De comeback van tieneridool Jasper Erkens: 'Na de Rock Rally moest ik altijd presteren. Wat de meeste tieners alleen in examenperiodes voelen, had ik elke avond'

De Akbarstraat: zo’n vijftien jaar geleden was het nog de centrale as van een verloederde woonwijk in Amsterdam-West, intussen zijn de straat en de buurt danig opgewaardeerd. Een voormalige school is er verbouwd tot een hippe woonplek voor artiesten, en één van de artists in residence is Jasper Erkens, die bijna tien jaar geleden de zilveren medaille won in Humo’s Rock Rally.

WOW, zo heet het gebouw in Amsterdam-West waar Erkens sinds een jaar woont. In het WOW-hostel kan iedereen een kamer boeken, maar om er een flat te kunnen huren, moet je een kunstopleiding gevolgd hebben. Zoals Erkens dus, die na zijn tweede plaats in Humo’s Rock Rally 2008 in Londen ging studeren aan de BRIT School, waar onder meer Adele, The Kooks en Jamie Woon op de schoolbanken hebben gezeten. Over een brede schooltrap troont hij me mee naar z’n Amsterdamse flat: een voormalig klaslokaal vol tweedehandsmeubelen, planten en véél instrumenten. Tijdens z’n Londense periode probeerde Erkens zichzelf om te turnen tot elektronica-artiest, maar in de grachtenstad herontdekte hij zijn ware aard: die van popmuzikant. Eind deze maand verschijnt zijn nieuwe plaat ‘Drawing a Line’.

HUMO Je elektronische muziek bracht je uit onder de naam Altrego, op de nieuwe plaat heet je weer Jasper Erkens. Dat lijkt me een statement: ‘Dit is wie ik ben.’

Jasper Erkens «Toch is het dat niet. Ik kan niet zeggen: ‘Dit ben ik écht, en Altrego is een nevenproject.’ Of omgekeerd. Wat je op een gegeven moment aan het doen bent, is toch altijd je hoofdbezigheid? Als ik hierna weer Altrego-dingen wil opnemen, wordt dat mijn prioriteit. Ik kan me inbeelden dat mensen het zien als een soort comeback, maar ik niet: dat zou betekenen dat ik tien jaar heb zitten niksen, terwijl ik altijd bezig ben gebleven.

»De eerste maanden aan de BRIT School ben ik nog een paar keer naar België gekomen om concerten te spelen, onder mijn eigen naam. Maar ik heb al snel besloten om dat niet meer te doen. Het was tijd voor een break. Ik was uitgeblust, en ik had iets nieuws nodig om mijn tanden in te zetten. En toen ik als Altrego begon op te treden, was dat superleuk. Met twee gitaren, een pedal board en een versterker in een smerige, kleine club of in de Londense metro gaan spelen: het was zwoegen, maar ook heel fijn. Ik speelde die muziek supergraag live. Het was een verademing om na al die akoestische jaren een wall of sound op te trekken.»

HUMO Maar uiteindelijk begon je weer popsongs te schrijven?

Erkens (knikt) «De nieuwe nummers zijn vooral geschreven op gitaar en piano, maar tegenwoordig begin ik die meteen op te nemen, te producen en elektronisch aan te kleden. Ten tijde van Altrego ben ik blijven schrijven op akoestische gitaar, alleen wou ik toen echt weg van die troubadoursvibe. Ook op de nieuwe plaat hoor je weinig akoestische gitaar. Tegelijk kan ik nog altijd ongelofelijk genieten van een goeie popsong op de radio. Zo’n song waarvan ik denk: ‘Ik wou dat ik die geschreven had.’»

HUMO ‘Sign of the Times’ van Harry Styles?

Erkens «Die is fucking goed, maar geschreven door misschien wel vijftien man. (Blaast) Dat hoeft voor mij ook niet. En toch, je hoort die intro en je denkt meteen: ‘Shit, dat klinkt níét zoals alle andere hits van de voorbije weken.’ Dat is ook mijn bedoeling: ik wil niet perfect in die mal passen, en toch vaak op de radio gedraaid worden. Ik wil dat de mensen denken: ‘Klinkt tof, anders dan de rest.’»

HUMO Zou het kunnen dat je pas met deze plaat in de praktijk brengt wat je op de BRIT School hebt geleerd?

Erkens «Helemaal niet. Het is een misvatting dat de BRIT School een star factory is, iedereen verkijkt zich op de bekende namen die daar zijn afgestudeerd. Wat ze doen, is jonge mensen een platform bieden. Je zit daar niet twee jaar lang verwoed songs te schrijven, maar er worden wel continu tipjes van allerhande sluiers opgelicht. Die intensieve begeleiding zou ook niet werken bij eigenwijze kinderen, zeker niet bij eigenwijze artistieke kinderen: die willen helemaal niet stap voor stap alles volgens het boekje leren, ze willen hoogstens op weg gezet worden – en daarna zoeken ze het zelf wel uit. Wat me altijd zal bijblijven, is het onderlinge contact met medestudenten en de vele concerten. Het is niet voor niets een School for Performing Arts, het ging er hard om performen, veel minder over het songschrijven.»

