‘De baas voor wie ik een liposuctie liet uitvoeren was zélf een vrouw. Ze vond me te vet voor tv’
 Beeld Johan Jacobs
‘De baas voor wie ik een liposuctie liet uitvoeren was zélf een vrouw. Ze vond me te vet voor tv’Beeld Johan Jacobs

De babes van vóór #MeTooLien Van de Kelder, Ann Van Elsen, Roos Van Acker en Deborah Ostrega

De babes van vóór #MeToo: ‘Ik heb dingen gedaan waarbij mijn hele lichaam ‘Neen!’ zei’

Terwijl onze dochters in ultrakorte topjes dwepen met de jaren 90, maakt #MeToo korte metten met al wat in die decadente jaren scheef begon te groeien. Het waren de hoogdagen van de babecultuur, waarin een decolleté volstond voor een carrière. Met de beruchte page 3 girls barstten de oplagen van The Sun en Daily Mirror uit hun voegen. En Humo introduceerde in de Pop Poll de categorie ‘Wie wil u graag eens uit de kleren zien gaan?’ – ja, overgoten met humor, maar toch. Het waren rare tijden. De belangrijkste dresscode voor vrouwen was opeens: bloot.

Het kon rond de eeuwwisseling niet op in ons zalige Westen. Het geld stroomde, de champagne vloeide. Er was even geen reden om stil te staan bij wezenlijke zaken. Ook het feminisme slabakte. Allemaal knoopten we onze blouse wat verder open en zagen we er geen graten in. Ik leende in die tijd, als de Humo-cover daarom vroeg, welwillend mijn in lingerie gehulde lichaamsdelen voor een shoot. We hadden lol. Maar, zo bleek, de Epsteins, de Weinsteins, de Fabres en de De Pauws óók. Het stuur moest om, en daar heeft #MeToo voor gezorgd. De page 3 bestaat niet meer, Playboy en P-magazine nog nauwelijks. Vrouwen tonen hun lichaam nog wel, maar op hun eigen voorwaarden en met klasse, zoals Beyoncé.

Is het nu allemaal beter? We vroegen het aan Ann Van Elsen, Roos Van Acker, Deborah Ostrega en Lien Van de Kelder. Vrouwen die heldhaftig hun eigen weg baanden, maar onderweg ook weleens in weinig kleren gehuld een cover sierden.

ANN VAN ELSEN: ‘IN DE WATERPUT’

In 2004 wilden de Humo-lezers Ann Van Elsen het liefst uit de kleren zien. Van Elsen werd als student handelswetenschappen Miss België in 2002, presenteerde daarna met verve op radio en tv en is nu een vaste waarde op Joe FM. In 2008 stond ze op de cover van Playboy.

null Beeld rv
Beeld rv

ANN VAN ELSEN (41) «Toen je me vroeg voor dit interview, heb je me aan het denken gezet: in hoeverre heb ik het spel van de babecultuur destijds meegespeeld en gevoed – bewust, maar soms ook onbewust? Ik bekeek dingen toen vanuit een ander referentiekader, de tijdgeest was zo anders. Mijn grootmoeder, bij wie ik te rade ging toen Playboy me vroeg, vond het geweldig. Ik was preutser dan zij. Ik twijfelde, maar zij zei: ‘Hadden ze het mij vroeger gevraagd, ze hadden me niet eens moeten betalen!’ Voor haar stonden zulke foto’s symbool voor de bevrijding van de vrouw. Haar generatie had moeten vechten om topless naar het strand te mogen. Waar zie je mensen tegenwoordig nog zonnen in monokini? Voor mij hoeft dat niet, maar bij mijn moeder en haar vriendinnen was het van – hup! – dat bovenstuk uit. Nu zijn we weer zo preuts als vroeger.»

HUMO Jij bent min of meer per ongeluk Miss België geworden, en bent daarna in een mallemolen terechtgekomen.

VAN ELSEN «Ja, ik deed dat allemaal totaal ondoordacht. Het was ook zo’n andere tijd.

»Mijn dochter gaat volgend jaar naar de middelbare school. Ik ben scholen met haar gaan bezoeken en ben bewust bezig met de vraag: ‘Wat wil ze? Wat zijn haar kwaliteiten?’ Terwijl wij thuis gewoon te horen kregen: ‘Zie maar dat je een diploma haalt.’ De weg erheen heb ik zelf moeten uitstippelen. Dus wat deed ik? Ik keek naar mijn vriendinnen en deed hen na. Mijn vriendje schreef me in voor die missverkiezing, en ik deed mee. Dat gehoorzame was me meegegeven in mijn opvoeding: als onze ouders spraken, zwegen wij. Zo ging dat toen.

