De 7 Hoofdzonden van Wannes 'Het Zesde Metaal' Cappelle: 'Ik heb het imago van de ideale schoonzoon: de vrouwen scheuren me de kleren niet van het lijf'

‘Calais’ is de vierde – en eerste politieke – plaat van Wannes Cappelle zijn band, Het Zesde Metaal. ‘Je merkt dat elke populistische politicus inspeelt op het huidige angstklimaat. Daar word ik moe, triest en vooral bijzonder boos van. Die boosheid is de motor van de plaat.’ Vroaaaarrr!

Wie Cappelle dan weer volgt op de sociale media, weet al langer dat de muzikant/schrijver/acteur niet onverschillig kan wegkijken van wat er fout gaat op deze planeet: post hij geen artikels over de oorlog in Syrië of de wanpraktijken van multinationals, dan wel over het hoge aantal zelfmoordpogingen onder holebi’s, de gapende loonkloof tussen mannen en vrouwen of de massale bijensterfte.

Of, zoals de titel en hoes – de cover is een kleurenmix van de Franse, Soedanese en Syrische vlag – van zijn nieuwe plaat al aangeven: de vluchtelingencrisis. Nog niet symbolisch genoeg voor u? ‘Calais’ ligt vanaf 11 november – Wapenstilstand! – in de rekken. We beginnen deze 7 Hoofdzonden dan ook logischerwijs met:


Gramschap

Wannes Cappelle «Toen we midden in de economische crisis zaten, voelde ik al: ‘Ik kan niet langer over mijn eigen navel zingen, vroeg of laat zal ik een politieke plaat maken.’ Wat later werd Parijs getroffen door de aanslagen: plots liep ik soldaten met mitrailleurs voorbij wanneer ik m’n kinderen naar school bracht, en doken er overal legertrucks op. Drastische maatregelen, waardoor ik me helemaal niet veiliger voelde – integendeel, zelfs. Ze halen volgens mij ook niets uit. Neem nu die extra veiligheidscontroles in de luchthaven van Zaventem: als iemand het in z’n hoofd zou halen zich in de wachtrijen op te blazen, ben je even ver van huis. Het is compleet fout om die angst te gaan cultiveren.

»De plaat werd de eerste helft van dit jaar geschreven, en toen was ik heel kwaad, ja. Trok je een paar jaar geleden parallellen met de jaren 30, dan kreeg je te horen: ‘Dat is toch wel heel kort door de bocht!’ Tot je plots in een bezette stad woont en merkt: ‘We zijn in oorlog.’»

HUMO Is ‘Calais’ het titelnummer geworden omdat de vluchtelingencrisis je het meeste aangrijpt?

Cappelle «Toen dat voor het eerst in het nieuws kwam, waren we enorm gechoqueerd – voor een West-Vlaming is Calais zowat de achtertuin. Dat die mensen in onze westerse beschaving zo aan hun lot overgelaten worden… Calais staat voor alles wat er aan het mislopen is in de wereld: de vluchtelingenstromen, het verrechtsen van de maatschappij, zelfs de klimaatopwarming – mensen vluchten weg van watertekorten. Maar het is ook een plek waar extreme hoop en wanhoop samenkomen. Die vluchtelingen hebben een fortuin betaald voor een bootreis – waarbij ze hun leven geriskeerd hebben – omdat ze hopen een nieuw leven te kunnen opbouwen op een betere plek. Het symboliseert dit tijdsgewricht: zal het echt allemaal om zeep gaan of zal de wereld net ten goede veranderen, omdat het nodig is dat er oplossingen gezocht worden?»

HUMO In het nummer troost een vader zijn zoon in het vluchtelingenkamp: ‘Slaap, zoon, slaap / Ik bescherm u (…) Achter ons, het verdriet ligt achter ons / Doe je ogen toe / Ze zijn van het schreien moe.’

Cappelle «Het is wat ik tegen mijn eigen zoon zou zeggen als wij hier op een dag zouden moeten wegvluchten: ‘We hebben alles moeten achterlaten omdat het thuis zo slecht was. Maar nu zijn we hier, en hier zullen we geholpen worden.’ Je moet je sterk houden en niet laten merken dat je het eigenlijk ook niet weet: ‘We worden helemaal niet geholpen! We worden gezien als profiteurs!’ Het was even zoeken naar die insteek: hoe maak je anno 2016 een protestplaat? Ik wilde niet met het vingertje staan zwaaien, dus ben ik de persoonlijkere toer opgegaan.

