De aha-ervaring van Landry Dimata (Anderlecht): In het voetbal raak je makkelijk verslaafd aan de spotlights, het geld en de mooie wagens. Ik niet. Ik wil anders zijn dan de rest'

Dat hij zo snel al terug in België zou staan, had niemand verwacht. Hijzelf nog het minst. Maar spijt heeft Landry Dimata (21) niet van zijn overstap naar Wolfsburg: ‘Ik ben sterker teruggekeerd dan ik ben vertrokken.’ Daar plukt Anderlecht nu de vruchten van: met vijf doelpunten in vijf matchen lost de diepgelovige Brusselaar de verwachtingen ruimschoots in.

'Ik was op het slechte pad, maar een ontmoeting met God deed me inzien dat het niet te laat was'

Geen Landry Dimata in de selectie van Roberto Martínez voor de interlands tegen Schotland en IJsland, al had de aanvaller er na zijn sterke seizoensstart bij Anderlecht stiekem op gehoopt. Zo breed zijn glimlach is, zo groot is ook zijn honger.

Landry Dimata «Ik wil voor de grootste clubs in de grootste competities spelen. En natuurlijk ook voor de nationale ploeg. Maar ik ben jong, mijn tijd komt wel (lacht).»

HUMO Romelu Lukaku is vooralsnog de onbetwiste aanvalsleider bij de Rode Duivels. Ken je hem?

Dimata «Jazeker, van toen ik nog bij KV Oostende speelde. Romelu speelde toen al in Engeland, maar na een wedstrijd tegen Anderlecht – ik speelde een prima partij die dag – liep hij binnen in hun kleedkamer. We zagen elkaar op de gang en raakten aan de praat. Hij gaf me wat goede raad. Sindsdien houden we contact.»

HUMO Hoe beleefde jij het WK en het brons van de Belgen?

Dimata «Als supporter. Ik heb er met open mond naar gekeken. Alles wat voetbal zo mooi maakt, zie je op zo’n WK.»

HUMO Hoe graag had je erbij willen zijn?

Dimata «Ik zou zelfs met de trein gegaan zijn. Sterker nog: te voet! (lacht) Elke voetballer droomt ervan zo’n WK mee te maken.»

HUMO Dat zei je ook toen je vorige zomer van Oostende naar Wolfsburg trok: ‘Ik droom van het WK in Rusland.’ Was dat niet een tikkeltje overmoedig?

Dimata «Maar nee, waarom? Ik droomde ervan, en zal dat blijven doen. Ik ben een gróte dromer (lacht).»

HUMO Afgaand op de spelers die Martínez meenam, moet je in het buitenland spelen om in aanmerking te komen voor een selectie.

Dimata «Kijk naar Youri (Tielemans, red.) en Leander (Dendoncker, red.): zij werden opgeroepen als speler van Anderlecht. Mij hoor je dus niet zeggen dat het onmogelijk is als speler uit de Belgische competitie. Wie goed is, kan worden opgeroepen. Kijk maar naar de selectie voor de wedstrijden tegen Schotland en IJsland: daar zitten spelers van Racing Genk, AA Gent en Club Brugge bij.»

HUMO Jij doet het voorlopig ook goed bij Anderlecht. Je herleeft.

Dimata «Ik speel voor de grootste club van België, we hebben een prima spelersgroep én een geweldige coach. Dat stemt me tevreden.»

HUMO Het klikt wonderwel tussen jou en Ivan Santini. Herinner je hem van jullie tijd bij Standard?

Dimata «Erg goed zelfs! Ik speelde bij de invallers, maar trainde mee met de A-kern. Vaak bleven we samen na om nog wat op doel af te werken. Ivan ontfermde zich over mij. We waren collega’s, maar toch ook net iets meer. We moesten allebei hindernissen overwinnen bij Standard, dat bracht ons bij elkaar. Ook ons geloof doet dat nu: pas hier bij Anderlecht heb ik ontdekt dat hij net als ik gelovig is. Het weerzien was bijzonder prettig.»