»Later, in de mediawereld, dacht ik nog steeds dat het zo hoorde: als iemand in een gezaghebbende positie je iets opdroeg, dan deed je dat. Ik cijferde mijn eigen mening weg, want ik dacht: zij zullen het wel beter weten. Ik was ook bang mijn kansen te verspelen.»

Ann Van Elsen: ‘Ik heb dingen gedaan waarbij mijn hele lichaam ‘Neen!’ zei. Ik had wel een buikgevoel, maar ik had nooit geleerd wat ik ermee moest doen.' Beeld Johan Jacobs
Ann Van Elsen: ‘Ik heb dingen gedaan waarbij mijn hele lichaam ‘Neen!’ zei. Ik had wel een buikgevoel, maar ik had nooit geleerd wat ik ermee moest doen.'Beeld Johan Jacobs

HUMO ‘Ik ben toen te veel in het babe-gebeuren meegegaan,’ zei je later.

VAN ELSEN «Ik heb toen dingen gedaan waarbij mijn hele lichaam zei: ‘Neen!’ Gewoon omdat iemand met gezag me had overgehaald. Ik had wel een buikgevoel, maar ik had nooit geleerd wat ik ermee moest doen. Ik zie dat bij veel mensen van mijn generatie. Gevoelens, zo hebben we geleerd, daar moet je niet te veel aandacht aan besteden.

»Ik ben na die missverkiezing snel omringd door mensen die mij op het pad van de babes wilden sturen. Ik heb me soms wel boos gemaakt, hoor. Ik weet nog dat een collega met wie ik oorspronkelijk een programma als duo zou presenteren, erop stond dat ik op de achtergrond zou blijven. Hoewel ik dat erg onrechtvaardig vond, heb ik me toch aangepast. Ik heb lang getwijfeld: ga ik op de barricade staan en laat ik de boel ontploffen, of zorg ik dat ik mijn rekeningen kan betalen? Vandaag weet ik dat als er een deur sluit, een andere opengaat. Toen nog niet.»

HUMO Terugkijkend op die periode valt me op hoe hard er werd gefocust op je lichaam. Ofwel was je te dik, ofwel had je anorexia.

VAN ELSEN «O, ja. Ik weet nog dat mijn moeder me daar ongerust over opbelde. Ik wist van niks, want wij studenten lazen die boekskes niet.

»Vandaag is er gelukkig al veel veranderd. Nu draait alles om authenticiteit en worden presentatrices juist aangemoedigd om een eigen persoonlijkheid te hebben en de kleren te dragen waarin ze zich goed voelen. Wij werden toen echt nog in de rol geduwd van het poppetje met de juiste maten.»

HUMO Je doctoraat schreef je over ‘De kloof tussen imago en identiteit in de media’. Dat onderwerp koos je natuurlijk niet zomaar.

VAN ELSEN «Nee. Ik voelde altijd die discrepantie tussen wie ik was en hoe ik werd gezien. Ik was zo naïef te denken dat ik naast de foto’s in P-magazine of Playboy in het bijbehorende interview wel kon laten horen welk onrecht mij raakte, maar van dat deel van het gesprek bleef op papier vaak weinig over.

»Ik ga niet zeggen dat ik niet graag fotosessies deed. Die luchtigheid was een welkome afwisseling naast mijn studies. Maar ik vond het wel vervelend dat ik in de ogen van veel mensen alleen nog maar een vat lucht was. Ik zat in dat hokje en ik begreep niet waarom ik er niet meer uit mocht. Nu weet ik dat veel mensen hokjesdenken nodig hebben om de wereld te structureren, omdat die anders te chaotisch of te bedreigend overkomt.»

HUMO Je hebt nochtans vaak wezenlijke problemen aangekaart. In 2002 bedankte je voor de Miss World-verkiezing in Nigeria, omdat Amina Lawal er tot steniging was veroordeeld wegens overspel. En met het geld dat je van Playboy kreeg om naakt te poseren, liet je in Afrika een waterput bouwen.

VAN ELSEN «Toen ze me voor Playboy vroegen, had ik net gelezen hoeveel zo’n put kostte. Voor mij was de zaak simpel: ik wilde iets goeds doen met dat geld. Ik dacht bovendien dat ik dan in interviews zou kunnen benadrukken dat er nog veel meer waterputten nodig waren. Ik weet nog hoe teleurgesteld ik was toen geen enkele journalist iets over die waterputten wilde horen.»

HUMO Van Goedele Liekens heb je op die passage in Playboy ook veel kritiek gekregen.

VAN ELSEN «Ja, op Canvas. Samen met Rik Torfs

HUMO De solidariteit onder vrouwen was in die tijd ver te zoeken.

VAN ELSEN «Ik had daarna een tijdje een slecht gevoel ten opzichte van Goedele. Maar toen ik Rik Torfs daarna moest interviewen, heb ik het er met hem over gehad en ik snap hun punt nu wel: het was naïef te denken dat er iemand zou luisteren naar mijn boodschap, want die werd overstemd door de hetze over die naaktfoto’s.

