De 7 Hoofdzonden: Ruben Van Gucht, VRT-sportjournalist. 'Er zit een hongerig beest in mij, dat ik niet wil temmen'

'Ik stond op trouwen met mijn vorige vriendin – er was al een datum en we hadden een huis gekocht. Maar het werkte niet goed meer, en ik had geen zin om verder aan te modderen.'

'Ik ben meer bezig met mijn eigenbelang dan met het algemeen belang'


GULZIGHEID

Ruben van Gucht «Ik ben héél gulzig: ik wil een rijk leven. En natuurlijk krijg ik weleens de vraag waarom ik absoluut zoveel wil doen. Maar dat is het hongerige beest dat in mij zit en dat ik niet getemd krijg – niet wíl temmen, ook. Als ik de kans krijg om van mijn boek ‘Sportman’ een theatervoorstelling te maken, dan grijp ik die. Net zoals ik dankbaar ‘Ja!’ zeg als Jacques Vermeire, mijn jeugdidool, me vraagt om samen met hem een show te maken.

»Ik kan ook niet gewoon een beetje sporten om m’n lichaam gezond te houden. Neen, ik wil grenzen verleggen, een stukje beter zijn dan de gemiddelde sporter. En zo is het ook in mijn werk: ik wil het zo graag góéd doen. Als ik ‘De kleedkamer’ maak, doe ik dat vanuit de achterliggende gedachte dat mensen het een fantastisch programma moeten vinden. Of dat ook lukt, is een andere kwestie. Maar het is wel met die drive dat ik aan iets begin.

»Ik sluit niet uit dat ik ooit wat bezadigder word. Misschien zeg ik over een aantal jaar: ‘Het is te veel geworden. Ik concentreer me voortaan op één ding en probeer daarin uit te blinken.’ Maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik er nog lang niet ben. Mark Uytterhoeven is mijn grote voorbeeld, en je kunt toch bezwaarlijk stellen dat ik dát niveau al haal. Neen, ik ben nog altijd under construction.»

HUMO Gulzigheid in de iets basalere zin dan: leef je nog altijd zo Tournée Minérale-ig?

Van Gucht «Ik maak vorderingen: tegenwoordig drink ik ’s avonds al eens een goed glas. Mijn schoonvader kent behoorlijk wat van wijn, en ik ben blij dat hij die wereld heeft geopend voor mij. Ik kan zelfs al van een lichte roes genieten – de prettige loomheid die je overvalt na een paar glazen wijn of twee Duvels, dat warme bad. Maar daarna kruip ik wel gewoon in bed, want het echte controleverlies vind ik geen aantrekkelijke gedachte. Ik heb ook een heilige schrik van drugs. In mijn jeugd werd er op een bepaald moment een soort hartritmestoornis bij me vastgesteld. Niets levensbedreigends, gelukkig, en medisch perfect uit te leggen, maar toen is er een zaadje in mijn hoofd geplant. De overtuiging dat ik, als ik ooit iets excessiefs doe, meteen een hartstilstand krijg. Dus neen, ik schuif die overdosis cocaïne nog even voor me uit.»


HOOGMOED

HUMO Die gulzigheid van je maakt dat je heel aanwezig bent: op de televisie, op de radio, in de theaterzaal. Dan word je al snel van arrogantie beschuldigd.

Van Gucht «Terwijl ik absoluut niet het type ben dat gaat zweven. Ik blijf mezelf de levenslessen van mijn grootvader inprenten: hard werken, nooit de teugels vieren. Maar onvermijdelijk heb ik de afgelopen jaren wel een verhoogd zelfbewustzijn ontwikkeld. Een basisvertrouwen: ik ken mijn vak. Ik presenteer nu al vier jaar ‘De weekwatchers’, zaterdagochtend op Radio 2. Ik weet intussen dat ik dat kán, twee uur live radio maken. En hetzelfde geldt voor mijn televisiewerk. Dat is geen arrogantie. Wel: mezelf realistisch beoordelen.»

HUMO Betekent dat ook dat je weet waar je niet goed in bent?

