'De Afspraak' op Canvas

Er werd vooraf al luid geschoven met logo’s en intentieverklaringen, maar het échte vernieuwde Canvas liet zich maandagavond pas zien met ‘De afspraak’. Duiding en actualiteit, én Bart Schols: interessante nieuwe tijden klopten aan.

Een vaccin laat nog op zich wachten, en dus had de eerste aflevering van ‘De afspraak’ nog de ziekte eigen aan haar eigen nieuwigheid onder de leden: onderwerpen die iets te zeer voor de hand lagen, uitwerkingen die van de weeromstuit dan weer iets te veel uitgedacht waren. Dat er, de recente Thalys-trubbels indachtig, aandacht zou zijn voor de problematiek van wapenliefhebbende forenzen, lag voor de hand. Dat hadden ook de makers van ‘De afspraak’ bedacht, en dus werd er gekozen voor een invalshoek die bewust níét vanzelfsprekend was: een deradicaliseringsambtenaar van de stad Vilvoorde werd de studio ingehaald om het over extremisme te hebben. ‘Hoe wórd je eigenlijk deradicaliseringsambtenaar?’: het is een vraag die het stellen waard is, gesteld dat je even niet op de loop moet voor geweervuur, maar toen Bart Schols de vraag stelde, kregen we vooral het gevoel dat de boel nog iets te veel in lichterlaaie stond om nu al een blik op de verre achtergrond te werpen. Ondertussen werden er in verluchte kringen nog luidop dure praatjes verkocht over de veiligheid van de stations, er werd gegoocheld met agentenaantallen, en het Schengen-verdrag bleek ook plots minder heilig dan je dacht: dingen waar ‘De afspraak’ óók gerust op in had kunnen gaan. Vilvoorde ligt niet ver van Brussel-Zuid, maar maandagavond vóélde het wel zo aan.

Maar er werd ook raak geslagen. Dat de huidige diaspora richting onze gezamenlijke Europese achterdeur ook aan bod zou komen, daar kon je vooraf geld op inzetten. Maar de uitgekiende aanpak van de redactie achter 'De afspraak' loonde deze keer wel: in Hongarije was aan de grens met Servië een muur van prikkeldraad opgetrokken om al te hoopvolle vluchtelingen, die hun geluk wilden beproeven in het land van goulash en honing, te ontmoedigen. ‘De afspraak’ had een reporter ter plaatse die de muur en de immer inventieve vluchtelingen ervóór ging monsteren: bleek dat enkele honderden meters verder, aan de grens met Roemenië, in het midden van een erg niemandslandachtig landschap, de kilometers aan afschrikwekkende prikkeldraad plots stopten. Je kon dus gewoon om het ding heen lopen. De absurditeit was aangrijpend, maar het op een ironisch gieren zetten mocht ook.

Bart Schols, het voorbije weekend vloeide nog veel inkt over de persoonlijke opofferingen die de man zich zal moeten getroosten nu hij zijn lot verbonden heeft aan dat van een dagelijks actuaprogramma, toonde zich in de studio ondertussen een nieuwsgierige toeschouwer. Zijn interesse in de onderwerpen die hem ter presentatie voorgeschoteld werden, was ogenschijnlijk mateloos groot, en je vroeg je er meteen bij af of hij na enkele maanden – tegen dan ongetwijfeld de ogen al met zwart omrand, de stem al schor en doorrookt – nog altijd zulk bewonderenswaardig enthousiasme zou kunnen opbrengen. Maar de grens tussen enthousiasme en lichtvoetigheid, zo bleek, was makkelijker te overschrijden dan die tussen Hongarije en Servië, en zo kwam het dat Schols zich, hoe zwaar het onderwerp ook, toch nog altijd vlot kweet van ‘de uitsmijter’: een lollige oneliner oorspronkelijk bedoeld om de ernst van wat voorafging te ondergraven. 'Angst voor ernst', zo kan je het eigenlijk ook noemen. Een angst die de openbare omroep bovendien recent al meer gekost heeft dan ons lief is, of bent ú ‘Bart & Siska’ wel al vergeten?

Hoefde voor ons dus niet zo nodig, dat hele uitsmijten, en het item voorin over de Amerikaanse presidentskandidatuur van Donald Trump – elk circus z’n clown – verzandde zo te snel in lollige montages uit diens verleden. Amerika-expert Michiel Vos, zijn voornaamste verdienste maandag was dat hij niet Björn Soenens was, had wat gadgets uit de presidentscampagne meegebracht die het krankzinnige karakter ervan moesten onderstrepen. Dat lukte, maar je vroeg je ook af of dat wel nog hoefde als de figuur Trump dat luttele minuten eerder nog eigenhandig had gedaan.

Wat het aanbod betrof, was de eerste aflevering van ‘De afspraak’ anders rijk genoeg. En dat de redactie achter 'De afspraak' kundig is, willen we na de eerste aflevering ook geloven. Alleen: die kinderziektes. Maar uiteindelijk zijn kinderziektes ook maar dat: niet fataal, tenzij je er toevallig inblijft. De meeste gaan, mits een snelle wasdom, voorbij. U kent ons: we leven op hoop. Nu nog wel.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234