null Beeld

De 7 Hoofdzonden volgens Peter Van de Veire

'Ik ben eigenlijk nooit uit mijn pis-en-kakperiode geraakt.' De 7 Hoofdzonden volgens Peter Van de Veire, een radiomaker met ADHD.

Vandaag zullen we het eens níét hebben over die keer dat hij naakt over de Grote Markt liep met een roze pluim in zijn kont (de beelden gingen de wereld rond, waarna zijn naam op gay pornosites begon te circuleren). Er zijn namelijk nog andere dingen te vertellen over Peter Van de Veire. Dat hij ooit een nacht in de cel zat, bijvoorbeeld. Dat hij, voor hij radio ging maken, stofzuigers verkocht. Dat hij in het najaar een televisieprogramma gaat presenteren op Eén. En dat hij een mateloze bewondering heeft voor de retorische talenten van Joseph Goebbels. De 7 Hoofdzonden volgens een radiomaker met ADHD.

HUMO Je bent opgegroeid in Waarschoot. Daar stel ik mij een braaf Vlaams dorp bij voor, met een zondagsmis in het Latijn en een beladen besef van zonde.


PETER VAN DE VEIRE (lacht) « Jaja, zo was het wel een beetje, vroeger toch. Mijn ouders gingen elke week naar de kerk, en ik ging gráág mee. Ik was onder de indruk van die gigantische kruisbeelden, van de Mariastolpen en van de Lieve-Vrouwtjes-van-Lourdes, gevuld met wijwater. Dat water leek ook zo heilig te ruiken - dat kwam natuurlijk door de wierook waarmee ze elke week door de kerk zwieren. Toen ik een jaar of tien was heb ik zelfs een tijdje met mijn vader in het kerkkoor gezongen. De gemiddelde leeftijd van de vrouwen was er 83 jaar, en ze zongen allemaal om ter valst.


» Ik ben ook nog van de generatie die een kruisje kreeg voor het slapengaan. Mijn grootmoeder woonde bij ons in, en elke avond gaf ze mij een kruisje en prevelde ze: 'God zegene en beware u.' Vandaar dat ik zo goed bewaard ben, waarschijnlijk (lacht).


» Als kind was ik ervan overtuigd dat er daarboven ergens een oude man met een baard en lang grijs haar zat die aan de hemelpoort besliste: 'Gij wel, gij niet.' En als het ergens oorlog was, dan hadden die mensen dat waarschijnlijk toch wel verdiend.»


HUMO Het beeld van de toornige God?

VAN DE VEIRE « Precies! Al viel voor mij persoonlijk nogal mee, want ik was een belachelijk braaf ventje. Mijn vader nam me in het weekend mee naar het voetbal, naar een kleine, dompige kantine waar de bierworsten nog achter de toog hingen. Andere kinderen zeurden om een pak chips, een cola of een lat chocolat, maar ik was tevreden met niks. 'De mijne moet nooit iets hebben,' zei mijn vader dan. Dan zwol ik van trots: 'Kijk eens wat een brave ik ben!' (lacht) Ik zag mij al de hemel binnenschrijden. Achteraf denk ik: 'Onnozelaar, wat heb je daardoor ontzettend veel gemist.'

» Ik had alle kansen om rotverwend te worden. Ik was enig kind, en mijn grootmoeder was er altijd voor mij. Ze smeerde mijn boterhammetjes, ze waste mijn gezicht aan de pomp en ze zei dat ik een mutske moest opzetten. Maar ik heb er nooit misbruik van gemaakt. Het plichtsbesef is er van kleins af ingeschopt.»


HUMO Ingeschopt?

VAN DE VEIRE « Niet letterlijk. Mijn vader heeft me ooit één tik gegeven, en die zal ik wel verdiend hebben. En mijn grootmoeder heeft één keer achter mij aangezeten met een kachelpook. Ze kwam uit de tijd toen het nog oké was om een kind met een pook te meppen (lachje). Gelukkig was ze al wat op leeftijd en kon ik makkelijk wegspurten.»


HUMO Was je als kind al zo'n haantje-de-voorste?

VAN DE VEIRE « Niet echt. Ik was niet populair op school. Ik wilde ook absoluut niet in de belangstelling staan. Mijn ouders waren heel gewone mensen: vader was metaalarbeider, moeder werkte in een textielfabriek. Eén keer per jaar gingen we een week naar Blankenberge; voor mij was dat het meest fantastische dat er bestond. Ik was eigenlijk volledig uit Vlaamse klei opgetrokken.

» Ik was ook lid van een turnkring, Jong maar moedig. We droegen hagelwitte, nauwsluitende pakjes en witgekrijte turnpantoffels. We maakten piramides en marcheerden door de straten, borst vooruit, netjes in de pas, begeleid door trommelgeroffel. Met Allerheiligen gingen we de graven van de oud-strijders bezoeken.

» Ik stelde mij daar toen geen vragen bij, maar het doet een beetje aan de Hitlerjugend denken, nee? Zonder die ideologie, uiteraard. Nu, die Duitse kinderen zullen vast wel heel gelukkig geweest zijn. Ze hoorden ergens bij, er waren duidelijke regels en een duidelijk ideaal. Ik voelde mij ook goed in die turnkring, omdat ik tot een groep behoorde: zo'n piramide maak je sámen. Ik herinner me mijn jeugd ook als heel zonnig en gelukkig. De zon scheen altijd.

» Op mijn vijftiende ben ik beginnen te rebelleren. Ik luisterde naar The Cure, had mijn haar in pieken, droeg tipschoenen en een leren riem met pinnen. Ik wilde mij zogenaamd 'afzetten', maar eigenlijk was ik nog altijd een keiharde meeloper.»


HUMO Onderweg ben je ook ergens je geloof kwijtgeraakt.

VAN DE VEIRE « Ik begon uit te gaan op zaterdagavond, en het kostte mij almaar meer moeite om de volgende ochtend als een fris onderhemdje in de mis te staan. Daardoor ben ik meteen ook maar vragen gaan stellen bij de rest van het geloof. Bestaat die God wel, en waarom ben ik beter af dan die jongen in Afrika? Maar ik vrees dat mijn eerste bekommernis toch vooral praktisch was.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234