'De Columbus' op Eén

‘Alles is gezegd’ : De Mens weerklonk in de autobus van Wim Lybaert. Gelukkig wordt er nog gelogen in liedjes, anders was het tweede seizoen van ‘De Columbus’ beduidend nietszeggender geweest dan het vorige.

Ook in de tweede jaargang speelt ‘De Columbus’ zich namelijk ‘Ergens onderweg’ af, in de meters tussen vertrekpunt en eindbestemming. Soms is een bestemming zelfs helemaal overbodig: toen Jeroen Meus in de eerste aflevering IJsland trok uit Lybaerts kauwgombak, kon je wel raden dat het duo nooit echt zou aankomen. Reykjavik is een mooie stad, maar net iets te ver weg. In de plaats werd er gewoon rücksichtslos richting noorden gereden, wat betekende dat Lybaert en Meus vooral Groot-Brittannië zouden aandoen.

Zou er ook onder BV’s al gewenning opgetreden zijn bij zoveel programma’s die hen, elk om beurten, één of andere biecht willen ontlokken? Hoe dan ook: de Columbus had Belgisch grondgebied nog niet verlaten of Meus waagde zich al vlot aan een eerste ontboezeming. Hij vertelde hoe zijn zoon, de genaamde Georges, intussen oud genoeg was om zijn bekende vader diens vaak voorvallende afwezigheid te verwijten. Lybaert gaf prompt toe ook vaak vaderlijk verstek te geven, waarna Meus hem aanspoorde om een omweg te maken langs de school van zijn kinderen. Een goed idee moet je geen twee keer voorstellen aan Wim Lybaert, het soort mens dat ‘s morgens nog dag zegt tegen de dingen. Ook nu laat hij zich in ‘De Columbus’ leiden door een kompas, maar vooral door het toeval: als hij een bovengemiddeld dikke karper waarneemt, dan wijst hij die aan. Toen hij in de aflevering van maandag een pittoresk stationnetje in de smiezen kreeg, sloeg hij zelfs gewoon de remmen dicht: de bestuurders achter hem werden op slag nog ietsje meer aanhanger van een vaarwel van al wat continentaal was. Even zag je Meus twijfelen of hij niet beter gewoon nog eens in ‘Het huis’ was gaan zitten, maar zelfs na zulke manoeuvres bleef een gedeelde slappe lach nooit lang uit.

Meus nam nochtans onder een ongunstig gesternte plaats in de Columbus: de kanker van zijn broer had het op een uitzaaien gezet, wat voor een donkerrode draad zorgde doorheen de aflevering. Lybaert luisterde intens naar Meus’ angst voor wat zich onverbiddelijk aftekende, maar stelde opvallend weinig vragen. Het sierde hem. Desondanks - of net daardoor - was Meus opvallend gretig om zich over te geven aan Lybaerts ingevingen. Zelfs toen die hem buiten de werkuren om tot koken aanzette: ter hoogte van Oxford liet Lybaert zich ontvallen dat hij zin had in een stoofpotje, en hij wees erop dat hij toevallig een uitstekende everzwijnenschouder in de koelkast had zitten en een tv-kok naast hem. Meus waagde zich achterin de bus dan maar aan rijdend bereiden, met een braadpan die vervaarlijk rondschoof op het vuur.

Uiteindelijk strandde de tocht in Wales, in een landschap dat het gezelschap luidop, in een dom moment van sluipend sentiment, deed besluiten dat IJsland al bij al niet veel mooier kon zijn dan waar ze zich nu bevonden. ‘De Columbus’ is een zeldzaam voorbeeld van een BV-portret dat zich zelfs in tijden van schaarste, je kan maar hopen, desnoods uit de slag zou trekken zònder BV voorhanden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234