Van Gucht «Je zult mij niet snel een harde, kritische analyse horen maken zoals Peter Vandenbempt dat zo goed kan. Dat heeft met mijn aard te maken: ik kies niet zo makkelijk voor de confrontatie. Met mijn baas had ik het onlangs nog over het belang van kritische reflexen. Ik stel heus weleens een vinnige vraag, maar een pitbull zal ik nooit worden. Er schemert altijd iets amicaals door in de manier waarop ik mensen benader. Dat is intussen een tweede huid geworden.»

HUMO Je krijgt weleens te horen...

Van Gucht «...dat ik mezelf te graag zie, ja – het refreintje van mijn critici. Maar als je het uithangbord van een programma bent, is het toch moeilijk om niet in the picture te lopen?

»Weet je, er zijn zoveel mensen die met zichzelf worstelen. En als je die psychische problemen tot hun kern reduceert, kom je vaak uit bij iets dat even eenvoudig als tragisch is: het gaat om mensen die zichzelf niet graag zien. De basis van geluk is vrede hebben met jezelf. En ik héb vrede met mezelf, ja. Het kost me dan ook geen moeite om gelukkig te zijn. En ik vind het vervelend dat ik soms haast gedwongen word om me daarvoor te verontschuldigen. Klaarblijkelijk mag je niet hardop uitspreken dat je best tevreden bent met jezelf en je leven.»

HUMO Er werd je voor het eerst een overdosis ijdelheid aangewreven toen je vorig jaar ‘Voor de Ronde’ maakte, slow tv waarvoor je live op televisie het hele parcours van de Ronde van Vlaanderen fietste.

Van Gucht «Toen heb ik ’s ochtends aan Evert Winkelmans (van productiehuis Deklat Binnen, dat ook ‘De kleedkamer’ maakt, red.) ge-sms’t dat ik voor het eerst het gevoel had dat mijn hoofd op het hakblok lag. Ik vreesde even dat het voorbij zou zijn als dat project een fiasco werd: dan zouden ze me bij Sporza vast duidelijk maken dat het allemaal wat minder mocht. ‘Voor de Ronde’ wás natuurlijk ook helemaal toegespitst op mijn figuur, maar ik zie niet in hoe ik het anders had kunnen aanpakken. Onze intenties waren ook heel oprecht: we wilden iets nieuws doen, met nieuwe technologie, en een nieuwe insteek – ons cultureel erfgoed laten zien en tonen wat de Ronde teweegbrengt in Vlaanderen.

»Bij de VRT heb je twee strekkingen. Je hebt de mensen zoals ik, die van nature ondernemend zijn, en graag iets proberen dat mogelijk verfrissend is. En er zijn de conservatieven, die zich afvroegen wat ik in hemelsnaam van plan was. Ik zou met mijn kop tegen de muur lopen: die gedachte leefde wel, ja. Eigenlijk kan je mensen opdelen in die twee categorieën. Je hebt diegenen die van nature de obstakels zien, en diegenen die eerst de kansen zien. Ik behoor tot de tweede categorie. Er zijn zoveel mensen die op hun stoel zitten en een keer of honderd de kans krijgen om van die stoel te springen, maar het uiteindelijk nooit doen. Ik zie mezelf niet als een roekeloze lefgozer, maar ik durf wel te springen. Meer en meer zelfs. Omdat ik ondervonden heb dat als je ergens hard voor werkt, het wel in orde komt. In november gaat de show met Jacques Vermeire in première. Je zou die stap een geweldig risico kunnen noemen, maar we zullen daar dan meer dan een jaar aan gewerkt hebben. Ik vertrouw erop dat het dan wel goed komt. Hetzelfde met ‘Sportman’, mijn eigen theatershow: ook een stukje uit mijn comfortzone, maar ik werk eraan tot het lekker zit. Als iets onverwachts je pad kruist, moet je niet altijd wegkijken.

»Enfin, gelukkig hebben we gelijk gekregen met ‘Voor de Ronde’. De kijkcijfers waren goed, de reacties positief. We werken nu aan een opvolger. Het zal nog groter van opzet zijn, niets met de Ronde van Vlaanderen te maken hebben en over verschillende dagen gespreid worden. Dat is weer een risico, ja, maar ik geloof erin.»

'Ik ben financieel ambitieus, ik redeneer niet: met 2.000 euro kan je prima rondkomen, dus meer hoef ik niet'

HUMO In december vorig jaar werd je stevig door de mangel gehaald in een filmpje van ‘De ideale wereld’. Satire, vanzelfsprekend, maar de toon was wel erg bits.

