De 7 hoofdzonden volgens Antonio Carluccio

Volgens Antonio Carluccio (64) zijn er geen zeven, maar ácht hoofdzonden. Wie de Italiaanse keuken niet lust, is volgens hem een even grote zondaar als de vrekken, de veelvraten of de wellustelingen. En Carluccio weet waarover hij spreekt: de naar Engeland uitgeweken Italiaanse meesterkok heeft zich de voorbije jaren ontpopt als de bekendste culinaire ambassadeur van Italië, mede door het grote succes van de BBC-reeks 'Carluccio!' (uitgezonden in meer dan twintig landen, van Australië tot Japan), waarin hij een culinaire rondreis maakt door Italië, van Lombardije tot Sicilië, en de vele miljoenen kijkers ervan probeert te overtuigen dat de Italiaanse keuken de beste en veelzijdigste ter wereld is.

' Jezus was een Italiaan: hij heeft tot zijn 30ste thuis gewoond, hij geloofde dat zijn moeder maagd was, en zijn moeder dacht dat híj god was'

Daarvan waren wij in ieder geval méér dan overtuigd na ons bezoek aan zijn Londense Neal Street Restaurant, waar de meester speciaal voor ons achter het fornuis kroop en ons verrukkelijke zucchini e melanzane alla scapece (gebakken en gemarineerde courgetten en aubergines) voorschotelde, gevolgd door heerlijke pappardelle con funghi (Toscaanse pastalinten met paddestoelen) en voortreffelijke braciole d'abbacchio con carciofi (lamskoteletjes met artisjokken), met een fles goddelijke Barolo erbij. Leve Italië! Leve Carluccio! De Zeven Hoofdzonden.


Golosità (gulzigheid)

CARLUCCIO «Ik zit behoorlijk in het vlees, zoals je kunt zien, maar toch zou ik mezelf niet omschrijven als een gulzig mens.»

HUMO Hoeveel weegt u?

CARLUCCIO «115 kilo. Dat zijn er 15 te veel, maar als ik écht gulzig zou zijn, zou ik wellicht 140 of 150 kilo wegen. Het klinkt misschien onwaarschijnlijk als je naar mijn buik kijkt, maar ik probeer op mijn lijn te letten. Dat doe ik door niet constánt te eten en ook geen reuzenporties naar binnen te werken als ik iets echt lekker vind. Gemakkelijk is anders, want ik ben van nature een ghiottone, eensmulpaap, maar ik doe mijn best. Gelukkig is de Italiaanse keuken niet echt vet. Als ik even gek zou zijn van de Duitse keuken, zou ik pas écht een dikzak zijn (lacht).»

HUMO Waarom is de Italiaanse keuken de beste ter wereld?

CARLUCCIO «Omdat hij in wezen heel eenvoudig is: je weet altijd precies wat je eet. Italiaanse koks werken met eenvoudige ingrediënten en basisproducten, waar weinig trucjes mee worden uitgehaald. Die basisproducten - uiteraard altijd heel vérs - zijn het geheim van de Italiaanse keuken. De Franse of de Chinese keuken bijvoorbeeld hebben veel ingewikkelder gerechten, waardoor het eindresultaat vaak op een soort knutselwerk lijkt. In Italië leg je wat carpaccio (vliesdunne plakjes rauw rundsvlees, dvda) op een bord, je doet er wat olijfolie of citroensap bij, en een beetje geraspte parmezaan, en je hebt een heerlijk gerecht. Een van mijn favoriete Italiaanse schotels is carne all'Albese, een gerecht uit Piemonte: een carpaccio van runderlende, met aspergepunten, stengels bleekselderij en schijfjes witte truffels. Delizioso!»

HUMO Veel niet-Italiaanse chefs beweren dat de kok in de Italiaanse keuken weinig persoonlijke inbreng heeft.

CARLUCCIO «Dat is onzin.Italiaanse gerechten zijn vaak eenvoudig te bereiden, maar je moet wel weten hóé. Ik kan je zo tien Italiaanse restaurants hier in Londen opnoemen waar het eten naar niks smaakt, omdat de koks hun vak niet kennen.»

HUMO Wat is uw absolute favoriete Italiaanse gerecht?

CARLUCCIO «Risotto, een rijstgerecht uit het noorden van Italië. Veel mensen houden er niet van, maar dat komt omdat ze nog nooit een goede risotto hebben gegeten: die moet zacht, dik en vloeibaar zijn, je moet hem met een vork kunnen eten.

