De 7 Hoofdzonden van Bruno Vanden Broecke: 'Ik drink thuis al jaren geen druppel meer, omdat ik naar alcoholisme neig'

Ruth Beeckmans, Matteo Simoni en Bruno Vanden Broecke stonden in 2016 zestig keer op de planken met ‘Hechten’, een sprankelend theaterstuk van Stefaan Van Brabandt over een gedenkwaardige middag uit het leven van twee halfbroers en een escortdame. Nu, drie jaar later, loopt ‘Trio’ in de zalen.

'Ten tijde van 'Het eiland' was ik 28 en werd ik 44 geschat. Nu bén ik 44, en schatten ze me 28 (lacht). Ik heb vrede met dat kale hoofd, en volgens mij zíé je dat'

Het meest markante aan ‘Trio’ – behalve het feit dat er geen montage aan te pas lijkt te zijn gekomen, en je anderhalf uur lang één ononderbroken scène op je bord krijgt – is dat Ruth Beeckmans, Matteo Simoni en Bruno Vanden Broecke de film eigenhandig geregisseerd en geproducet hebben.

Bruno Vanden Broecke «Aanvankelijk wisten we echt van toeten, maar met wat hulp hebben we toch ab ovo een heuse film in elkaar gebokst. Hoe ‘Trio’ het ook doet, dat leerproces pakken ze ons niet meer af.»

HUMO Ab ovo: alleen de burgemeester van Antwerpen jongleert even achteloos met Latijnse termen.

Vanden Broecke «Ik heb klassieke filologie gestudeerd, hè. Dat gaat er nooit meer uit. En omdat ik wist dat we het vandaag over mijn 7 Hoofdzonden zouden hebben, heb ik die thuis even in het Latijn gememoriseerd. (Schraapt de keel) Ira, luxuria, acedia, avaritia, superbia, gula en invidia. Waren er dat zeven? Voilà, dan kunnen we beginnen.»


Gulzigheid

Vanden Broecke «Ik heb altijd graag en vooral véél gegeten en gedronken, en ik heb nooit zin gehad om na te gaan wat die levensstijl met mijn gezondheid deed. Maar op mijn 40ste, vier jaar geleden, heb ik op aanraden van mijn vrouw Evie m’n bloed laten onderzoeken. Dat heeft, zonder overdrijven, mijn leven gered. Ik bleek zulke waanzínnig hoge cholesterolwaarden te hebben dat zelfs de dokter ervan schrok – het kwam erop neer dat ik op het punt stond om een zware beroerte te krijgen. Dat is zo goed als zeker een genetische erfenis van mijn vader: zijn familie is voor mij één grote zwarte vlek, want hij was een wees.

»Van de ene dag op de andere heb ik mijn voedingsgewoonten drastisch moeten veranderen. Sindsdien eet ik minder en gezonder, en vermijd ik het om pakweg borrelnootjes in huis te halen: ik weet dat als ik er één vuistje van neem, de hele zak eraan moet. Ik ben niet alleen 10 kilo kwijtgespeeld, ik voel me nu ook fitter en meer lucide in mijn hoofd. Ik slaap beter en ik beweeg me met een gezwinde, verende tred door het leven. Roken had ik eerder al opgegeven, dat zal er ook wel mee te maken hebben. En ik doe iedere dag trouw mijn fitnessoefeningen.»

HUMO In De Morgen las ik dat je een tijdje geleden midden in een restaurant op je rug was gaan liggen om te bekomen van de copieuze maaltijd.

Vanden Broecke «Ja, in het restaurant waar Evies broer achter het fornuis staat.»

HUMO Vloekt dat niet met wat je net vertelt?

Vanden Broecke «Ja, maar op restaurant wil ik me wel laten gaan. We gaan ook niet zo vaak uit eten. Thuis heerst er rust, maat en soberheid. Ook op het vlak van alcohol: ik drink thuis al jaren geen druppel meer, omdat ik naar alcoholisme neig.

