null Beeld

De comeback van MGMT. 'Dit is geen comeback. Dat is zó frustrerend'

Kids’, ‘Electric Feel’ en ‘Time to Pretend’ zijn tien jaar oud en ‘MGMT’, de slecht ontvangen vorige plaat van MGMT, dateert alweer van 2013. Toch wil kernlid Ben Goldwasser niet van een comeback spreken nu hun nieuwste langspeler ‘Little Dark Age’ uitstekend blijkt te zijn. Oordeel vooral zélf, deze zomer op Rock Werchter of Down The Rabbit Hole. ‘De rest van de wereld nam ons heel serieus, maar voor ons is MGMT een uit de hand gelopen grap.’

'Wij twijfelen veel te hard aan onszelf: de meeste demo's op mijn computer hebben het woord 'bullshit' in de titel'

Toen ‘Time to Pretend’ tijdens de zomer van 2008 in elk studentenkot en op elke radiozender weerklonk, leek het alsof MGMT een anthem voor de nieuwste generatie had geschreven. ‘Let’s make some music, make some money, find some models for wives’, zong het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden, gevolgd door: ‘Yeah it’s overwhelming, but what else can we do? Get jobs in offices and wake up for the morning commute?’ Dankzij het succes van ‘Time to Pretend’ en de al even catchy singles ‘Electric Feel’ en ‘Kids’ werd ‘Oracular Spectacular’, de debuutplaat van MGMT die al in 2007 was uitgebracht, een bestseller en groeiden Goldwasser en VanWyngarden uit tot sterren.

Er was maar één probleem: de jongens van MGMT dreven eerder de spot met het rocksterrenleven dan dat ze het zelf nastreefden, en Goldwasser en VanWyngarden hadden geen zin om daarna te doen wat van hen werd verwacht, namelijk hetzelfde soort platen uitbrengen. Integendeel, ‘Congratulations’ (2010) en zeker ‘MGMT’ (2013) stonden vol ontoegankelijke en experimentele psychedelische poprock waarmee ze de fans, de critici en ook het platenlabel van zich vervreemdden, en zo verdween de band langzaamaan van het voorplan.

Met hun vierde plaat ‘Little Dark Age’ knoopte het duo weer aan met de catchy pop van de beginjaren, en ook met het succes. Al mogen we nog niet van een comeback spreken, vertelt Goldwasser enkele uren voor het optreden in Ancienne Belgique, waar MGMT de nieuwe plaat komt voorstellen aan het Belgische publiek.

HUMO Hier en daar las ik al dat ‘Little Dark Age’ wordt omschreven als een comebackplaat waarop jullie teruggrijpen naar de hoogdagen van MGMT. Hoe voelen jullie je daarbij?

BEN GOLDWASSER (zanger en toetsenist) «Dat is zo frustrerend! Ten eerste zijn we nooit weggeweest, want we zijn tien jaar lang ons eigen ding blijven doen. En ten tweede is ‘Little Dark Age’ niet toegankelijker omdat we wanhopig naar onze succesjaren wilden terugkeren. We waren gewoon gelukkiger toen we de songs schreven. ‘Oracular Spectacular’ en ‘Congratulations’ zijn escapistische fantasieplaten, terwijl we op onze vorige plaat ‘MGMT’ al onze zorgen en onzekerheden in het schrijfproces hebben toegelaten. ‘Little Dark Age’ is een combinatie van de twee: donker én licht. Of de plaat verkoopt of door critici goed wordt ontvangen, kan me eerlijk gezegd weinig schelen.»

HUMO Onze recensent was nochtans enthousiast: hij gaf vier en een halve ster.

GOLDWASSER «En waar is die laatste halve ster gebleven? (lacht) Serieus, als ik Bono zou heten in plaats van Ben, zou ik misschien arrogant genoeg zijn om MGMT de beste groep aller tijden te noemen. Maar ik wéét dat er betere artiesten bestaan. Toch bedankt voor het compliment (grijnst).»

HUMO Vorig jaar vierde ‘Oracular Spectacular’ zijn tiende verjaardag. Is er ooit gesproken over een reissue, een luxeversie?