HUMO Na amper één seizoen bij het Duitse Wolfsburg sta je al terug in België. Is het een terugkeer met de staart tussen de benen?

Dimata «Eerlijk: het kan me niet schelen wat de mensen ervan vinden. Ik weet vanwaar ik kom, en waar ik naartoe wil. Ik laat me door niemand uit mijn lood slaan. De enige plek waar ik mijn critici de mond kan snoeren, is op het terrein. Dat lukt me voorlopig aardig.

»Ik zie veel makelaars die alleen maar denken aan snel geldgewin. Dat is niet altijd goed voor de carrière van een speler. Zeker niet als hij jong is en nog geen gevestigde waarde. Net dan moet je de juiste keuzes maken. De mensen die mij begeleiden, denken op de langere termijn en hadden snel door dat het tijd was voor wat frisse lucht. Mijn toekomst stond op het spel, zeker gezien de ambities die ik koester. Dan kan je niet wachten tot je 23ste voor je weer iets onderneemt.»

HUMO Is Anderlecht een stap terug om er straks twee vooruit te zetten? Reculer pour mieux sauter, zeg maar.

Dimata «Voor mijn part zie jij het zo, maar ik niet: ik zet geen stap achteruit. Anderlecht is een nieuwe stap voorwaarts.»

'De straat kruipt onder je huid. Wie met inbrekers en bandieten omgaat, wordt er zelf ook één. Gelukkig is het met mij zover niet gekomen'

HUMO Kwam Wolfsburg te vroeg?

Dimata «Dat vind ik niet. Het bewijs is er: ik ben sterker teruggekeerd dan ik ben vertrokken. Ik heb geen spijt. Mocht het te herdoen zijn, dan deed ik precies hetzelfde.

»Maar het was wel een moeilijk jaar. Als je jong bent, wil je spelen, maar dat kwam er weinig van. Dat had ik niet verwacht, dus dat kwam hard aan. Gaandeweg ben ik wel gaan beseffen dat ik ook uit moeilijke omstandigheden veel kon leren. Ik kan zeggen dat ik in Duitsland volwassen ben geworden: ik was een jongen, nu ben ik een man.»

HUMO Heb je getwijfeld aan jezelf?

Dimata «Twijfel is een te groot woord. Talent is iets wat je krijgt, dat pakt niemand je af. Het enige wat je moet doen, is het perfectioneren door hard te werken. Maar als het slecht gaat, moet ik dat cadeau toch niet in twijfel trekken? Dat jaar bij Wolfsburg heeft m’n karakter gesterkt.»

HUMO Terwijl je voordien toch al stevig in je schoenen leek te staan?

Dimata «Dat dacht ik ook. Tot vorig jaar dus: een andere wereld, meer druk, volle stadions. Dat brengt je toch even uit balans. Zeker als de resultaten niet meezitten. Pas toen ik aanvaardde dat ik de oorzaken voor mijn dipje niet bij anderen moest zoeken, ben ik erin geslaagd die periode te boven te komen. We hebben allemaal de neiging om ons falen op iemand anders te schuiven, altijd vinden we wel ergens een excuus. ‘Het ligt aan hém!’ Altijd vinden we wel ergens een excuus. Maar misschien ligt het gewoon aan jezelf. Pas toen ik me dat realiseerde, kon ik alles relativeren en wist ik dat ik weer verder kon: ‘Misschien moet ik harder werken.’»

HUMO Wolfsburg is een stad waar je ook al niet vrolijk van wordt.

Dimata (lacht) «Dat komt er nog bij, ja. Zolang het goed gaat, heb je er geen last van. Maar in mijn situatie hielp het niet.»

HUMO Heb jij mensen rond je nodig om je goed te voelen?

Dimata «Nee, ik heb weinig nodig. Als ik iets miste, was het plezier. Léven! Dat is waarvoor ik voetbal: plezier. Zonder plezier wordt alles moeilijker.»

HUMO Heb je een voorbeeld aan wie je je spiegelt?

