De 7 Hoofdzonden van Gers 'Bagagedrager' Pardoel: 'Ik ben een echte billenman. Al ben ik van borsten ook niet vies'

Lastige schooltijd, blowen, rondhangen op straat... Niets in zijn jeugd wees erop dat voor Gers Pardoel succes, erkenning en een grote zak geld in het verschiet lagen, maar zelf bleef hij altijd geloven dat hij ooit van zijn muziek zou kunnen leven. Vandaag heeft hij met ‘Bagagedrager’ en ‘Ik neem je mee’ enkele van de grootste Nederlandse hits aller tijden op zijn conto en woont hij met zijn vriendin en twee kinderen in een villa in Tilburg. In het VTM-programma ‘Liefde voor muziek’ laat hij al weken zien dat zijn muzikale succesverhaal nog lang niet ten einde is. Tijd voor een biecht.

'Preutsheid en goede seks gaan niet samen. Vieze shit, daar draait het om'


Hoogmoed

Gers Pardoel «Ik vind hoogmoed geen zonde. Jezelf af en toe flink overschatten en op je bek gaan, is de enige manier om je grenzen te verleggen, vooruit te geraken en dingen te verwezenlijken. Een artiest móét hoogmoedig zijn en geloven dat hij larger than life is, anders durft hij het podium niet op. Het publiek wil een held zien, geen doetje.

»Voor ik met ‘Ik neem je mee’ doorbrak, zei ik al jaren tegen iedereen die het wilde horen: ‘Ooit ga ik de grootste hit van het land scoren.’ Mensen lachten me uit, ze noemden me een fantast en een praatjesmaker. Maar ik wist zeker dat ik het ging maken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat we, puur op wilskracht, alles kunnen bereiken wat we maar willen. Met hard werken en geduld geraak je overal. Iedereen wil snel succes en veel geld verdienen, maar zo werkt het niet: alles heeft zijn tijd nodig – de dingen gebeuren wanneer de tijd er rijp voor is. Ik ben vandaag succesvol, maar de weg ernaartoe is lang en zwaar geweest.»

HUMO Hoe wist je zo zeker dat je het zou maken?

Pardoel «Omdat ik een onwaarschijnlijk groot doorzettingsvermogen heb. Aanvankelijk kon ik helemaal niet goed rappen of teksten schrijven, maar ik wist dat ik beter zou worden als ik maar bleef oefenen. Die struggle is de kern van mijn succes, het fundament van wat ik doe. De moeilijke jaren zijn de voedingsbodem voor mijn liedjes: alles wat ik heb meegemaakt, alle tegenslagen, problemen en twijfels, stop ik er allemaal in.»

HUMO ‘Ik neem je mee’ was in Nederland en Vlaanderen een ongekend succes. Van de ene dag op de andere was je een vedette en werd je door iedereen op handen gedragen. Een mens zou voor minder naast zijn schoenen gaan lopen.

Pardoel «Ik denk niet dat ik ooit naast mijn schoenen ben gaan lopen. Maar ik voelde me wel de man – zeker als ik op een podium stond en iedereen me liet merken hoe geweldig ze me wel vonden. Dat mág, vind ik. Je mag je toch goed voelen omdat anderen je muziek fantastisch vinden? En daar mag je toch ook af en toe wat over opscheppen? Ik hoor mensen vaak zeggen: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Maar dat vind ik onzin. In de hiphopcultuur is braggen over wat je hebt een basishouding. Dat is overigens niet hetzelfde als op anderen neerkijken.

»De vraag die me bezighoudt, is: ‘Wat wil ik dat er over me wordt gezegd als ik er niet meer ben?’ Ik hoop dat de mensen me na mijn dood zullen zien zoals ik was: een gamechanger, een vernieuwer, een herder. Ik vind namelijk wel dat ik iets heb veranderd in de Nederlandse en Vlaamse muziekgeschiedenis: ik heb liedjes gemaakt die iets hebben teweeggebracht. Er is maar één Gers Pardoel.»

'Een artiest móét hoogmoedig zijn, anders durft hij het podium niet op. Het publiek wil een held zien, geen doetje.'

HUMO Met dat soort uitspraken word je in Vlaanderen nogal snel een dikke nek genoemd.

