De 7 hoofdzonden van Greg Dulli, frontman van The Afghan Whigs: 'Van alle hoofdzonden verkies ik onkuisheid'

De nieuwe plaat van The Afghan Whigs heet ‘In Spades’, en het is mijn favoriet sinds ‘Gentlemen’. Ik ontmoet Greg Dulli – gezagvoerder, songschrijver, zanger en gitarist van The Whigs – in Amsterdam op linkeroever. Hij snapt mijn enthousiasme volkomen: ‘Ik heb de plaat onlangs zelf een testrit gegeven – Highway One helemaal naar Big Sur en terug – and I loved it.’ Maar we zijn hier niet om over muziek te praten, maar om Dulli over de Zeven Hoofdzonden te ondervragen. Een beetje Afghan Whigs-fan weet vast wat zijn favorieten zijn.

'Seks kan zo lekker zijn, man. Of had ik dat al gezegd?'


Traagheid

Greg Dulli «Totaal geen last van. Next! (lacht) Ik heb graag iets omhanden. En op momenten dat inertie toch de kop opsteekt, kan ik mezelf heel goed een schop onder de kont geven. Vakantie lukt maar voor enkele dagen, dan begin ik zenuwachtig te worden, wil ik iets dóén. Voor mijn 50ste verjaardag ben ik vorig jaar met al mijn vrienden naar Mexico gegaan. Privéstrand afgehuurd, groot feest, alles fantastisch, ons geweldig geamuseerd. Iedereen bleef er voor tien dagen, om wat te kunnen nagenieten en te recupereren. Na vijf dagen, terwijl de rest van het gezelschap zich nog perfect op het gemak leek te voelen in de strandstoel, begon het bij mij te kriebelen. Ik voelde me slecht, en omdat ik voelde dat ik het voor de rest kon verknoeien, ben ik in de auto gestapt en weggereden. In het dichtstbijzijnde dorp – wat helemaal niet zo dichtbij was, we zaten daar echt in de jungle – tapijten gaan kopen (lacht). Gewoon om toch maar íéts te doen.»

HUMO Traagheid betekent ook: niet voldoende streven naar gerechtigheid of het goede. Schuilt er een Bono in jou?

Dulli «Of er een Bono in mij schuilt, weet ik niet, maar ik onderschrijf wel de 10 procent-regel: die zegt dat je 10 procent van wat je verdient, moet wegschenken aan mensen die minder fortuinlijk zijn dan jij. Dat doe ik nu al minstens een kwart van mijn leven, vanaf het moment dat ik iets had om weg te geven. Zelfs in mijn donkere periodes heb ik een gezegend leven geleid. De problemen die ik heb gehad, waren problemen die ik zelf had gecreëerd. Ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik datgene mag doen waar ik blij van word en bij mensen mag vertoeven die me gelukkig maken. En ik besef ten volle dat de meeste mensen dat niet gegund is. Dus geef ik. Je kunt niet iedereen redden, maar al red je maar één iemand: that’s a good thing.»

HUMO Hoe kies je de doelen waar je aan schenkt?

Dulli «Ik ga je niet zeggen aan wie of waaraan ik geef, maar dit zijn mijn credo’s: niemand zou honger mogen hebben, iedereen zou een dak boven zijn hoofd moeten hebben, en van dieren en kinderen moet je met je fikken afblijven.

»Er is een Twitter-pagina die ik volg: ‘Invisible People’. Daklozen worden er bij naam genoemd, hun verhaal wordt verteld. Een prachtig initiatief, al besef ik goed dat het maar een pleister op de wonde is: er zijn miljoenen daklozen, en de meesten zullen tot hun dood naamloos en onzichtbaar blijven.

»Maar ik geef dus wel degelijk om de wereld waarin ik leef. En ik probeer er iets aan te doen. Actief. Als het nodig is om mensen te mobiliseren, doe ik dat. Als ik jou ken, en weet dat je geld te veel hebt, dan zal ik met veel plezier optreden als de tussenpersoon die je daarvan zal verlossen. En ervoor proberen te zorgen dat het naar de mensen gaat die het nodig hebben. Klinkt dat socialistisch? (Haalt de schouders op) Dan heb ik blijkbaar sympathie voor het socialisme.»

