null Beeld

De 7 Hoofdzonden van Sepideh Sedaghatnia, wijnkenner en jurylid in 'Mijn pop-uprestaurant': 'Wijn is zoals soixante-neuf: je moet het geprobeerd hebben'

In ‘Mijn pop-uprestaurant’ zuigt Sepideh Sedaghatnia (33) alle aandacht naar zich toe. Faut le faire, tussen Gert‘Dat bord trekt erop gelijk mijn gat op een kom soep’ Verhulst en Sergio‘Dit dessert stinkt naar twintig scheten in een zak’ Herman. Ze was 17 toen haar gezin het Iran van ayatollah Khomeini inruilde voor het België van Guy Verhofstadt. Heden is Sepideh onze bekendste sommelier, bezit ze een wijnbar op het Antwerpse Zuid en kwinkeleert ze elke dinsdag en donderdag uw avond vol als een femme fatale in zakformaat.

'Nu ben ik mijn ziel aan het blootleggen'


Hoogmoed

HUMO Je wijnbar heet voluit DIVIN by Sepi. Aangezien Peter Goossens niet in Hof van Cleve by Peter kookt, moet ik de vraag stellen: waarom?

Sepideh Sedaghatnia (licht gegeneerd) «Ik had veel gebrainstormd met vrienden en iedereen vond dat mijn voornaam erbij moest. Dat het dom zou zijn om die – de Vlaming kent me nu van ‘Mijn pop-uprestaurant’ en van mijn vorige zaak – niet uit te spelen. Eigenlijk wou ik m’n zaak The Divin noemen, maar naar verluidt is dat dan weer te moeilijk om uit te spreken. (Blaast) Het is een heel gedoe geweest met die naam.

»Ik heb een hekel aan grote ego’s. En tussen zelfvertrouwen en arrogantie loopt slechts een dun lijntje.»

HUMO Jij lijkt een rots van zelfvertrouwen. Twijfel je weleens aan jezelf?

Sepideh «Ik weet heel goed wat ik kan, en nog meer waar ik vandaan kom en waar ik naartoe wil: daaraan twijfel ik niet. Ik probeer wel voortdurend mijn grenzen te verleggen.

»Maar natuurlijk voel ik me soms onzeker. Als ik in het nieuws zie hoeveel afschuwelijke dingen er gebeuren in de wereld, vraag ik me af wat voor zin het heeft. Doe ik het wel goed? Had ik niet beter iets anders gedaan met mijn leven? Dat komt haast dagelijks voor. Al sta ik er nooit té lang bij stil, want dan ben je pas echt aan het achteruitgaan. Beter is: je moed weer bij elkaar rapen en zeggen: boem, we gaan ervoor.

»Ja, nu ben ik mijn ziel aan het blootleggen (lachje).»

HUMO In 2015 was je de laureate van de Ebbenhouten Spoor, een prijs die de NV-A jaarlijks uitreikt aan ‘een verdienstelijke nieuwe Vlaming’. Onder meer Gilbert Nyantanyi – Gilberke van ‘Rute ’98’ uit ‘Alles kan beter’ – en Sugar Jackson gingen je voor. Een mooie eer?

Sepideh «Natuurlijk! In België zijn er zoveel mensen van verschillende nationaliteiten, en weinigen – laat staan vrouwen – hebben die prijs gekregen.

»Het is een beloning. Maar ook een manier om te laten zien: ‘Als politieke partij zijn wij niet tegen de migranten, alleen moeten ze zich wel integreren.’ Daar ben ik het mee eens, maar je moet de mensen de káns geven om zich te integreren, om zich in de cultuur onder te dompelen. Dat vraagt tijd. Ik was 17 toen ik naar hier kwam, en ben gelukkig best vlot met talen. Wie op zijn 50ste naar een ander land trekt, heeft het veel moeilijker. Stuur je moeder naar China, en die zal na twee jaar geen vloeiend Chinees spreken.»


Afgunst

Sepideh «Jaloezie is een verschrikkelijke eigenschap. Het maakt alles kapot: vertrouwen, zelfrespect, vriendschap... En afgunst is daarvan de overtreffende trap: niet alleen jaloers zijn, maar het de ander ook nog eens niet gunnen. Dat laatste ken ik niet. Ik kan wél bewonderend jaloers zijn op een vrouw met mooie, lange benen. Of op iemand die via Facebook meldt zéér lekkere wijn te hebben gedronken terwijl ik er niet bij was. En ik kan vooral jaloers zijn op iemand die slimmer is, een betere tactiek heeft gevonden om in het leven te staan.»

undefined

null Beeld

HUMO Wie heeft begrepen hoe dat moet?

