De 7 Hoofdzonden van Ruth Beeckmans: 'Af en toe snuister ik door de sms'en van mijn lief'

Zorgwekkend bericht in de krant, afgelopen augustus: ‘De opnames van de allereerste ‘Safety First’-film liggen stil nadat hoofdrolspeelster Ruth Beeckmans met een gemeen acuut geval van meningitis in het ziekenhuis werd opgenomen.’

Met ’s lands bekendste Beeckmans is alles ook prima. Terwijl u haar enige keren per week in de jury van ‘De slimste mens ter wereld’ aantreft, vinden wij haar in de Gentse Kopergietery, waar ze net een eerste repetitie met haar Compagnie Barbarie heeft afgerond. Om de stilte te verjagen hebben we het over díé zaken waarvoor later op het sterfbed berouw getoond zal worden, maar die de hordeloop ernaartoe op zijn minst vrolijk houden: de 7 Hoofdzonden.


Traagheid

Ruth Beeckmans «Lui durven en kunnen zijn vind ik meer een kunstvorm dan een zonde. Je niet voortdurend druk maken over wat er nog allemaal gedaan moet worden: dat komt van pas. Ik loop gemakkelijk weg van verplichtingen. En al ben ik daar niet noodzakelijk trots op, soms is het ook een filosofisch geïnspireerde luiheid. Je hoort tegenwoordig zoveel nare dingen dat je vanzelf gaat denken: ik kan maar beter extra genieten van dit leven, want morgen is het écht naar de zak.»

HUMO Afgelopen augustus werd je getroffen door een hersenvliesontsteking. In het slechtste geval is dat een levensbedreigende aandoening. Heb je daardoor...

Beeckmans «Een bacteriële hersenvliesontsteking kan dodelijk zijn, bij mij was het de virale variant.

»Pas op: eerst dachten de dokters wel degelijk dat het bacterieel was, omdat mijn ruggenvocht zo vervuild was. Daardoor was er even paniek – bij iedereen – en werd ik in quarantaine gelegd: als de dokters met mij spraken, was dat vanop de gang. En als een verpleegster me nog snel iets moest overhandigen, riep die al van ver: ‘Nee, nee, raak mij alsjeblieft niet aan!’ (lachje) Redelijk heftig. Heel de spoedafdeling heeft toen antibioticapillen geslikt, uit voorzorg.

»Later bleek dus dat mijn hersenvliesontsteking viraal was. Ik had er niet minder pijn door, maar goed: weten dat je níét gaat sterven, is wel zo aangenaam. Eigenlijk wist ik dat al de hele tijd. Ik had op een site wat over de symptomen gelezen, en ik dacht: ‘Komaan, gast. Ben jij een dokter? Ik ben in dit stadium nog steeds keihelder, dan weet je toch genoeg? Lees jij weleens iets op het internet?’ (lacht) Dat gezegd zijnde: ik ben daar wel heel goed verzorgd, hoor.»

HUMO Was het hoe dan ook de allereerste keer – hoe vluchtig ook – dat je je eigen sterfelijkheid in ogenschouw hebt genomen?

Beeckmans «Nee, dat was toen mijn kind geboren werd. Jaren geleden verloor een goeie vriend van mijn lief zijn vrouw aan borstkanker, toen hun kindje nog maar 3 was. Indertijd dacht ik almaar aan het lot van dat kind. Maar nu ik zelf een dochter van die leeftijd heb, besef ik: stel je voor dat je als móéder sterft met de gedachte: ‘Ik zal mijn kind nooit zien opgroeien.’ Je bent verantwoordelijk voor iemand, je wil niets liever dan die taak tot een goed einde brengen, maar dan wordt er in jouw plaats beslist: ‘Nee, dat ga jij níét doen...’ Dat moet verschrikkelijk zijn.

»Door mijn hersenvliesontsteking heb ik een theaterproject moeten laten vallen. Ik vond en vind dat erg, maar daardoor kreeg ik ineens veel ademruimte, moest ik twee maanden niets anders doen dan af en toe een kleine opdracht afwerken, mijn kind naar school brengen en afhalen, en verder alleen maar leuke dingen met haar ondernemen. Het was zálig.

»Als mijn aandoening iets veranderd heeft, dan is het wel dat ik nu besef dat ik het af en toe wat rustiger aan moet doen.»