HUMO Net nu je in Donaldland woont.

Dulli «O man! (Zucht diep) Daar wil ik zelfs niet over beginnen. Laten we overgaan naar een volgende zonde.»


IJdelheid

Dulli «Ben ik ijdel? Absoluut. Maar soms is dat niet erg. Trots zijn op iets dat je gemaakt hebt – een prachtig schilderij, een machtig boek, een vrolijk deuntje of een wolk van een baby: de normaalste zaak van de wereld. Het is pas als je erdoor verblind wordt en de balans niet meer vindt, dat het een probleem wordt. (Denkt na) Laat ik even vooruitlopen naar lust, onkuisheid. Good lord, wat kan dat… verdomd plezierig zijn (lacht). Zo lekker, zo fijn, er is niks dat beter is. Twee geile mensen die elkaar tegenkomen: that’s a good fuckin’ time, man. Tot het uit de hand loopt. Maar laten we teruggaan naar ijdelheid. Ik ben te ijdel geweest. Een blaaskaak, te trots op wat ik dacht te hebben verwezenlijkt. Ik heb fouten gemaakt, maar volwassen worden vraagt nu eenmaal tijd. Ik heb er wellicht langer over gedaan dan nodig was. In sommige aspecten van het leven ben ik te diep… (Herpakt zich) Maar met spijt kom je nergens. Spijt kan je in de boeien slaan en ervan weerhouden om verder te gaan. Je moet jezelf vergeven, je fouten in behapbare stukjes hakken, en ze onderverdelen in ‘ervaringen’.

'Ik ben te ijdel geweest. Een blaaskaak, te trots op wat ik dacht te hebben verwezenlijkt.' Met de jonge Afghan Whigs

»Een interview met Quincy Jones schiet me voor de geest, producer van onder anderen Michael Jackson. Hij had het over het begin van Michaels carrière, tot en met ‘Off the Wall’ – een absoluut hoogtepunt, een plaat waarvoor hij zich best op de borst mocht kloppen. In ieder geval: mocht ik ‘Off the Wall’ hebben gemaakt, ik zou apetrots zijn. Maar zijn volgende plaat was ‘Thriller’, de grootste plaat aller tijden. En dat is hij nooit te boven gekomen. De rest van zijn leven heeft hij hardnekkig geprobeerd om een nieuwe ‘Thriller’ te maken. He chased that record forever. Terwijl je moet kunnen zeggen: dat was prachtig, maar het zal me wellicht nooit meer overkomen. Niet makkelijk. Op een bepaald moment bereik je de top van de berg. Je hebt de K2, de Mount Everest, en daarna de maan. We hebben met zijn allen Michael Jackson op de maan zien lopen – pun very much intented, dankjewel – en daarna is er niets meer. Elvis Presley heeft zichzelf niet The King of Rock and Roll genoemd, dat heeft iemand anders gedaan. Maar Michael Jackson heeft zichzelf wél uitgeroepen tot The King of Pop. Dat kun je niet maken. Hij heeft er zelfs copyright op genomen. Hij is zot geworden. Michael Jackson heeft de zeven hoofdzonden tot in hun extremen verkend, behalve lust wellicht.»

HUMO Lust terzijde, geldt hetzelfde voor Prince na ‘Purple Rain’?