Dimata «Ronaldinho. Omdat hij zo waanzinnig goed is, maar ook wegens de levensvreugde die hij uitstraalt. Altijd en overal zie je hem met die brede glimlach. Je kunt niet anders dan verliefd zijn op hem, hij is zo’n speler voor wie je naar het stadion gaat. Binnen de twee seconden doet hij je al je zorgen vergeten. Ook vandaag nog blijft hij mijn geliefkoosde speler.»

HUMO Dit is pas je derde seizoen op het hoogste niveau.

Dimata «Weinig, hè? (lacht) Ik sta nog altijd maar aan het begin van mijn carrière, en toch maakte ik al veel mee. Oostende was één langgerekt hoogtepunt, met als kers op de taart de bekerfinale tegen Zulte Waregem, die we weliswaar verloren, maar waarin ik twee keer scoorde. Wolfsburg liet me de keerzijde van de medaille zien. En nu zit ik bij Anderlecht, de grootste club van België, en speel ik straks voor het eerst in de Europa League. Voor iemand van 20 kan dat tellen. De verwachtingen zijn hoog en dat maakt het niet altijd makkelijk. Als je daar niet op voorbereid bent, red je het misschien niet. Mijn grote geluk is dat ik omringd ben door mensen die het beste met mij voor hebben.»

HUMO Het lijkt mij dat de verwaandheid van de jonge ster je vreemd is.

Dimata «Bedankt! (lacht) Het is lastig om zoiets over mezelf te zeggen, maar als jij het doet, ervaar ik dat als een compliment. Het motiveert me vooral om mezelf te blijven, eenvoudig en nederig. Ik weet vanwaar ik kom, het was niet altijd makkelijk vroeger, en dat vergeet ik niet. Het is niet omdat ik een voetballer met een zekere status ben, dat ik me anders moet gaan gedragen.»

HUMO Wacht maar.

Dimata (denkt na) «Diep vanbinnen zit je echte zelf. Daar blijf ik trouw aan. En mocht ik toch ontsporen, dan zet mijn entourage me wel op mijn plaats. Onmiddellijk, ze zullen geen seconde twijfelen. Ook mijn geloof zal me helpen om het niet zover te laten komen. Als ik mijn waarden verraad, verraad ik ook mezelf.»

HUMO Het voetbal is geen fraaie wereld.

Dimata «Dat maakt het lastig, ja. Het gaat er niet altijd aan toe zoals ik zou willen. Maar als ik wil dat mensen eerlijk zijn met mij en zeggen waar het op staat in plaats van schijnheilig te doen, dan kan ík me toch niet anders gedragen?»

HUMO Op de website van Godson Sport Management, die je begeleiden, staat dat het ‘de wereld wil beïnvloeden’ en ‘een positieve bijdrage aan de samenleving wil leveren’.

Dimata «Dat vat mij ook een beetje samen. Er is niet de voetballer Landry Dimata én de mens Landry Dimata: die twee zijn één en dezelfde persoon. Door mijn manier van voetballen, maar ook door mijn manier van zijn, probeer ik positiviteit uit te stralen en een inspiratiebron te zijn voor de jeugd. Ik ben me ervan bewust dat veel jongeren naar mij kijken. Dan kan ik toch niet om het even wat doen? Want dan doen zij precies hetzelfde. Ik wil het goede voorbeeld geven, en laten zien dat je met discipline ergens kunt raken. Dát moet hen inspireren»

HUMO Veel voetballers willen geen voorbeeld zijn.

Dimata «Ik ben geen voetballer die alleen maar in voetbal geïnteresseerd is. Ik beweer niet dat het tegendeel verkeerd is, ik zeg alleen maar hoe ik het zie.»

HUMO Bij Godson, zo zegt de naam het al, staat God centraal.

Dimata «Hoe wij zijn, hoe wij impact kunnen hebben op mensen: dat doet ertoe voor ons. Veel mensen denken alleen aan zichzelf, wij niet. Wij willen mensen helpen, met de waarden waarvoor we staan en die ik bij God terugvind. Die zijn me niet opgedrongen, ze zitten gewoon in mij.»