»Daar ben ik pas achter gekomen nadat mijn moeder was gestorven, in 2000. Ik was 25, vrij jong nog, en de schok van haar dood was zo groot dat ik in gulzigheid ben gevlucht. Om niet bij mijn verdriet te moeten stilstaan, ben ik toen ontzettend veel gaan spelen – ik zei ja op ieder aanbod – en zat ik ’s avonds steevast te zuipen op café. Ik leefde in een constante roes: op zich niet onprettig, maar het moet natuurlijk ooit eindigen. Gelukkig heb ik Evie op mijn pad getroffen, die het probleem niet alleen heeft gesignaleerd, maar ook heeft helpen oplossen.»

HUMO Je vader is ondertussen ook overleden.

Vanden Broecke «Ja, in 2013. Dat was ook zwaar, maar toch minder dan bij moeke. Vake was negen jaar ouder en hij heeft dertien jaar langer geleefd: hij was 80 toen hij na een kort ziekbed stierf, toch een mooiere leeftijd dan die van mijn moeder. En ik was gesetteld, ik had een vrouw en drie kinderen. Hoe erg ik zijn dood ook vond, dat maakte het draaglijker.

»Het is wel een feit dat ik nu op de top van de piramide sta: ik ben enig kind, dus normaal gesproken ben ik de volgende in de rij. Dat is een onplezierige gedachte, die ik probeer te verdrijven door zo veel mogelijk in het nu te leven.»

HUMO Lukt dat altijd?

Vanden Broecke «Nee. Ik kan vooral melancholisch worden wanneer ik erbij stilsta dat ik met niemand herinneringen kan ophalen. Nooit in mijn leven heb ik een broer of een zus gemist, maar de laatste jaren speelt me dat meer en meer parten.»


Traagheid

HUMO Acht jaar geleden deed Humo een prachtige Cherchez La Femme met Evie. Halverwege het gesprek krijgt ze telefoon van jou: je bent weer eens de huissleutel vergeten. Jullie spreken af dat jij naar het café komt waar het interview plaatsvindt, maar een uur later rinkelt Evies telefoon opnieuw. Je bent vergeten dat je de huissleutel vergeten had, en staat voor de voordeur.

Vanden Broecke «Haha, ja! Typisch.»

HUMO Een grappige anekdote, maar ik vroeg me af…

Vanden Broecke «…of ze echt is gebeurd? Daar steek ik m’n hand voor in het vuur. Ik kan er niks aan doen: ik ben extreem vergeetachtig en chaotisch, een trekje dat mijn oudste zoon helaas lijkt te hebben geërfd. Maar bij mij gaat het soms wel érg ver.»

HUMO Ik luister.

Vanden Broecke «Ik laat de voordeur openstaan als ik het huis verlaat. Ik vergeet de koffer van onze geparkeerde auto te sluiten wanneer ik er iets uit heb gehaald. Ik laat mijn iPhone op het dak van de auto liggen en rijd weg. Ik vergeet m’n gsm in de taxi, waardoor ik met de gsm van mijn vrouw naar mijn eigen nummer moet bellen en de chauffeur moet vragen of hij terug wil rijden. En wat ik me helaas ook nog goed herinner, is die keer dat ik met het toneelgezelschap SKaGeN in Noorwegen zou optreden, lang geleden alweer. Bij de check-in op de luchthaven stelde ik vast dat ik thuis mijn paspoort had vergeten. Dan zak je door de grond, hoor. Mijn toenmalige vriendin is die moeten komen brengen, zodat ik in m’n eentje een volgende vlucht kon nemen.»

HUMO Heb je je ooit afgevraagd waar die vergeetachtigheid vandaan komt?