»Als er één gerecht is dat ik iedere man die een vrouw wil versieren kan aanraden, is het risotto, bij voorkeur risotto allo zafferano, Milanese risotto met saffraan. Het roeren in de pan, met een glas goede Chianti erbij, is op zich al een fantastisch voorspel. (diepe zucht) Ahh

HUMO Hebt u zich weleens een indigestie gegeten?

CARLUCCIO «De laatste jaren niet meer, maar vroeger, zeker toen ik mijn restaurant pas had, stond ik zelf weleens in de keuken, en dan vond ik de gerechten die ik maakte vaak zo lekker dat ik ze allemaal zelf opat (lacht). In die tijd heb ik mij, létterlijk, een paar keer ziek gegeten.»

HUMO Drinkt u even graag als u eet?

CARLUCCIO «Nee. In tegenstelling tot veel koks ben ik absoluut geen grote drinker. Mijn maag verdraagt het zuurgehalte van wijn slecht. Voor ik met dit restaurant begon, heb ik twaalf jaar wijn verkocht in Duitsland en Groot-Brittannië, maar ik testte mijn producten zelden zelf uit. Ik drink weleens een goede rode wijn bij het eten, maar nooit meer dan één glas. Sterke drank, zoals een goede malt whisky, bij voorkeur aangelengd met water, verdraag ik veel beter.»

HUMO Wat vindt u de tweede beste keuken ter wereld?

CARLUCCIO «De Chinese. Maar alleen als het om échte Chinese gerechten gaat, zoals ze die in China eten. Wat de Chinese restaurants hier in Londen serveren, is meestal aan westerlingen aangepast, en veel zwaarder. De originele Chinese keuken is ultralicht, en heel goed verteerbaar.»

HUMO Houdt u van de Belgische keuken?

CARLUCCIO «De Belgische keuken ken ik niet zo goed, maar ik geloof dat hij verwant is aan de Franse en Duitse keuken, nee? Ik heb ooit eens in Brussel, in het restaurant van Daniël Van Avermaet, een pruimentaart gegeten, en die vond ik héérlijk. Voor de rest weet ik dat Belgen graag frieten en chocolade eten, en grote hoeveelheden bier drinken, maar ik heb nooit goed begrepen waarom.» In Londen zijn er een paar Belgische restaurants, zoals Belgo Noord en Belgo Centraal, waar je vooral mosselen met frieten kunt eten, maar die vind ik maar niks. Ik hou van mosselen, maar niet van de mosselen die ze daar serveren, omdat hun boodschap duidelijk is: zoveel mogelijk eten, voor zo weinig mogelijk geld. Ik hou niet van die aanpak: dat gaat altijd ten koste van de kwaliteit.»


Orgoglio (hoogmoed)

CARLUCCIO «Hoogmoed is in mijn ogen de grootste zonde. Ik begrijp mensen niet die naast hun schoenen gaan lopen. Ik beweer niet dat je moet denken dat je niets waard bent, maar ik vind wel dat je een gezond evenwicht moet proberen te vinden tussen hoogmoed en al te grote bescheidenheid. Dat is volgens mij de enige manier om je echt goed in je vel te voelen.»

HUMO Voelt u zich goed in uw vel?

CARLUCCIO «Meestal wel. Maar dat heb ik wel moeten leren. Ik ben geboren in Amalfi, in het zuiden, en het rijke noorden heeft in Italië altijd neergekeken op het arme zuiden. Daardoor heb ik mij lang minderwaardig gevoeld. Dat probeerde ik te verbergen door op te scheppen. Mijn vader was stationschef, en toen wij op een gegeven moment van het zuiden naar het noorden waren verhuisd en de kinderen in mijn nieuwe school vroegen wat mijn vader deed, zei ik: 'Directeur van de spoorwegen.' (lacht)»

HUMO U bent ondertussen wereldberoemd geworden. Stijgt het succes u nooit naar het hoofd?