Pardoel «Waarom? Omdat ik het zeg zoals het is? Veel artiesten zijn níét vernieuwend, ze volgen gewoon trends en proberen een graantje mee te pikken van het succes van anderen. Dat is niet erg, die mensen zijn ook nodig – maar laten we eerlijk zijn: wat ze doen is niet te vergelijken met wat ik doe. Ik heb een nieuw muziekgenre geïntroduceerd: Nederlandstalige hiphop met een emotioneel randje. Dat maakt van mij een vernieuwer.»


Traagheid

Pardoel «Ik heb in mijn leven nog nooit uitgeslapen, ik vind slapen verloren tijd. Als kind stond ik vaak al om zes uur ’s morgens bij mijn vriendjes voor de deur om te gaan spelen. Daar konden hun ouders niet om lachen (lacht). De dagen waren gewoon te kort voor mij, en dat zijn ze nog steeds.

»Mijn ouders hebben me ooit laten testen op ADHD, omdat ik volgens mijn leraars hyperactief was. Er was niks aan de hand. Toegegeven: ik ben heel actief en ik heb moeite om me te concentreren als iets me niet interesseert, maar is dat abnormaal? Wat anderen ‘hyperactief’ noemen, is voor mij zin om te leven. Ik vind: het leven dient om geleefd te worden. Misschien zijn al die anderen, al de ‘normalen’, wel gewoon heel lui.»

HUMO Hoe ambitieus ben jij?

Pardoel «Heel ambitieus. Ik ben zeker niet van plan om op mijn lauweren te gaan rusten en de volgende twintig jaar gewoon op ‘Ik neem je mee’ en ‘Bagagedrager’ te teren. Ik heb andere, grootse plannen.»

HUMO Vertel?

Pardoel «Over vijf jaar ben ik een topproducer: ik ga muziek maken voor anderen en dat gaat de shit zijn. Daar heb ik sinds kort mijn zinnen op gezet: er is niets dat mij kan stoppen. Ik word echt een heel grote producer. Of gaan mensen nu weer zeggen dat ik een dikke nek heb?»

HUMO Ik vrees van wel.

Pardoel «Wat ik zeg, is nochtans oprecht, het komt uit mijn hart. Ik geloof in mezelf, en ik hoop dat anderen kracht uit mijn geloof en wilskracht kunnen putten en denken: ‘Als Gers Pardoel zijn dromen kan waarmaken, kunnen wij dat ook.’ Ik wil mensen motiveren.»

HUMO Ben je trots op wat je hebt bereikt?

Pardoel «Natuurlijk, als je kijkt waar ik vandaan kom. Ik kon niet rappen, ik kon niet zingen en ik kon geen muziek maken. Ik was gewoon één van die vele jongens die in Rotterdam op straat rondhingen en ervan droomden om op een dag van hun muziek te kunnen leven. Maar als ik tegen de mensen zei dat ik ooit een beroemde rapper zou worden, lachte iedereen me gewoon uit. De klanten in de kledingwinkel waar ik werkte, zeiden lachend: ‘Hé joh, rap nog eens wat voor ons.’ Ik heb dat allemaal over me heen laten gaan.»

HUMO Waar komt die wil om te slagen vandaan? Hebben je ouders je zo opgevoed?

Pardoel «Als ik terugkijk op mijn jeugd, denk ik dat ik vooral mezelf heb opgevoed. Ik heb het niet gemakkelijk gehad. We woonden in een achterbuurt van Nijmegen waar veel werd gevochten. Iedereen knokte met iedereen.

»Later moest ik opeens naar een nieuwe school, omdat ik op mijn oude school zogezegd niet kon volgen. Dat zag ik helemaal niet zitten, ook al omdat ik tien kilometer ver moest fietsen, terwijl ik maar 7 jaar oud was. Ik kan me vandaag niet voorstellen dat ik mijn kind van 7 zo ver zou laten fietsen, maar mijn ouders vonden dat blijkbaar geen probleem. Ik moest naar het bijzonder onderwijs: dat hadden mijn ouders in samenspraak met de school beslist, en dat moest ik maar aanvaarden, hoewel ik er niets van begreep. Toegegeven: ik was geen gemakkelijke jongen, ik vocht ook weleens op het speelplein. Ik zal toen wel een boefje geweest zijn, maar mijn hart is altijd goed geweest.»