»Ik heb wel het gevoel dat vrouwen vandaag elkaars kracht ontdekt hebben. Hoe vrouwen elkaar op sociale media nu vaak pluimen toegooien, ik vind dat super. Dat soort vriendschappelijkheid was er vroeger minder.»

HUMO Ik denk dat we rond de eeuwwisseling, met de opkomst van het grote geld, het feminisme wat uit het oog zijn verloren. Er heerste in het Westen een stoeipoescultuur.

VAN ELSEN «Het was een oppervlakkige tijd, dat denk ik ook. En wij deden er, zonder het goed te beseffen, aan mee. Aan de andere kant: Van TikTok kun je nu hetzelfde zeggen. Maar er is op sociale media ook veel te doen over body positivity, over je goed voelen in wat voor lichaam dan ook. Jongeren gebruiken Instagram nu ook als een middel om zichzelf te branden. Dat wordt niet meer door fotografen of managers gedaan. Er zal weer twintig jaar overheen moeten gaan voordat we weten hoe gezond of ongezond dat allemaal is, maar ik ben blij dat ik veel vrouwen zie die weten wat hun krachten en hun zwaktes zijn. Die weten wat ze willen en die zich niet laten leiden door wat anderen van hen verwachten.»

HUMO Toen je onlangs in het programma ‘Waarheid, durven, doen’ een menselijke toren moest bouwen, was je bang...

VAN ELSEN «... dat mensen mijn onderbroek zouden zien! (lacht) Ik weet het. De kijkers zullen gedacht hebben: doe niet zo moeilijk, we hebben allemaal uw bloot gat al gezien. Maar ja, dat was vijftien jaar geleden. Ik ben ondertussen wel 41, hè. En vooral: ik ben nu mama.»

HUMO Maar je hebt nog steeds een killer body, zag ik op Instagram. Je postte deze zomer een bikinifoto.

VAN ELSEN «Dat deed ik omdat ik nog meer wil loskomen van wat mensen zeggen en denken. Je moest eens weten hoe lang ik daarover heb getwijfeld. Mag dit nog wel, dacht ik. Maar op den duur heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Ann, doe normaal. Wat wil jíj? Je bent op het strand, je voelt je goed. Hup!’ Je moet gewoon volgens je eigen goesting leven, of dat nu in een bikini is of in een boerka.»

ROOS VAN ACKER: ‘STANDJE VOOR EEN TRIO’

In 2003 hulde Roos Van Acker – nog steeds de zaligste stem op StuBru – zich voor de cover van Humo in kokosnoten. Die cover werd legendarisch en Roos haalde de noten voor deze gelegenheid nog eens met volle goesting uit de kast.

cover Roos Van Acker Beeld rv
cover Roos Van AckerBeeld rv

ROOS VAN ACKER (44) «Toen we die cover bedachten, wilde ik een parodie maken op de cover van P-magazine, dé vaandeldrager van de babecultuur destijds. Ik presenteerde in die jaren ‘Expeditie Robinson’ – vandaar de kokosnoten. De cover was helemaal over the top, en volgens mij duidelijk een grap, maar toch werd die niet door iedereen begrepen, merkte ik al snel. Heel jammer. Ze hadden waarschijnlijk niet de moeite gedaan om het bijhorende interview te lezen, want daarin werd de grap nog eens uitgelegd. Misschien waren de babes toen zo alomtegenwoordig dat er over de knipoog heen werd gekeken.»

HUMO Geert Mak schrijft in ‘Grote verwachtingen’ dat bij de eeuwwisseling de dresscode voor vrouwen simpel was: bloot.

VAN ACKER «Het was de tijd van Opium, hè. Herinner je je die groep nog? Joyce De Troch en co. droegen vaak zo goed als niets. Ik vraag me nu wel af in hoeverre ik die blootcultuur mee in stand heb helpen houden.»

HUMO Je won de Pop Poll-medaille voor ‘Wie wil u graag eens uit de kleren zien gaan?’ Voelde je je gevleid?

VAN ACKER «Ik was veel trotser op de medaille voor ‘Bekwaamste radiofiguur’, die ik toen óók had gewonnen. Dat lijf heb ik gewoon gekregen, daarin zag ik geen verdienste.»

HUMO Heeft Guy Mortier moeten aandringen om je in slechts een paar kokosnoten op de cover te krijgen?

VAN ACKER «Neen. Ik vond het ook wel fijn dat de fantastische Guy Mortier iets in mij zag. Hij vroeg me zelfs om de Pop Poll mee te presenteren.»