Van Gucht «Ik kreeg het ene berichtje na het andere: ‘Wat heb jij die gasten misdaan?’ Ik heb me toen afgevraagd of ik gelukkiger zou worden van naar dat filmpje te kijken. Neen, en dus heb ik dat niet gedaan – tot op vandaag heb ik het niet gezien.

»Ik was die dag Sven de Leijer tegen het lijf gelopen – we kennen elkaar goed.

’s Avonds belde hij me: hij was niet op de redactie geweest en wist dus niets van het filmpje. En hij excuseerde zich. Sven vond zelf ook dat ze al betere en spitsvondiger dingen gemaakt hebben, waarin niet zo op de man wordt gespeeld. Dat apprecieerde ik wel.»

HUMO Ik begrijp dat het niet prettig is om aangevallen te worden, en ik zie ook wel dat sociale media vaak een Franse wc op een autosnelwegparking zijn. Maar veel televisiefiguren vertonen vaak calimerogedrag, als ze uit de duizenden complimenten, vind-ik-leuks en loftuitingen alleen de negatieve kritiek filteren, om daar vervolgens uitgebreid over te gaan weeklagen.

Van Gucht «Ik lees het allemaal wel, en ik kan er weleens over zeuren tegen mijn vrouw: ‘Fuck, dat is toch helemaal niet wie ik ben?’ Maar het heeft geen zin om daartegen te vechten en absoluut je gelijk te willen halen. En het klopt wat je zegt: televisie is bij uitstek een vak waarin mensen je komen zeggen dat je het goed doet. Ik wil het bijzondere daarvan blijven inzien. Want een bakker krijgt niet de hele tijd te horen dat hij weer eens een weergaloze koffiekoek heeft gecreëerd, hè.»

HUMO Journalisten wordt vaak verweten dat ze in een bubbel leven en te weinig affiniteit hebben met het publiek waar ze voor werken. Ook in de voetbaltribune hoor ik elke week die verzuchting: voetbaljournalisten zouden, handjes schuddend met de bobo’s, geen oog hebben voor de verzuchtingen van de supporters.

Van Gucht «Ik kan daar wel in komen: op je comfortabele zitje op de perstribune is het niet altijd evident om te voelen wat er op de staanplaatsen leeft. En puur praktisch is het haast onmogelijk om alle gevoeligheden te capteren. Maar journalisten als onderdeel van het establishment, boven de massa verheven? Dat is toch niet mijn idee van hoe ik mijn vak beoefen. Na een try-out van ‘Sportman’ kwam iemand me zeggen dat die voorstelling hem zo’n deugd had gedaan, ‘omdat je daarmee tussen ons bent komen staan’. Ik was voor hem een mens van vlees en bloed geworden. Ik vond dat bizar om te horen, omdat ik mezelf als een stukje van de massa voel. Maar klaarblijkelijk is het televisiescherm een drempel, een afbakening: wij hier aan deze kant, jij daar.»

HUMO Zowel de sport als de journalistiek zijn werelden van grote ego’s.

Van Gucht «Het is in de journalistiek zoals in elke sector, denk ik: ik heb pedante collega’s, en ik heb collega’s die minzaam en bescheiden zijn. En in de sport valt het best mee, hoor. Zeker in het wielrennen. Goed, bij iemand als Mark Cavendish hoort een handleiding – het is geen cadeau om hem aan te spreken als hij slechtgezind is. Maar in het voetbal is het erger. Al zie ik ook daar wereldvedetten – types als Jan Vertonghen, Thomas Vermaelen en Dries Mertens – die heel oké zijn.»

HUMO Het interview na een match is een genre op zich. Mag ik het arrogant vinden dat voetballers er zich vaak vanaf maken met sleetse platitudes?

Van Gucht «Het is er zodanig ingesleten dat het stilaan geweldig vervelend wordt. Maar onlangs besefte ik dat er ook een verantwoordelijkheid ligt bij ons, de journalisten. Voor Kuurne-Brussel-Kuurne hoorde ik mezelf in een interview met Greg Van Avermaet plots vragen of hij het gevoel had dat hij iets moest bewijzen, nadat het in de Omloop Het Nieuwsblad niets was geworden. Ik zag hem ongelovig kijken: stelde ik die vraag écht, één wedstrijd ver in het seizoen? En hij had natuurlijk gelijk: dat was idioot. Het is dus niet alleen een probleem van standaardantwoorden, maar ook van standaardvragen.»