HUMO Toen je 17 was, is je moeder gestorven. Welke impact heeft dat op jou gehad?

Pardoel «Ik was een moederskindje. Ik herinner me haar als een heel lieve vrouw die mij heel graag zag en bij wie ik met alles terechtkon. Ze was er altijd met thee en koekjes als ik van school thuiskwam.

»Ik was 16 toen mijn ouders op een dag van de dokter terugkwamen en zeiden: ‘Mama heeft kanker.’ Dat was heel heftig, ook voor mijn broer en mijn zus. Ik heb toen wekenlang elke avond bij het bed van mijn moeder gezeten om troost te zoeken. ‘Ik ben zo bang dat je doodgaat, mam,’ zei ik de hele tijd.

»Ze heeft negen maanden afgezien, echt veel pijn gehad. Op het einde zag ze er niet meer uit. Samen met mijn vader, mijn broer en mijn zus heb ik haar zien sterven. Ik heb dat moment heel bewust meegemaakt. Het was vreselijk om mijn moeder te moeten afgeven, maar tegelijk was het een opluchting dat ze uit haar lijden verlost was. Ik zag ook geen angst bij mijn moeder, alsof ze wist dat ze naar een betere plek ging, naar de absolute rust. Sindsdien ben ik ook niet meer bang voor de dood.»

HUMO Maar jij had wel geen moeder meer.

Pardoel «Ik voelde me verlaten. Ik woonde nog alleen thuis bij mijn vader, want mijn broer en zus waren het huis uit, en ik kwam erachter dat ik hem eigenlijk niet kende. Vóór mijn moeder ziek werd, was mijn vader nooit thuis: hij werkte altijd. Mijn moeder regelde alles in het huishouden en met de kinderen. Als ik iets aan mijn vader vroeg, zei hij altijd: ‘Vraag maar aan je moeder.’ Dus toen mijn moeder er niet meer was, was dat voor ons allebei heel moeilijk.

»Onze relatie is toen heel erg verslechterd, ook al omdat hij na zes maanden opeens een nieuwe vriendin had. Dat begreep ik niet, ik vond het respectloos. Ik vond hem een harteloze klootzak en keerde me van hem af – terwijl hij alleen maar probeerde weer gelukkig te worden, maar dat besefte ik toen niet. Enige tijd later ben ik thuis vertrokken om in Rotterdam te gaan wonen en heb ik een tijdlang weinig contact gehad met mijn vader.

»Pas enkele jaren geleden heb ik weer toenadering gezocht. Ik besefte hoe egoïstisch, hard en koppig ik was geweest, hoe weinig begrip ik voor zijn situatie had gehad. Ik voelde me schuldig, maar ik durfde het niet tegen hem te zeggen. Uiteindelijk heb ik er een rap over geschreven: ‘Dankbaarheid’. Daarin zeg ik tegen mijn vader dat het me spijt hoe ik me heb gedragen, en ik bedank hem dat hij zijn best heeft gedaan om me, in moeilijke omstandigheden, op te voeden. Toen ik het liedje had opgenomen, heb ik vanuit de auto naar mijn vader gebeld om hem de demo te laten horen. Hij was heel blij dat ik weer contact met hem had gezocht, en ik was blij dat ik hem mijn verhaal had verteld. We hebben alles uitgepraat, als volwassenen.»


Gulzigheid

Pardoel «Eten interesseert me niet. Ik eet bijna niet, en al zeker niet voor de gezelligheid. Bourgondisch tafelen, met veel gangen en aangepaste wijnen en zo, waar jullie Belgen zo van houden: dat is totaal niet aan mij besteed – ik vind het zonde van de tijd en het geld.»

HUMO Ben je een gulzige drinker?

Pardoel «Van drinken hou ik wél, maar ik beperk me meestal tot pils. Ik lust ook wel sterkedrank, zoals whisky-cola of wodka-Red Bull, maar het probleem is dat ik die drankjes even snel opdrink als pils, met als gevolg dat ik dan ook twee keer zo snel dronken ben (lacht).»

'Bourgondisch tafelen, met veel gangen en aangepaste wijnen en zo, waar jullie Belgen zo van houden: dat is totaal niet aan mij besteed. Zonde van het geld en de tijd'

HUMO Hoe gedraag je je als je dronken bent?