HUMO In het Pop Poll-interview uit 2003 vertel je dat je Tom Lenaerts begreep toen hij zei: ‘Als vrouwen in hun blote kont voor P-magazine poseren, moeten ze daarna niet klagen dat we hen niet serieus nemen.’ Jij had daarvoor ook voor P-magazine geposeerd.

VAN ACKER «Klopt. De eerste keer op vraag van TMF (muziekzender, red.) in de tijd dat ik voor hen ben beginnen te werken. Voor VT4 heb ik het daarna nog eens gedaan.»

HUMO ‘TMF probeerde me als babe naar voren te schuiven,’ vertelde je in die tijd. Vj’s waren de uithangborden voor de muziekzenders.

VAN ACKER «Mja. Ze hielden vooral van mijn manier van praten, herinner ik me, maar mijn smoelwerk zal er ook wel voor iets tussen hebben gezeten. Ik ben wel altijd mezelf gebleven in interviews. Ik heb mijn mening nooit weggestoken. De eerste keer dat ik in P-magazine stond, heb ik vlakaf gezegd: ‘De mediawereld is een klotewereld.’

»Ik herinner me dat indertijd bij TMF Inge Moerenhout de oudste was. Zij was 34, en iedereen van de productie noemde haar oma. ‘Oma, jij bent aan de beurt.’ Het waren wel de Nederlanders die dat deden, maar zoiets grofs zou niemand nu nog durven te zeggen, denk ik.»

HUMO Je maakte je in P-magazine ook elke keer boos over de vrouwen van VTM met hun plastic glimlach.

VAN ACKER «Ja, omdat ik na zo’n shoot altijd een dubbel gevoel had, en mensen duidelijk wilde maken dat ik er eigenlijk niet volledig mee akkoord ging. Ik voelde me bij TMF ook wel een vreemde eend in de bijt. Ik wilde graag de richting uit van Martine Tanghe, maar ik zag om me heen dat je profileren met je borsten daarbij echt niet hielp.»

HUMO Je imago heeft je parten gespeeld. Toen je naar Studio Brussel verhuisde, was de reactie: ‘Roos kan beter naar Donna.’

VAN ACKER «Da’s waar. Ik kwam van het commerciële TMF bij het alternatieve StuBru terecht. Maar ik ben toen gewoon stug mijn ding blijven doen, en ik denk dat ze me nu wel graag hebben, de oudjes die toen zo tegen me waren – al is het maar omdat ik in ‘De tijdloze 12’ (elke weekdag tussen 12 en 13 uur, red.) hun plaatjes draai (lacht).

»Weet je wat ik ook opvallend vond aan die tijd? Vrouwen steunden elkaar weinig. Ik merk vandaag bij StuBru dat vrouwen er zijn voor elkaar. Dat heb ik twintig jaar geleden erg gemist. Ik wilde zo graag samenwerken, maar botste altijd op een muur. En de meeste mannen wilden iets anders dan ‘samenwerken’.»

HUMO Zo was het. Je kreeg als vrouw nog vaak het gevoel dat je je plaats moest kennen.

VAN ACKER «Ik weet nog dat ik in het Nederlandse programma ‘Spuiten en slikken’ heb verteld dat ik weleens een trio had gehad en een vibrator bezat. Ik vond het echt goed hoe dat programma seksualiteit bespreekbaar maakte, maar schrijver Christophe Vekeman heeft daarna in een column geschreven dat ik me moest schamen. Dat zou een man nu niet meer moeten proberen, denk ik.»

HUMO Je had toen wel wat steun van vrouwen kunnen gebruiken?

VAN ACKER «Ja. Ik vraag me soms af: waarom waren vrouwen toen zo weinig solidair?»

HUMO Omdat de plaatsjes toen nog duurder waren?

VAN ACKER «Maar als ze een plaatsje veroverd hadden, konden ze toch een hand uitsteken naar iemand nieuw?»

HUMO Misschien waren ze bang om hun plek te verliezen aan de nieuwkomer.

VAN ACKER «Ik vind de mediawereld nog steeds hard, maar dat soort ellebogenwerk onder vrouwen komt nu minder voor.

»Instagram is een ander verhaal. Daar zie ik toch weer veel plastic lichamen en glimlachen. Als ik al die weinig verhullende, bijgewerkte foto’s zie, denk ik: waarom zoek je dat op? Ik heb het vroeger ook gedaan, omdat mijn job erom vroeg, maar ik probeerde het altijd met een knipoog te doen. Ik snap dat een mens weleens graag een complimentje krijgt en bevestiging zoekt. Zeker als je een onzeker varken bent, zoals ik was.

»Weet je aan wie ik nu de hele tijd moet denken? Aan Bea Van der Maat, die zich op een gegeven moment helemaal heeft teruggetrokken. Ik denk dat veel vrouwen in die tijd voelden dat ze zich moesten voordoen als iemand die ze niet waren. En vervolgens de eer aan zichzelf hebben gehouden.