Gulzigheid

Beeckmans «Met voorsprong mijn sterkst ontwikkelde zonde, denk ik. Van alles wil ik altijd nét iets te veel hebben. Ik ben verslaafd aan gezelligheid en aan leuke dingen, en dus aan alles wat heel ver verwijderd is van wat ik eigenlijk zou móéten doen. Altijd zo geweest.

»Telkens als ik bijvoorbeeld mijn huis van kelder tot nok gepoetst heb, denk ik: ‘Kijk, vanaf nu ga ik het hier goed onderhouden en wekelijks iets doen, dan wordt het nooit meer zo erg.’ Maar dat lukt dus niet. Ik vind dat we een poetsvrouw zouden moeten hebben, mijn lief is een andere mening toegedaan. We hebben de afspraak: als ik opruim, zal hij daarna schoonmaken. Maar hij vindt dat er nooit voldoende opgeruimd is (lacht).»

HUMO Je dochtertje Charlie-Sue is bijna 3: krijgt het gemiddelde plichtsbewustzijn geen groeischeut na de geboorte van een eerste kind?

Beeckmans «Ja, dat was ook mijn verwachting (lacht). Maar nu blijkt dat zo’n kleine óók rommel maakt: het is dus alleen maar erger geworden. Nu, als het over opvoeding gaat, ben ik wel heel secuur, zorgzaam en net. Dat kind heeft altijd uit een gesteriliseerde fles gedronken, gaat goed in bad en heeft – al moet ik daar soms twee keer voor heen en weer rijden – altijd alles mee wat ze nodig heeft op school. Ze heeft ook elke dag propere kleren aan. Als ik toevallig niet kan volgen met de was, ga ik wel propere kleren kópen.

»Als ik haar op de vloer zie spelen, zeg ik soms: ‘Niet doen, meisje. Die vloer is vuil.’ Terwijl ik wellicht beter zou zeggen: ‘Wacht, meisje. Ik zal even stofzuigen.’ (Bedenkt zich) Voor de lezers denken: ‘Hè, bah!’ – ik heb het over stof, geen opgedroogd, schimmelend vuil.»

'Als moeder moeten sterven met de gedachte: 'Ik zal mijn kind nooit zien opgroeien', dat moet verschrikkelijk zijn'

HUMO In een weggeknipte scène van ‘Het zijn net mensen’ gaf je een hangbuikvarkentje borstvoeding, of deed je iets wat daar in elk geval sterk op leek. Hoe gulzig sterk jij de innerlijke mens?

Beeckmans «Ik ben gulzig in álles wat goed is, en dus ook in alles wat slecht is: op culinair vlak komt dat vaak op hetzelfde neer. Ik vind het gewoon erg gezéllig om voor de televisie te sneukelen, en gezelligheid is alles. Ik ben daarnaast een slechte kokkin, en toevallig is er bij ons in de buurt een keilekkere Thai: we gaan daar dus veel te vaak maaltijden afhalen. De redenering is: daar zitten groenten in, dus da’s gezond! (lacht) Niet te hoeven koken: het is een verslaving op zich.

»Een tijdje geleden, net voor we met de opnames van de ‘Safety First’-film begonnen, was ik echt veel bijgekomen. Ik ben naar een diëtiste geweest – Bruno Vanden Broecke was me voorgegaan en hij was zeer over haar te spreken. Ze zette me op de weegschaal, en hoewel ik wist dat ik te zwaar was, ben ik toch hard geschrokken: volgens haar zat ik in de obesitascategorie.»

HUMO Is dat geen label dat snel uitgedeeld wordt?

Beeckmans «Misschien, maar ik stond ook al versteld van mijn absolute gewicht. Ik had al lang niet meer op een weegschaal gestaan – ik durfde niet. Een drugsverslaafde weet ook wel dat zijn gewoontes niet deugen, maar pas als iemand hem ermee confronteert, gaat er écht een belletje rinkelen. Ik ben toen heel gezond gaan eten, en ben in korte tijd 10 kilo kwijtgespeeld. Dat ging goed, tot ik in augustus die hersenvliesontsteking kreeg. Eén van de dokters zei toen terloops: ‘Zo snel zoveel gewicht verliezen is natuurlijk heftig voor je lijf’ – en ik heb dat, denk ik, een beetje opgevat als een vrijgeleide om weer volop te snoepen. Mocht een roker ooit van een dokter horen dat het niet goed is om te snel af te bouwen, zit die ook in geen tijd aan twee pakjes per dag.

