De beste tv-series op Netflix & co, deel 1: 'Je moet je bedwingen niks zwaars naar je tv te gooien'

Afgelopen kerst een proefabonnement op Play More onder de boom gevonden? Net als 70 miljoen anderen in 190 landen overstag gegaan voor dat Netflix waar u zo veel over hoort? En geen idee waar u, een klein beetje overweldigd door de weelde aan nieuwe en vaak onbekende tv-series, eerst naar moet kijken?


Making a Murderer

Een true crime-horrorverhaal

Amerika is nog niet helemaal bekomen van het spraakmakende ‘The Jinx’ (nog steeds te zien op Play More) of internetfora, talkshows, huiskamers en kapsalons worden in vuur en vlam gezet door een nieuwe, razend spannende en je-moet-het-zien-om-het-te-geloven true crime-reeks. ‘Making a Murderer’ werd hier en daar nu al omschreven als één van de beste, zo niet dé beste true crime-documentaire aller tijden, en het is ook wel zeer straffe kost. De serie gaat over de zaak-Steven Avery, een simpele ziel uit een verlopen dorp in Wisconsin die in 1985 op basis van zeer twijfelachtig bewijsmateriaal en na enkele flagrante manipulaties van de lokale politie veroordeeld wordt voor verkrachting en poging tot moord. Na achttien jaar in de gevangenis blijkt uit een DNA-test dat hij onschuldig is, en wordt hij vrijgelaten. Avery, die ervan overtuigd is dat hij er destijds op slinkse wijze werd ingeluisd, laat meteen weten dat hij de politiemensen en de openbare aanklager die hem achter de tralies staken voor de rechtbank wil slepen om een fikse schadevergoeding te eisen. Kort voor het proces in 2005 van start moet gaan, neemt het verhaal echter een verbijsterende wending: Avery wordt opnieuw gearresteerd, dit keer voor de moord op een jonge fotografe die het laatst werd gezien in de buurt van zijn huis. Het is deze ontwikkeling die de aandacht trekt van de documentairemakers Laura Ricciardi en Moira Demos. Zouden zijn lange verblijf in de gevangenis en de schrijnende onrechtvaardigheid waarvan hij het slachtoffer was van Avery een moordenaar gemaakt kunnen hebben? Of, nog schokkender, zou het gezien de verdachte timing van de nieuwe aanklacht kunnen dat Avery er een tweede keer werd ingeluisd?

Ricciardi en Demos gooien zich met bijna fanatieke overgave op de zaak en gieten de tonnen materiaal die ze verzamelden (de in het genre gebruikelijke politievideo’s, archiefbeelden, juridische documenten en interviews met alle mogelijke betrokkenen) in een tien uur durend, onwaarschijnlijk spannend true crime-drama dat je met – opletten voor speekselplekken op het tapijt – steeds verder opvallende mond zit te bekijken. ‘Making a Murderer’ is geen whodunit: de maaksters zijn er, op basis van hun onderzoek, al snel van overtuigd dat Avery wel degelijk twee keer door justitie werd geframed, en de bewijzen die ze bovenspitten zijn af en toe zo onthutsend dat je je moet bedwingen om niks zwaars naar je breedbeeld te gooien. De reeks, waar het duo liefst tien jaar aan gewerkt heeft, gaat ook niet alleen over een arme ziel met extreme pech: ze schetst net als het verwante ‘Paradise Lost’ (over de West Memphis Three) een rauw en ontluisterend beeld van een vergeten, net niet achterlijk Amerika dat je zelden ziet in films of series, en van een rechtssysteem dat zo lek is als een zeef. Ook fun: na het bingen kan u de nog lang niet uitgewoede discussie over de zaak (en de volgens sommigen hier en daar toch iets te vooringenomen tv-reeks) verder volgen op het internet. Heeft ons al vele nachten slaap gekost!

'Making a Murderer' schetst een rauw en ontluisterend beeld van een vergeten, net niet achterlijk Amerika, en van een rechtssysteem dat zo lek is als een zeef.'

Bingefactor: 100%

Absolute aanrader voor: fans van true crime, ‘The Jinx’, Jef Vermassen en alle documentaires over de West Memphis Three.

