je oor beginnen te blèren, daar krijg ik het schijt van. Of mensen die menen grapjes over mijn naam te moeten maken: ‘Jan Jambon!’ roepen ze dan. En daar kan ik, in de gegeven omstandigheden, echt niet mee lachen. Het gaat soms zo ver dat ik die gast zou kunnen wurgen. Een fractie van een seconde toch.»

HUMO Je zei dat het erger wordt?

Ham «Ja, de diplomaat in mij is aan het verdwijnen. Vroeger walste ik om de situatie heen. Maar de jongste tijd hou ik mij niet meer in en vuur ik veel sneller uit alle monden (lacht). Ik word botter. En ik word selectiever, zeker in het geven van interviews.»

HUMO Ben je misschien een dikke nek aan het kweken?

Ham «Dat nooit. Daarvoor ben ik veel te onzeker.»

HUMO Hoe maak je ruzie met je geliefden? Slaande deuren? Roepen en tieren?

Ham «Ik word eerst boos, vervolgens word ik stil, en ten­slotte loop ik gewoon weg. Een gezonde manier om conflicten op te lossen, lijkt mij. De boosheid verhindert mij om te zeggen wat er scheelt, snap je. Dat ligt een goeie discussie in de weg. Ik heb een afkoelperiode nodig. Maar daarna ben ik de eerste om het weer bij te leggen.»

HUMO In interviews durf je er best stevig tegenaan te gaan, met vaak harde, onkiese vragen. Mag van mij, hoor.

Ham «Onlangs was Free Souffriau op bezoek in ‘De ideale wereld’. Een heel lieve madame. We hadden een item over hoe 50 procent van de Vlamingen de reclame op tv doorspoelt. ‘Doe ik ook,’ zei Free, en voor ik er erg in had, repliceerde ik met: ‘Jij vuile, ondankbare hond!’ Tegen een moeder van twee lieve kindjes, nota bene. Gelukkig kan Free tegen een stootje. Ach, in ’t algemeen kom ik makkelijk weg met dat soort situaties. Ik ben nooit echt sarcastisch of gewild kwetsend, ik vlam het er gewoon maar uit. En er volgt altijd een relativerende lach. Overigens: in interviewsituaties ben ik de eerste om mezelf te relativeren. Ik gééf zelf ook veel, als interviewer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234