Pardoel «Dan ben ik nog drukker dan anders, en ga ik met iedereen ouwehoeren. Of ik ga dansen. Vroeger had ik geregeld een kwade dronk en kon ik heel fel reageren als iemand op café één verkeerd woord tegen me zei – dan werd het ruzie. Ik raakte zo nu en dan betrokken bij een akkefietje. Dat kan ik nu natuurlijk niet meer maken, omdat iedereen me kent: ik wil niet met mijn zatte kop in de Privé of Story staan terwijl ik in een café met iemand aan het knokken ben (lacht). Maar ik drink de laatste jaren sowieso al veel minder, dus de kans op dat soort toestanden is veel kleiner geworden.»

HUMO Blow je veel?

Pardoel «In Rotterdam blowde ik af en toe, meestal met mijn vrienden op straat, maar dat doe ik vandaag niet meer. Ik kan er niet meer tegen. Mijn hersenen zijn als ik nuchter ben al heel actief. Als ik geblowd heb, komen er nog meer prikkels op me af en wordt het me allemaal een beetje te veel. Harddrugs, zoals speed of cocaïne, heb ik nooit gebruikt. Ik ben bang dat ik dan nog heftiger word dan ik al ben en mezelf niet meer onder controle heb – en wie weet wat er dan allemaal gebeurt.»

HUMO Waaraan ben jij verslaafd?

Pardoel «Aan niks. Ik heb vroeger heel veel gerookt, zeker twee pakjes per dag, en het heeft me erg veel moeite gekost om te stoppen. Ik werd er bijna gek van: ‘Het kan toch niet dat ik, met al mijn wilskracht, niet van de sigaret kan afblijven?’ Maar toen ik op een ochtend wakker werd en bijna niet meer kon ademen – alsof ik aan het stikken was – heb ik de beslissing genomen om definitief te stoppen. Misschien was dat God wel, die me mijn laatste waarschuwing gaf.»

HUMO God? Je meent het.

Pardoel «Jawel, ik geloof in God. En ik geloof dat Hij over ons waakt. Maar voor mij is God geen oude man op een wolk met een baard – dat is een verhaaltje uit de Bijbel waar ik geen geloof aan hecht. Voor mij is God energie. Hij is het universum. Wij bestaan allemaal uit energie, uit trillingen: die energie komt ergens vandaan en gaat na onze dood ook weer ergens naartoe, want energie gaat nooit verloren, dat is bewezen. Al die energie in het universum: voor mij is dat God. En Hij manifesteert zich in de zon. Je moet maar eens met je ogen dicht naar de zon gaan staan en vijf keer diep in- en uitademen: dan krijg je een boost waar je de rest van de dag mee toekomt. Concreter kun je God niet voelen.»


Gramschap

Pardoel «Ik word niet makkelijk kwaad, maar áls ik kwaad ben, blijf je best uit mijn buurt. Gelukkig explodeer ik steeds minder vaak naarmate ik ouder word. Ik blok het af: als ik in een bepaalde situatie of tijdens een discussie voel dat ik kwaad begin te worden, zeg ik: ‘Het is beter dat we nu ophouden, anders sta ik niet in voor mezelf.’

»Ik probeer kwaadheid zoveel mogelijk te vermijden, ook voor mijn kinderen. Ik wil niet dat zij me kwaad zien: dat ben ik aan hen verplicht, dat is mijn verantwoordelijkheid als vader. Want als ik kwaad ben, ben ik mezelf niet meer en kunnen er dingen gebeuren die ik niet in de hand heb: roepen, dreigen, schelden, met spullen gooien… Ik wil niet dat mijn kinderen daar het slachtoffer van zijn.»

'Ik vind slapen verloren tijd. Als kind stond ik vaak al om zes uur 's morgens bij mijn vriendjes voor de deur. Daar konden hun ouders niet om lachen'

HUMO Wat maakt jou kwaad?

Pardoel «Onrechtvaardigheid, racisme. Ik ben al met jongens op de vuist gegaan omdat ze mijn anderskleurige vrienden uitmaakten voor aap. Ik geef geen shit om huidskleur: wie je bent, zit vanbinnen.»

