'Door zijn suïcidale gedachten met me te delen, wist ik hem er jaren van te weerhouden.' Beeld Universal Images Group via Getty
'Door zijn suïcidale gedachten met me te delen, wist ik hem er jaren van te weerhouden.'Beeld Universal Images Group via Getty

boek'Morgen stap ik er uit'

De depressieve man van Geertje kondigde zijn dood aan in een sms’je: ‘Ik zou het fijn vinden als je erbij kan zijn’

Dertig jaar je eigen leven wegcijferen, uit liefde voor een manisch depressieve én narcistische man. Een man die haar kwetste, tegen haar loog en tot op het bot vernederde. En tóch bleef de 57-jarige Geertje Sloots hem tot aan zijn zelfverkozen dood trouw. Ze schreef er een beklemmend boek over. ‘Tegen mijn kinderen zei ik: ‘haat de ziekte, maar heb papa lief’.’

3 oktober 2012, 14.00 uur

‘Hallo Linde, het is op, het gaat niet en wil niet meer. Morgen om 17.00 uur stap ik eruit, ik zou het fijn vinden als je erbij wil en kan zijn. Laat me aub weten of en hoe laat je komt. Wester.

Bovenstaande hartverscheurende woorden in een sms’je dat Geertje Sloots van haar man kreeg, staan blijvend op haar netvlies. De tekst raakt haar nog altijd tot diep in haar vezels. Maar de grote pijn is weg. Ze heeft vrede met de waardige manier waarop haar man een einde maakte aan zijn jarenlange lijdensweg.

En ja, Geertje Sloots - die zichzelf in het boek de gefingeerde naam Linde geeft - was erbij toen de 50-jarige Wester het poeder, dat hij in de vla had geroerd, met enkele gevulde lepels op at. Hij viel vlot in slaap en stierf.

Beklemmend

Nu, ruim acht jaar later, zit Geertje aan de eettafel in haar woning in het centrum van Apeldoorn. Het is de dag dat haar boek ‘Morgen stap ik eruit‘, door de drukkerij bij haar thuis wordt bezorgd. Een beklemmend, aangrijpend en hartverscheurend boek. Een boek dat zich tijdens het lezen direct lijkt te lenen voor een verfilming.

Geertje ziet er opgeruimd uit. Ze durft weer naar de toekomst te kijken, samen met haar liefhebbende kinderen, die ze in het boek Kiek en Pom noemt. Maar ze geeft toe, het waren tropenjaren. Menigmaal leek ze eronderdoor te gaan. Maar ze rechtte telkens weer haar rug, ook voor haar kinderen. 

Geertje koos ervoor om als Blomster onder pseudoniem te schrijven omdat zij, en iedereen om haar heen, genoeg heeft geleden, geworsteld en overwonnen. De namen in het boek zijn dan ook gefingeerd. ‘Het gaat om het verhaal, ik wil met buitenstaanders slechts wijsheid delen, zonder onze privacy prijs te geven.’

GEERTJE SLOOTS «Ik wil ook niemand beledigen of beschuldigen. Maar eerlijk, er ging wel wat door me heen toen ik enkele weken geleden definitief op de verzendknop drukte voor publicatie. Nu ben ik vooral opgelucht.»

-Waarom opgelucht?

LOOTS «Sinds de dood van Wester schreef ik trefwoorden op, bang om te vergeten wat me overkwam. Die woorden werden langzaamaan alinea’s. En die alinea’s een boek. Een proces van acht jaar. Toen ik het klaar had twijfelde ik nog, moet ik het écht uitbrengen. Wat ik heb meegemaakt én opgeschreven, het is nogal wat. Maar ik vind het belangrijk te laten zien hoe makkelijk je in een valkuil kan trappen.’

»Dat je terugdeinst voor een eerlijk gesprek, juist bij mensen die dichtbij staan, die je het hardst nodig hebt.  Vaak schrikken we terug voor het eerlijke gesprek. Zo is het bij ons juist niet gegaan. Door zijn suïcidale gedachten met me te delen, wist ik hem er jaren van te weerhouden. Tot uiteindelijk praten niet langer werkte en hij me meenam in zijn finale plan.

»Ik zie het boek als een soort hulpmiddel om te praten mét of over mensen in rouw, mensen met een doodswens of mentale problemen. Ik wil in het boek laten zien hoe het is om te leven met iemand die manisch depressief is. Iemand die narcistische trekken heeft, terwijl ik dat pas vele jaren na zijn dood ontdekte. Eigenlijk pas een half jaar geleden.»

- Toen pas?