»Ik moet straks maar weer een afspraak bij de diëtiste maken.»

HUMO Je lijkt me over voldoende zelfvertrouwen te beschikken om met je gewicht om te kunnen – was dat als puber ook al het geval?

Beeckmans «Min of meer. Men heeft mij er nooit mee gepest, maar élk meisje is zich bewust van haar lichaam, en je ziet genoeg andere meisjes van wie je denkt: ‘Ja, dat moet leuk zijn, er zo uitzien.’

»Ik zie mezelf nu ook op tv, hè, en dan denk ik soms: ‘Dit gaat te ver, zo wil ik niet zijn.’ Het heeft ook met gezondheid te maken. Als het fysiek lastig wordt om een trap op te lopen, begin je na te denken.

»Ik denk wel degelijk dat ik, zonder te dramatiseren, met een eetverslaving kamp. Dat merk ik aan de manier waaróp ik soms eet. Binnenspelen, tot het pakje helemaal op is, en met een snelheid die niets meer met gezelligheid of smaak te maken heeft. Dat zijn vréétbuien, waarna ik mezelf oprecht afvraag: ‘Waarom was dat nu nodig?’»

HUMO De aangehouden joligheid op de set van ‘De slimste mens’ doet vermoeden dat de wijn er met dozen tegelijk wordt aangesleept. Heb je weleens last van een kwade dronk?

Beeckmans «Ik drink nog maar zelden alcohol, en nooit thuis. In mijn vrijgezellenjaren ging ik wel vaker uit dan nu, en dan moest er meteen véél gedronken worden: ‘Het is féést!’ Meestal werd ik dan luid, plezant en emotioneel. En heel af en toe een beetje baldadig en helaas wat onbeleefd tegen obers. In Café d’Anvers hebben ze me er, voor die ene keer dat ik daar was, uit getrapt. Ik had binnen onder een tafel gekotst, en daarna ben ik héél grof geworden tegen de buitenwippers, die ook maar hun job deden. Maar: ik ben alles vergeten. Voor 100.000 euro: ik zou je niet kunnen zeggen hoe Café d’Anvers er vanbinnen uitziet.»

'In 'Safety First': 'Ik heb veel geluk gehad. Dat ik Tim Van Aelst ben tegen-gekomen, bijvoorbeeld – een getalenteerde mens die mij op zijn rug heeft meegepakt en me sindsdien niet meer heeft losgelaten.'

HUMO Ben je ook gulzig naar nieuwe ervaringen?

Beeckmans «Ja. Kreeg ik morgen te horen dat ik nooit meer mag acteren, dan zou ik daar wellicht maar even een probleem mee hebben. Ik zou bijvoorbeeld ook graag lesgeven aan kleine kindjes. Of met dieren werken. Als er iets nieuws en onbekends op me afkomt, vind ik dat in de eerste plaats spánnend. Daarom weiger ik zelden als ze mij vragen om mee te doen aan een nieuw programma.»

HUMO Alleen al de voorbije twee jaar zag ik je in de series ‘Vriendinnen’, ‘De Ridder’, ‘In Vlaamse velden’ en ‘Amateurs’; in de films ‘Lee & Cindy C.’ en ‘Witse, de film’; en in programma’s als ‘We’re Going to Ibiza’, ‘Olalala’, ‘Het zijn net mensen’, ‘De quiz van het jaar’, ‘De klas van Frieda’, ‘Beste vrienden’, ‘De schuur van Scheire’, ‘Scheire en de schepping’ en ‘Jonas & Van Geel’. Ik vergeet er nog. Wie de reflex heeft om altijd ‘Ja!’ te zeggen, heeft achteraf vaak spijt.

Beeckmans «Ja! (lacht)

»Ik ben al panellid geweest in een paar programma’s waarvan ik achteraf dacht: ‘Nou, dat hoefde niet per se.’ Meestal waren dat gewoon slechte programma’s die wél plezant waren om mee te maken – dan vind ik dat nog oké. Slechts af en toe vond ik de ervaring zélf ook een tegenvaller. Tja, ik zal het ooit wel leren, zeker, minder impulsief zijn?»