CARLUCCIO «Nee, omdat ik heel goed besef dat het voor een groot stuk een kwestie van geluk is geweest. Ik ben op het juiste moment de juiste mensen tegengekomen die mij de juiste kansen hebben gegeven. Mijn schoonbroer (design-goeroe en trendy restauranthouder Terence Conran, dvda) vroeg me dit restaurant uit te baten, de BBC vroeg me deel te nemen aan een kookprogramma, en een uitgever die hier iedere dag kwam eten vroeg me een boek te schrijven. Als ik die mensen niet had ontmoet, zou ik vandaag helemaal niét bekend zijn. Waarom zou ik dan denken dat ik uitverkoren ben?»

HUMO U bent enkele jaren geleden door de Italiaanse overheid geridderd wegens uw verdiensten voor het vaderland. Eigenlijk zou ik u Sir Tony moeten noemen. Dat moet uw ijdelheid toch strelen?

CARLUCCIO«Nadat ik die 'commendatore'-titel en de bijhorende medaille had gekregen, heb ik een paar dagen met mijn hoofd in de wolken gelopen, maar dat is snel gesleten. Ik vind het best aangenaam dat mensen appreciëren wat ik doe, maar het maakt niet wezenlijk deel uit van wie ik ben. Ik heb geen behoefte aan succes en bekendheid. Als morgen opeens niemand mij nog zou kennen, zou ik niet ongelukkig zijn.»

HUMO Hoe springt u om met mensen die u op straat herkennen en aanklampen?

CARLUCCIO «Dat vind ik over het algemeen heel prettig. Voor mij is dat een teken dat ze mijn werk appreciëren en respecteren. De laatste paar weken herkennen vooral Belgen mij op straat, maar dat komt natuurlijk doordat 'Carluccio!' op dit moment opnieuw wordt uitgezonden op de Belgische televisie. Mijn allergrootste fans zijn Japanners: die willen niet alleen allemaal met mij op de foto, ze willen mij ook per se aanraken, om te zien of ik wel écht ben (lacht).»

HUMO Op de televisie bent u altijd opgewekt en enthousiast. Bent u in werkelijkheid ook zo'n vrolijke Frans?

CARLUCCIO «Nee, ik voel me vaak down en terneergeslagen.»

HUMO Waarom? U hebt toch alles wat uw hart begeert: succes, erkenning, geld, vrijheid, een mooie vrouw?

CARLUCCIO «Dat is waar, maar het heeft ook niets met mezelf te maken; ik raak gedeprimeerd van wat politici en machthebbers met de wereld aanvangen. Kijk naar het Midden-Oosten, of de manier waarop de overheid in Afghanistan de bevolking terug naar de Middeleeuwen voert, of naar Bush die het Verdrag van Kyoto naast zich neerlegt... De machtswellust van onze leiders, en de ellende die ze teweegbrengen, stemmen mij vaak somber.

»Ik weet het, veel andere mensen zouden in mijn plaats denken: 'Waarom zou ik me dat allemaal aantrekken? Zolang met mij maar alles goed gaat.' Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik voel me een deel van de wereld, en als andere mensen ongelukkig zijn, ben ik voor een stuk óók ongelukkig.

»Ik kán niet alleen maar aan mezelf denken. De zin van mijn leven is ook een beetje: andere mensen gelukkig maken.»

HUMO En dat doet u door voor hen te koken?

CARLUCCIO «Esattamente. Koken is voor mij de perfecte manier om met andere mensen in contact te komen. Samen koken en eten brengt mensen dichter bij elkaar. Het liefst kook ik voor mensen die nog nooit lekker hebben gegeten. En voor mijn vrienden, natuurlijk.»

HUMO Wie zijn uw vrienden?

CARLUCCIO «Ik heb een paar heel goede vrienden - meestal gaat het om mensen die niets met het restaurantwezen te maken hebben - maar ik schiet in principe goed op met iedereen. Ik heb geen vooroordelen: stand of rang of beroep spelen voor mij geen enkele rol. Ik ga even graag met taxichauffeurs als met prinsen om.»

HUMO Ként u veel prinsen?

CARLUCCIO «Prins Charles is een goede vriend van mij, we zijn al eens samen paddestoelen gaan zoeken in Noord-Engeland. Hij apprecieert mijn kennis over paddestoelen, en ik apprecieer zijn vriendelijkheid en bescheidenheid.»

HUMO Wat is uw favoriete spreekwoord?

CARLUCCIO «Meglio vivere un giorno da leone che cento da pecora. Liever één dag leven als een leeuw dan honderd als een schaap.»