Sepideh «Gert Verhulst, bijvoorbeeld. Hij kan zó goed relativeren. Stom voorbeeld: toen we voor een opname van ‘Mijn pop-uprestaurant’ eens in één van de pop-ups waren, werden we voortdurend benaderd door een man die daar blijkbaar elke dag zat. Hij wou graag de indruk wekken dat hij een recensent was, al was het wellicht iemand die gewoon niets beters te doen had. En hij kwam voortdurend onze richting uit: ‘Hier is mijn visitekaartje. Als er iets is: bel maar.’ Wat eerst grappig was, ging op den duur echt storen. Ik begon me op te winden en dacht ‘Man, ga weg!’, maar Gert bleef, zoals altijd, heel kalm. Hij verstaat de kunst om iemand af te poeieren zonder dat die dat doorheeft, en dat doet hij ook nog eens met gevoel voor humor. Geweldig!

»Ook jaloersmakend: het fantastische commerciële inzicht van Gert.»

HUMO Een goed draaiende wijnbar, een los-vaste televisiejob, twee boeken: met jouw zakeninstinct lijkt niets mis.

Sepideh «Ja, maar Gert heeft niet alleen geweldige dingen gemaakt en opgericht, hij heeft er ook een geldmachine van weten te maken. Ik vergeet soms dat mijn ondernemingen ook moeten opbrengen. Net zoals veel mensen in mijn vakgebied heb ik daar te veel passie voor.

»Ik hecht veel belang aan goede producten en aan kwaliteit. Was dat minder het geval, dan zouden mijn winstmarges veel groter zijn.»

HUMO Steekt je succes collega’s de ogen uit?

Sepideh «Dat kan ik niet ontkennen. Er was een tijd dat ik bijna elke dag in de krant stond, en dat wekt natuurlijk wel wat jaloezie op.»

HUMO Toen je als 17-jarige in België belandde, waren je medeleerlingen jaloers op jouw voorsprong in de vakken fysica, wiskunde en aardrijkskunde. Was jij ook jaloers op hén?

Sepideh (knikt) «In Iran had ik een vriendenkring, maar in België moest ik helemaal opnieuw beginnen. Je doet je best om je aan te passen aan de maatschappij, de cultuur en de normen – maar het liefst wil je op die leeftijd vrienden die je op zaterdagavond vragen om mee naar een fuif te gaan. Ik heb toen héél vaak gedacht: ‘Ik wil ook graag.’ Maar ik heb lang moeten wachten tot iemand me meevroeg.»


Gramschap

HUMO Ben je kwaad geweest op je ouders omdat ze beslist hadden in België een nieuw leven te starten?

Sepideh «Nooit. Ik was wél kwaad op de situatie. Op de onmacht die ik voelde. Wie zijn uiterste best doet om een nieuw plaatsje voor zichzelf te creëren, maar voortdurend het gevoel heeft dat het niets uitmaakt raakt gefrustreerd.»

HUMO Tegen je werknemers kun je uitvliegen als ze er de kantjes af lopen. Hoe ga je zelf om met kritiek?

Sepideh «Terechte kritiek aanvaard ik in dank, van de rest krijg ik het op mijn heupen. Twee jaar geleden werd het interieur van DIVIN in een artikel ‘kitscherig en afschuwelijk’ genoemd. Maar wat weet zo’n culinair journalist nu van interieurdesign? Een journalist moet objectief zijn: alles beschrijven en de lezer laten beslissen. Je positie misbruiken om een persoonlijke mening op te dringen: afschuwelijk.»

HUMO Nog dingen die je gal wekken?

Sepideh «In DIVIN doen we er alles aan om onze klanten in de watten te leggen. Als ik dan zie dat een klant onrespectvol met mijn personeel omgaat, word ik boos. Wie doorlopend boertige, onterechte opmerkingen maakt, behandelt ons de facto als een soort moderne slaven. Als ik dat zie gebeuren, gooi ik de boosdoener meteen buiten. Betalen hoeft dan niet meer: ‘Maak dat je wegkomt!’

»Elke avond ga ik bij iedereen langs om te vragen of alles oké was. Sommige mensen antwoorden dan snel – ‘Jaja...’ – maar kruipen daarna achter de computer om lekker anoniem een slechte recensie te schrijven. Heb dan de ballen aan je lijf om ons te zéggen wat je niet goed vond.