'Je kunt maar beter extra genieten van dit leven, want morgen is het écht naar de zak'


Afgunst

HUMO De theaterwereld heet een keiharde business te zijn, waar niemand een ander het licht in de ogen gunt. Om welke redenen, vermoed je, zijn mensen het vaakst jaloers op jou?

Beeckmans «In mijn vak zijn veel te veel mensen op zoek naar veel te weinig rollen: natúúrlijk heerst daar jaloezie. Soms zeggen collega’s: ‘Och ja, gij. Gij komt met uw kop op televisie’ – en ik voel dan dat die opmerking van een niet zo mooie plek komt. Maar ik begrijp dat wel: als ik zélf weinig werk had en iemand anders net heel veel, zou ik óók naar mogelijke oorzaken zoeken. Maar dat is dus niet altijd fair. Ik haal mijn theaterrollen niet binnen omdat ik in ‘We’re Going to Ibiza’ heb gezeten (lacht). Integendeel! Ik heb in de eerste plaats veel geluk gehad. Dat ik Tim Van Aelst van productiehuis Shelter ben tegengekomen, bijvoorbeeld – een getalenteerde mens die mij op zijn rug heeft meegepakt en me sindsdien niet meer heeft losgelaten. Daar is ‘Wat als?’ van gekomen, en ‘Safety First’, en binnenkort de ‘Safety First’-film.»

HUMO Waarom heeft dat met geluk te maken, en niet met – even grabbelen – een goede werkrelatie, hard werken of puur talent?

Beeckmans «In de periode dat hij voor ‘Wat als?’ op zoek was naar onbekende acteurs, is Tim naar ‘Too Far East Is West’ komen kijken, een absurde Compagnie Barbarie-voorstelling die echt goed was, en heel grappig – in precies het humorregister dat hij toen voor ogen had. Bij mijn Barbarie-genootjes zitten er genoeg die ‘Wat als?’ net zo goed hadden aangekund, maar toevallig koos hij mij. Dat is geluk.»

HUMO Position switch: ben je zélf soms jaloers?

Beeckmans «Professioneel heb ik er minder last van, hoewel ik soms angst voel: ‘Ik hoop dat ze mij ook nog als actrice zullen vragen, en niet alleen als bekende kop, of als ‘dat mens dat af en toe grappig kan zijn’.

»Maar in een relatie ben ik zéker jaloers (lacht). Beseffen – of denken – dat ze for real op je man azen is toch geen leuk gevoel?»

HUMO Je zou er ook plaatsvervangende trots bij kunnen voelen.

Beeckmans «Mogelijk, maar ik voel dan toch vooral achterdocht de kop opsteken. Tegenover die vrouwen, hè, want hém vertrouw ik wel voor de volle 99 procent (lacht). Terwijl ik eigenlijk vind dat zoiets niet kan, snuister ik af en toe door zijn sms’en. In theorie is die schending van zijn privacy verschrikkelijk, maar ik doe het toch (lacht). Niet stiekem, hoor – gewoon terwijl hij erbij zit.

»We hebben allemaal ex-lieven met wie we nog bevriend zijn en met wie we nog contact hebben. Dat is normaal, maar in het geval van mijn lief denk ik vaak: ‘Moest je haar nu écht een berichtje sturen voor haar verjaardag?’ Dat is geen jaloezie in de strikte zin van het woord: ik begeer niet het goed van een ander, want ik héb mijn man al. Het is de onredelijke ‘Blijf van mijn vent, trut’-variant van de jaloezie (lacht).

'Met Philippe Geubels in 'De slimste mens ter wereld': 'Bij die moppen over Erik Van Looys tanden denk ik zelf vaak: 'Is dat nog nodig?''

»Mijn lief kan mij overigens om dezelfde reden wantrouwen. Al die mannen die ik via sms aanspreek met ‘Liefje’... We zijn elkaar waard op dat vlak.»

HUMO Jaloezie lijkt me de meest nutteloze van alle hoofdzonden. In het geval van hebzucht, onkuisheid en gulzigheid heb je er al doende toch van genoten. Afgunst leidt nergens toe.

Beeckmans «Misschien. Zéker als jaloersheid betekent: een ander iets misgunnen. Dat doe ik namelijk nooit. Ik kan bijvoorbeeld jaloers zijn op mensen met een normaal leven en een normale job, maar ik denk nooit: ‘Ik hoop dat jouw leven morgen een puinhoop is.’ Wie wél zo denkt, heeft diepgewortelde frustraties en moet dringend hulp zoeken.»