HUMO Zou jij uit kwaadheid in staat zijn iemand te vermoorden?

Pardoel «Als iemand mijn kinderen iets aandoet, direct. Ik ben geen moordenaar, maar van mijn kinderen blijf je af.»

HUMO Met wie maak je het vaakst ruzie?

Pardoel «Met mijn broertje. Robbie is mijn tweelingbroer, maar omdat hij 35 minuten later geboren is, noem ik hem altijd mijn broertje. Ik heb een heel aparte band met hem: hij is mijn beste vriend, maar we kunnen heel heftig ruziemaken. Dat vind ik geweldig, want ruziemaken hóórt bij een vriendschap. Iedereen kan samen lachen, dat is heel gemakkelijk: als ik een kroeg binnen-stap, kan ik met iedereen plezier maken. Maar ruziemaken zonder dat er achteraf iets blijft hangen, dat is een teken van echte vriendschap.»

HUMO Vind jij jezelf een gemakkelijke mens om mee samen te leven?

Pardoel «Helemaal niet. Ik ben veeleisend en sta nogal op mijn vrijheid. Ik heb ook vaak het gevoel dat ik niet word begrepen en ik kan mensen soms letterlijk niet horen, omdat ik helemaal in mijn eigen wereldje zit.

»Met mijn vriendin Selina heb ik iemand gevonden die bereid is om met mij samen te leven, wat niet vanzelfsprekend is. Ze doet haar best en meer kan ik van haar niet verwachten. Soms moet ze me wel echt gerust laten, als ik heel intens met mijn eigen ding bezig ben. Dan zit ik twee of drie dagen onafgebroken in mijn studio, met een matras op de grond zodat ik een paar uur kan slapen, omdat ik niet gestoord wil worden. Maar dat is niet erg: als partners moet je elkaar vrij laten, vind ik – je mag zeker niet proberen elkaar te veranderen.»


Jaloersheid

Pardoel «Ik ben op niets of niemand jaloers. Ik ben heel tevreden met wie ik ben en wat ik heb, ik misgun niemand iets.»

HUMO Je hebt als succesvol artiest natuurlijk makkelijk praten.

Pardoel «Dat klopt, ik leid een goed leven: ik heb een fantastisch gezin en geld op de bank, en ik doe wat ik graag doe. Maar vroeger, toen ik geen nagel had om aan mijn kont te krabben, dacht ik er net hetzelfde over. Ik gun iedereen zijn geluk.»

HUMO Voor wat ben je het meest dankbaar?

Pardoel «Ik ben dankbaar als mensen me zeggen hoeveel mijn muziek voor hen betekent. Onlangs stond er na een optreden een meisje bij mijn auto op me te wachten. Ze huilde en zei: ‘Ik heb angstaanvallen, ik ben bang voor de dood, en de enige momenten waarop ik echt rustig ben, is als ik naar jouw muziek luister.’ Daarvoor doe ik het, om iets voor anderen te betekenen.

»Maar het meest dankbaar ben ik natuurlijk voor mijn kinderen. Zij zijn het allerbelangrijkste in mijn leven: voor hen sta ik ’s morgens op en ga ik ’s avonds slapen. Ik heb mijn kinderen heel bewust pas gekregen nadat ik was doorgebroken. Als ik niet van mijn muziek had kunnen leven, had ik geen kinderen op de wereld gezet. Ik wil mijn kinderen namelijk alle kansen geven, ik wil dat ze in een omgeving opgroeien waar ze iets van hun leven kunnen maken.»

'Ik wil niet met mijn zatte kop in de Privé of Story staan terwijl ik in een café met iemand aan het knokken ben.'

HUMO Wat voor een vader probeer je te zijn?

Pardoel «Een vader die zijn kinderen zichzelf laat zijn, die niets opdringt. Ik hoop dat mijn kinderen altijd zullen blijven zoals ze geboren zijn: vrije zielen, die zelf bepalen hoe ze willen leven. Ik heb het recht niet om hun een leven op te dringen dat niet het hunne is. Daar worden ze alleen maar ongelukkig van.»