Dulli «Prince heeft na ‘Purple Rain’ ‘Around the World in a Day’ gemaakt, waarvan hij perfect wist dat het geen ‘Purple Rain’ was, maar wel een fenomenale plaat. Ik denk dat Prince het tegenovergestelde van Michael Jackson was. Prince is, dat is geen geheim, mijn favoriete artiest aller tijden, maar op een bepaald moment was hij me kwijt. Ten tijde van ‘Diamonds and Pearls’ ongeveer. Toen begon hij gewoon te veel uit te brengen. Er zijn mensen die zeggen dat ík te productief ben, maar dat klopt niet. Ik heb vijftien platen gemaakt in dertig jaar. Om de twee jaar hoor je iets van me. Ik doe mijn ding en ga weer weg. Er is een oud gezegde dat luidt: ‘Hoe kan ik je missen als je niet weggaat?’ En als je niet weggaat, is de kans groot dat ik je beu word. Prince ben ik beu geworden.

»Zal ik tussentijds nog eens een conclusie maken? Iedereen verliest weleens de pedalen, raakt hopeloos verloren, en als je de weg kwijtraakt – of als niemand je nog zegt waar de weg is – dan rijd je de oceaan in. Volgende!»


Jaloersheid

Dulli «Nooit veel last van gehad. Jaloezie kan erg vies zijn, omdat er altijd iemand anders bij betrokken is. Trots gaat over jezelf. Traagheid: idem. Jaloezie daarentegen is projectie. ’t Is bijna een vorm van stelen. En wat dat betreft, hanteer ik de filosofie van Sinéad O’Connor: I do not want what I haven’t got. Als je het toch wil: go get it. Maar weet wanneer het niet voor jou is weggelegd. Klinkt heel Bijbels, niet? Jaloezie is wat mij betreft dan ook de kwaadaardigste aller hoofdzonden.

'Drank is mijn probleem niet, drugs zijn mijn probleem. Drugs en popcorn'

»Ik ben nog nooit jaloers geweest op het succes van iemand anders, maar… Als mijn lief er met een ander vandoor gaat, kan ik niet zeggen dat dat me onverschillig laat. Maar dat heet kwetsbaarheid, onzekerheid, pijn. En je mag pijn niet met pijn bestrijden. Als ik jaloers ben op jou, moet ik dat durven toe te geven, je vertellen waarom ik jaloers ben, er proberen samen met jou iets aan te doen. Op die manier raken we samen in balans, en dat is nog veel waardevoller dan alleen in balans zijn.»

HUMO Thank you, Jesus.

Dulli (grijnst breed en spreidt de armen)


Gramschap

Dulli «Boosheid, gramschap, opvliegendheid: ik ben er vatbaar voor geweest en ik heb er veel empathie voor. Ik heb geleerd het te temmen, maar het maakt me altijd triest als ik andere mensen ermee zie worstelen. Ik kan ook niet anders dan ervan weglopen. Ik vind het lelijk en ik word er ongemakkelijk van. En ik ben in mijn leven heel wat boze mensen tegengekomen.»

HUMO Een kleine twintig jaar geleden ben je op het einde van een Afghan Whigs-tour in een bar in elkaar geslagen: je hield er een schedelfractuur aan over en vocht in het ziekenhuis voor je leven. Gramschap veroorzaakt door jaloezie? Of door onkuisheid?

Dulli (schudt het hoofd) «Ik was er met Alvin Youngblood Hart, een blueszanger die in ons voorprogramma speelde, en Steve Myers, één van onze backingzangers. Twee Afro-Amerikanen. We probeerden een club binnen te geraken in Texas, en één van de daders – ze waren met twee – noemde hen niggers. Ik nam daar aanstoot aan en liet hem dat weten. Ik werd erg boos, greep hem bij zijn kraag, en zorgde ervoor dat ze werden buitengezet. Maar ze bleken in die club te werken, één van hen was zelfs de broer van de manager, en ze zijn teruggekomen om wraak te nemen. De portier heeft hen gewoon terug binnengelaten. Ik weet niet hoe ik zou reageren mocht het vandaag opnieuw gebeuren. Ik meen te hebben geleerd om weg te lopen uit levensbedreigende situaties, maar als je het hele verhaal niet kent, kun je vaak niet inschatten hoe ernstig de situatie is.»

HUMO Ben je vandaag al kwaad geweest?