»Nu, waar ik nooit spijt van zal krijgen, zijn de Humo-covers. Die vind ik allemaal nog even geestig. Behalve die ene waarop ik rond een palmboom hang. Dat was ook een beeld uit ‘Expeditie Robinson’, alleen had Humo toen zonder mijn medeweten mijn bikini weggefotoshopt. Ik geloof dat ik dat toen in een lezersbrief wel even heb rechtgetrokken. Dat zouden jullie nu ook niet meer durven, denk ik. Verder heb ik altijd erg moeten lachen om hoe jullie met mijn foto’s aan de haal gingen, me een tatoeage gaven of Jos het Debiele Ei uit mijn broek toverden – als ik al een broek aanhad tenminste.»

DEBORAH OSTREGA :‘SLIMME BITCH’

Als Deborah Ostrega een broek aanhad, was die, toen ze met haar groep Lords of Acid een hit was in Amerika, van leer. Ostrega, dochter van een Poolse mijnwerker uit Beringen, draaide na haar deelname aan Miss België op VTM even bordjes om in ‘Rad van fortuin’, maar zorgde daarna tijdens haar shows met stem en lichaam vooral voor veel orgastische hoogtepunten. In 1996 deed ze mee aan de Rock Rally met haar groep Suburban Prejudice.

Cover Deborah Ostrega Beeld rv
Cover Deborah OstregaBeeld rv

DEBORAH OSTREGA (48) «Weet je hoe jullie me noemden in de recensie van die Rock Rally? ‘Een loops veulen in een rood kleedje dat door de microfoon liep te kirren.’»

HUMO Ik weet het.

OSTREGA «Ach, rock was toen nog echt een mannenzaak. Vrouwen zoals ik, die alle registers opentrokken, dat ging mannen hun pet te boven. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik de doorbraak met Lords of Acid óók aan jullie te danken heb. Humo-journalist Marc Van Springel was gevraagd Praga Khan in Amerika te volgen, maar daar zag hij dat niet Praga Khan maar ík top of the bill was, met Lords of Acid. Van bovenaf moest het verhaal over Maurice Engelen gaan, maar Van Springel heeft toen gezegd: ‘Ik maak helemaal niks als ik niet met dat meisje van ‘Rad van fortuin’ kan spreken.’ Toen konden ze niet anders. Dankzij hem waren we opeens hot news in België.»

HUMO Je bent vaak gefotografeerd en geïnterviewd. Je had op de foto’s meestal weinig aan en de gesprekken gingen zo goed als altijd over seks.

OSTREGA «Ja, ik moet toegeven dat ik toen wel een beetje door seks was geobsedeerd. Ik ben opgegroeid op de buiten in Beringen – mijn ouders zijn een tijd Jehova’s getuigen geweest. Ik ben opgevoed met begrippen als schuldgevoel en erfzonde. Kussen mocht niet, seks was helemaal uit den boze. Ik geloof zelfs dat mijn ouders me van de lessen seksuele voorlichting op school hebben weggehouden. Dat heeft een enorme invloed gehad. Ik heb alles zelf moeten uitzoeken.»

HUMO Voelde het niet godslasterlijk om mee te doen aan de Miss Belgian Beauty-verkiezing?

OSTREGA «Maar ik was toen 18! Ik liep gewoon de grote meisjes achterna en dacht dat die verkiezingen een soort scoutskamp waren. We hebben elkaar onlangs weer opgezocht, de deelneemsters van toen, en de beelden bekeken. Je ziet duidelijk dat ik totaal niet wist waarmee ik bezig was. Ik loop maar rond met een zweverige blik: ‘Wat doe ik hier?’

»Toen ik jaren later aan de Miss België-verkiezing meedeed, wist ik al iets meer. Ik voelde me heel stoer toen ik daar naast Véronique De Kock mocht lopen. Ik wist meteen: die gaat het maken. Zij was zo’n slimme bitch. Ik was vol bewondering voor hoe zij kon aaien en paaien.»

Deborah Ostrega: ‘Als mannen over seks praatten, passeerde dat gewoon. Als een vrouw dat deed, maakten ze er een ding van.’ Beeld Johan Jacobs
Deborah Ostrega: ‘Als mannen over seks praatten, passeerde dat gewoon. Als een vrouw dat deed, maakten ze er een ding van.’Beeld Johan Jacobs

HUMO Van je eerste fotosessie voor Panorama, de voorganger van P-magazine, moest je wel even bekomen. Je vond jezelf veel te bloot.