Aantal seizoenen: 1

Te zien op: Netflix


Bekijk de trailer:


Unbreakable Kimmy Schmidt

Een hyperpositivo in The Big Apple

Deze reeks van Tina Fey en Robert Carlock moest eigenlijk de opvolger worden van hun populaire sitcom ‘30 Rock’, maar de maatpakken bij NBC vonden het concept zo wild/vergezocht/commercieel riskant dat ze de serie weigerden – hoe hoog Feys ster als comedyactrice en -scenariste ondertussen ook was gerezen. ‘Unbreakable’ werd verpatst aan Netflix, waar het in dank werd aanvaard, en de sitcom werd binnen de kortste keren zo’n hit dat er meteen een tweede seizoen werd besteld. Voor de NBC-execs valt ook wel enig (zij het ook weer niet te véél) begrip op te brengen: het uitgangspunt is voor een sitcom namelijk nogal apart. Het titel- en hoofdpersonage werd op 14-jarige leeftijd samen met enkele andere meisjes door een gestoorde sekteleider ontvoerd en vijftien jaar in een bunker opgesloten. Al die tijd leefden ze in de overtuiging dat de wereld door een atoomoorlog was verwoest en zij de enige overlevenden waren, en ‘Unbreakable’ opent met hun bevrijding door een SWAT-team. Na een televisie-interview in New York neemt Kimmy een drastisch besluit: omdat ze in haar thuisstaat Indiana toch maar voor eeuwig als een slachtoffer zou worden beschouwd, besluit ze in The Big Apple te blijven en daar een leven op te bouwen. Om vervolgens al vlug te ontdekken dat vijftien jaar in razendsnelle tijden als deze in veel opzichten een eeuwigheid is. Ook al vloeit veel (geslaagde) humor voort uit de confrontatie van de emotioneel en intellectueel nog 14-jarige Kimmy en de voor haar nieuwe en soms veel te ingewikkelde wereld anno nu, ‘Unbreakable’ is veel meer dan de tigste variatie op een bekend thema: minstens even grappig zijn de flashbacks van het leven in de ondergrondse bunker (in één scène zien we hoe de in negentiende-eeuwse jurken geklede dames een boyfriend maken uit een leeg blikje), en het contrast tussen de vrolijk ronddartelende, eeuwig positieve en gulzig in het leven bijtende Kimmy en de cynische, zurige ingesteldheid van de doorsnee New Yorker. Ellie Kemper (de receptioniste uit het Amerikaanse ‘The Office’) is bovendien perfect gecast: ze maakt van Kimmy zo’n innemend, levenslustig en aanstekelijk enthousiast personage dat je je moet inhouden om de hele reeks – met een brede, wat schaapachtige glimlach om de lippen - niet in één zwik uit te kijken. Zeer benieuwd ook wat het tweede seizoen zal brengen: dat wordt rechtstreeks voor Netflix gemaakt, waardoor de makers zich niks meer hoeven aan te trekken van de NBC-restricties. Het zou ons verbazen mocht die creatieve vrijheid niet voor extra vuurwerk zorgen. Go, Kimmy, go!

'Na vijftien jaar in een sekte besluit het onver­beterlijk positieve titelper­sonage van 'Unbreakable Kimmy Smith' in New York een nieuw leven op te bouwen.'

Bingefactor: 70%

Geschikt voor: liefhebbers van ‘The Office’ (US), ‘Modern Family’ en alles van en met de onvolprezen – God bless! - Tina Fey.

Aantal seizoenen: 1

Te zien op: Netflix


Bekijk de trailer:


Mr. Robot

‘Fight Club’ met hackers

De serie: De meest besproken nieuwe Amerikaanse serie van het vorige tv-seizoen was ‘Mr. Robot’, en dat hoeft niet helemaal te verwonderen. Deze tiendelige samenzweringsthriller haakt namelijk perfect in op de onderhuidse angst en paranoia voor de technologisch en economisch snel evoluerende wereld: een door onzekerheid en dreiging getekend tijdsgewricht waarin virtuele omgevingen worden gecreëerd waarin niemand nog weet wat of wie écht is, privacy een almaar holler begrip wordt, jong en oud zonder veel nadenken hun hele hebben en houden te grabbel gooien in cyberspace en – op een hoger niveau – machtige conglomeraten, terwijl ze welhaast onsmakelijk vette winsten opstrijken, het systeem aan het wankelen brengen met allerlei zakelijk en financieel gekonkel.