»Toen DIVIN net open was, kregen we veel mensen over de vloer die vooral naar ‘die van ‘Mijn pop-uprestaurant’’ wilden komen kijken. Dan wordt alles door een vergrootglas bekeken, alsof ze zélf jurylid willen spelen. Maar een gloednieuwe zaak is nooit perfect. Dat is iemands baby, hè. Dat moet eerst nog leren lopen en praten. Zelf ga ik pas na een zestal maanden naar een nieuwe zaak.

»Maar van onrecht en onmacht word ik écht boos. Syrië is de laatste weken weer vaak in het nieuws geweest. Ik kan wel huilen als ik die beelden in het nieuws zie passeren. Chemische wapens gebruiken tegen je eigen bevolking: hoe laag kan Assad vallen? Zoveel kinderen wier leven compleet verpest is, om geen andere reden dan dat iemand wil laten zien dat hij de touwtjes in handen heeft... Vreselijk!

»De wereld is een kruitvat, en tegelijk leven veel mensen zo banáál. Kim Kardashian laat haar lippen opspuiten en hup, ineens willen honderdduizenden meisjes hetzelfde. Zo oppervlakkig, en zo beledigend voor al wie armoede en pijn lijdt. Mensen die nooit eens een keertje stilstaan bij het leed van een ander: daar kan ik me heel kwaad in maken.»

undefined

null Beeld

undefined

'Sergio en Gert zeggen vaak: hoeveel zomers hebben we nog voor we de pijp uitgaan? Een stuk of twintig?'


Hebzucht

Sepideh «Ken ik niet. Geld moet rollen. Je leeft maar één keer.

»Doorheen de jaren zijn twee van de collega’s met wie ik jarenlang heb samengewerkt overleden. Jozef was ooit mijn verantwoordelijke. Elke zaterdagavond verzorgden we samen trouwfeesten. Doorwerken tot 5 uur ’s ochtends, één glaasje drinken om op te knappen, een uurtje of vier slapen, en daarna aan de zondagshift beginnen: een brunch voor meer dan honderd man. Op een zaterdag had Jozef een feestje alleen gedaan – ik had enkele dagen vrijaf. Op zondagochtend kreeg ik te horen dat hij gestorven was. In de gracht gereden. Geen remsporen op de baan. Was hij in slaap gevallen? Dat ik het niet weet. Waarschijnlijk heeft hij een hartstilstand gehad. Een bijzonder zware schok.

»Een andere collega, amper twee jaar ouder dan ik, heeft ooit een epilepsieaanval gehad terwijl ik erbij stond. Na veel onderzoek bleek ze een kwaardaardige hersentumor te hebben. Ze heeft daar zes jaar mee gesukkeld, veel chemotherapie gehad, maar: op een gegeven moment was ze genezen verklaard. We hebben daarna een tijdje weinig contact gehad, waarna ik op een dag haar overlijdensbericht zag passeren. Dat heeft me de ogen geopend. Het kan elk moment gedaan zijn: hartstilstand, ongeval, you never know.

»Het volstaat tegenwoordig om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Enkele uren na de aanslag in Zaventem zou ik normaal gezien op het vliegtuig naar Iran stappen. Het besef dat ik daar óók had kunnen zijn toen de bommen... (Stil) Ik wil op het einde van mijn leven niet het gevoel hebben dat ik alleen maar gewerkt heb. Ik wil mooie momenten beleven, het geld uitgeven dat ik heb verdiend.»

HUMO Onderhandel je zelf als je een contract afsluit met, bijvoorbeeld, VTM, of heb je iemand die dat voor jou doet?

Sepideh «Ik doe nog altijd alles zelf.»

HUMO Daar moet je toch een zekere hardheid voor hebben?

Sepideh «Zal ik het in de toekomst anders ook voor jou doen? (lacht)

»Soms zeg ik te snel ja. Maar alleen omdat ik geen leuke projecten wil mislopen. Als iets me interessant lijkt, ben ik bereid veel opofferingen te maken. Projecten waar ik de waarde niet van inzie, sla ik met evenveel gemak af. Zeker in het begin van ‘Mijn pop-uprestaurant’ kreeg ik voortdurend nieuwe aanvragen: om in talkshows te gaan zitten, en wat weet ik nog allemaal. Nee, bedankt.»

HUMO Waar geef je te veel geld aan uit?

Sepideh «‘Ze gaat een brood kopen en komt met drie paar schoenen thuis’: dat zeiden ze lang over mij in de de familie (lacht). Het hoeft het niet altijd duur te zijn, maar als ik iets mooi en leuk vind, koop ik het gewoon. Nooit spijt van gehad. Al geef ik vooral veel geld uit aan eten en drinken. Misschien is dat stom – na een avondje is het voorbij – maar je koopt er unieke momenten mee.»