Vanden Broecke «Ik heb een gigantische hoeveelheid tekst in mijn hoofd zitten, dat heeft er wel iets mee te maken. Alle aandacht gaat daar naartoe, hè? Het gebrek aan focus is ook een probleem. Daarom vond ik het zo grappig dat mijn personage in ‘Safety First’ altijd ‘Focus on the job, mennekes!’ moest zeggen. Zelf loop ik met mijn hoofd in de wolken tegen deurlijsten aan.

»Je zou eens een kijkje moeten nemen in mijn bureau: een kat vindt er haar jongen niet terug. Alles ligt er kriskras door elkaar, overal slingeren boeken, papieren en gitaren. Inefficiënt, zou je denken, maar ik vind in die wanorde blindelings wat ik zoek. Dat komt omdat mijn brein niet gecompartimenteerd werkt, maar associatief. Zo studeer ik ook: ik kan heel snel teksten uit het hoofd leren en ze ook lang onthouden, doordat ik een waaier aan leermethodes tegelijk hanteer.»

HUMO In ‘Trio’ schud je op eenvoudig verzoek het langste woord ter wereld uit je mouw.

Vanden Broecke «Ik wil dat hier ook wel doen, hoor, als je dat leuk vindt.»

HUMO Ik vind dat leuk.

Vanden Broecke «Lopadotumachoselachogoleokranioleipsanoduinippitrimmatosilfioparaomelittokalakechumenokichlepikossufofatoperisteralektruonoptekefalliokichlopeleiolagoiosiraiebafetraganopterygon. Een Griekse visragout is dat.»

HUMO Ooit gegeten?

Vanden Broecke «Nee (lacht). Ik zou het nochtans graag een keer bestellen.»

'Ik zie weleens mannen die een nieuw leven beginnen met een jongere vrouw, en er later achter komen dat ook zij ouder is geworden. Het is een cyclisch gegeven, hè'


Jaloezie

HUMO Zie je weleens een rol waarvan je denkt: verdomme, die had ik willen hebben?

Vanden Broecke «Nee, nooit. Ik kan wel gezond jaloers zijn op talenten of eigenschappen die ik niet of in mindere mate heb. De mooie stem van Dirk Van Dijck, bijvoorbeeld, het onwezenlijke scheppende talent van Jan Eelen of de bevlogenheid van Johan Leysen. En ik moet toegeven dat ik graag in ‘De dag’ had gespeeld, de beste serie die ooit in Vlaanderen is gemaakt. Maar verder? Het leven is te kort voor jaloezie.»

HUMO Ben je vertrouwd met seksuele jaloezie?

Vanden Broecke «Ook niet. Of toch bijna niet. Ik bekijk zoiets ook rationeel. Stel dat Evie zou flirten met iemand anders, dan zou dat willen zeggen dat ze zich niet gelukkig voelt in onze relatie. Daar zou ik me wél druk om maken. Maar dat soort toestanden doet zich niet voor.

»Weet je op wie ik wel jaloers kan zijn? Muzikanten. Pianisten, met name. Bij ons thuis staat er al drie jaar een elektrische piano stof te vergaren: ik wil graag piano leren spelen, maar tot nog toe heb ik amper de tijd gevonden. Fingerpicking, ja, dat probeer ik wel.»

HUMO Fingerpicking?

Vanden Broecke «Da’s een gitaartechniek die ik onder de knie dacht te hebben, tot ik een half jaar geleden een YouTube-tutorial van Tommy Emmanuel zag, een geweldige Australische gitarist die je dringend eens moet checken. ‘Als je zó fingerpickt,’ zei hij, waarbij hij voordeed wat ik godverdorie al 25 jaar doe, ‘vergeet het dan maar.’ Man, ik werd zót! Sindsdien heb ik me een uur per dag de techniek proberen eigen te maken die volgens hem de juiste was. Inmiddels is me dat ook min of meer gelukt, hoewel het in niets lijkt op wat Tommy Emmanuel kan.»