JALOEZIE

HUMO In je jeugd was je gul met bewondering: onder meer Johan Museeuw en Mark Uytterhoeven waren je idolen. Wordt bewondering soms jaloezie?

Van Gucht «Toen ik als beginnend sportjournalist bij EXQI werkte, keek ik vol bewondering naar VRT-mensen als Michel Wuyts. En er zat wel een zeker ongeduld in mij: kon dat allemaal ook niet nu al met mij gebeuren? Maar jaloezie was dat niet, ik zie de dingen gewoon graag vooruitgaan.»

HUMO Omgekeerd zijn mensen vast weleens jaloers op jou.

Van Gucht «Op evaluaties kreeg ik al te horen dat ik alert moet zijn. Dat er mensen zijn die me met argusogen volgen, en dat ze het niet zullen nalaten om me op een kwetsbaar moment te tackelen. Dat zal vast wel zo zijn, maar zelf zit ik zo niet in elkaar. Ik ben ook met zoveel verschillende dingen tegelijk bezig, ik heb geen tijd om jaloers te zijn.

»Ik gun iedereen oprecht het licht in de ogen. Onlangs verscheen er in De Morgen een scherp stukje over ‘Wereldrecord’, het programma van Maarten Vangramberen. De kritiek was vergelijkbaar met die op mij, dat hij zichzelf te opzichtig zou etaleren. Ik heb Maarten toen meteen een sms gestuurd om hem een hart onder de riem te steken en hem te zeggen dat hij het zich vooral niet moest aantrekken. Ik vind dat nogal evident om te doen, al is het dat blijkbaar niet: na ‘Voor de Ronde’ en dat filmpje in ‘De ideale wereld’ kreeg ik géén berichtjes van collega’s. Dat vond ik helemaal niet erg, hoor. Maar ik vind het logisch om het zelf wel te doen.»

'Er zijn zoveel mensen die met zichzelf worstelen. Het gaat dan om mensen die zichzelf niet graag zien. Ik ben best tevreden met mezelf.'

HUMO Sinds een aantal jaar heb je je op het ultralopen gestort – wedstrijden van honderd kilometer of meer, vaak in extreme omstandigheden. Vanwaar die drang om je te meten met anderen?

Van Gucht «Ik meet me niet met anderen. Het laat me koud dat er mensen zijn die een betere conditie hebben dan ik. Neen, het is een strijd tussen mij en mij. Dat ultralopen heb ik nog altijd niet echt onder de knie. Na een hele nacht overgeven tussen Bornem en Bornem – want de Dodentocht is voor mij het summum – denk ik weleens: ‘Het is goed geweest. Ik ga iets anders doen.’ En toch wint het competitiebeest het altijd weer. Ik hou gewoon ontzettend veel van die strijd tegen mezelf.»

HUMO Je bent niet de gesjeesde topsporter die dan maar journalist is geworden?

Van Gucht «Neen, want ik heb er nooit van gedroomd om een wereldrecord te lopen op de marathon. Sportjournalist worden, dat was mijn enige droom.»

HUMO Ben je vertrouwd met de verwoestende kracht van jaloezie in de liefde?

Van Gucht «Neen. Mijn vrouw heeft het weleens moeilijk met de publieke figuur die ik ben. Niet dat ze me niet vertrouwt, hoor. Het gaat eerder over de claim die mensen op me leggen, over het gevoel dat ze me met zovelen moet delen. Ik begrijp dat, zeker omdat ze daar zelf nooit om heeft gevraagd. Laurence is eerder timide – iemand die de schaduw verkiest boven de zon.

»Omgekeerd heb ik heel veel vertrouwen in haar. Ik ben vaak in het buitenland, en nooit denk ik dan: ‘Ze zal toch niet van mijn afwezigheid gebruikmaken om...’ (lachje) De grenzeloosheid van mijn vertrouwen ambeteert Laurence zelfs een beetje.»