OSTREGA «Ik wilde zangeres worden, maar had geen idee hoe ik dat moest aanpakken. Ik dacht: als ik op zo’n cover ga staan, kom ik misschien verder. Een fout idee, natuurlijk. Ik had toen dezelfde manager als Yasmine zaliger. Hij zette me tijdens die shoot onder druk en toen ik de cover achteraf te zien kreeg, was dat confronterend. Ik had toen een preutse vriend, die me daarna uitschold voor hoer en het al snel uitmaakte.

»Weet je wat mij meer heeft gechoqueerd? Ik heb pas later ontdekt dat Tanja Dexters en Véronique De Kock dik betaald kregen voor die covers. Ik heb nooit een cent gezien, terwijl mijn covers het best verkochten. Ik was echt razend dat die mannen mij gewoon hadden gebruikt.»

HUMO Ik voel plaatsvervangende woede. Na die Miss België-verkiezing vroeg Urbanus je om zijn assistente te worden in het programma ‘RIR’.

OSTREGA «Ik weet nog wat bij die trailer het eerst in beeld kwam: mijn billen. Maar goed, misschien was dat omdat ik één van de weinigen was zonder cellulitis, haha.»

HUMO Je lacht nu, maar één van de koppen bij een interview met jou uit die tijd was: ‘Ik voel mij beter na mijn liposuctie!’ Was je gaan geloven dat er veel van je uiterlijk afhing?

OSTREGA «Het was nog erger. Ik had die liposuctie laten doen omdat de netmanager van VT4 had gezegd: ‘Ik vind dat je te vet aan het worden bent voor televisie. Je moet daar wat aan doen.’ En die netmanager was een vrouw! Echt. Terwijl ik gewoon jong was en wilde genieten.

»Ik heb vaak moeten vaststellen dat vrouwelijke bazen nog harder waren dan mannen. Het leek wel alsof ze een tandje bijstaken zodra ze een plek tussen de mannen hadden verworven.»

HUMO Waar ik me altijd over heb verbaasd, is dat je het poppetje werd dat de bordjes omdraaide bij ‘Rad van fortuin’.

OSTREGA «Dat wilde ik ook helemaal niet. Ik zou eigenlijk alleen Els Van Dijck tijdelijk vervangen, die buiten strijd was door een ongeval. Toen dat bleef duren, wilde ik stoppen. Maar ze begonnen te dreigen dat ik dan nooit meer iets op televisie zou mogen doen. Ik heb uiteindelijk een advocaat moeten inschakelen om daar weg te raken. Net als toen ik weg wilde bij K3 (Ostrega was lid toen de groep nog Mascara heette, red.). Ze hadden me vóór ik tekende een totaal ander beeld voorgespiegeld. K3 stond helemaal haaks op wie ik toen was. Gelukkig heb ik toen Maurice Engelen ontmoet, die me voor 40.000 frank heeft weggekocht, zodat ik bij Lords of Acid kon beginnen. Het is echt een geluk geweest dat ik hem en Roland Beelen ben tegengekomen, mannen met een duidelijk plan, terwijl ik door het bos de bomen niet meer zag. Met Lords of Acid heb ik heel wat van de wereld gezien. Pas later kwam ik erachter dat dat ten koste was gegaan van Nikkie Van Lierop, de allereerste zangeres van LOA, die buiten was gebonjourd – net zoals ze drie jaar later met mij zouden doen.

»Om ergens te raken, heb ik nooit met iemand het bed moeten delen. Al zijn er natuurlijk genoeg mannen die het geprobeerd hebben. Maar ik vond ze allemaal veel te oud voor mij.»

HUMO Nodigde jij daar niet toe uit door in interviews zoveel over seks te praten?

OSTREGA «Daar stond ik niet bij stil. Ik deed gewoon maar wat. Iedereen wilde op dat moment toch the next Madonna zijn? Ik snapte ook niet wat daar zo opzienbarend aan was. Als mannen over seks praatten, passeerde dat gewoon. Als een vrouw dat deed, maakten ze er een ding van.»

HUMO Twee jaar geleden heb je met de andere Lords of Acid-zangeres Nikkie Van Lierop, de vrouw van Jeroen Olyslaegers, Vølva opgericht. Jullie single ‘Let Me Be the One’ is een keigoed nummer.

OSTREGA «Dank je. Het is geschreven door mijn heerlijk lief Ernst Löw, maar we kregen het niet verkocht aan de radiozenders. Marcel Vanthilt had me gewaarschuwd: ‘Het is goed, maar vergeet maar dat ze het ooit gaan draaien.’ We zijn waarschijnlijk te hard voor Radio 1 en te oud voor StuBru.»

HUMO Oud?!