HUMO Voor ik het vergeet: jij hebt twee soloplaten uitgebracht, ‘Halfweg’ in 2012 en ‘De dansvader’ in 2017. Die waren, althans commercieel gezien, geen succes. Hoe vervelend vond je dat?

Vanden Broecke «Ik zal niet ontkennen dat ik het graag anders had gehad: ik zou het vooral tof hebben gevonden om nu en dan ergens te kunnen optreden. Maar ik zit er niet al te veel mee in. Ik ben al lang blij dat die platen bestaan en dat mensen ernaar kunnen luisteren op Spotify.»

HUMO Weet je bij benadering hoeveel stuks je ervan hebt verkocht?

Vanden Broecke «Van ‘De dansvader’ niks – er liggen nog tweeduizend cd’s en vierhonderd lp’s te beschimmelen in mijn kelder. Die plaat is totaal niet geplugd op de radio of verdeeld in de winkels, omdat ik daar zelf geen tijd voor had en er niemand voor in dienst had genomen. Met ‘Halfweg’ ben ik naar alle Fnac-vestigingen van Vlaanderen gegaan: ‘Hier, een doosje met cd’s.’ Twee- of driehonderd exemplaren heb ik ervan verkocht: niet genoeg om mee uit de kosten te raken, maar toch beter dan niks. Zei hij sip (lacht).»


Hebzucht

Vanden Broecke «Vroeger had ik een behoorlijk groot gat in m’n hand: ik gaf al mijn geld uit aan boeken, cd’s en café- en restaurantbezoek. Dat is noodgedwongen veranderd sinds ik thuis de kostwinner ben, en Evie de huisvrouw. Het maakt me best een trotse jager-verzamelaar dat ik mijn gezin kan onderhouden met wat ik doe, maar de toekomst blijft ongewis: ik heb geen idee wat ik over twee jaar zal uitvreten. Er zal altijd wel íéts komen, daar ben ik na twintig jaar in het vak wel tamelijk gerust in, maar in de tussentijd probeer ik mijn geldzaken toch zo goed mogelijk op orde te houden. Sommige mensen schijnen dat raar te vinden, een artiest die een oppassend leven leidt en zijn geld niet over de balk smijt, maar voor mij is het doodnormaal.»

HUMO Openbaart het vroegere gat in je hand zich soms nog?

Vanden Broecke «Soms, ja. Onlangs nog heb ik een gitaar gekocht waarvan ik achteraf dacht: Bruno, moest dat nu? En een eerste druk, gesigneerd, van ‘In ongenade’ van J.M. Coetzee: 200 euro, veel te veel natuurlijk. En toen ik een tijdje geleden Het Ivoren Aapje binnenstapte, één van de laatste antiquariaten van Brussel, kwam ik een uur later tot mijn eigen verbazing buiten met in mijn handen de verzamelde werken van drie Vlaamse monumenten: Streuvels, Van de Woestijne en Teirlinck. Ik dacht: waarom dóé ik dat nu? In feite heeft dat ook met gulzigheid te maken, hè? De kans is klein dat ik die drie pillen ooit volledig zal lezen.»

HUMO Waarom zit jij de laatste jaren niet meer in panelprogramma’s om die boeken te kunnen betalen?

Vanden Broecke «Omdat ik daar geen zin meer in heb. Een jaar of vier, vijf geleden heb ik besloten om consequent nee te zeggen op dat soort voorstellen.

»De laatste keer was in de jury van ‘De slimste mens ter wereld’. Ik zat daar altijd op een gitaartje een zelfverzonnen ode te zingen aan één van de kandidaten: op zich heel tof, alleen was ik in de auto op weg naar de studio al zo zenuwachtig dat het zweet me langs alle kanten uitbrak. Erik Van Looy probeerde me altijd op m’n gemak te stellen, heel lief en attent van hem, maar echt helpen deed het niet. Ten langen leste heb ik hem gezegd: ‘Erik, ik stop ermee.’ Die beslissing heb ik nooit betreurd.»