Indolenza (traagheid)

CARLUCCIO «Ik heb altijd veel gekookt. Uit noodzaak eigenlijk, want toen ik rond mijn twintigste in Wenen ging studeren, was ik verplicht voor mezelf te koken. Ik maakte klaar wat ik thuis van mijn moeder had geleerd, en als ik iets niet wist, belde ik haar op, als een pasgetrouwde Italiaanse bruid: 'Mama, hoe maak je minestrone? En ossobuco? En tiramisu?' Zo heb ik niet alleen goed leren koken, door de enthousiaste reacties van mijn medestudenten die bij mij kwamen eten, kreeg ik er ook echt de smaak van te pakken. De reacties van de gasten in mijn restaurant zijn nog altijd de belangrijkste reden waarom ik kook.»

HUMO Toch hebt u er zich in het verleden al dikwijls over beklaagd dat voor veel mensen, met name de Engelsen, eten helemaal geen zintuiglijk genot is, maar puur een functionele aangelegenheid.

CARLUCCIO (zucht) «Het is heel moeilijk om de Engelsen te laten inzien dat eten een kwestie van genot is. Maar dat geldt niet alleen voor de Engelsen, hoor: hoe langer hoe meer mensen denken alleen nog maar aan veel geld verdienen, en ze maken geen tijd meer om lekker te eten. Ze eten alleen nog maar junkfood en diepvriesmaaltijden. Tegen die trend proberen mijn vrouw en ik in te gaan, met onze delicatessenwinkel 'Carluccio', naast het restaurant, waar we uitsluitend natuurlijke Italiaanse voedingsproducten verkopen, rechtstreeks ingevoerd uit Italië.»

HUMO Traagheid betekent ook: ongevoelig zijn voor de misère van anderen.

CARLUCCIO «Ik geloof niet dat je mij daarvan kunt beschuldigen. Ik doe bijvoorbeeld aan liefdadigheid. Ik ben een friend for life van het aids-steunfonds in Groot-Brittannië, en ieder jaar probeer ik in mijn restaurant een twintigtal bekende mensen, zoals Elton John, samen te brengen, die een grote som geld aan het fonds schenken, en dan kook ik gratis een verrukkelijke feestmaaltijd voor hen, met alles erop en eraan.»

HUMO Bent u, zoals iedere Italiaan, een gelovig mens?

CARLUCCIO «Nee, helemaal niet. Ik ben zoals iedere Zuid-Italiaan heel gelovig opgevoed, maar ik heb mijn geloof de rug toegekeerd toen ik rond mijn 28ste in Duitsland ging wonen. Ik was namelijk tegen het principe dat je in Duitsland een bepaald percentage van je inkomen aan de kerk van je keuze moet afstaan. Dat vond ik zo vreselijk incorrect, dat ik meteen ongelovig ben geworden. Kerken moeten zichzelf maar kunnen onderhouden, vind ik.

»Ik heb het ook heel moeilijk met de kerkelijke hiërarchie, vooral met de paus. Hij is een hypocriet die beweert in naam van God te handelen, maar ik geloof nooit dat God verbiedt condooms te gebruiken om aids tegen te gaan, of vóór je huwelijk seks met je geliefde te hebben. De enige bestaansreden van al die kerkelijke regels is de mensen onder de knoet te houden. Wel, ik weiger onder de knoet te worden gehouden.»

HUMO Wat vond uw moeder, die u ooit hebt beschreven als een 'diepgelovige vrouw', ervan dat u opeens ongelovig was geworden?

CARLUCCIO «Ze heeft het nooit geweten. Mijn moeder was een eenvoudige, vrome vrouw die iedere dag naar de mis ging, en ik wou haar dat verdriet besparen.

»Maar eigenlijk heeft zij haar geloof óók de rug toegekeerd. Mijn jongste broer is verdronken terwijl hij met vriendjes in een meer aan het spelen was. Dat was een groot drama, en mijn moeder is toen van verdriet bijna haar verstand verloren. Op een dag kwamen er toen een paar getuigen van Jehova langs en die hebben haar ervan overtuigd dat ze haar dode kind zou terugzien als ze zelf getuige van Jehova zou worden. Wij hebben haar allemaal proberen om te praten, maar ze is tot aan haar dood getuige van Jehova gebleven. Ook dát was voor mij een goede reden om zelf niet meer te geloven, omdat ik het schandalig vind hoe de kerk misbruik maakt van de goedgelovigheid van simpele mensen.»