Traagheid

HUMO Geloof je in de goedheid van de mens?

Sepideh «We zijn allemaal wezentjes met zowel goede als slechte trekken. Het hangt er maar van af welke van de twee domineert. Kinderverkrachters, seriemoordenaars: die hebben een kortsluiting in het hoofd, die mogen ze van mij direct ophangen. Bij de meeste andere mensen is het natuurlijk meer in balans.»

HUMO Wat zijn de slechte trekken van Sepideh?

Sepideh «Ik ben een pitbull: als ik me ergens in vastbijt, los ik niet meer. Zelfs als ik weet dat ik verkeerd bezig ben, ga ik door tot het bittere eind. Alsof ik met mijn neus ín de feiten geduwd wil worden. Als je tegen twee kinderen zegt dat ze moeten oppassen wanneer ze een trap op- en aflopen, zal één kind onmiddellijk luisteren. Het tweede kind luistert pas nadat het zich ernstig pijn heeft gedaan. Ik ben, met overgave, dat tweede kind (lacht).»

HUMO Wanneer ben je het laatst van de trap gevallen?

Sepideh «Vorige zomer heb ik een pop-upproject gedaan, ja gezegd op een verleidelijk voorstel dat mijn boekhouder en adviseur me hadden afgeraden. (Blaast) Dat heb ik me beklaagd! Niet alleen heb ik er mijn investering niet uitgehaald, ik had ook een zomer lang kopzorgen. Een helse planning. En vakantie heb ik ook niet kunnen nemen. Achteraf bekeken: van het domste wat ik ooit heb gedaan.

»(Haalt de schouders op) Geld komt uiteindelijk altijd terug. Maar die zomer krijg ik nooit meer terug. Sergio en Gert zeggen vaak, al lachend: ‘Hoeveel zomers hebben we nog voor we de pijp uitgaan? Een stuk of twintig? We moeten eruit halen wat we kunnen!’»


Gulzigheid

Sepideh «Het is ieders verantwoordelijkheid om zijn eigen grenzen te kennen. Ik werk in de horeca en kom dagelijks in contact met gulzige mensen. Ik heb niets tegen een zatte avond – dat kan zelfs veel deugd doen – maar: ken jezelf.

»Ik drink nu al anderhalf jaar geen koffie meer. Niet omdat ik er sloten van binnengoot, maar omdat ik merkte dat ik er af en toe hartkloppingen van kreeg. Ik mis het aroma wel, en de ceremonie die bij het koffiezetten hoort, maar tegelijk is het een sport geworden: hoelang hou ik het vol?»

HUMO Op welke vlakken train je je zelfbeheersing nog meer?

Sepideh «Ik probeer twee keer per maand een hele dag alleen maar gezonde sapjes op basis van groenten en fruit te drinken. En elk jaar beperk ik me een maand lang tot één glaasje alcohol per dag. Heel moeilijk, in onze branche. De hele dag tussen de beste wijnen staan en dan alleen water of thee drinken? Bovendien heb ik, na een drukke werkdag, altijd een glaasje champagne nodig om te ontspannen. Of twee. Op maandag – de laatste dag van onze werkweek – of als we iets te vieren hebben misschien nog iets meer.

»Degusteren is iets anders. Ik kan perfect dertig, veertig wijnen proeven om negen uur ’s morgens. Ik tuf toch alles uit. Hoogstens krijg ik dan een beetje hoofdpijn, maar dat heb ik altijd als ik me heel erg concentreer op mijn neus.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik zou heel kwaad worden mocht mijn vriend ooit overspel plegen, maar tegelijk besef ik: geen mens is perfect.'


Onkuisheid

HUMO De titel van je eerste boek was ‘69 dingen die je altijd al wilde weten over wijn’. Door de sexy pose op de cover lijk je potentiële kopers bovendien te zeggen dat ze de wijn desgewenst uit je navel mogen komen drinken.

Sepideh (lacht) «Ik wilde het luchtig houden. Te veel mensen gebruiken serieuze, dure woorden als het over wijn gaat, maar dat zorgt er alleen voor dat velen zich te dom voelen om erover mee te praten. Maar: wijn heeft altijd bestaan – ’t is het enige wat de mens ooit gemaakt heeft dat beter wordt met de jaren – en het gaat bijna altijd gepaard met mooie, sociale momenten. Wijn is zoals soixante-neuf: je moet het geprobeerd hebben.