WOEDE

Van Gucht «Nu ik er zo over nadenk: misschien heb ik toch één keer de kracht van jaloezie gevoeld – maar dan toch eerder op een knullige manier. In mijn tienerjaren was ik kort samen geweest met een meisje, maar een andere jongen had haar ingepikt. Ik was boos en op een fuif vertelde ik het aan mijn neef. Je moet weten: die neef was tien jaar ouder, en nogal een stevige kerel. Hij begon me op te hitsen: ‘Kom, we gaan naar die gast en we maken hem duidelijk dat dat echt niet kan.’ En dus liep ik op mijn rivaal af en ik pakte hem vast. Zijn vrienden gooiden zich meteen op mij, maar mijn neef trok die allemaal nonchalant van me af – alsof hij madeliefjes aan het plukken was. Tien seconden later werd ik door een securityman naar buiten gedragen. En een paar minuten later al besefte ik: ‘Dit is niet wie ik ben.’ Nooit meer gevochten, sindsdien (lacht).»

HUMO Weldra is er op VTM ‘Boxing Stars’, een programma waarin BV’s elkaar bekampen in de boksring. Niets voor jou, dus?

Van Gucht «Ik ben gevraagd, en omdat er sport aan te pas kwam, zag ik het wel zitten. Maar samen met mijn bazen heb ik – dat filmpje van ‘De ideale wereld’ indachtig – beslist om er niet op in te gaan. Op zo’n moment luister ik. Ik ga er oprecht van uit dat mijn bazen het goed met me menen en een helder zicht hebben op wat het beste is voor mijn carrière. Ik denk ook wel dat dat geapprecieerd wordt: ik ben geen rebel die agressief z’n eigen zin doordrijft.»

HUMO Word je snel boos?

Van Gucht «Neen, ook niet als ik onder druk sta. Veel mensen worden dan korzeliger, maar ik niet: het is totaal inefficiënt, en je krijgt veel meer gedaan van mensen als je ook in moeilijke omstandigheden vriendelijk blijft.

»Vroeger was ik wel een bokkig gastje: een beetje nors als ik m’n zin niet kreeg, driftig zelfs. Daar heb ik aan gewerkt. Alleen in de sport speelt het nog op, vooral als het om een ploegsport gaat. Het is één van de redenen waarom ik gestopt ben met voetballen. In elke ploeg heb je zo’n technische, balvaardige kerel die het op talent en niet op zweet doet. Je kent het wel: het type dat balverlies lijdt, en dan nonchalant terugsloft: ‘Volgende keer beter.’ Dat maakte me gek. Het vloekte te erg met mijn winnaarsmentaliteit, en dan kon ik echt onaangenaam worden.»


HEBZUCHT

HUMO Hoe belangrijk is geld voor je?

Van Gucht «Ik kijk op naar ondernemers en zakenlui die het goed doen, die dankzij hun talent en hun slimmigheid fortuin gemaakt hebben. Ook op financieel vlak ben ik dus ambitieus. Ik ben alleszins niet iemand die redeneert: met 2.000 euro kan je prima rondkomen, dus meer hoef ik niet. Bij de VRT heb ik een gewoon loon, en ik word ook betaald voor de dingen die ik daarnaast doe.»

HUMO Je bent dus een gehaaide onderhandelaar?

Van Gucht «Neen, dat vind ik net heel moeilijk. Ik wil absoluut vermijden dat ik als een geldwolf word gezien, en dus probeer ik dat uit te besteden aan mensen die weten wat de prijzen zijn. Al is zelfs dat geen garantie. Een tijd geleden kwam ik erachter dat een Nederlands bureau drie keer de gangbare prijs voor een presentatie van mij vroeg. Geen wonder dat er langs die weg nooit aanvragen kwamen.»

'Ik stond op trouwen met mijn vorige vriendin – er was al een datum en we hadden een huis gekocht. Maar het werkte niet goed meer, en ik had geen zin om verder aan te modderen.'

HUMO Je rijdt met een Range Rover. Geef je makkelijk geld uit aan een auto?