Gramschap

HUMO Van ‘De slimste mens’ herinner ik me je natuurlijke aanleg voor zwoele blikken, je Darth Vader-imitaties en je klaterende lach. Ik kan me je haast niet boos voorstellen.

Beeckmans «Ik kan héél kwaad worden, en erg hard roepen. Mijn lief en ik dragen het hart allebei op de tong, onze relatie is passioneel en onze ruzies zijn dat ook. Meestal gaan ze over mijn rommel (lacht). Hij zegt dan vaak dat het niet gemakkelijk is om met mij samen te leven, en ik besef steeds meer dat hij wellicht gelijk heeft.»

HUMO Ben je haatdragend? Of eerder een te gemakkelijk vergevende schlemiel?

Beeckmans «Dat tweede. Schlemiel all the way. Voornamelijk omdat ik weet: met wrok valt niet te winnen. Als ik ruzie heb met mijn moeder, heeft het weinig nut om dat te cultiveren. Ik wil namelijk dat ze de week erna gewoon weer op mijn kind komt babysitten. Waarom blijven mokken? Ik stuur snel berichtjes als ‘Terug vrienden?’ Ook omdat ik me snel afvraag: ‘Waar ging het ook alweer over?’ Sowieso: kwaad met kwaad bestrijden is een no-go.»

'Af en toe snuister ik door de sms'en van mijn lief. In theorie een vreselijke schending van zijn privacy, maar ik doe het toch'

HUMO Ik vraag me soms af of Erik Van Looy zich in ‘De slimste mens’, verdoken achter een steeds groenere lach, zo onderhand niet steendood ergert aan alle moppen over zijn tanden en het floppen van ‘The Loft’.

Beeckmans «Ja. Hij weet ook wel: ‘Het komt mijn show ten goede.’ Maar bij die moppen over zijn tanden denk ik zelf vaak: ‘Is dat nog nodig? Dat hebben we nu wel gecoverd, nee?’ Iets gelijkaardigs denk ik als weer iemand de neiging voelt om wat te zeggen over de bobbel op mijn voorhoofd. Op zich heb ik daar nul problemen mee, maar op den duur ga je toch denken: been there, done that.»


Hoogmoed

HUMO Hoogmoed is arrogantie, eigendunk, pedanterie. In de volksmond: ‘Een Kris Peeterske doen.’

Beeckmans «Ik vermoed dat andere mensen mij dat soms verwijten.»

HUMO Hoezo?

Beeckmans «Ik kan soms érg van mijn gelijk overtuigd zijn. Ik voel mij nooit beter dan andere mensen, maar in een professionele discussie denk ik af en toe iets te heftig – hoewel doorgaans terecht: ‘Ik weet dat gewoon beter, omdat ik het beter wéét.’ (lacht) Soms reageren mensen dan: ‘Ja, we weten het wel: jij kunt dít en dát, want jij hebt dát en dát al gedaan.’ Maar ik ga alleen maar zo sterk en fanatiek door omdat ik een zo goed mogelijk product wil afleveren aan het einde van de rit, en ik er op dat moment rotsvast van overtuigd ben dat ik weleens de oplossing zou kunnen hebben. Ik voel mij zeker niet beter omdat ik al vaker in toneelstukken heb gespeeld dan iemand met wie ik tegelijk ben afgestudeerd. Ik voel me enkel blessed, omdat ik dat pad heb mogen bewandelen.»

HUMO In de praktijk vergeef ik arrogantie gemakkelijker bij mensen met veel talent, en opvallend minder bij wie verwaandheid gepaard gaat met domheid. Is dat hypocriet?

Beeckmans «Bij mensen die arrogant lijken, vraag ik me vooral af: ‘Hoe komt zoiets?’ Vaak blijkt dat met onzekerheid te maken te hebben, waardoor ze de neiging voelen om te benoemen wat ze wél goed kunnen. Een vriend van mij, een artiest, heeft de gewoonte om te pas en te onpas zijn talenten en carrièreverwezenlijkingen te benadrukken, vooral in gesprekken die níét over hem gaan. Alleen: wie voorbij die arrogante façade kijkt, ziet een zeer sympathieke, maar dodelijk onzekere mens, die het op sociaal vlak niet altijd even gemakkelijk heeft gehad. Hij kan het gewoon niet laten. In het begin is zoiets... ráár. Maar het went.»