HUMO Gelooft u totaal niet meer in God?

CARLUCCIO «Nee. Zeker niet in God zoals de meeste katholieken zich Hem voorstellen: een grote man met een wit kleed en een witte baard die vanop een wolk met bliksems schiet. Ik geloof wél in Jezus en de goede dingen die hij tijdens zijn korte leven heeft gedaan: zijn hulp aan de armen en zieken, en zijn verzet tegen het onrecht dat de Romeinse overheersers zijn volk aandeden.

»Wist je trouwens dat Jezus een Italiaan was? Dat staat voor mij als een paal boven water. Hij heeft tot zijn 30ste thuis gewoond, hij heeft altijd gedacht dat zijn moeder maagd was, en zijn moeder dacht dat hij God was.»


Rabbia (woede)

CARLUCCIO «Ik kan mij behoorlijk opwinden als ik vind dat mijn personeel tekortschiet. Ik eis van die mensen dat ze geen enkele fout maken en dat de service onberispelijk is. Als ik merk dat één van mijn obers niet beleefd genoeg geweest is tegen een gast, roep ik hem in de keuken en geef ik hem een uitbrander, en als het daarna nóg eens gebeurt, ligt hij er onherroepelijk uit.»

HUMO Aan welke slechte tafelmanieren ergert u zich mateloos?

CARLUCCIO «Ik vind het na al die jaren in Duitsland en Engeland nog altijd choquerend om mensen spaghetti te zien eten met een vork en lepel. Maar het vreselijkste is als ze hun spaghetti snijden met een mes: dat is voor mij erger dan godslastering. De enige juiste manier om spaghetti en tagliatelle te eten, is met een vork. In mijn boek 'Eten in Italië', schrijf ik daarover: 'Zodra het bord voor u staat, maakt u de pasta met een vork los en verdeelt u alles gelijkmatig. Til dan een paar strengen op en schuif ze naar de rand van het bord. Maak wat ruimte voor uw vork om de pastastrengen er omheen te kunnen draaien. Steek het opgerolde pastaballetje elegant in uw mond. Laat nooit strengen uit uw mond hangen en bijt ze ook niet met uw tanden af. Het gebruik van een lepel bij de vork vinden de Italianen onbeleefd.'

»Het blijft voor mij heel teleurstellend iemand die dat niet apprecieert een lekkere, met veel liefde bereide maaltijd voor te schotelen. Italianen weten bijvoorbeeld dat je een pasta onmiddellijk moet beginnen te eten, als alles nog lekker warm is. Veel Engelsen die hier komen eten weten dat niet en laten hun pasta koud worden, terwijl ze een sigaret roken en verder blijven praten. Zo verknoei je gewoon een heerlijke pasta. Veel Engelsen kappen ook zonder te proeven, puur uit gewoonte, massa's zout en peper op hun eten. Wálgelijk vind ik dat. Gelukkig staat er bij mij in het restaurant geen ketchup op de tafels, anders zouden ze ook dat massaal op hun spaghetti alla carbonara kappen.»

HUMO Waarover windt u zich nog meer op?

« Onbeschoftheid in het verkeer: roekeloze chauffeurs die me de pas afsnijden of me op een andere manier hinderen of in gevaar brengen. Als dat vroeger gebeurde, kon ik soms echt exploderen en onbedaarlijk beginnen te roepen en schelden: 'Vaffanculo!' Nu kan ik dat als bekend tv-gezicht natuurlijk niet meer maken. Ik probeer me te beheersen, maar makkelijk is anders. Ik ben een Italiaan, hè: snel ontvlambaar.»

HUMO Wanneer bent u het kwaadst geweest van uw hele leven?

CARLUCCIO «Vele jaren geleden, toen ik nog in Hamburg woonde en met mijn auto van West-Duitsland naar Berlijn reed, via de beruchte corridor door Oost-Duitsland. Op een gegeven moment stak ik een Oost-Duitse politieauto voorbij die traag met de zwaailichten aan over de weg reed. Een paar honderd meter verder werd ik door een andere politieauto tegengehouden, en de agenten die uitstapten vroegen me waarom ik niet voor die eerste politieauto was gestopt. Ik antwoordde dat niemand mij dat had gevraagd. Maar zij zeiden dat ik had moeten stoppen voor het zwaailicht, dat dat een duidelijk teken was geweest. Ze zeiden ook dat ik een boete van honderd Duitse mark moest betalen. Het was me meteen duidelijk dat die agenten onder één hoedje speelden en de hele dag niets anders deden dan argeloze chauffeurs geld aftroggelen. Ik ben toen vreselijk kwaad geworden, en ik heb die Oost-Duitse agenten in het goorste Italiaans de huid volgescholden. Toen ze er uiteindelijk mee dreigden me in de gevangenis te gooien, heb ik die boete betaald, maar ik heb het geld wel in hun gezicht gesméten. Sindsdien heb ik een grondige hekel aan Duitse politieagenten.»