HUMO Hoe is God in je leven gekomen?

Dimata «Ik ben er niet mee opgevoed. Waar ik opgroeide, in de straten van Brussel, heerste er nogal wat criminaliteit. Ik verknalde het helemaal (lacht). Tot ik tot inkeer kwam en mezelf in vraag begon te stellen: ‘Misschien is dit niet de juiste weg?’ Ik besefte dat het niet te laat was – gelukkig.»

HUMO Wat bracht je tot dat inzicht?

Dimata «Mijn ontmoeting met God.»

HUMO Waar kwam je hem tegen?

Dimata «Goeie vraag… (zwijgt) Ik was 17 en overal rond mij zag ik bijzonder getalenteerde jongens die nergens raakten, terwijl anderen met veel minder talent wél slaagden. Daar ging ik over nadenken: ‘Hoe is dat toch mogelijk?’ Ik kwam tot de conclusie dat het misschien aan onszelf lag. Zo kwam ik de Bijbel op het spoor.»

HUMO Van wie kreeg je je eerste bijbel?

Dimata «Van mezelf. Straf hè, voor een jongen van 17? Kijk, er is niet één specifieke gebeurtenis of ontmoeting geweest die alles in gang heeft gezet. De hemel heeft zich echt niet in één flits aan mij geopenbaard (lacht). Als er iets is gebeurd, dan heeft het zich in mijn hart afgespeeld.»


Weg uit Congo

HUMO Als je nu kijkt naar de Landry Dimata van voor je kennismaking met God, wie zie je dan?

Dimata «Diep vanbinnen een goede jongen, maar één die de weg een beetje kwijt was. Als ik het positief bekijk, zeg ik dat het jaren waren waarin ik levenservaring opdeed. Maar ik verbrodde het wel voortdurend. Weet je, de straat kruipt onder je huid. Het is een milieu waaruit je moeilijk kunt ontsnappen. Wie met inbrekers en bandieten omgaat, wordt er zelf ook één. Gelukkig is het met mij zover niet gekomen.»

HUMO Je groeide op zonder vader, tussen vier jongere zussen. Gaf jou dat niet juist een groot gevoel voor verantwoordelijkheid?

Dimata «Thuis wel, ja. Maar zodra ik de deur achter me dichttrok, veranderde dat. Ik moest al vroeg de vaderrol op mij nemen. Dat heeft me niet getekend, maar wel gevórmd. Je gaat anders denken dan je leeftijdsgenoten en je wordt snel volwassen. Makkelijk was het niet, maar het komt me wel van pas nu. Soms kom je sterker uit een negatieve ervaring.»

HUMO Miste je een mannelijk voorbeeld?

Dimata «Bwah, ik denk het niet. Al had ik soms wel eens even genoeg van al die vrouwen in huis (lacht).»

HUMO Je vader was een diplomaat. Hadden jullie het goed?

Dimata «Zeker. Nu, ik weet niet precies wat er verder allemaal gebeurd is. Ik heb geen enkele herinnering aan Congo, en ik was maar een jaar of 6 toen mijn ouders scheidden en mijn vader bij ons wegging. Mijn zussen waren nog erg klein.»

HUMO Zie je je vader nog?

Dimata (ontwijkend) «Ik praat daar niet graag over. De enige realiteit is dat we al erg jong alleen met mijn moeder achterbleven.»

HUMO Je was 1 toen je ouders Congo verlieten en naar België kwamen. Weet je waarom?

Dimata «Geen idee. Ik heb me daar nooit vragen over gesteld. Wat heb ik daar nu aan? Ik weet dat ik Congolese roots heb, dat volstaat. De rest boeit me niet. Ik ben ook nooit teruggekeerd, ik ben een Bélg. Hier ben ik opgegroeid, hier heb ik me kunnen ontplooien tot de persoon die ik nu ben. Ik weet niet eens of ik ook nog de Congolese nationaliteit heb.»