»Ik associeer het woord ‘onkuisheid’ toch vooral met ‘niet rein zijn’. Een zwarte vlek in je hart hebben. Die IS-terroristen zijn voor mij het duidelijkste voorbeeld: hun hart is zodanig zwart geworden dat ze het licht niet meer zien. Ze kunnen iemands hoofd afhakken en niet eens beseffen dat dat verkeerd is. Hoe verschrikkelijk.»

HUMO Volgens de oude papen komt onkuisheid neer op: handelingen die indruisen tegen de heersende seksuele moraal, zoals overspel.

Sepideh «Sorry, ik geloof niet dat mensen monogame wezens zijn. Ik ben vijftien jaar samen met mijn vriend, we hebben gelúk dat we nog steeds een mooie relatie hebben. Ik zou heel kwaad worden mocht hij ooit overspel plegen, maar tegelijk besef ik: geen mens is perfect.»

HUMO Vijftien jaar: hoe slaag je erin je seksleven spannend te houden?

Sepideh «Aan een relatie – álle aspecten ervan – moet je voortdurend werken. Water bij de wijn doen. En vooral: genoeg tijd met zijn tweeën doorbrengen. Als ik ooit geen kriebels meer in de buik voel wanneer ik hem zie, trek ik mijn conclusies. Ook al zijn we dan dértig jaar samen.

»We zijn al bij elkaar van toen ik 18 was. Samen opgegroeid, van jongvolwassene tot échte volwassene. Na twee jaar zijn we acht maanden uit elkaar geweest. Ik ben toen kortstondig met een andere jongen geweest: ik voelde meteen wat ik miste.»

HUMO Tot je 17de woonde je in het strenggelovige Iran: is het moeilijk om daar vrijuit te experimenteren met de liefde?

Sepideh «Helemaal niet. Jongens ontmoeten is daar niet per se moeilijker, het verloopt alleen volgens andere spelregels. Hier ga je samen naar een fuif of ga je iets drinken, in alle openheid. In Iran moet je er niet aan dénken om je nieuwe vriendje aan je ouders voor te voorstellen. Dus doe je alles stiekem, weg van nieuwsgierige ogen. Maar in mijn ervaring maakt dat het alleen maar geheimzinniger, en dus leuker. Ja, ik heb een héél goede jeugd gehad op dat vlak (lacht).»

HUMO Je droeg toen nog een hoofddoek.

Sepideh (blaast) «Je beslist zelf hoeveel die hoofddoek precies bedekt, hè. Ik droeg meestal gewoon een zijden sjaal die ik losjes over mijn hoofd drapeerde. Mijn haar stak er langs alle kanten uit.

»Het was een automatisme. Ik kwam nooit zonder hoofddoek buiten, zoals jij er nooit aan zou denken om in je onderbroek over straat te lopen. Ik had er geen last van.»

HUMO ‘Mijn pop-uprestaurant’-jurylid Gert Verhulst staat bekend als een kenner van vrouwelijk schoon. Iets van gemerkt?

Sepideh «Ik denk niet dat ik zijn type ben: te donker haar. En ‘kenner’: dat weet ik zo niet. Hij heeft er vooral een zwák voor (lacht). Als er een mooie vrouw voorbijkomt, verandert het gespreksonderwerp meteen. Vleeskeuring.»

HUMO Was je er vroeg bij met de jongens?

Sepideh «Alle mensen voelen de liefde vroeg, maar het komt niet altijd op dezelfde manier tot uiting. Bijvoorbeeld: elke donderdag komt hier een kleuterklasje voorbij, en elke keer zie ik dezelfde jongen en hetzelfde meisje hand in hand lopen. Zalig om te zien!»

HUMO Wanneer heb je dan je eerste hart gebroken?

Sepideh «Op mijn 8ste zei een vriend – eigenlijk was het iemand van de familie – dat hij verliefd op me was. En hij is verliefd gebléven tot de dag dat ik naar België ben vertrokken. Ik voelde ook wel iets voor hem, maar het is nooit iets geworden. Het ergste is: al die jaren ging ik hem wel vertellen over de vriendjes die ik had gekust. Ocharme! Zelfs toen hij een vriendinnetje had – hij had het wachten opgegeven – voelde ik aan de manier waarop hij naar me keek dat de vonk nog elk moment kon overslaan. Mocht ik hem ooit in het bijzijn van mijn vriend tegenkomen, wordt dat een vreemd moment.

»Ach, wat als...? Het is de krachtigste vraag die ik ken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234