»Een paar dagen voor het kamp ontruimd werd, was ik in Calais, en de dagen erna heb ik gemerkt hoezeer dat onder m’n huid is gekropen. Je ziet mensen die niet weten wat er met hen zal gebeuren. Mensen van wie je in eerste instantie denkt: ‘Ah, dat zal een hulpverlener zijn,’ maar die je dan wat later in het geniep een simkaart ziet kopen. Ze zien eruit zoals jij en ik, maar het zijn wel vluchtelingen. Heel confronterend.

»Mijn vrouw (scenariste Alda Egilsdottir, red.) is van IJsland: we hebben al gepraat over een eventuele verhuis naar haar thuisland, mochten we hier midden in een wereldconflict verzeild raken. Dat klinkt misschien overdreven, maar we kampen met overbevolking, zitten met een klimaatprobleem, en overal ter wereld zijn er zotten aan de macht: het is naïef om te denken dat er níéts zal gebeuren.»

HUMO Vind je het vreemd dat niet meer muzikanten nu een protestplaat maken?

Cappelle «Ik heb vorig jaar een paar voorstellingen gezien waarbij ik me kwaad maakte in de zaal: ‘Dit gaat zo hard níét over hetgeen waarover het nu zou moeten gaan!’ Het is je goed recht om alleen maar te willen entertainen, maar als ik op een podium sta, kan ik alvast niet doen alsof de zon constant schijnt en er verder niks aan de hand is. Nu, van iemand als Justin Bieber verwacht ik niet dat hij een politieke plaat maakt: dat zou toch sowieso geen goede plaat zijn (lacht).»

'Ik geloofde in 'geen seks voor het huwelijk.' Allee ja, 'geen seks', het was eerder: alles kan, behalve penetratie. Mijn lieven werden er zot van'

HUMO Toch is er ook plaats voor positivisme: in de single ‘Naar de wuppe’ zing je: ‘Er wordt frequenter gefeest dan er wordt gerouwd / Er wordt nog altijd minder gescheiden, dan er wordt getrouwd / Het is nog niet allemaal naar de wuppe’.

Cappelle «Ik merkte dat ik dat zelf nodig had. Want ik ben geen fatalist: er zijn ook enorm veel goeie dingen aan het gebeuren. Aan de ene kant heb je de olielobby die harder dan ooit zijn best doet om alles bij het oude te laten, maar tegelijk zijn er ook innovaties op het vlak van hernieuwbare energie. En steeds meer mensen gaan off the grid leven om niet meer afhankelijk te zijn van multinationals.»


Gulzigheid

HUMO Toen ‘Bevergem’ in januari met de Ha! van Humo bekroond werd, gingen je mede-Bevergemnaars er op de afterparty – jij was toen al weg – stevig tegenaan. Je maakt dus deel uit van een feestbende.

Cappelle «Ik feest graag, maar minder dan vroeger, en kan nu ook makkelijker zeggen: ‘Deze keer pas ik, want ik weet toch waar dat soort dingen eindigt.’ Ik weet van mezelf dat ik gevoelig ben voor verslavingen: ik heb lang veel gerookt. Nu ben ik er al drie jaar volledig vanaf, maar ik was eerder al eens een jaar gestopt, en dat jaar viel samen met een writer’s block tussen de eerste en tweede plaat. Voor mij hét bewijs dat ik nicotine nodig had om te kunnen schrijven. Ik ben toen overgeschakeld op joints, vanuit de gedachte: ‘Bwah, een jointje, dat is iets anders, dat zal me niet aanzetten de dag erna een pak sigaretten te kopen.’ Tot het natuurlijk een vervangmiddel werd: ik rookte joints met weinig wiet in, om toch maar te kunnen roken. En omdat het ook niet alles is om elke dag half stoned af te sluiten, ben ik toen maar weer herbegonnen. En warempel: in geen tijd had ik een nummer geschreven en was ik weer vertrokken.