Van Gucht «Ja. Voor mij is dat niet gewoon een vervoermiddel dat je tweedehands voor een zo klein mogelijk prijsje koopt. Ik heb graag een auto die áf is en die iets uitstraalt. Dat geldt ook voor ons huis. Ik droomde al lang van een mooi, groot huis op het platteland. Mijn vrouw en ik hebben daar echt werk van gemaakt. Ik ben gehecht aan comfort, en dat mag gerust wat kosten. Maar het neemt geen gekke proporties aan: ik zal mezelf nooit in de schulden werken.

»Ik had dat als kind al. Ging mijn moeder met mij nieuwe schoenen kopen, dan waren we de winkel nog niet uit of ik had ze al aan. En ik vond het ook geen straf om nieuwe kleren te gaan kopen. Ik wist altijd vooraf wat ik wilde. Met wisselend resultaat, hoor. Er bestaan foto’s van mij met een vestje met een wiet rokende Bob Marley erop, en zo’n reggae-zweetbandje. Dat vond ik toen geweldig cool. Smaken evolueren klaarblijkelijk (lacht).»

HUMO Ben je vertrouwd met emotionele hebzucht: mensen die de ander willen claimen? Die te ver gaan in hun bezitsdrang?

Van Gucht «Gelukkig niet, mijn naaste omgeving geeft me veel ruimte. En sowieso ben ik geen einzelgänger, ik geniet van de verbindingen met mensen. Al begrijp ik mensen die hun persoonlijke ruimte opeisen. Voor ‘De kleedkamer’ heb ik enkele dagen met Bjarne Riis doorgebracht. Die heeft in zijn leven 650.000 kilometer in zijn eentje op een fiets doorgebracht. ‘En nu,’ zegt hij, ‘moet ik af en toe in mijn eentje naar mijn buitenverblijf.’ Bij Mark Uytterhoeven zag je dat ook, die moest soms ook zes maanden op zijn berg in Frankrijk gaan zitten. Maar zelf heb ik niet zo’n nood aan alleen zijn. (Denkt na) Tegenover de buitenwereld moet ik misschien wel wat duidelijker m’n grenzen stellen. Mijn vrouw merkt vaak op dat ik een hardnekkige pleaser ben, dat ik mensen zelden afblok. Dat is een soort afspraak met mezelf: ik wil geen vijanden kweken. Je hebt toch notie van je imago? Je wilt toch liever dat mensen een mooi beeld van je hebben dan dat ze je een klootzak vinden? Maar misschien moet ik soms toch wat doortastender zijn.»


TRAAGHEID

HUMO Ben jij je eigen moreel kompas?

Van Gucht «Ja: ik neem mijn beslissingen graag zélf. Ze komen alleszins niet tot stand op basis van een religieuze of politieke overtuiging. En zodra ik iets beslist heb, ga ik verder. Ik stond op trouwen met mijn vorige vriendin – er was al een datum bepaald en we hadden samen een huis gekocht. Maar het werkte niet goed meer, en ik had geen zin om verder aan te modderen. Ik heb de knoop toen doorgehakt. Dat was financieel even moeilijk, en natuurlijk was er emotionele schade. En ik kreeg mijn moeder aan de lijn: ‘Jongen toch, zou je dat wel doen?’ Maar je moet door de zure appel heen bijten. Het geluk komt soms net door iets kapot te maken.»

HUMO Ben je ook bekommerd om het geluk van de wereld? Je lijkt me niet het type dat in Afrika waterputten gaat boren.

Van Gucht «Ik ben meer met mijn eigenbelang – of beter: het belang van de mensen rondom mij – bezig dan met het algemeen belang. Doe goed voor je naasten, eerder dan de hele wereld te willen redden, dat is mijn leidraad. Sommigen zullen dat cynisch vinden, maar het zit niet in mij om te geloven dat je een verschil kunt maken voor de hele wereld. Dat is me te abstract.

»Die filosofie zit in de familie: bij ons gaat iedereen door het vuur voor de clan, en niet zozeer voor de hele wereld. Ik vind dat oergevoel fijn, ja. Ik kijk er altijd vreemd van op als mensen niet zo’n basisstructuur hebben waar ze op terugvallen. Mijn familie is net de fundering waar ik op steun. We zijn daar ook heel trots op: het kerstfeest is voor ons geen sociale verplichting, wel een emotionele noodzaak.»

HUMO Wat heb je aan die clan te danken?