HUMO Betrap je jezelf weleens op divagedrag?

Beeckmans «Zelden. Ik merk wel dat ik mijn gedrag als actrice gaandeweg ben gaan aanpassen aan de verwachtingen. Ik vraag om een koffie en laat na een draaidag weleens een brief op de post doen door een runner. Dat klinkt hoogmoedig – en ik vind het zelf ook nog vaak beschamend – maar eigenlijk ga ik daarbij gewoon mee in de gedragscode die acteurs aangepraat krijgen. Op de set staat alles zo’n beetje in het teken van De Acteur – die moet zich te allen tijde goed voelen. Alsof een cameraman niet even belangrijk is voor het eindresultaat.

»Een andere vorm van divagedrag, is: systematisch te laat komen. Ik ben daar niet trots op, en ik vind het van weinig respect getuigen tegenover al wie ik doe wachten. Maar het overkomt me voortdurend. Dat heeft met de chaos in mijn hoofd te maken. Ik vermoed stiekem dat ik heel hard aan ADHD lijd. Ik heb het nooit laten onderzoeken, maar het kan haast niet anders.»


Onkuisheid

HUMO Traditiegetrouw gaat het hier enkel over díé zaken die in bed zonder wederzijdse toestemming gebeuren. Ontrouw wordt ook vaak als onkuis gezien.

Beeckmans «Natuurlijk, want ontrouw wordt nooit wederzijds goedgekeurd. Ik ken wel koppels die van mekaar op een ander mogen gaan, en dat oké vinden, maar dat is geen ontrouw en volgens mij ook niet onkuis.»

HUMO Werkt dat soort arrangementen volgens jou ooit op de lange termijn?

Beeckmans «Bij sommige van die koppels werkt dat toch al jaren keigoed. Maar de kans bestaat dat dat uitzonderingen zijn. Het is elders toch altijd lekkerder en leuker, nee? Vroeg of laat moet dat zich toch ook op andere vlakken manifesteren? Ik weet bovendien niet of de toestemming altijd uit het hart komt. Wellicht denkt één van de twee: ‘Ik zal er maar mee akkoord gaan, want anders ben ik hem of haar kwijt.’

»Ik heb er geen ervaring mee: bij ons is er maar één prinses (lacht).»

HUMO Op de website van de ‘De slimste mens’ word je voorgesteld middels het zinnetje: ‘Sekste overtuigend in ‘Loft’.’ Heb je ook buiten de werkuren ervaring met ontrouw?

Beeckmans «Ook niet. Ooit heb ik weleens een lief bedrogen, maar dat was op mijn 16de. En er werd enkel gekust, dus dat telt niet.»

HUMO Geldt de regel ‘Het is maar kussen, dus het telt niet’ nu nog steeds?

Beeckmans «Néé! Zot! No kissing, no fucking (lacht).»

HUMO Ben je inventiever geworden in het plannen van de fysieke liefde sinds je een kleuter in huis hebt rondlopen?

Beeckmans «Het is vanzelfsprekend allemaal iets minder spontaan geworden. We hebben het geluk dat we redelijk vaak samen thuis zijn wanneer zij op school is. Dat zijn, aangezien ze nog bij ons op de kamer slaapt, de enige momenten dat we in ons bed kunnen vrijen. ‘Het móét nu, want straks is ze terug.’ – ‘Allee, dan.’

»Dat komt ervan: zolang mijn lief niet verder klust aan de bovenste verdieping, zal onze dochter geen eigen kamer hebben, hè (lacht). Qua aansporing kan dat tellen.»

HUMO ‘Safety First: The Movie’ heb ik nog niet gezien, maar heb je in wat voorafging al veel naaktscènes gedaan?

Beeckmans «Ooit heb ik me, voor een scène in ‘Code 37’, de beha een klein beetje laten afdoen door Veerle Baetens, voor de rest: niets.

»Het zijn nu ook niet meteen rollen die ze snel aan mij zullen geven, hè. En dat begrijp ik. Voor de meeste naaktscènes is het beter om een lijf te gebruiken dat meer mainstream is dan het mijne. Ik vind mezelf niet walgelijk, maar: ik heb grote borsten, een dikke buik en een klein gat – en dus géén lichaam met de perfecte verhoudingen. In de meeste naaktscènes leidt dat alleen maar af en kijken de mensen enkel naar wat er níét in orde is.»