Voor u gillend wegloopt: ‘Mr. Robot’ tackelt dat alles niet op een drammerige, zwaarwichtige of belerende manier – er wordt niet uit Thomas Piketty of de laatste Paul D’Hoore geciteerd, over Edward Snowden of de NSA wordt met geen woord gerept – maar weet het knap te verweven in een thrillerreeks die kan bogen op een meeslepende plot die je hier en daar ferm van de sokken slaat, een volstrekt eigen sfeer en een zeer intrigerend hoofdpersonage. In de eerste (ijzersterke) minuten maken we kennis met Elliot, een bleke en zoals het hoort onder een zwarte hoody schuilgaande nerd die als computerexpert voor een beveiligingsfirma werkt. Na de werkuren jaagt hij als hacker op pedofielen en overspelige lieden, en pluist hij onbeschaamd de levens uit van iedereen in zijn omgeving. Het is voor Elliot ook een vorm van compensatie: omdat hij aan een een sociale angststoornis lijdt, kan hij in het gewone leven amper met mensen communiceren, zelfs niet met zijn schaarse vrienden. Elliot is ook verslaafd aan morfine, een gevolg van de waanvoorstellingen en psychoses die hem al lang plagen. De zaak trapt in een hogere versnelling wanneer Elliot benaderd wordt door Mr. Robot (mooie comebackrol van de bijna vergeten Christian Slater), de leider van Fsociety, een hacktivistencollectief dat opereert vanuit – geïnspireerd detail – een leegstaand lunapark in Coney Island. Fscociety plant een grootse aanval op E Corp, de tech-reus die Elliots werkgever geacht wordt te beveiligen (hijzelf noemt ze consequent Evil Corp), en Mr. Robot hoopt dat Elliot hen zal helpen bij het uitvoeren van een slag die niet alleen E Corp, maar het wereldwijde financiële systeem op zijn grondvesten zal doen daveren. Wat volgt moet u vooral zelf ontdekken, maar we willen wel nog meegeven dat de makers bijzonder knap, onder andere ook via het gebruik van ongebruikelijke camerastandpunten en een hypnotische elektronische score, een langzaam in de poriën en tussen de oren kruipend, subtiel ontregelend paranoïde sfeertje weten te creëren, waardoor je arme hoofd bij momenten net zo hard tolt als dat van de geplaagde Elliot. Het eindigt ook zoals je zou hopen: niet in het drijfzand van pakweg ‘Lost’, maar met naast een reeks antwoorden ook genoeg nieuwe vragen om nagelbijtend uit te kijken naar het tweede seizoen.

'De tiendelige samenzweringsthriller 'Mr. Robot' haakt perfect in op de onderhuidse angst en paranoia voor de technologisch en economisch snel evoluerende wereld.'

Bingefactor: 80%

Een aanrader voor: fans van ‘Fight Club’, ‘The Matrix’ en ‘Homeland’ en sympathisanten van Occupy Wall Street, Anonymous en John Crombez.

Aantal seizoenen: 1

Te zien op: Play More, NPO 3


Bekijk de trailer:


Fargo

Moord en doodslag in de sneeuw

Een tv-serie die zich afspeelt in hetzelfde universum als de cultfilm van Joel en Ethan Coen, maar dan met andere personages en een ander verhaal? Het leek een onzalig idee, maar Noah Hawley – een producer en scenarist met eerder bescheiden antecedenten – schreef zo’n clever script dat de Coens hem niet alleen hun zegen gaven maar ook met volle overtuiging aan boord stapten als executive producers – een keurmerk dat kan tellen. ‘Fargo’ is dus géén remake van hun gelijknamige meesterwerk uit 1996: Hawley wilde een soort variatie creëren op hetzelfde thema, een reeks die de geest en stijl van ‘Fargo’ (één van die zeldzame films die je eindeloos vaak kan herbekijken) vat en rond dezelfde thema’s draait, maar met een nieuwe plot en personages. Het resultaat is tegelijk een prachtige hommage aan het origineel en een geweldige, in inktzwarte humor gedrenkte thrillerserie die perfect op zichzelf kan staan.

Het hoofdpersonage in deze versie is Lester Nygaard (Martin Freeman), een schlemielige verzekeringsagent die na een aanvaring met een oude kwelduivel in het ziekenhuis belandt. Daar ontmoet hij Malvo (een fenomenale Billy Bob Thornton), een huurmoordenaar die Lester zijn hulp aanbiedt. Wie vertrouwd is met de film kan wat volgt ongeveer wel raden. Of net níét, want volledig in de geest van de film kronkelt de plot in de meest onverwachte richtingen. Voor Coen-fans is ‘Fargo’ een waar feest: niet alleen krijgen ze de gelegenheid om opnieuw helemaal (en urenlang) op te gaan in de heerlijke, unieke sfeer van hun geliefde film, de serie barst ook van de clevere, vaak subtiel verstopte verwijzingen naar het origineel, en ook naar andere films van de Coens. De killer van Thornton (zelf te zien in ‘The Man Who Wasn’t There’) doet wel héél sterk denken aan die in ‘No Country for Old Men’, de gebronsde personal trainer Don Chumph (geweldige naam) lijkt zo weggelopen uit het fitnesscentrum in ‘Burn After Reading’, en het Bijbelse onheil dat allerlei gewone zielen met hun gestuntel over zich afroepen, herinnert onvermijdelijk aan ‘A Serious Man’. Wie nog nooit een film van de Coens heeft gezien – schaam u diep – kan dan weer gewoon lang- en breeduit genieten van een knaller van een reeks en van de kennismaking met het uitgestrekte, neerdrukkend lege sneeuwlandschap van Minnesota, waar de kou voor wie er lang genoeg woont in de ziel lijkt te kruipen.