'Ik voel geen enkele woede meer over wat die pesters me destijds hebben aangedaan. Veeleer dankbaarheid dat ik ben geraakt tot waar ik nu sta. Ondanks, of misschien wel dankzij dat pesten'


Hoogmoed

Vanden Broecke «Een tijdje geleden wilde ik een tapijt kopen voor in de slaapkamer van één van onze jongens. Ik sta aan te schuiven om af te rekenen, en plots zegt de man achter de kassa, luid genoeg zodat iedereen het kan horen: ‘Je moet niet denken dat je BV-korting krijgt, hè.’ Ik was zo gedegouteerd dat ik het tapijt heb weggelegd en naar huis ben gegaan. ’t Is toch ronduit onbeschoft om er voetstoots van uit te gaan dat ik zoiets zou doen? Ik voelde me gekrenkt, omdat ik nu juist iemand ben die zoiets in geen duizend jaar zou doen.

»Ik ben allergisch voor mensen die zich op hun bekendheid laten voorstaan, en aan pretentieuze mensen in het algemeen. Al is het om onzekerheid te maskeren, dan nog heb ik er de grootste moeite mee. Doe maar gewoon, denk ik dan.»

HUMO Op divagedrag zullen we jou nooit betrappen?

Vanden Broecke «Dat denk ik – hoop ik – niet, nee.»

HUMO Zelfs niet sinds je vorig jaar in Nederland een Louis d’Or hebt gewonnen voor je solovoorstelling ‘Para’?

Vanden Broecke «O nee, zeker niet. Maar ik ben best trots op die Louis d’Or: hij heeft een mooie plaats gekregen op de boekenkast in onze woonkamer.»

HUMO In december mocht je gaan lunchen bij het vorstenpaar Willem-Alexander en Máxima.

Vanden Broecke «Op Paleis Noordeinde, ja, op een zogeheten Uitblinkerslunch – een woord waar ik altijd om moet grinniken. Er was een man of dertig uitgenodigd, allemaal mensen die prijzen hadden gewonnen of één of andere belangrijke scholarship in de wacht hadden gesleept: er was een nanobiologe bij, maar ook voetballer Wesley Sneijder en de wereldkampioen kickboksen (Rico Verhoeven, red.). Ik zat naast Máxima, en aan haar andere zijde zat die kickbokser. Hij wilde haar leren kickboksen, hoorde ik hem op een gegeven moment zeggen, waarop zij antwoordde dat het niet nodig was: ze deed dat al (lacht).»

HUMO Heb jij ook met haar gesproken?

Vanden Broecke «Even, ja. Over wat voor soort theater ik deed, je kent dat. Maar in het uur dat ik naast haar heb gezeten, heb ik vooral m’n ogen de kost zitten geven. Ongelofelijk om te zien hoe gedisciplineerd de butlers te werk gingen: ze deden exact gelijktijdig hetzelfde, alsof het een dansvoorstelling was. Eat your heart out, Anne Teresa De Keersmaeker, dacht ik. Toen ze met het voorgerecht kwamen aanzetten, was ik zo bouche bée dat ik vergat mijn servet van mijn bord te nemen. Maar de Koningin der Nederlanden had het gelukkig gezien, ze porde me aan en legde ’m met een knipoog op mijn schoot. Waarop ik net iets te enthousiast uitriep: ‘O, excuseer, Majesteit!’ (lacht) Man man, toch.»

HUMO De kans bestaat dat je binnenkort nog een prijs op je boekenkast mag zetten: met ‘Trio’ zijn jullie geselecteerd voor Cinequest, een filmfestival in San José.

Vanden Broecke «Ik wist niet waar ik het had toen we die mail kregen. We wilden eigenlijk één voorstelling van ‘Hechten’ opnemen, voor het nageslacht. Maar ’t is dus een film geworden, die nu geselecteerd is voor een festival in Californië.»