Van Gucht «Een levensgevoel dat zich op het snijpunt van realisme en vrolijkheid situeert. Mijn ouders staan ’s morgens op, beginnen aan hun dag en gaan er gewoon voor. Ze stellen zich geen onnodige vragen. Niet dat ze dom zijn, hoor, verre van. Ze laden alleen geen overbodige kilo’s op: ‘Wat moet gebeuren, moet gebeuren. En voor de rest geen gezever.’ Ik ben heel blij dat ik dat heb meegekregen. Want je kunt álles problematiseren, maar dat helpt je toch geen meter vooruit? Als ik opsta, denk ik niet: ‘Wie ben ik, en wat voor zin heeft mijn bestaan in dit onmetelijke heelal?’ Neen, ik denk: ‘Fijn, een nieuwe dag! Ik vlieg erin.’»

HUMO Begrijp je mensen die niet zo soepel door het leven stappen?

Van Gucht «Ik begrijp ze, maar ik vind het moeilijk om met zulke mensen om te gaan. Het is toch jammer om altijd te lopen somberen?»


ONKUISHEID

HUMO Is doping per definitie onkuis?

Van Gucht «Ja, want je overtreedt er de regels mee. En neen, want ik begrijp de sportman die in zijn honger naar winst grenzen overschrijdt. Er zijn mensen die roepen dat Johan Museeuw nergens nog aan bod mag komen. Ik vind dat van weinig empathie getuigen. Het is toch hardvochtig om een mens te reduceren tot de fouten die hij heeft gemaakt? Hetzelfde met Bjarne Riis: ik heb de grote boze dopingzondaar leren kennen als een aimabele, warme, soepele man.»

'Op mijn eiland is het paradijselijker en wordt er meer gevreeën dan op Temptation Island'

HUMO Naar de echte onkuisheid dan: ben jij al klaar met je innerlijke #MeToo-onderzoek?

Van Gucht «Ik ben niet bij mezelf te rade gegaan, neen. Niet nodig, geloof ik. Ik ben altijd respectvol omgegaan met vrouwen. Op het hoogtepunt van de heisa begon ik het allemaal toch wat opgeblazen te vinden. Je kon het je toen zelfs niet meer veroorloven om met een relativerende noot te komen. Ik ben er nu samen met Jacques Vermeire een sketch over aan het schrijven – Jacques zal een Harvey Weinstein-achtige figuur spelen. (Grijnst) Dat wordt onze waardevolle bijdrage aan het maatschappelijk debat.»

HUMO Was je er als tiener vroeg bij?

Van Gucht «Het ging allemaal redelijk smooth, ik heb de hormonen nooit echt door mijn lijf voelen gieren. Het bolde, en dat was dan dat.»

HUMO Klinkt opwindend!

Van Gucht «Ik was er op tijd bij, hoor. En ik was niet de grote adonis, maar ik had wel vriendinnetjes. Als ik alle kalverliefdes meetel, kom ik aan een zestal partners, waarvan twee lange relaties: dat is een vrij klassiek parcours, neen?»

HUMO Kijk je naar ‘Temptation Island’?

Van Gucht «Ik kijk sowieso weinig televisie, en al zeker niet naar ‘Temptation Island’. Laat ze allemaal maar doen: ik woon op een eiland waar het véél paradijselijker is. En waar er vermoedelijk meer gevreeën wordt dan daar – zonder camera’s, en zonder overspel.»

HUMO Dat vrijen gebeurt steeds met je vrouw, benadruk je in interviews: je bent gehecht aan de huwelijkse trouw.

Van Gucht «Ja, en dat kost me ook geen enkele moeite. Als Laurence zich voor het slapengaan uitkleedt, denk ik nog elke keer: ‘Amai, wat een knappe vrouw.’ We zijn nu een zestal jaar samen, en nog altijd voel ik die initiële verwondering. Ik heb nog geen enkele keer gedacht dat er misschien toch een paar kilootjes af mogen, of dat er rimpels komen opzetten. En zelfs dan zou ik haar even graag zien. En dan is ze ook nog verstandig, en ze heeft iets te vertellen. Als we samen ergens binnenkomen, voelt dat nog steeds als een kleine triomf: ‘Ik heb het groot lot gewonnen, jongens.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234