Gelosia (jaloersheid)

CARLUCCIO «Nogal wat chefs en restaurateurs in Londen zijn jaloers op mijn succes, dat merk ik aan de roddels die over mij circuleren. Er wordt bijvoorbeeld gezegd dat ik alleen maar zoveel succes heb omdat ik de schoonbroer van Terence Conran ben. Maar ik stoor mij allang niet meer aan dat soort achterklap. In mijn restaurant komen ieder jaar 40.000 mensen eten: ik geloof nooit dat die allemaal naar hier komen omdat ik toevallig getrouwd ben met de zus van een bekende Engelsman.»

HUMO Wat vindt u van die andere bekende tv-kok in Groot-Brittannië, Jamie Oliver?

CARLUCCIO «Een lieve jongen, maar ik hou niet van zijn lichtvoetige manier van koken. Hij komt heel sympathiek over op de televisie, hij is een goede entertainer, en jongeren zijn gek op hem, maar als chef heeft hij te weinig bagage. Bovendien vind ik het jammer dat hij in 'The Naked Chef', zijn kookprogramma op de BBC, nooit vermeldt dat ik zijn leermeester ben. Hij heeft het vak bij mij geleerd, in mijn restaurant, waar hij als pastry chef is begonnen.»

HUMO Als u geen kok was geweest, was u waarschijnlijk toch tv-presentator geworden, want u voelt zich voor de camera duidelijk als een vis in het water.

CARLUCCIO «Dat komt omdat ik altijd mezelf blijf, met of zonder camera. Andere presentators spelen een rolletje en komen daardoor vaak onnatuurlijk over. Dat ik een Italiaan ben, speelt natuurlijk ook mee: ik hou van theater, van commedia dell'arte

HUMO Van wie hebt u het meeste geleerd?

CARLUCCIO «Van mijn ouders: zij hebben me de liefde voor de Italiaanse keuken bijgebracht. Mijn moeder kookte als een echte maestra, en mijn vader beoordeelde haar schotels kritisch: vaak ontstonden zo discussies waar iedereen aan tafel bij betrokken werd. Zo is mijn passie voor Italiaans eten ontstaan. Mijn ouders zijn mijn grootste inspiratiebron geweest.»

HUMO Wanneer keert u terug naar Italië om er een rustig leven te leiden?

CARLUCCIO «Ik hou van Italië, maar ik ben niet van plan er ooit opnieuw te gaan wonen. Ik woon ondertussen al zo lang in het buitenland dat ik er nauwelijks nog vrienden en familie heb. Ik ga veel liever een paar keer per jaar naar Italië, om paddestoelen te zoeken of mijn leveranciers te bezoeken. Ik blijf waarschijnlijk gewoon in Engeland wonen. Ik heb het gevoel dat het hier de meest ontwikkelde democratie ter wereld is. Hier voel ik me helemaal vrij.»




Avidità (hebzucht)

CARLUCCIO «Toen ik in Duitsland woonde, verkocht ik onder andere deelbewijzen van een Amerikaans investeringsfonds. Daarmee verdiende ik aardig mijn brood, maar toen dat fonds op een gegeven moment 95 procent van zijn waarde verloor, was ik al mijn geld kwijt. Eerst was ik natuurlijk heel erg in paniek, want ik was bang dat ik in de goot zou terechtkomen, maar het duurde niet lang of ik dacht: 'Wat is het ergste dat me kan overkomen? Dat ze mijn huis en mijn auto en al mijn andere bezittingen verkopen, en dat ik in de goot beland, zonder kleren. Maar vroeg of laat zal er dan wel iemand voorbijkomen die me wat kleren geeft, en dan kan ik vandaaruit weer opnieuw beginnen.' Ik ben nooit in de goot beland, maar ik ben wel bijna alles kwijtgeraakt, en toch heb ik nooit opgegeven.