OSTREGA «Nou, ik voel me soms wel oud. Ik heb vreselijke last van mijn rug. Ik heb nu veel spijt van al die keren dat ik met Lords of Acid zonder op te warmen het publiek ben ingesprongen. Ach, het was een toptijd, maar als ik het had geweten, had ik het natuurlijk anders gedaan. Ik word nu op Facebook vaak gecontacteerd door meisjes die vragen of ik hun meter wil worden voor één of andere beauty contest, en dan zeg ik altijd. ‘Niet doen! Je bent mooi en slim genoeg: je hebt die stomme wedstrijd niet nodig. Als je voor televisie wilt werken, ga dan gewoon journalistiek studeren.’»

LIEN VAN DE KELDER: ‘WIJ VAN WOKE’

Lien Van de Kelder combineerde haar werk als actrice van meet af aan met haar studie rechten. Ze is als jurist gespecialiseerd in intellectueel eigendom en mediarecht en toert tussendoor rond met de show ‘Smartschade’. In 2008 sierde ze de Humo-cover, gewikkeld in een rood lint.

null Beeld rv
Beeld rv

LIEN VAN DE KELDER (38) «Ik hing in dat rode lint in mijn blootje, maar dat was natuurlijk niet echt: alles was gefotoshopt. Ik amuseerde me altijd rot tijdens die shoots met fotograaf Johan Jacobs. Over die covers lag altijd een dikke humoristische saus – à la Mortier, hè. De cover van Roos met de kokosnoten was toch ook geweldig? Pure zelfrelativering. Zou dat nu niet meer kunnen, denk je? Ik hoop van wel. Stel nu dat Ketnet-wrapster Gloria Monserez straks zegt: ‘Fuck them all! Ik ga met twee kokosnoten op de cover staan.’ Dan hoop ik dat er geen reacties komen als: ‘Je moest je schamen! Je reduceert jezelf tot een object!’ Dat zou ik een foute ontwikkeling vinden.»

HUMO Jij was een babe tegen wil en dank.

VAN DE KELDER «Ik was daar eigenlijk niet mee bezig, anderen plakken dat etiket op je. Aan ‘babe’ plakt het stigma ‘dom’, terwijl ik nooit het gevoel heb gehad dat er niet werd geluisterd naar wat ik zei. Op mijn manier heb ik geprobeerd een rolmodel te zijn, door het te hebben over mijn engagement en mijn ideeën over rechtvaardigheid. En ik denk dat me dat toen is gelukt. Ik heb ook nooit een perfect lichaam gehad, dus het is niet zo dat ik bij andere meisjes onzekerheid of eetstoornissen kon veroorzaken.»

HUMO Toch heb je je eens kwaad gemaakt over die covers: ‘Waarom staan er altijd blote vrouwen op en nooit blote mannen?’

VAN DE KELDER «Vrouwelijk bloot verkoopt natuurlijk, maar het werd op den duur wel een beetje onevenwichtig. En ik denk dat een cover met het lijf van Matthias Schoenaerts óók zou verkopen.

»Hoe dan ook, ik vind het goed dat we dankzij #MeToo met wat meer respect omspringen met beelden van vrouwen. En dat er voor de vleeskeuring van de badpakkenspecial geen draagvlak meer is. Dat respect moeten we trouwens dringend ook opbrengen voor een heleboel andere groepen in onze samenleving: vluchtelingen, bijvoorbeeld. De manier waarop zij worden afgeschilderd in de media is nog heel wat grover en schadelijker dan de framing rond ‘babes’ destijds. Dáár lig ik nu eens echt van wakker. Rolmodellen kunnen daarin een grote rol spelen: meer mensen van kleur in series, bijvoorbeeld. Het is alvast een goeie zaak dat politieseries niet meer stelselmatig draaien rond een oude, witte commissaris met een jonge assistente.»

HUMO Zoals in ‘Zone stad’, waarin jij meespeelde.

VAN DE KELDER «Daar was het nog zo, ja. Nu, ik vind ook niet dat de slinger helemaal naar de andere kant moet doorslaan en dat de politiecommissaris nooit meer een oude, witte man mag zijn. Die bestaan namelijk óók nog. Ik krijg nu soms het gevoel dat degenen die zichzelf ‘geëngageerd’ en ‘woke’ noemen, wel respect vragen voor hun ideeën, maar datzelfde respect moeilijker kunnen opbrengen voor mensen die, bijvoorbeeld, nog wel een stukje vlees willen eten. Het neigt soms naar wij-zij-denken. En daar is nooit iemand beter van geworden.»

Lien Van de Kelder: ‘Hoe moet je in deze tijd nog een vrouw verleiden? Compli­menten over het uiterlijk zijn not done, want dan ‘objectiveer’ je de vrouw. Zo wordt het leven toch één grote kramp?’ Beeld Johan Jacobs
Lien Van de Kelder: ‘Hoe moet je in deze tijd nog een vrouw verleiden? Compli­menten over het uiterlijk zijn not done, want dan ‘objectiveer’ je de vrouw. Zo wordt het leven toch één grote kramp?’Beeld Johan Jacobs

HUMO Gloria Monserez postte, heel woke, tijdens de lockdown foto’s op Instagram waar ze ongeschminkt op stond. Ze bekende dat ze het moeilijk had.