HUMO Herinner je je nog het moment dat je seksueel voorgelicht werd?

Beeckmans «Gek genoeg: nee. Die kennis moet destijds geleidelijk mijn hoofd zijn binnengesijpeld. Ik herinner me wel nog het moment dat mijn zus me heeft leren kussen. Met behulp van een ijslolly, zo’n Calippo.»

HUMO Euh, weet je wel zeker dat het toen over kussen ging?

Beeckmans (grijnst) «Já. Dat andere heb ik later zelf uitgevogeld.»


Hebzucht

HUMO Wanneer besefte je dat de volkswijsheid ‘Geld maakt niet gelukkig’ onzin is?

Beeckmans «Zoals de meeste mensen: op het moment dat je op eigen benen komt te staan en erachter komt dat alles geld kost.»

HUMO Zat je ooit op zwart zaad?

Beeckmans «Nee. Helemaal in het begin heb ik mijn vader één keer moeten vragen of hij mijn huur wilde betalen, daarna nooit meer. Ik heb ook nog nooit schulden gehad; ik geef graag geld uit, maar nooit meer dan wat ik heb.»

'Ik heb grote borsten, een dikke buik en een klein gat – in de meeste naaktscènes zou dat alleen maar afleiden'

HUMO Heb je geen lening lopen voor je huis? Wordt een lid van de ‘Slimste mens’-vakjury dan zo royaal betaald?

Beeckmans «Ook niet. Daarom ben ik dus samen met een vijftien jaar oudere man: zo iemand hééft al een huis (lacht).»

HUMO Wat was je meest recente, onnozel dure aankoop?

Beeckmans «Niet ik, maar mijn lief heeft een naar mijn normen belachelijk dure auto gekocht. Een sportauto – met een kinderstoel op de achterbank (lacht). Hij heeft er ook al een beetje spijt van, denk ik. Al was het maar omdat hij nu wél weer een lening heeft lopen. Zelf geef ik nooit echt grote bedragen uit, maar wel heel veel kleine. Veel van ons geld gaat naar gezelligheid: eten afhalen, restaurants, terrasjes, koffietjes, kleren kopen omdat ik geen propere meer heb (lacht).»

HUMO Als Ingrid Porrez ga je in ‘Safety First’ prat op discipline, dedication en – vooral – friendship. Als een vriend in geldnood zat, zou je hem of haar zonder twijfelen een bedrag zo groot als 10.000 euro lenen?

Beeckmans «Als ik daadwerkelijk over dat soort bedragen beschikte: waarom niet?»

HUMO Omdat geld vriendschappelijke relaties onnodig ingewikkeld kan maken?

Beeckmans «Als het terugbetaald wordt, is er toch geen probleem? Als ze het niet kunnen betalen en ik heb het zelf niet nodig: toch ook geen probleem? Als ze het niet kunnen betalen en ik heb het wél nodig: dan laat ik toch gewoon hun vingers breken? (lacht) Maar: het is me nog niet overkomen.»

HUMO Moest je destijds werken voor je zakgeld of kreeg je het allemaal in de schoot geworpen?

Beeckmans (denkt na) «Ik ben op dat vlak verwend. Ik was de jongste: nergens moeite voor hoeven te doen. Mijn lief verwijt mij dat nog steeds: ‘Jij hebt zó’n groot brein, maar je doet er zo weinig mee. Had je een beetje gestudeerd, je had advocaat kunnen worden. En kijk nu: acteurtje spelen.’ (lacht) Nee, we waren thuis niet rijk – maar als ik geld vroeg, kreeg ik dat meestal. Ik was ook geen big spender.

»Ik heb wel een paar vakantiejobs gedaan. Bij Ready Foods heb ik Sabena-maaltijden helpen maken. En ik heb in een worstenfabriek gewerkt. Eén dag. Ik vond het ‘vlees’ erg vies. Geperst, ranzig, wit, dik kippenvet – smaakte naar niets. Die eerste dag heb ik er ook in mijn vinger gesneden, en voor ik het wist was mijn bloed zich aan het vermengen met de worstenbrij waarmee ik aan het werken was. Het choquerende was dat eigenlijk niemand van mijn collega’s dat erg leek te vinden – ‘Mensenbloed in de worsten? Whatever.’»

HUMO Eet je nog worst?

Beeckmans «Ik ben geen fan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234