Hebzucht

Pardoel «Geld is voor mij geen drijfveer. Alles wat ik doe, doe ik omdat ik het graag doe. Anderzijds hou ik wel van het comfort dat je met geld kunt kopen. Ik weet namelijk heel goed hoe het is om geen geld te hebben. In Rotterdam woonde ik in een klein appartementje, ik had schulden en ik bezat helemaal niks. Ik verdiende 1.300 euro als verkoper van keukens. Nu heb ik een mooi huis met een eigen studio, een dure auto, mooie spullen... Het is heel dubbel.»

HUMO Je hebt een gouden Rolex om je pols.

Pardoel «Heb ik gekocht nadat ik was doorgebroken. Voor mij is het een trofee, die ik heb gewonnen door jarenlang keihard te werken en in mezelf te blijven geloven. Dat horloge staat symbool voor het eindpunt van een lange, zware reis. Elke keer als ik ernaar kijk, voel ik me trots op wat ik heb bereikt.»

HUMO Hoe kijk je vandaag terug op de tijd toen je moest krabben om rond te komen?

Pardoel «Het was een moeilijke tijd, maar ik genoot toen niet minder van het leven dan nu. Geld is handig, maar het heeft geen invloed op mijn gemoedsgesteldheid. In het leven draait het niet om geld – net omdat ik vandaag geld genoeg heb, weet ik dat andere dingen veel belangrijker zijn. Vroeger kon ik niets kopen en leken al die dure spullen superbelangrijk. Nu kan ik alles kopen wat ik maar wil, en dan is de magie natuurlijk wel wat weg.»

HUMO Aan wat geef je, naast dure horloges en dure auto’s, nog graag veel geld uit?

Pardoel «Technische apparatuur: keyboards, speakers, microfoons, plug-ins voor het muziekprogramma waarmee ik werk... En kleren. Ik hou van dure merken, ik heb zelfs onderbroeken van Versace. Ik ben behoorlijk ijdel.»

HUMO Je tattoos, vallen die ook onder ijdelheid?

Pardoel «Al mijn tattoos hebben een specifieke betekenis. De eerste heb ik op mijn rechter onderarm laten zetten toen ik 23 was: een microfoon waar ‘Gers’ in geschreven staat. Zo wou ik mijn droom, dat ik het ooit zou maken in de muziek, nooit vergeten. Trouwens: Gers is niet mijn echte naam. In het echt heet ik Gerwin. Het waren rapper Postman; destijds de man van Anouk, en E-Life die vonden dat ik me Gers moest noemen – dat leek op mijn eigen naam, maar was korter en klonk beter, en in het Rotterdams betekent het ‘vet’ of ‘cool’.

»Ik heb ondertussen elf tatoeages. Op mijn borst staat in het groot ‘Pardoel’, op mijn linker bovenarm een hart met twee vleugels met ‘moeder’ erin, op mijn andere arm een stukje tekst van ‘Broodje bakpao’, en in mijn zij een afbeelding van Nederland.»

HUMO Waarom Nederland?

Pardoel «Omdat ik blij en dankbaar ben dat ik in Nederland woon. Ik ben trots op mijn land. Alles is er goed geregeld. Als ik ziek word, wordt er goed voor me gezorgd. Als ik geen werk heb, krijg ik een uitkering. Als mijn kinderen later willen studeren, kunnen ze genieten van het beste onderwijs. In andere landen is dat allemaal niet zo vanzelfsprekend.»

HUMO Kun je mij een idee geven van hoeveel je de voorbije jaren aan ‘Ik neem je mee’ hebt verdiend?

Pardoel «Dat is moeilijk te zeggen. Een paar miljoen? Ik krijg vandaag nog altijd auteursrechten uitbetaald, en dat zal nog wel een tijdje doorgaan. Je mag niet vergeten dat het nummer 32 weken onafgebroken in de Top 40 heeft gestaan, waardoor het de grootste Nederlandstalige hit uit de geschiedenis is. Toevallig woont schuin tegenover mij Corry Konings, wier ‘Huilen is voor jou te laat’ in Nederland 42 jaar lang de meest succesvolle hit aller tijden is geweest. Tot ik de fakkel overnam.»

HUMO Je bent dus binnen? Eigenlijk hoef je niet meer te werken?

Pardoel «Maar dat wil ik helemaal niet. Ik heb nog veel plannen: ik wil nog platen maken, ik wil nog veel optreden, en ik wil platen van andere artiesten producen. Wat voor een leeg leven zou ik anders leiden?»