VAN DE KELDER «Ongeschminkt foto’s delen vind ik tof, maar ik doe het zelf niet. Ik heb geen zin om te koop te lopen met de wallen onder mijn ogen die zijn veroorzaakt door mijn slecht slapende kinderen. Voor die keuze wil ik dan ook respect. En als ik straks bij Johan Jacobs zin heb om me met decolleté te laten fotograferen, wil ik me daar ook niet slecht over moeten voelen.

»Weet je, als je nu geen enkele schuine mop meer mag maken over een vrouw omdat dat meteen ‘vrouwonterend’ is, dan wordt het leven wel heel moeilijk. Ik ben op toer met vijf mannen – Mauro Pawlowski, Jan De Smet, Wouter Berlaen, Ad Cominotto en Stoy Stoffelen. Als ik me door hun schuine moppen steeds geschoffeerd zou moeten voelen, dan wordt het een kuttournee en amuseer ik me niet meer. Ik maak trouwens minstens evenveel schuine moppen over mannen, en ga ervan uit dat zij dan niet geschoffeerd zijn wegens ‘manonterend’. Enfin, alles hangt af van de context, natuurlijk.

»Soms vraag ik me af hoe je als jongeman in deze tijd een vrouw moet verleiden – behalve met je geweldige filosofische inzichten dan (lacht). Welk compliment kun je geven? ‘Je ziet er goed uit.’ ‘Sport jij?’ Dat zijn onrechtstreeks opmerkingen over het uiterlijk, en dat is tegenwoordig not done, want daarmee ‘objectiveer’ je de vrouw. Of omgekeerd: zelf kijk ik weleens graag naar een mooie man. Als ik in het park loop en daar staat een man met gewichten te trainen, mag ik dan kijken? Of objectiveer ik hem dan? Zo wordt het leven één grote kramp: je moet zó en zó leven, anders ben je een afvallige. Aargh, ik word daar opstandig van.

»Het kernwoord voor mij is: respect. Bij alle fotosessies en covers heb ik me gerespecteerd gevoeld. Ik heb nooit iets tegen mijn zin gedaan. Ik denk dat iedereen ook wel voelde dat ik niet te dwingen was.»

HUMO Je hebt wel een keer meegewerkt aan de showbizzkalender. Tussen allemaal vrouwen in bikini stond jij als enige op de foto in een zwarte blouse.

VAN DE KELDER (lacht) «Dat was ik helemaal vergeten. Dat was mijn rebellie! Ik dacht: daar gaan ze nooit mee akkoord. Maar dat deden ze toch: het bewijst dat het mogelijk was om je lijf niet te tonen als je dat niet wilde.»

HUMO Jij komt uit een veilig nest. Misschien gaf dat je het fundament om op je strepen te durven staan.

VAN DE KELDER «Dat zou kunnen. Mijn job hing natuurlijk ook niet alleen af van mijn uiterlijk. Het speelt mee, daar moet ik niet onnozel over doen. Maar het zijn toch altijd de audities die beslissend zijn.

»Voor ‘Zone stad’ ben ik gecast in 2008, het jaar van de Humo-hype: ik had toen de medaille gewonnen van ‘Wie wil u graag eens uit de kleren zien gaan?’, presenteerde samen met Guy Mortier de Pop Poll en stond in dat rode lint op de cover. Het zou goed kunnen dat het één iets met het ander te maken had: dat beeld zal wel een zekere marktwaarde met zich hebben meegebracht. In dat geval heeft heel die Humo-hype me op paden gebracht die ik anders misschien niet had kunnen bewandelen.»

HUMO Voor het Pop Poll-filmpje waarin je voor Wim Helsen uit de kleren ging, is als stand-in een escort ingehuurd.

VAN DE KELDER «Jaaaa, ik vind dat nog altijd grappig. Zou dat nu niet meer kunnen? Jammer toch? Ik zie het probleem niet. Die stand-in was een naaktmodel, en ze werd betaald om onherkenbaar haar borsten te tonen. Ze kan toch alleen maar hebben gedacht: makkelijk verdiend? En het was zo overduidelijk dat ik het niet was, dat alleen de grap overbleef.»

HUMO Je bent wel een keer boos geweest op Humo: toen we op een oude foto je borsten hadden opgeblazen.

VAN DE KELDER «Dat was er los over, ja. Maar ook dat was ik vergeten, dus het heeft me niet getraumatiseerd. Wat me toen vooral stoorde, was dat jullie dat gedaan hadden zonder mijn toestemming, én dat de humorsaus ontbrak. Respect blijft de kern van de zaak. Voor alles. En voor iedereen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234