»Maar dan krijg je kinderen die je, naarmate ze ouder worden, vragen beginnen te stellen. En ik begon het zelf ambetant te vinden dat ik in de speeltuin stond te roken of met een sigaret in de hand met de buggy ging wandelen (lacht). De ommekeer kwam er toen ik na een werksessie voor ‘Bevergem’ ’s nachts terugreed naar Antwerpen, en op de afrit naar Antwerpen-Zuid tegen volle snelheid gekruist werd door een spookrijder. Ik dacht dat ik er geweest was: het scheelde geen haar. Ik ben half wenend gaan slapen en heb toen beslist: ‘Ik heb hier een tweede kans gekregen: de rest van m’n leven ga ik omarmen. Voortaan blijf ik weg van alle destructieve dingen.’ Had ik twee weken later te horen gekregen dat ik longkanker had, ik had het mezelf nooit vergeven. De dag erna ben ik voor de tweede keer in het boek van Allen Carr (‘Stoppen met roken’, red.) begonnen, en kijk: ik ben nog steeds nicotinevrij.

»Doorzakken doe ik ook niet vaak meer, omdat ik er, op mijn 37ste, fysieke hinder van begin te ondervinden. Gisteravond ben ik naar het ‘Winteruur’-feestje van Wim Helsen geweest: zeer leutig, maar toen we om twee uur ’s nachts naar huis vertrokken, flitste het al door m’n hoofd: ‘Pff, zo’n korte nacht, eigenlijk heb ik daar geen deugd van.’»

'We porren elkaar na een optreden soms aan: 'Voor ons doen stonden er wel veel knappe vrouwen vooraan, hè!''


IJdelheid

Cappelle «Ik ben kaal aan het worden, en daar had ik op deze leeftijd nog niet op gerekend, want het zit niet in de familie (lacht). Vroeger had ik een wat verwilderde look – lang haar en een nektapijt – en dat was wie ik was. Als ik nu in de spiegel kijk, is het soms wennen. Een jaar geleden heb ik m’n haar volledig afgeschoren, omdat ik moest beginnen op te letten hoe het viel: je kon er soms los doorheen kijken. Ik dacht: ‘Dan gaan we maar voor de Milow-look.’ Maar ik zag er veel harder uit en herkende mezelf niet. Je uiterlijk is toch, hoe je het ook draait of keert, wie je bent. Ik zal bijvoorbeeld ook niet zomaar eender wat aantrekken.»

HUMO Bart Vanneste, beter bekend als zijn alter ego Freddy De Vadder, zei eerder in Humo: ‘De behoefte om je voor het hele land te bewijzen: daarom wonen zoveel West-Vlaamse artiesten in Antwerpen of Gent.’ Ben je daarom naar Antwerpen verhuisd?

Cappelle «Wie op een podium staat, wil sowieso graag gezien worden, denk ik. Maar is dat jezelf bewijzen? Na m’n studies godsdienstwetenschappen in Leuven heb ik eigenlijk gewoon voor Studio Herman Teirlinck gekozen omdat ik helemaal opnieuw wilde beginnen. Ik kende niemand in Antwerpen, en dat was net de aantrekkingskracht: in Wevelgem ben ik altijd de ‘zoon of broer van’ geweest. Ik ben begonnen met piano en voetbal omdat m’n broer dat deed, en ik droeg ook zijn kleren: ik wilde gewoon eens mezélf zijn.

»Wat ik wel merkte: in Antwerpen kom je in dit vak rapper bij de juiste mensen en op de juiste plekken terecht. In West-Vlaanderen zou het al snel gaan van: ‘Da ne roaren, wi, dadde! Wie denkt hij wel dat hij is?’»

HUMO Ondertussen weet heel Vlaanderen wie je bent: vanaf februari begin je te touren met Het Zesde Metaal, de optredens in De Kreun in Kortrijk en de Diksmuidse 4AD zijn nu al uitverkocht. Streelt dat je ego?

Cappelle «Een beetje (lacht). Als mensen me na een optreden komen zeggen dat ze ervan genoten hebben, kan m’n avond niet meer stuk. Onlangs had een vrouw me bewierookt op haar blog: dat deed me toch iets. Omgekeerd ben ik ook niet ongevoelig voor slechte recensies.»

'Het is je goed recht om alleen maar te willen entertainen, maar als ik op een podium sta, kan ik alvast niet doen alsof de zon constant schijnt'


Traagheid

HUMO Je bent niet enkel zanger-muzikant bij Het Zesde Metaal, je bent ook coscenarist van én acteur in ‘Bevergem’, schreef de novelle ‘Ontferm u’ én je hebt ook al enkele theatervoorstellingen gemaakt. Veel tijd om te luieren is er wellicht niet.