'Ik ben vlak na Londen nog even thuis gaan wonen, maar daar kon ik niet meer aarden. Londen was te druk, maar Diest was me écht te stil'

HUMO Maar je hebt in Londen wel geëxperimenteerd met co-writing: dan ga je met een andere songschrijver samen zitten om songs te schrijven, niet noodzakelijk songs voor jezelf. Is dat pure business, of toch ook romantiek?

Erkens «Ik heb in Londen inderdaad een periode gehad dat ik met heel veel mensen begon te schrijven. Met heel grote namen uit de industrie ook: Eg White, die mee aan ‘Chasing Pavements’ van Adele heeft geschreven, en met Justin Parker, één van de schrijvers van Lana Del Reys ‘Video Games’. Dat waren voor mij de groten der aarde. Eén dag met hen mogen samenzitten was heel leerzaam.

»Je moet er wel voor zorgen dat je from scratch begint, want de andere partij kan het als een belediging beschouwen als je binnenkomt en zegt: ‘Hier, dit heb ik gisterenavond bedacht.’ Je praat gewoon wat over muziek, je luistert naar muziek, en de song schrijft vaak zichzelf. Gek genoeg hebben die songs de plaat niet gehaald. Maar dat is ook het leuke aan dat co-writen: je zit samen en vertrekt allebei met 50 procent van eventueel niks. Het kost niets om met die grote songschrijvers samen te zitten. Je moet hen er alleen van kunnen overtuigen dat je hun tijd waard bent.»


Romantiek

HUMO Dat terugkeren naar Diest geen optie is na vijf jaar Londen, oké. Maar waarom Amsterdam?

Erkens «Als je geen pakken geld hebt, is het leven in Londen een struggle, en na vijf jaar was ik ook toe aan iets anders. Ik ben vlak na Londen nog even thuis gaan wonen, maar daar kon ik niet meer aarden. Londen was te druk, maar Diest was me écht te stil. Toen een vriend van me, de Nederlandse singer-songwriter Lucas Hamming, me de formule van dit flatgebouw tipte, was de keuze voor Amsterdam snel gemaakt. Hier wonen vijftig artiesten onder hetzelfde dak, allemaal afkomstig uit verschillende landen, allemaal in de weer in verschillende disciplines – alsof ik me in een soort broedplaats voor jonge artiesten bevind. Het is in elk geval een inspirerende plek om te wonen.»

HUMO Niemand had zo’n rusteloze ziel in jou vermoed toen je als 15-jarige krullenbol op het Rock Rally-podium stond.

Erkens «Toch ben ik altijd zo geweest. Toen ik klein was, stond het me thuis op een gegeven moment zo tegen dat ik wou weglopen. Ik beeldde me toen zo’n stok in met een rode zakdoek met witte stippen eraan vastgeknoopt, en ik vroeg me af wat ik er allemaal in moest steken. Daar moest ik toch even over nadenken (lacht). Ik heb een heel toffe jeugd gehad, en heel goede ouders. Er heerste altijd een liefdevolle sfeer thuis, maar ik begon al heel jong te fantaseren over alleen wonen. Toen ik 17 was, vertrok mijn broer naar de universiteit en ik dacht: ‘Shit, die heeft wat ik wil.’»

'Het feit dat Oscar And The Wolf het Sportpaleis kan vullen, bewijst dat de Belg een goede muzieksmaak heeft.'

HUMO Je Londense jaren omschreef je zelf als je uitgestelde puberteit. Staat Amsterdam voor je universiteitsjaren?

Erkens «Ik heb hier beseft dat mijn stem en mijn songs de essentie zijn. Mensen luisteren ook sneller naar een popsong dan dat ze een boek beginnen te lezen.

»Amsterdam heeft vooral veel jonge creatieve mensen in mijn leven gebracht. Ik heb hier ook kunst leren appreciëren: ik heb meteen een museumkaart gekocht toen ik hier aankwam. Dat komt ook door de mensen die hier in het gebouw wonen. Met de buren hebben we een Facebookgroep, en daarop las ik dan dat die of die medebewoner die avond een vernissage had. En dan ging ik bijna altijd kijken, al was het maar uit nieuwsgierigheid. Soms was dat tof, soms minder (lacht). Maar ik besefte ineens: ‘Fuck, al die mensen zitten hier van alles in elkaar te knutselen, net zoals ik songs in elkaar aan het knutselen ben.’ Als je hier een writer’s block hebt, staat er altijd wel een buurman voor de deur die enthousiast is over iets. Dat trekt je er weer door.»