Onkuisheid

Pardoel «Seks moet nasty zijn. Je mag niet het gevoel hebben dat je je om de één of andere reden moet inhouden. Preutsheid en goede seks gaan niet samen: taboes horen niet thuis in bed. Vieze shit, daar gaat het om (lacht).»

HUMO Hoe vettiger, hoe prettiger?

Pardoel «Absoluut. Maar wel met liefde. De beste seks die ik in mijn leven heb gehad, ging altijd met liefde gepaard. In mijn wilde vrijgezellenjaren heb ik geregeld onenightstands gehad, met meisjes voor wie ik eigenlijk niet veel voelde, en dat was best wel spannend en geil en zo, maar het was nooit zo lekker als met iemand van wie ik echt hield.»

HUMO Op wat knap jij af in bed?

Pardoel «De geur moet juist zijn. Met een vrouw die verkeerd ruikt, kan ik geen seks hebben. Dat hoeft zelfs geen stinkende zweetgeur of zo te zijn – als een lichaamsgeur mij niet bevalt, houdt het op. Ik heb het in het verleden een paar keer meegemaakt dat ik met een knap meisje in bed belandde, maar dan totaal op haar geur afknapte. Ik ben toen gewoon weer weggegaan.»

HUMO Op welk type vrouwen val jij?

Pardoel «Op vrouwen met mooie, grote billen.»

HUMO In ‘Liefde voor muziek’ komt Natalia dus het dichtst in de buurt?

Pardoel «Vind je dat Natalia grote billen heeft? Voor mij mogen ze gerust nog wat groter zijn, hoor (lacht). Ik ben een echte billenman. Van borsten ben ik ook niet vies, maar mijn eerste aandacht gaat bij een vrouw toch altijd naar haar billen.»

HUMO Was je er als jongen vroeg bij?

Pardoel «Nee, ik was 18 toen ik voor het eerst met een meisje naar bed ging. Zij was mijn eerste vriendinnetje, met wie ik al een tijdje verkering had. Ik had voorheen al kansen genoeg gehad om het te doen, maar ik wou wachten: ik wou mijn maagdelijkheid verliezen met een meisje met wie ik het serieus meende – de eerste keer moest speciaal zijn. Maar als ik er nu op terugkijk, had ik beter toch eerst wat geoefend, want die eerste keer was dus niet echt een succes en al zeker niet wat ik ervan verwacht had.»

HUMO Was je een hartenbreker?

Pardoel «Nee, ík kreeg meestal de bons. Als het aan mij lag, bleef ik gewoon bij het meisje bij wie ik op dat moment was. Als dat eerste vriendinnetje me niet had gedumpt, was ik vandaag waarschijnlijk nog steeds bij haar (lacht).»

HUMO Hoe ga je om met de verleidingen van het vak? Al die meisjes die aan je lippen hangen: is het moeilijk om daaraan te weerstaan?

Pardoel «Nee, helemaal niet. Ik heb mijn wilde jaren gehad. Toen ik 20 was, nam ik weleens een wildvreemd meisje mee naar het toilet van een disco om wat te stoeien. Ik was toen nog niet bekend, maar ik had behoorlijk wat succes bij de meiden. Maar die periode is voorbij en ik verlang er niet naar terug. Ik ben heel tevreden met het leven dat ik nu leid: huisje, tuintje, boompje.»

HUMO Ben je monogaam?

Pardoel «Mannen zijn niet monogaam. Alle mannen, of ze nu een relatie hebben of niet, kijken naar porno: dan ben je toch niet monogaam, als je naar andere wijven zit te kijken? Monogamie is een keuze – een keuze die je maakt uit respect voor je partner, en om je leven niet te ingewikkeld te maken. Ik heb ervoor gekozen om monogaam te zijn. Maar ik kijk wel naar porno (lacht).

»Ik ga niet vreemd, ik blijf trouw aan Selina. Dat doe ik voor haar, maar vooral ook voor mijn kinderen. Dat is mijn plicht als vader. Mijn allerbelangrijkste taak op dit moment is om ervoor te zorgen dat mijn kinderen opgevoed worden, tot ze op eigen benen kunnen staan. Dan kan ik toch niet zomaar iets met een andere vrouw beginnen?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234