HUMO Stel: er zit een big shot uit Hollywood in de zaal, die danig onder de indruk raakt van jouw acteerkwaliteiten. Zou je toehappen als hij je een rol in een grote Hollywoodproductie aanbood?

Vanden Broecke «Ik denk het niet, nee. Vijftien jaar geleden zou ik meteen een vlucht geboekt hebben: toen droomde ik stiekem van een carrière aan de andere kant van de grote plas. Ik heb het er toen zelfs met Evie over gehad: ‘Stel dat er een aanbod komt, zijn we dan weg?’ Maar inmiddels is dat station wel gepasseerd: ik zou doodongelukkig worden als ik mijn kinderen langer dan een maand zou moeten missen. Ik amuseer me ook te veel hier in België, omdat ik weg aan het evolueren ben van het pure acteren: ik schrijf en regisseer, en zet dingen op poten. Dat zou ik in Amerika wellicht moeten opgeven. Bovendien is mijn Engels niet goed genoeg. En mijn uiterlijk is niet bepaald mainstream te noemen (lachje).»

HUMO Hoe ijdel ben jij?

Vanden Broecke «Niet. Ik onderhoud mezelf, daar stopt het zowat. Vroeger was mijn uiterlijk meer een issue, omdat ik al zo jong kaal werd. Ik zag daar zo van af dat ik met een pipet met druppeltjes haargroeimiddel onder de douche stond. Vruchteloos, want het heeft niks uitgehaald. Ten tijde van ‘Het eiland’ was ik 28 en werd ik 44 jaar oud geschat. Nu bén ik 44, en beginnen ze me 28 te schatten (lacht). Ik vermoed dat het ermee te maken heeft dat ik vrede heb met dat kale hoofd: volgens mij zíé je dat.

»Ik zou het wél erg vinden als mijn zonen kaal zouden worden. ’t Zijn alle drie roskoppen, en ik vind het heerlijk om ’s ochtends aan de ontbijttafel op drie kruinen neer te kijken die in brand lijken te staan.»

'Als je een partner tegenkomt bij wie je je goed voelt, die je opwindt, met wie je goed kunt praten en naar wie je graag luistert, dan moet je je zegeningen tellen'


Gramschap

Vanden Broecke «Als kind ben ik een paar jaar zwaar gepest op school. Toen die periode overwaaide en ik merkte dat ik aanvaard werd, ben ik in een overdrive geschoten en wilde ik ineens door iederéén graag gezien worden. Het gevolg is dat ik me nooit kwaad maak. Behalve misschien op mijn jongens thuis, soms. Maar voor de rest? Neen.

»Ik probeer me altijd in te leven in degene op wie ik me misschien kwaad zou moeten maken. Als ik door de stad fiets en één of andere asociale hardrijder snijdt me de pas af met zijn zwarte BMW, dan probeer ik me voor te stellen wat hij die ochtend meegemaakt moet hebben om zo’n agressief manoeuvre uit te voeren. Dan komen er soms grappige, sprookjesachtige verhalen naar boven waar mijn gasten dubbel van liggen.»

HUMO Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn.

Vanden Broecke «En toch is het zo. De enige keer dat ik me in de laatste vier, vijf jaar kwaad heb gemaakt, was tijdens een schoolvoorstelling met een aantal mensen. De kinderen bleven het hele stuk lang tergend veel lawaai maken.»

HUMO Je hebt een Stijn Meurisje gedaan?

Vanden Broecke «Ja, maar pas op het einde. Ik heb het applaus doen stoppen en gezegd: ‘Dit is geen televisie, hè. Wij zijn híér, je kunt ons niet doorspoelen of wegzappen. Heb alsjeblieft toch een beetje respect!’ Maar dat was een uitzondering. Door de band kan ik vooral erg genieten van andere mensen die zich kwaad staan te maken. Hier in Antwerpen heb je veel zure mensen die fantastisch kunnen foeteren: heerlijk om te zien. Ook omdat ik dan denk: misschien kan het nog van pas komen voor een rol.»