HUMO In Londen had je een Vlaamse vriendin, een ballerina die je daar had leren kennen: ze was naar een concert van jou gekomen. Is ze mee naar Amsterdam gekomen?

Erkens «Die relatie is intussen voorbij. Ik heb hier wel een nieuwe vriendin leren kennen, een Italiaanse. Nog voor ik in Amsterdam woonde, was ik hier om samen nummers te schrijven met iemand, maar die afspraak werd op het laatste nippertje geannuleerd. Dus had ik ineens een dag vrij in Amsterdam. Ik zat op een bankje aan het water en at wat frambozen in de zon. Plots kwam er een meisje aan de overkant van het water op de grond zitten, recht tegenover mij: telkens als onze blikken elkaar kruisten, keken we allebei snel weg. Toen ze nog eens keek, zei mijn instinct dat ik naar haar moest wuiven. Ze wuifde terug, waarop ik haar uitnodigde om op een bank te komen zitten. Ze stak het bruggetje over en kwam naast me zitten: we hebben een uur lang gepraat, en daarna onze telefoonnummers uitgewisseld. Ik woonde al een maand in Amsterdam toen ik eraan dacht om dat nummer toch maar eens te bellen (lacht).»

HUMO In deze Tinder-tijden is dat wel een heel romantisch verhaaltje.

Erkens «Dat zeggen vrienden me ook: ‘O, zo mooi!’ Maar vroeger ging het toch altijd zo? Eigenlijk is Tinder het equivalent van de discotheek van vroeger: even iemand binnendoen. Daar is niks mis mee, hè. Ik ken mensen die via Tinder een goede relatie hebben gevonden. Het is allemaal een kwestie van je instinct volgen.»


Altijd gelijk

HUMO Was Altrego achteraf gezien een afrekening met je verleden als tieneridool in Vlaanderen? Jij die niet meer de ideale schoonzoon wou zijn?

Erkens «Ik stond niet te spuwen op mijn publiek, hè. Ik was er vooral op gebrand om mijn kunstjes te tonen, de dingen waaraan ik op mijn kamertje had gewerkt. En er moest ook iets uit mijn systeem, daar heb je gelijk in. Ik wilde géén regeltjes meer volgen. Toen ik rond mijn 16de kriskras door België raasde, hebben heel veel mensen mij gezien. En ik werd thuis heel liefdevol omringd, maar mijn ouders wilden ook dat ik het goed deed, en dus niet zoals tieners er doorgaans met de pet naar gooien. Dat had ik ook: als ik mijn piano mooi had klaargezet, raakte ik hem vervolgens het hele concert niet aan, gewoon omdat ik er geen zin in had. Of ik besliste zomaar om mijn set in te korten. Dan kon mijn pa onderweg naar huis weleens zeggen: ‘Hoe stom ben je nu eigenlijk? Die mensen hebben wel betaald voor hun ticket!’ Dat was ook zo, maar ik was een tiener: ik had altijd gelijk (lacht).

»Ik moest ook altijd presteren. Wat de meeste tieners alleen in examenperiodes voelen, had ik elke avond.»

HUMO Welke raad zou je je 16-jarige ik nu willen geven?

Erkens «Dat hij geduld moet hebben. En als hij vrijheid wil: dat hij die gewoon moet nemen.»

HUMO Ten tijde van Altrego waren de broers Dewaele van Soulwax toch je raadgevers, niet? Heb je hun ook deze plaat laten horen?

Erkens «Ja, en daar was ik toch even nerveus voor: wat zouden ze ervan vinden? Ik was bang dat ze Altrego cooler zouden vinden, maar dat bleek niet het geval. Ze hebben in het verleden ook Das Pop geproducet, het zijn evengoed popfans. Meer dan dat – even hun mening geven – was het in het verleden ook niet, hoor. Maar ik ga niet flauw doen: als ik op zoek zou zijn naar een producer, dan kan ik bij hen aankloppen.»

HUMO Volg je wat er nu populair is in België? Tamino, bijvoorbeeld?

Erkens «Ik heb geen tv, en naar de radio luister ik alleen als ik in België ben, maar op de sociale media vang ik af en toe wat op van vrienden thuis. Ik ben ook heel blij met acts als Bazart, Oscar And The Wolf... Tamino ken ik minder goed, maar hij heeft hier in Amsterdam gestudeerd, en mijn muzikanten hebben met hem op school gezeten. Het is sowieso goed om te zien dat dat soort muziek zo groot kan worden bij ons, en dat het niet altijd De Romeo’s moeten zijn (lacht). Het feit dat ook een groep als Oscar And The Wolf het Sportpaleis kan vullen, bewijst dat de Belg een goede muzieksmaak heeft. Maar dat wist ik natuurlijk al langer.»

‘Drawing a Line’ van Jasper Erkens verschijnt op 27 oktober bij Universal. Op 6 december speelt Jasper Erkens in de AB Club.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234