GOLDWASSER «Andrew wilde dat wel doen, maar onze platenmaatschappij was er om de één of andere reden niet voor te vinden. Nu, ik ben eerlijk gezegd blij dat we die verjaardag hebben laten passeren. Ik weet ook niet hoe je je moet voelen bij zo’n jubileum. Blij? Nostalgisch? Het is soms ook irritant dat het nog altijd gaat over wat we tien jaar geleden gemaakt hebben. Je kunt geen artikel over MGMT lezen zonder dat die plaat of de hits van toen vermeld worden. Begrijp me niet verkeerd, we zijn daar allebei wel dankbaar voor. Het betekent dat mensen nog over ons praten. Veel groepen verdwijnen zodra ze door hun platenmaatschappij gedumpt zijn. Wij hebben tenminste nog een carrière, zelfs na al die experimentele stuff (lacht). We zijn ons dus bewust van ons geluk. Daarom ook spelen we songs als ‘Electric Feel’ of ‘Kids’ bijna altijd tijdens onze optredens – we weten dat ze populair zijn en dat mensen speciaal daarvoor naar onze shows komen. Dat is niet erg, want zonder die nummers zat ik hier waarschijnlijk niet met jou te praten. En als ik naar een band ga kijken, zijn hun nieuwe nummers ook de laatste die ik wil horen (lacht).»

HUMO Hoe kijk je nu terug op het succes uit de begindagen, en de verwachtingen die jullie daarna niet konden inlossen?

GOLDWASSER «Eigenlijk zijn wij een uit de hand gelopen grap. Andrew en ik zijn vrienden geworden aan de universiteit van Connecticut omdat we allebei nerds waren en van muziek hielden. En omdat we allebei graag lachten met de coole kids, we droegen zelfs bontjassen en zonnebrillen om de spot te drijven met die hipsters. MGMT, in het begin nog Management, is dus begonnen als een grap. Ook onze eerste songs waren om te lachen. Het waren pogingen om de meest poppy klinkende muziek te maken die je je maar kunt inbeelden, en daar dan teksten over groupies en tournees in Rusland bij te zingen. In onze beginjaren kwamen er hoogstens dertig mensen naar onze optredens kijken, dus was het ook duidelijk dat een nummer als ‘Time to Pretend’, over onze zogezegde sterrenstatus, ironisch bedoeld was. Maar plots werden onze liedjes opgepikt op de radio, kregen we waanzinnige platendeals en leek de hele wereld ons serieus te nemen. Zodra we bekend werden, gingen mensen ervan uit dat we ons echt zo wilden presenteren. We zijn het slachtoffer van onze eigen ironie geworden.»

HUMO Ironisch, niet?

GOLDWASSER «Ja, des te meer aangezien we na ons debuut en tijdens de tournee van onze tweede plaat ‘Congratulations’ leefden als, welja, rocksterren. We waren niet ver weg van het cliché dat we net op de korrel namen in ‘Time to Pretend’. Het succes was onverwacht en overweldigend, en we waren nog erg jong. We hebben toen gekke dingen genomen en gedaan. Vraag mij niet wat, ik zal het je toch niet zeggen (lacht).»

HUMO Heb je het gevoel dat mensen sindsdien meezingbare popsongs van jullie verwachten?

GOLDWASSER «Met ‘Congratulations’ hebben we de verwachtingen straal genegeerd en gedaan wat wíj wilden doen. Sindsdien voelt het alsof we vrij zijn. Ik denk ook niet dat we nog zo’n sterke fanbasis zouden hebben als we ‘Congratulations’ niet hadden uitgebracht zoals ze was. Mensen zijn ons net trouw gebleven omdat ze zagen dat we altijd doen wat we willen.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ben Goldwasser (rechts): 'De opkomst van het kwaad was voor ons een inspiratie- bron.''

HUMO Hoe ironisch is ‘Little Dark Age’?

GOLDWASSER «Andrew en ik zijn grappenmakers, altijd al geweest. Humor is onze manier om met de crap van het leven om te gaan. Zelfs onze donkerste plaat ‘MGMT’ vind ik bij momenten hila-risch, al merk ik dat niet iedereen onze humor snapt (grijnst). Hetzelfde geldt voor ‘Little Dark Age’: er staan geen joke songs op, maar de nummers zitten vol knipogen. Een voorbeeld? Straks tijdens ons optreden zal Andrew ‘She Works Out Too Much’ op een hometrainer brengen.»

HUMO Jullie gouden trio ‘Kids’, ‘Time to Pretend’ en ‘Electric Feel’ zit samen aan ruim een half miljard streams op Spotify. Denk je dat er op ‘Little Dark Age’ een song staat die een even grote hit kan worden?