HUMO Je treedt weleens op in het cultureel centrum van het Oost-Vlaamse dorp waar je bent opgegroeid. Denk je nooit: zouden mijn vroegere pestkoppen nu in de zaal zitten?

Vanden Broecke «Dat heb ik al gedacht, ja. Maar ik heb ze er nog nooit gezien, en ik wil ze ook niet zien.»

HUMO Ben je haatdragend?

Vanden Broecke «Dat niet, nee. Ik voel geen enkele woede meer over wat ze me destijds hebben aangedaan. Veeleer dankbaarheid dat ik ben geraakt tot waar ik nu sta. Ondanks, of misschien wel dankzij dat pesten.»


Onkuisheid

HUMO Hoe belangrijk is de Broekstraat in jouw leven?

Vanden Broecke «De Broekstraat?»

HUMO Dat terugkerende zinnetje uit ‘Trio’ – ‘De Broekstraat ligt open’ – is toch allegorisch bedoeld?

Vanden Broecke «Ha, ja. Een fantastische vondst van Stefaan, vind ik.

»Uiteraard is dat een belangrijk deel van het leven. Al vind ik dat eerlijk gezegd privé. Laten we het erop houden dat de Broekstraat in het geval van Evie en mij goed is aangelegd. Alles zit snor en is in evenwicht, veel meer wil ik daar niet over kwijt.»

HUMO Voor de duidelijkheid: we zijn bij de zevende en laatste hoofdzonde beland, onkuisheid.

Vanden Broecke «Weet ik, luxuria. Sorry, hoor.»

HUMO Heb je ooit al eens een trio gehad?

Vanden Broecke (grote ogen) «Meen je dat nu?»

HUMO Komaan, Bruno, je gaat me niet vertellen dat je die vraag niet had verwacht.

Vanden Broecke «Ik heb nog nooit een trio gehad, nee. En ik heb er ook nog nooit de minste behoefte toe gevoeld.»

HUMO Ooit een escort besteld?

Vanden Broecke «Nee.»

HUMO Euh, ooit naakt gegaan op het podium?

Vanden Broecke (lacht) «Nee, dat heb ik altijd geweigerd. Mijn piemel, daar heeft het publiek geen zaken mee.»

HUMO Ben je strikt monogaam?

Vanden Broecke «Ja.»

HUMO Ook in gedachten?

Vanden Broecke «O ja, absoluut. Ik voel geen enkele aandrang om vreemd te gaan, en al helemaal niet als ik er even over nadenk. Ik zie in mijn omgeving weleens mannen die een nieuw leven zijn begonnen met een jongere vrouw, en die er een paar jaar later achter komen dat ook die vrouw ouder is geworden. ’t Is een cyclisch gegeven, en het leidt niet tot veel geluk. Zelf word ik letterlijk onpasselijk bij de gedachte dat ik mijn vrouw zou verliezen.»

HUMO Evie en jij zijn voor elkaar gemaakt?

Vanden Broecke «Dat zou ik nu ook niet zeggen. Was ik haar niet tegen het lijf gelopen, dan was ik vast wel iemand anders tegengekomen, daar ben ik realistisch genoeg in. Evie en ik hebben in het begin van onze relatie ook veel kletterende ruzie gemaakt, omdat we zo van elkaar verschillen. Ik ben een diplomaat, zij is recht voor de raap. Ik ben een wegloper, zij is confrontatiegericht. Maar ik heb het oneindige geluk gehad dat we allebei flexibel genoeg zijn om daar geen punt van te maken. Als je een partner tegenkomt bij wie je je goed voelt, die je opwindt, met wie je goed kunt praten en naar wie je graag luistert, dan moet je je zegeningen tellen. Voor jou zit een gelukkige mens: hoe saai is dát?»

‘Trio’ loopt nu in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234