Dulli «Kwaad niet, gefrustreerd wel. Ik ben met de trein naar Amsterdam gekomen, een rit van drieënhalf uur. Weet je wanneer ze de tickets kwamen controleren? Na drie uur. Als je mij meteen nadat ik ben gaan zitten om mijn ticket komt vragen, zeg ik vriendelijk: ‘Hier, alstublieft,’ maar na drie uur heb ik echt geen flauw idee meer waar dat fucking ding is. En daar word ik dus slechtgezind van. Maar weet je wat? De conducteur – het was een vrouw – heeft, toen ik na lang zoeken mijn ticket eindelijk gevonden had, met een superlieve glimlach al mijn frustratie weggeveegd. Kijk: je hoeft geen popster te zijn om iemands dag goed te maken (lacht).»


Hebzucht

HUMO Niet dat het noodzakelijk iets met hebzucht te maken heeft, maar je bent de eigenaar van een aantal bars, en baat zelfs een hotel uit. Hoe ben je daar ingerold en waarom?

Dulli «Ik ben er niet ingerold, ik heb er altijd ingezeten. Mijn ooms hadden – en hebben – drie bars in Ohio. In alle drie heb ik gewerkt. Ik zag hoe ze er geld mee verdienden én een hoop vrienden maakten. Ik heb dus altijd mijn eigen bar willen hebben. Het neemt ook een hoop druk weg van de muziek: ik ben geen superster, verdien geen miljoenen, maar dankzij mijn bars ben ik muzikaal onafhankelijk. Ik hoef mijn broek niet af te steken voor de commercie. Ik maak de muziek die ik wil, wanneer ik wil, en met wie ik wil. Dat is totale vrijheid. Mijn muziek doet het goed en mijn bars ook, en hoe meer ik verdien, hoe groter die 10 procent wordt die ik kan wegschenken. Mijn bars hebben van mij een rijker, vrijer en genereuzer mens gemaakt. En ik ben tevreden met wat ik heb. Wie niet tevreden is met een miljoen, zal ook niet tevreden zijn met een twee miljoen. Hebzucht is een donkere, bodemloze put.»

HUMO Ben jij hebzuchtig in triviale aangelegenheden? Vind je bijvoorbeeld dat je genoeg gitaren hebt?

Dulli «Absoluut, meer dan genoeg. Ik probeer met steeds minder dingen te leven. Ik woon in New Orleans bovenop een heuvel, je moet vijftig trappen op om aan mijn voordeur te geraken. Dan denk je twee keer na voor je een gitaar koopt. Bij alles wat ik wil kopen, vraag ik me af: ‘Heb ik dit echt nodig? Moet dit echt mee naar boven?’ Want: what goes up the hill, must come down the hill (lacht).»

'Of er een Bono in mij schuilt, weet ik niet, maar ik onderschrijf wel de 10 procent-regel: 10 procent van wat ik verdien, schenk ik weg.'

HUMO Wat zijn je meest dierbare bezittingen?

Dulli «Twee dingen. Een akoestische Martin-gitaar uit 1946, de gitaar waarop ik de meeste van mijn liedjes schrijf. Ooit gekocht voor 1.000 dollar, nu minstens 20.000 waard. Maar ik zou ze nog voor geen miljoen wegdoen. Het andere is een schilderij van Charles Obas, een Haïtiaanse muzikant en schilder uit de sixties. Op het schilderij staat een soort voodooritueel: ontzettend mooi en griezelig tegelijk. Die twee dingen moet je laten staan, al mijn andere bezittingen zijn vervangbaar.»


Gulzigheid

Dulli «Aha, we komen bij mijn favorieten (lacht). De laatste twee hoofdzonden – gulzigheid en onkuisheid – zijn ongetwijfeld die waar ik mij het meest aan bezondig. Wat kan ik zeggen? Ik leef graag. Ik eet graag, drink graag, rook graag wiet… Maar er zijn een aantal dingen waarmee ik ben moeten stoppen om van de rest te kunnen blijven genieten.»