In het tweede, nog straffere seizoen wordt de zaak overigens weer op nul gezet, en introduceert ‘Fargo’ een nieuwe verzameling personages en een volledig nieuwe, in het jaar 1979 gesitueerde verhaallijn. Kijk vooral uit naar Bruce ‘Evil Dead’ Campbell als gouverneur Ronald Reagan. En, als u toch bezig bent, naar de voor 2017 aangekondigde derde jaargang.

'tegelijk een prachtige hommage aan de gelijknamige film en een geweldige, in inktzwarte humor gedrenkte thrillerserie die perfect op zichzelf kan staan.' Fargo

Bingefactor: 80%

Must-see tv voor: fans van ‘True Detective’, de Amerikaanse remake van ‘The Killing’, ‘Fortitude’, ‘The Bridge’ en liefhebbers van met bloed bespatte sneeuwlandschappen.

Aantal seizoenen: 2

Te zien op: Netflix


Bekijk de trailer:


BoJack Horseman

Een paardenkop in Hollywood

Hoe vreemd het ook klinkt: de momenteel scherpste satire over de zeden en gewoonten in Hollywood is een animatieserie met als protagonist een ooit beroemde acteur met een alcohol- en vrouwenprobleem, een carrière die aan duigen ligt en de kop – en boven het middel – het lijf van een paard. Yep, ‘BoJack Horseman’ speelt zich af in een aanvankelijk nogal bevreemdende versie van Hollywood, waar menselijke figuren en – wij mogen ook weleens een geleerd woord gebruiken – antropomorfe dieren van allerlei slag met elkaar samenleven, en als de natuur te sterk roept, met elkaar tussen de lakens duiken. De vrouw die zijn memoires schrijft, is bijvoorbeeld getrouwd met een gele labrador, en zelf heeft BoJack (stem van Will Arnett uit ‘Arrested Development’) een woelige af-aan-relatie met Princess Carolyn, een pittige roze siamees, en letterlijk en figuurlijk géén katje om zonder handschoenen aan te pakken. Wellicht omdat het sterker is dan henzelf puren de makers er ook compleet onnozele en toch weer grappige humor uit: zo is BoJacks uitgever bij Penguin Books een pinguïn en passeert ook een NAVY Seal met de gestalte van een zeehond de revue. Omdat het altijd nog gekker kan: één van onze favoriete personages is Vincent Adultman, drie op elkaars schouders balancerende en in een lange overjas gehulde jongetjes die er zowaar in slagen om Princess Carolyn aan de haak te slaan. Dat soort puberale en silly lolbroekerij, en dat maakt van ‘BoJack’ zo’n opmerkelijke serie, wordt echter naadloos gecombineerd met bijtende humor en messcherpe observaties over het reilen en zeilen in Hollywood, met zijn opgeblazen ego’s, opgefokte agenten en hypocriete gelik en gefleem. En ook al zien ze er zo niet uit (een figuur met een paarden- of hondenkop went overigens sneller dan je zou denken, wellicht ook dankzij het pionierswerk van Pol Goossen), de personages zijn geloofwaardiger uitgetekend, de dialogen scherper en de emoties oprechter dan die in veel live action-reeksen. De depressieve en narcistische BoJack is zelfs de boeiendste door een overdosis seks, drugs en drank in de goot gesukkelde has-been die sinds Hank Moody uit ‘Californication’ in een tv-serie te zien was. Nog niet helemaal overtuigd? Check dan ‘Hank After Dark’, de aflevering waarin, met een paar niet mis te verstane steken naar Bill Cosby, misbruik door celebrity’s wordt aangeklaagd, en hoop daarna samen met ons dat deze prachtserie nog lang mag doorgaan.

'BoJack' is de boeiendste door seks, drugs en drank in de goot gesukkelde has-been sinds Hank Moody uit 'Californication'

Bingefactor: 70%

Voor: liefhebbers van animatie voor volwassenen à la ‘Family Guy’, ‘American Dad’, ‘South Park’, ‘King of the Hill’ en ‘Archer’, Hollywoodsatire als ‘Curb Your Enthusiasm’ en ‘Entourage’ en tragikomische reeksen over een depressief paard.

Aantal seizoenen: 2

Te zien op: Netflix


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234