null Beeld

'De bunker' op VTM

Wat ‘De bunker’ had kunnen zijn: een zenuwslopend relaas van de laatste uren van Hitler, met een schuimbekkende Sven De Ridder in de rol van de Führer. Wat ‘De bunker’ bij nader inzien bleek te zijn: de zoveelste politiereeks van Vlaamse makelij die de buitenlandse concurrentie probeert te overtroeven, maar zich verslikt in clichématige personages en dito plotwendingen.

We zouden het anders zo graag eens doen: de loftrompet bovenhalen voor een Vlaamse misdaadserie. Superieure spelformats (denk: ‘De mol’), waardige reality (denk: ‘Man bijt hond’), heck, zelfs de anticonceptiepil… Ze zijn allemaal gekweekt op Vlaamsche bodem - en succesvol gekopieerd in het buitenland. Maar gooi een Vlaamse televisiemaker de woorden ‘politie’, ‘misdaad’ en ‘spanning’ voor de voeten en hij schiet blijkbaar nog steeds in een ongemakkelijke kramp. Niet dat ‘De bunker’ aldoor kommer en kwel was, sterker nog, het begin zag er best veelbelovend uit. De generiek in stijlvolle grijstinten voelde onverhoeds Scandinavisch aan, in het misdaadgenre geen slechte referentie. Maar al even snel kwam de nadrukkelijk on-Scandinavische Sven De Ridder door het scherm wandelen, die het Echt Antwaarps Theater blijkbaar heeft ingeruild voor de Belgische Staatsveiligheid.

Over die casting konden we ons nog heen zetten, over de rist prefab personages die verder in ‘De bunker’ opdraafden níét. Een kleine greep uit het aanbod: de door de wol geverfde grijsaard (Filip Peeters), de ballenverpulverende bazin (Hilde Van Mieghem), het rebelse jonkie (Eline Kuppens) en de kille agente die alsnog over een hart en een luid tikkende biologische klok blijkt te beschikken (de anders best te pruimen Sachli Gholamalizad). Voorts leek ‘De bunker’ vast van plan om de geëffende paden in het misdaadgenre vooral nog wat verder uit te diepen. Met Jan Verheyen in de regisseursstoel, die ook zijn stempel drukte op alle seizoenen van ‘Vermist’ en in een ver verleden ‘Alias’, nu ook weer niet zo’n verrassing.

Het was wel een hele geruststelling om zien dat de Staatsveiligheid – in tegenstelling tot haar federale tegenhanger – wél over de nieuwste, geavanceerdste snufjes beschikt. En dus werd er duchtig gegoocheld met prijzige vaktermen als ‘visual’, ‘tracen’ en ‘darknet’. Dure praat, die vooral het gebrek aan soepele plotwendingen moest maskeren. Ziedaar misschien wel het grootste mankement van ‘De bunker’ – en dat van menige andere Vlaamse poging in het genre. Als de personages zich de helft van de tijd moeten bezighouden met het uitspellen van de plot (‘Hij heeft die bom dus geplaatst om zijn overleden vader te wreken’), moet je niet schrikken dat de suspense om de haverklap inzakt als een treurige kaassoufflé. Of: ‘show, don’t tell’, zoals wij dat dan in onze dure vaktermen noemen.


Quote

'Uiteraard veel porno'. Sven De Ridder bladert door de internetgeschiedenis van Mathias Vergels. 'Thuis' verliest nu wel definitief zijn onschuld.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234