»Sindsdien ben ik voor niks meer bang. Ik leef met het idee dat mij niets onoverkomelijks kan gebeuren: ik voel me ongenaakbaar.»

HUMO U hebt natuurlijk gemakkelijk praten: u hebt een wereldberoemd restaurant, een delicatessenwinkel, drie Carluccio-cafés, en u verdient geld als slijk met uw tv-programma's en uw boeken. U bent een rijk man.

CARLUCCIO «Ik ben rijk op papier, want op mijn bankrekening staat nauwelijks iets. Maar dat vind ik niet erg: ik hoef niet veel geld te hebben om me goed te voelen. Ik heb een huis in Londen en een buitenhuis op het platteland, ik kan goed eten, en ik ga geregeld op reis. Meer heb ik echt niet nodig.»

HUMO Wat wilt u nog bereiken in uw leven?

CARLUCCIO «Niks. Als ik het leven dat ik nu leid nog een tijdje kan volhouden, ben ik meer dan tevreden. Ik zou nog een paar boeken willen schrijven, over paddestoelen en wildpaden in Groot-Brittannië, en misschien komt er ook nog een nieuwe reeks van 'Carluccio!'»

HUMO Waaraan weigert u geld uit te geven?

CARLUCCIO «Aan dure, protserige dingen die alleen maar dienen om andere mensen de ogen uit te steken. Ik hoef geen Ferrari of een Rolex: ik geef mijn geld veel liever uit aan verse paddestoelen en handgemaakte eierpasta.»


Impudicizia (onkuisheid)

CARLUCCIO «Italiaanse mannen hebben de naam onverbeterlijke womanizers te zijn, en ik kan alleen maar zeggen dat dat cliché klopt. Ik heb ondertussen een groot stuk van de wereld gezien, en ik kan met zekerheid zeggen: van alle mannen zijn de Italianen het best in staat een vrouw het gevoel te geven dat ze een prinses is.»

HUMO Zijn Italiaanse mannen ook betere minnaars?

CARLUCCIO «Dat denk ik niet. Maar ze kunnen wel als geen ander vrouwen versieren en in bed krijgen. Het is een spel voor hen. Andere mannen geven al op na de eerste tegenslag, maar Italiaanse mannen blijven proberen tot het lukt, en meestal lukt het ook. Daarom zijn veel buitenlandse mannen jaloers op Italianen.

»De andere kant van de medaille is dat de Italiaanse man ook snel zijn interesse verliest. Op het moment dat hij een vrouw heeft veroverd, houdt het voor hem vaak op: de jacht is het enige dat telt. Maar Italiaanse vrouwen wéten dat: daarom laten ze zich iedere dag opnieuw door hun man veroveren.»

HUMO Bent u ook zo'n veroveraar?

CARLUCCIO «Net zoals iedere andere Italiaan kijk ik heel graag naar mooie vrouwen, maar het blijft in mijn geval bij kijken. Mijn vrouw is wat dat betreft heel principieel (lacht).»

HUMO Daar storen veel andere Italiaanse mannen zich blijkbaar niet aan: uit een recente Europese studie blijkt dat zij het vaakst vreemdgaan.

CARLUCCIO «En jij wil nu natuurlijk weten of ik een typische Italiaanse man ben? Het antwoord is: nee. Ik ga alleen maar vreemd in mijn hoofd. Dat is meestal veel leuker en spannender dan écht vreemdgaan, wat vaak op een grote teleurstelling uitdraait. Flirten met een aantrekkelijke vrouw is voor mij voldoende om mezelf te bevestigen in mijn man-zijn.»

HUMO Flora Mastroianni, de weduwe van Marcello Mastroianni, zei ooit in Humo: 'Je moet het karakter van de Italiaanse man begrijpen. Hij zwerft graag, hij wil zich potent en vrij voelen. Dus laat je hem gaan, zonder enige belemmering, en vroeg of laat komt hij terug thuis.'

CARLUCCIO «Ik denk dat ze gelijk heeft. Maar dat wil niet zeggen dat je als man ook écht de daad bij het woord moet voegen. Er is een spreekwoord in het Italiaans: L'aperitivo lo puoi prendere fuori, ma cenare si fa in casa. Het aperitief kan je buitenshuis gebruiken, maar de hoofdmaaltijd eet je thuis.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234