Cappelle «Op onze vorige plaat staat het nummer ‘Dag Zonder Schoenen’ – ‘Kben te leeg voor ip te stoan / Loat mie maar doen, ik bluvve binnen / Dag zonder schoenen, dag zonder zin’ – maar zo’n dag heb ik eigenlijk zelf nooit. Ik verlang er wel naar. Alleen: in de zetel liggen en nietsdoen sta ik mezelf moeilijk toe. Jammer, want als muzikant en scenarist is het goed om naar veel andere dingen te luisteren en te kijken. De laatste serie die ik heb gebingewatcht, is ‘24’, ten tijde van m’n writer’s block: heerlijk om weg te vluchten in een andere wereld, maar ik voelde me daar enorm schuldig over.»

HUMO Een restant van een katholieke West-Vlaamse opvoeding?

Cappelle «Waarschijnlijk. Een dag dat de gordijnen niet opengingen, dat bestónd niet bij ons thuis. Of ’s ochtends al aan een tv-marathon beginnen: not done.»

'Ik heb een tijdlang Antwerpse cantuskelders gekuist – 20 euro kreeg ik daarvoor. Ik weet nog dat ik daar stond en dacht: 'Er komt een dag waarop ik dit aan de Humo zal vertellen''

HUMO Zelfs niet ’s zondags: ‘Samson en Gert’ gevolgd door ‘Schuif af’?

Cappelle «Nee! De enige keer dat de tv ’s ochtends opgestaan heeft, was toen de Herald of Free Enterprise gezonken was – meteen ook de reden waarom ik me dat zo levendig herinner. We keken sowieso niet vaak tv, omdat er dan steeds een preek van m’n vader volgde: ‘‘t Is zo’n schoon weere: ga toch buiten spelen!’

»Ik ben van nature redelijk gejaagd. Ik zal bijvoorbeeld nooit denken: ‘Ik neem de volgende bus wel.’ Nee: ik ga rennen om déze bus te halen. Ik probeer die neiging al twintig jaar te onderdrukken, omdat ik niet wil dat mijn leven een aaneenschakeling is van ‘rap-dit-doen-zodat-ik-snel-erna-dat-kan-doen’. Sinds een paar jaar doe ik aan transcendente meditatie, en daar heb ik enorm veel deugd van: ik ben er rustiger van geworden, en kan de dingen nu makkelijker loslaten. Het streefdoel is dat tweemaal twintig minuten per dag te doen, maar dat lukt mij zelden. Ook daar probeer ik me niet in op te jagen (lacht).»


Hebzucht

Cappelle «Omdat ik niet voor de financieel makkelijkste weg heb gekozen, heb ik tijden gekend waarin ik constant geld bijeen moest scharten. Toen ik bij de bank eens te horen kreeg dat je tot 250 euro onder nul mag gaan, raakte ik zelfs niet meer boven die nulgrens.»

HUMO Dat bracht geen angst met zich mee?

Cappelle «Jawel. Ik rookte toen nog, en van buitenstaanders kreeg ik te horen: ‘Je bent al zo’n sukkelaar en toch spendeer je vijf euro per dag aan sigaretten!’ Terwijl ik dacht: ‘Ik heb al miserie genoeg, neem dat nu ook niet nog eens van me af. Ik zal wel stoppen als ik rijk ben.’

»Toen we ons eerste kind kregen, heeft mijn vrouw me moeten geruststellen: ‘We hebben niet veel geld, maar het zal wel móéten lukken.’ Ze mocht geen borstvoeding geven, waardoor we op poedermelk aangewezen waren. Hypoallergene poedermelk, dan nog: extra duur. Zo’n doos kostte – ik zal het nooit vergeten – 17,50 euro. ‘Shit, is die doos alwéér leeg?’: het zijn woorden die we meer dan eens uitgesproken hebben. Geld moeten bijeensparen om je kind te eten te kunnen geven: lastig. Je familie vertelt je dan: ‘Je hebt een universitair diploma, ga dan toch eerst een tijdje lesgeven!’ Maar dat wou ik echt niet: ik wilde niet gewend raken aan een bepaalde levensstandaard om het dan later als artiest weer met minder te moeten stellen. En ik wilde mijn artistieke vrijheid niet opgeven.

»Dit is m’n eerste solointerview met Humo. Wel, ik heb vroeger een tijdlang Antwerpse cantuskelders gekuist – 20 euro kreeg ik daarvoor. Een gortige bedoening, soms: ik heb al eens ingewanden van de grond moeten schrapen. Ik weet nog dat ik daar stond en dacht: ‘Er komt een dag waarop ik dit aan de Humo zal vertellen.’ Voilà (lacht).