'Ik ben opgegroeid zonder vader, met vier jongere zussen. Zo word je snel volwassen. Makkelijk was het niet, maar het komt wel van pas nu'

HUMO Wat betekent Brussel voor jou?

Dimata «Het is mijn stad. Ik liep er school en heb er mijn vrienden. Het is de som van alles, en nu ook het epicentrum van mijn carrière. Maar, ik ben de voeling met de stad een beetje kwijtgeraakt. Brussel is een grootstad, met alles wat daarbij komt kijken. Je ligt in je bed en probeert de slaap te vatten, maar dat lukt niet, want onder je raam razen de wagens voorbij. Tot diep in de nacht loopt er volk op straat en zijn de winkels open – alles kan er, op eender welk tijdstip. Toen ik bij Oostende speelde, woonde ik in Gistel. Mán, wat was het daar rustig! (lacht) Precies het tegenovergestelde van Brussel: als je er na zes uur ’s avonds nog iets nodig had, was je eraan voor de moeite. Maar die rust was precies wat ik nodig had. De keren dat ik nog eens in Brussel kwam, wilde ik er zo snel mogelijk weer weg: te druk, te veel lawaai. Ik woon er nu wel weer, maar zodra ik een vrij moment heb, rij ik graag naar Oostende.»

HUMO Mocht je geen voetballer geworden zijn, wat dan wel?

Dimata «Kinesist. Of wetenschapper. Ik was gek op de lessen biologie en chemie. Ik was echt wel een goede leerling, hoor. Ik wil er verder niet te veel over kwijt, maar mijn vader verwáchtte dat ook van mij: hij wilde dat ik het goed deed op school. Dat ik zou gaan voetballen, zag hij helemaal niet zitten. Voetbal interesseerde hem absoluut niet.»

HUMO Mocht hij niet vertrokken zijn, dan zat je hier nu misschien niet.

Dimata «Noem het een geluk bij een ongeluk! (lacht) Ik deed het goed op school, maar toen de combinatie met het voetbal te lastig werd – ik speelde ondertussen bij Standard – gaf ik er in het vierde of vijfde middelbaar de brui aan. Ik volgde les bij een prof van de universiteit van Luik, en behaalde mijn diploma middelbaar onderwijs uiteindelijk voor de middenjury. Niet omdat ik dat moest van iemand, maar omdat ik het zelf belangrijk vond dat stukje papier in handen te hebben.»

HUMO Wanneer ben je beginnen te voetballen?

Dimata «Toen ik 7 was. Vaak trokken we met het hele gezin naar het park. Daar speelden we dan, urenlang. Tot één van mijn ooms vond dat ik me bij een club moest aansluiten: ‘Hij is goed, die jongen!’ Dat wilde ik zelf al langer, maar pas toen hij het zei, is mijn moeder gezwicht.»

HUMO Wanneer had je zelf door dat er misschien een carrière inzat?

Dimata «Toen ik 15 was en bij Bergen voetbalde. Ik zat er op internaat, maar dat vond ik niet erg: ik ben altijd een beetje een eenzaat geweest.

»In mijn Brusselse jaren had ik er nooit bovenuit gestoken. In Brussel ligt het voetbaltalent voor het oprapen, maar daar hoorde ik niet bij. Ik was heus niet zo goed als veel van mijn vrienden: daar zaten echt gekke spelers tussen. Om dat niveau te bereiken, heb ik keihard moeten werken. Dat zie je ook aan mijn traject: begonnen bij Saint-Michel, daarna White Star, Brussels en Bergen. Ik was een gewone voetballer.»

HUMO Jonge spelers wanen zich door het snelle geld al gauw onaantastbaar. Junior Malanda, net als jij afkomstig van Brussel en een ex-speler van Wolfsburg, verongelukte toen zijn wagen met een vriend aan het stuur met hoge snelheid van de weg afraakte. Zet zoiets je aan het denken?

Dimata «Ik begrijp je vraag, maar met Junior Malanda heeft ze niets te maken. Voor alle duidelijkheid: ik kende hem niet persoonlijk. Wel z’n jongere broer Mehdi, met wie ik nog in het park gevoetbald heb.