GOLDWASSER «Dat vraag je aan de verkeerde persoon. Onze manager laat ons geregeld een single van een onbekende band horen. Wat blijkt? De songs die ik het slechtst vind, maken de grootste kans om een hit te worden. Ik had indertijd zelf niet eens door dat een song als ‘Kids’ zou aanslaan. Heb jij een wereldhit voor ons gespot?»


Met dank aan Trump

HUMO Als ik één nummer moet kiezen, dan ‘Me and Michael’.

GOLDWASSER «Een moeilijke bevalling, nochtans. Andrew heeft die zeemzoeterige zanglijn bedacht en hij vond die zelf zo slecht dat hij de kamer uitstormde. Maar ik hoorde potentieel, zocht extra laagjes en tegen het einde van de dag stonden we erop te dansen. Dat was ons criterium voor de hele plaat: een song was pas goed genoeg voor ‘Little Dark Age’ als we er automatisch met de heupen op begonnen te wiegen.»

HUMO Waar slaat de titel ‘Little Dark Age’ op?

GOLDWASSER «Het is een verwijzing naar de crisis waarin het Westen zich bevindt. Dat klinkt belachelijk geprivilegieerd: verschillende landen hebben al decennia te maken met armoede en onderdrukking. Maar toch kun je er niet omheen dat veel machthebbers niet geven om de toekomst, maar alleen om zichzelf. Ondertussen stappen neonazi’s met toortsen op straat en plegen zelfmoordterroristen aanslagen in Londen en Brussel.

»Een deel van de crisis is natuurlijk perceptie. Iemand als Donald Trump wíl net dat de Amerikaanse bevolking bang en bezorgd is, want dan kan hij zich opwerpen als de redder die hen uit deze donkere tijd zal leiden. Maar bij ons had het een omgekeerd effect. We kregen geen enkel nummer afgewerkt tot het moment dat Trump werd verkozen. Na de verkiezingsuitslag zeiden we tegen elkaar: ‘Laten we muziek maken in plaats van in paniek te raken.’ Toen ging het snel. Vreemd genoeg hebben we enkele van de meest opgewekte songs op de plaat, zoals ‘Me and Michael’, pas geschreven na Trumps overwinning. Blijkbaar was de opkomst van het kwaad een inspiratiebron voor ons.»

HUMO Bij welk nummer dacht je: we hebben écht een nieuwe plaat in handen?

GOLDWASSER «Bij de titelsong, want zonder dat nummer voelde ‘Little Dark Age’ niet als een geheel aan. En bij ‘When You Die’, want dat is het eerste nummer dat we hebben afgewerkt, met de hulp van Ariel Pink. Hij is een geweldige en excentrieke songwriter die niets filtert: hij voert elk muzikaal idee uit en kijkt achteraf wat interessant is. Wij gaan juist omgekeerd te werk: wij zijn piekeraars die een song vaak in de kiem smoren omdat we zo hard aan onszelf twijfelen. De meeste demo’s op mijn computer hebben het woord ‘bullshit’ in de titel (lacht). Na het succes met Ariel Pink hebben we ook onze vrienden Dave Fridmann, de vaste producer van The Flaming Lips en Mercury Rev, en Patrick Wimberly van Chairlift uitgenodigd.»

HUMO Heb je psychedelica nodig om psychedelische muziek te maken?

GOLDWASSER «De laatste keer dat ik iets heb gebruikt, was tijdens de opnames van ‘MGMT’. Aangezien ‘Little Dark Age’ bij momenten zeer psychedelisch is, zou ik dus zeggen van niet. Al moet ik ook erkennen dat het ons misschien daarom víjf jaar heeft gekost om de plaat te maken (lacht).»

HUMO Jullie hebben meerdere wereldhits en genoeg geld om te rentenieren. Wat hoop je nog uit MGMT te halen?

GOLDWASSER «Sowieso wil ik muziek blijven maken, want ik heb nog veel ideeën. Maar ik wil ook aan een leven naast MGMT beginnen. Daarom ben ik naar Los Angeles verhuisd. Andrew is in New York gebleven, en die afstand heeft ons al geholpen. Als we samen zijn, moeten we ons extra hard focussen. Maar ik hoop dat ik in mijn eigen huis en in mijn eigen tempo nog betere nummers kan schrijven. Misschien krijgen we de volgende keer wél vijf sterren van jullie (lacht).»

HUMO We beloven niets!

Little Dark Age is nu uit bij Sony.

MGMT staat op zaterdag 7 juli op Werchter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234