»Sinds januari ben ik gestopt met doppen: nu leef ik van mijn muziek. Het is niet evident, maar het lukt. Onlangs heb ik een Brompton gekocht, een degelijke plooifiets: dat vond ik al redelijk zot. Ik heb in een armere periode eens zo’n ding online gekocht voor 100 euro, maar die is geplooid op een plek waar die normaal niet mag plooien. Dankzij Sabam heb ik dat met die Brompton niet meer voor (lacht).»


Jaloezie

HUMO Ben je jaloers op Vlaamse bands als Oscar And The Wolf, die in een mum van tijd de Lotto Arena uitverkopen?

Cappelle «In die periode tussen de eerste en tweede plaat, waarin ik me heel slecht voelde, merkte ik dat ik andere bands echt niets kon gunnen: ik kón geen enkel optreden goed vinden. Zodra ik zelf weer vertrokken was, ging dat wel. Ik heb een winnaarsdrang: het succes van anderen motiveert me wel.»

HUMO Je zingt in het West-Vlaams: werelddominantie wordt dus moeilijk. Wringt dat met je winnaarsmentaliteit?

Cappelle «Nee, omdat ik ervan overtuigd ben dat je dat met het West-Vlaams ook kan – wij snappen ook niet wat ze bij de IJslandse band Sigur Rós precies zingen, en toch kennen we hen. Maar ik heb gewoon geen drang meer om de wereld te veroveren, omdat ik weet wat ervoor nodig is. Ik ben al vijftien jaar aan het optreden en we hebben met Het Zesde Metaal een lange weg afgelegd om te staan waar we nu staan. Het is mogelijk om in pakweg Duitsland hetzelfde te bereiken, maar dan moet je bij wijze van spreken weer van deur tot deur gaan om mensen te overtuigen van je muziek. Tenzij je een hitmachine bent die de ene na de andere radiosingle schijt, maar zo’n groep zijn we niet.»

'Trok je een paar jaar geleden parallellen met de jaren 30, dan kreeg je te horen: 'Dat is toch wel heel kort door de bocht!' Tot je plots in een bezette stad woont en merkt: 'We zijn in oorlog''

HUMO Ben je jaloers in relaties?

Cappelle «Ik ben moeilijk jaloers te krijgen. Mijn vrouw en ik kunnen veel verdragen van elkaar: we zijn allebei flirters en kunnen op een feestje met iemand staan aanpappen zonder dat er daadwerkelijk iets van komt. Ik heb genoeg zelfvertrouwen om te weten dat wat we hebben, niet in het gedrang kan komen door een toevallige passant.»

HUMO Op de plaat ‘Ploegsteert’ adresseerde je in het nummer ‘Met drie’ je zwangere vrouw: ‘Ga je het liever zien dan mij?’ Was dat een soort van jaloezie?

Cappelle «Dat was iets waar ik me plots bewust van was. Je bent de symbiose van een liefdesrelatie gewend, en je weet dat er een kind zal komen dat op de eerste plaats zal staan. Het is eens voorgevallen dat er, tijdens dat nummer, een vrouw in de zaal riep: ‘Dat kun je toch niet menen! Hoe egoïstisch is dat?’ Misschien, maar tegelijk kreeg ik bevestiging van de mannen in de zaal: volgens mij is het iets waar veel mannen bang voor zijn.

»Maar uiteindelijk heeft me dat niet veel parten gespeeld: het wordt ook effectief iets helemaal anders. Ineens is er een wezen dat belangrijker is dan jezelf. Psychologisch een enorme shift: plots draag je allebei de verantwoordelijkheid voor dat kind. Dat is iets waar de liefdesrelatie op den duur wel onder lijdt: soms vergeet je met elkáár bezig te zijn. Een gouden regel: noem elkaar nooit ‘mama’ en ‘papa’. Wat dat betreft ben ik het trouwens nog altijd niet gewoon dat ik in de kleuterschool als ‘papa’ aangesproken word: vreselijk.»


Onkuisheid

HUMO Heeft Het Zesde Metaal veel groupies?

Cappelle «Er zijn enkele vrouwen die we herkennen omdat ze zoveel komen kijken. En er is sprake van een positieve evolutie: onze fans worden almaar knapper (lacht). Soms porren we elkaar na een optreden aan: ‘Voor ons doen stonden er wel veel knappe vrouwen vooraan, hè!’ Er zijn al vrouwen geweest die hun borsten aanboden om te laten signeren: vond ik grappig. En onlangs heb ik een huwelijksaanzoek gekregen. Maar ik denk dat ik te veel het imago van de ideale schoonzoon heb: de vrouwen scheuren me de kleren niet van het lijf.»