»In het voetbal raak je makkelijk verslaafd aan de spotlights, het geld en de mooie wagens. Dat is zeker zo. Natuurlijk houdt dat gevaren in, maar ik hou me er ver van weg. Ik wil niet zijn zoals de anderen. Omdat ik me er ten volle van bewust ben dat het op elk moment gedaan kan zijn. In het voetbal, maar ook in het leven. Beeld je even in dat ik mijn middelbare school niet afmaak en geblesseerd raak. Wat dan? Dan is het afgelopen met mij. Zo snel kan het gaan. In het voetbal, maar ook in het leven. Wees slimmer, denk ik dan. Hoed je ervoor je een koning te wanen en blijf nederig. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, zeker in dit milieu.»

HUMO Voor de start van het seizoen oefenden jullie tegen Ajax. Nadat je had gescoord, liet je onder je shirt een boodschap voor Abdelhak Nouri zien, de jonge Ajax-speler die vorig jaar een hartstilstand kreeg en daarbij blijvende hersenschade opliep.

Dimata «Wat een fantastische jongen! Een onwaarschijnlijk goed mens ook. We zijn van hetzelfde geboortejaar en stonden vaak tegenover elkaar. Zo ken ik hem. Wat hem is overkomen, kan iedereen overkomen. Ook mij: het is niet omdat ik een goed mens probeer te zijn, dat er mij niets slechts kan gebeuren. Met mijn gebaar wilde ik zijn familie mijn steun betuigen, omdat ik weet dat zij door een moeilijke periode gaan. De reacties waren overweldigend, ook van zijn familie. Hij is ondertussen uit zijn coma ontwaakt, hij heeft ook al bewogen en zijn naasten herkend. Zodra ik de kans heb, ga ik hem zeker bezoeken.»

HUMO Als topvoetballer verdien je buitengewoon goed je boterham. Voel je je verplicht om iets terug te geven aan de samenleving?

Dimata «Ik beschouw dat geld in ieder geval niet als verworven: het is me gegéven. Ik wil wat ik verdien niet alleen voor mezelf houden. Ja. Veel mensen verdienen niet eens een tiende van wat ik krijg, terwijl ik het een pak makkelijker heb. Oké, ik moet wat meer lopen, maar wat is dat nu vergeleken met het werk van een mijnwerker? Migranten of mensen die in armoede leven, zien veel harder af dan ik. Neem nu mijn geboorteland Congo: daar sterven miljoenen kinderen vóór ze 2 jaar oud zijn, en komen dagelijks mensen om van de honger. Daar kan ik niet gewoon op staan toekijken.»

HUMO Wat doe je dan?

Dimata «Acties steunen, in Afrika maar ook hier in Europa, giften storten voor ziekenhuizen, kleren inzamelen... Dat zal ik altijd blijven doen, tot mijn laatste snik. Maar niet iedereen hoeft dat te weten. Ik pak er niet graag mee uit.»

HUMO Zijn voetballers zich te weinig bewust van hun geprivilegieerde situatie?

Dimata «Dat denk ik wel. Velen beseffen niet hoe goed ze het hebben, en dat niet iedereen hetzelfde geluk heeft. Nu, ik ben er niet om te oordelen over anderen.»

HUMO Slotvraagje: je koos ervoor om dit interview in het Frans te doen, maar je spreekt ook een aardig mondje Nederlands. Waar pikte je dat op?

Dimata «Tja, daar vraag je me wat (lacht). Thuis spraken we Frans, maar op school was Nederlands een verplicht vak, en daar was ik goed in. En een groot deel van mijn familie is Nederlands. Vraag me niet hoe ze daar terechtgekomen zijn. Mijn familie is zo groot dat ik niet eens iedereen ken. Maar als je goed oplet, hoor je de Hollandse klanken in mijn stem. Yves Vanderhaeghe, mijn trainer bij Oostende, plaagde me daar altijd mee: ‘Jij bent geen Belg, jij bent een Hollander!’ (lacht)»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234