HUMO Heb je ooit heroïne geprobeerd?

Dulli «Ik heb alles geprobeerd, man. Maar met heroïne ben ik dus gestopt. Met roken ook. ’t Is te zeggen: ik doe mijn best. Af en toe rook ik nog – van alles wat ik ooit gedaan heb, is roken veruit het moeilijkste om vanaf te geraken. It’s the scarlet lady.

»Cocaïne was ook moeilijk, maar dat was meer een liefdesaffaire dan een verslaving. Ik hield van coke. Zeven jaar lang heb ik meer gesnoven dan wie dan ook. Van 1997 tot 2004: elke dag. Welke dag is het vandaag? De achtste? Over drie dagen zal het dertien jaar geleden zijn dat ik nog cocaïne, heroïne, xtc of welke harddrug dan ook heb aangeraakt. En ik kan je met zekerheid zeggen dat ik het ook nooit meer zal doen. Een paar jaar geleden nam ik me ook voor om veertig dagen niet te drinken. Maar na die veertig dagen voelde ik me zo goed dat ik besloot om er drie maanden van te maken. Drie maanden werden zes maanden werden een jaar. Ik heb uiteindelijk veertien maanden niet gedronken. Op een dag zat ik met vrienden op een terras in Milaan, en zij bestelden een fles Gaja Barbaresco, één van de beste wijnen op deze planeet. Ze wisten niet van mijn onthouding en vroegen of ik een glas wilde, en ik zei: ‘Graag.’ Het was geen punt. Ik had er zin in en wist dat ik het kon laten. Sindsdien drink ik weer, maar het loopt nooit uit de hand. Drank is mijn probleem niet, drugs zijn mijn probleem. Drugs en popcorn (lacht). Als ik naar de cinema ga, koop ik de grootste zak popcorn die ze hebben, en nog voor de commercials voorbij zijn, is die zak leeg. Ik heb eens een aflevering van ‘The Simpsons’ gezien waarin Homer op de bank ligt met een grote emmer popcorn op zijn buik. In ijltempo werkt hij die naar binnen. Op een bepaald moment begint hij de kokhalzen, maar hij eet gewoon verder. Ik dacht: dat ben ik! Ik vond er een vreemd soort troost in (lacht).»


Onkuisheid

Dulli «Seks kan zo lekker zijn, man. Dat heb ik daarstraks zeker al aangestipt? Ik heb de indruk dat seks, passie en lust in het verdomhoekje zitten, dat er negatieve connotaties aan vastzitten. Maar als seks en lust iets negatiefs worden, houdt het voor mij op nog langer seks te zijn. Dan heet het machtsmisbruik, uitpersing, onderdrukking.

»Maar passie en lust: they’re okay. Van alle hoofdzonden heb ik onkuisheid het liefst, en daar wens ik me niet voor te verontschuldigen.»

HUMO Enigszins terzijde: heb jij eigenlijk kinderen? Ooit getrouwd geweest?

Dulli «Nooit getrouwd geweest, geen kinderen.»

HUMO Om af te sluiten een quote die ik heb neergeschreven, eentje van jou uit 1991. Klaar?

Dulli «Klaar.»

HUMO ‘Ik ben enorm gefascineerd door seksuele rituelen – afwijkingen waarbij seks meer wordt dan de liefde bedrijven en het theatrale haast belangrijker is dan het vertoon van affectie en genegenheid.’

Dulli «Wauw. Fucking wauw! Wie is die kerel? I fucking love that guy! Zal ik je eens wat zeggen: ik zou er trots op zijn mocht ik die man gewoon gekend hebben, maar ik ben die man gewéést. Kom hier, daar wil ik een foto van. (Neemt er met zijn iPhone effectief een foto van) Wat een prachtig einde voor deze zeven hoofdzonden, vind je ook niet?»

HUMO Zeker. Bedankt voor de biecht.

'In Spades' van The Afghan Whigs verschijnt op 5 mei bij Sub Pop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234