HUMO Zou je dat aangenaam vinden?

Cappelle (lacht) «Vroeger zou ik het leuk gevonden hebben om iedereen te kunnen krijgen, want toen moest ik erg m’n best doen: ik ben vaak verliefd geweest op meisjes die me niet eens zagen staan. Stap voor stap is dat veranderd en was ik zelfs verbaasd als een meisje op wie ik stiekem verliefd was, ook interesse in mij bleek te hebben: ‘Ik kan die krijgen of wa?’ Maar eigenlijk ben ik daar niet rouwig om: ik kan me voorstellen dat je te vroeg settelt voor iemand en dan later bedenkt: ‘Shit, ik had een categorie hoger kunnen gaan.’ Terwijl ik nu nog steeds het gevoel heb dat ik de hoofdvogel heb afgeschoten.

»Ik was 20 toen ik voor het eerst seks had: ik geloofde in ‘geen seks voor het huwelijk.’ Allee ja, ‘geen seks’, het was eerder: alles kan, behalve penetratie. Mijn eerste lieven werden daar zot van: ‘Komaan!’ Maar dat was mijn grens, en die zou ik niet overschrijden. Wellicht ook omdat ik toen al wist dat die meisjes niet degenen waren waar ik de rest van m’n dagen mee zou slijten. Toen ik een Hollands meisje leerde kennen op wie ik halsoverkop verliefd ben geworden, heb ik mijn principes overboord gegooid: ‘Dit is ze! Pff, dat huwelijk, ik weet niet eens of ik wel wíl trouwen!’ (lacht) Twee weken later was het gedaan en volgde de enorme desillusie: ik was het geloof in de liefde kwijt.»

HUMO Vanaf toen ben je loosgegaan?

Cappelle «Om het op z’n Bart Vannestes te zeggen: ‘Ik heb mijn kilometers wel gedaan.’ (lacht) Al vond ik onenightstands een raar gegeven: ik kon niet zomaar met eender wie het bed induiken. Ik moet geïntrigeerd raken door een vrouw. Ik kan dat niet loskoppelen: ik zou bijvoorbeeld ook niet naar de hoeren kunnen gaan.

»Ik was 23 toen ik mijn vrouw leerde kennen, maar ik heb nog nooit gedacht: ‘Ik had nog met die en die seks kunnen hebben!’ Wat ik fantastisch vind aan een lange relatie, is dat het steeds dieper en dieper gaat: je bouwt samen een geschiedenis op. Die oppervlakkigheid van de beginfase: dat zie ik niet meer zitten. Samen je kinderen zien opgroeien en weten dat je financieel moeilijke tijden doorgesparteld hebt, is bijzonder waardevol. Dat compenseert voor mij het feit dat het natuurlijk soms wel lastig is. Je moet dag na dag opnieuw bewust voor elkaar kiezen. Zodra je dat niet meer doet, drijf je uit elkaar.»

HUMO Hoe heeft ze je destijds het hoofd op hol gebracht?

Cappelle «Door haar zelfzekerheid: vind ik enorm aantrekkelijk. Ik moest vechten voor haar aandacht. Ze kwam bijvoorbeeld zelden naar een optreden kijken: ‘Doe maar, ik geloof het wel.’ Ik val ook, zoals ik in één van m’n eerste nummers (‘Simpel’, red.) zing, op halve venten: ‘De vrouwe van min leven is ne goe verklede vint’. We werden aan elkaar voorgesteld door gemeenschappelijke vrienden op café, en hebben uiteindelijk om zeven uur ’s ochtends het café gesloten. Ik had direct het idee: ‘We zijn soulmates.’ En dat heb ik nog steeds: mijn vrouw is mijn beste maat.»

HUMO Doen IJslandse vrouwen dingen in bed waarvoor de Vlaamse terugschrikken?

Cappelle (lacht) «Zonder in detail te willen treden: op seksueel vlak is ze het beste wat mij overkomen is. Ik heb er alleszins wat van opgestoken: ze weet van aanpakken. Het was allemaal wat stouter dan ik gewoon was. Neem het van mij aan: Vlamingen zijn echt wel braaf.»

‘Calais’ van Het Zesde Metaal is uit bij Unday Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234