LOOTS «Ik lag in bed en luisterde naar een podcast over narcisme. Ik begon helemaal te shaken. Alles wat daarin werd verteld, was van toepassing op Wester en op mij. Nooit, maar dan ook nooit heb ik me dat gerealiseerd. Alles in zijn leven draaide om hem. Hij zoog me helemaal leeg. Dwingend. Ik dacht dat dat echt iets typisch was voor een manisch depressieve persoon.

»Alles wat er misging met hem, dat lag niet aan hem maar aan anderen en vaker nog aan mij. Ik kreeg de wind van voren. Narcisme is lastig te herkennen. Maar alles wat in die podcast werd verteld over narcisme had ik met Wester meegemaakt.»

- Hoe hou je dat in godsnaam zo lang vol? Toen ik het boek las dacht ik bladzijde na bladzijde, ga wég bij die man. Hij is jou niet waard.

LOOTS «Ik beloofde trouw. Ik kón het niet, ik wilde niet weggaan. Juist ook omdat hij ziek was. Ik wilde het niet op mijn geweten hebben dat hij eruit zou stappen. Ik wilde hem geen verwijten maken, ik was ervan overtuigd dat niet hij, maar zijn aandoening zijn doen en laten bepaalde. Dat was niet makkelijk, maar opgeven was geen optie. Ook omdat hij door zijn werk vaak vele weken van huis was. Bovendien bleven we aldoor hopen dat hij beter zou worden.»

- Op het oog kom je juist zo krachtig over.

LOOTS «Eigenlijk ben ik dat ook. Buiten mijn relatie met Wester had ik geen enkele moeite om doortastend te zijn. Durf ik beslissingen te nemen. Ook moeilijke. Maar weet je, ik hield van die man. In mijn hele leven was er maar één man van wie ik houd, één man met wie ik het bed heb gedeeld: Wester.»

- Terwijl Wester het bed met veel meer vrouwen deelde, ook in al die dertig jaar dat je bij hem was.

LOOTS «Hij loog en bedroog maar op een of andere manier had ik leren leven met zijn ontrouw. Tot ik op een gegeven moment wel het punt bereikte dat ik niet meer met hem kon slapen. Ik had geen behoefte meer aan intimiteit, de sensualiteit verdween, net als de seksualiteit.»

- Je schrijft in je boek over jezelf zelfs: ‘mijn motto werd, al neukt hij de hele wereld, als hij daar maar gelukkig van wordt’.

LOOTS «Ja... Hij was het meest te genieten als hij verliefd was. En daar was ik dan allang blij mee. Diep in mijn hart wist ik dat ik toch het belangrijkste voor hem was. Niet voor niets wilde hij graag dat ik erbij was toen hij stierf. Maar ik werd gemanipuleerd. Hij speelde met mijn gevoelens. Tijdens een etentje bijvoorbeeld met een ander stel, vertelde hij doodleuk dat hij een affaire had gehad met onze tafelgenote en dat het niet veel had gescheeld of hij was met haar verder gegaan.»

- Nou ja...

LOOTS «Ik zweeg en ik worstelde met schaamte over zijn gedrag en ging sociale verplichtingen vermijden. Ik wilde geen scènes maken natuurlijk en raakte geïsoleerd van mijn omgeving.»

- Hij noemt zichzelf openlijk een befkoning, schrijf je ook in het boek.

LOOTS «Door zijn gebrek aan empathie besefte hij totaal niet wat hij me aandeed.»

- Is dit gedrag vanuit zijn ziekte te verklaren?

LOOTS «Ik weet het niet. Het past bij een narcistische persoonlijkheid. Hij wilde bijzonderder zijn dan andere mensen. In een manie was hij het middelpunt en eiste dat iedereen naar zijn pijpen danste. Dan kon hij de hele wereld aan en moest iedereen dat weten ook. Dan was hij hypersociaal, kon hij iedereen om zijn vingers winden. Was er geen land met hem te bezeilen. 

»Daarentegen lag hij in de depressieve periodes de hele dag in bed. Ik heb wel  honderd depressieve periodes met hem meegemaakt Maar uiteindelijk kon hij zijn leven niet aan. Het was te veel zwart. Als je bedenkt dat je zelfs niet meer verder kunt leven terwijl je kinderen hebt. Hoe naar moet dat in zijn hoofd dan zijn?»

Uit elkaar

Een jaar voor zijn overlijden besloot Wester in een manische bui om Geertje en de kinderen te verlaten. Zijn beslissing. Het lukte hem niet de verantwoordelijkheid voor zijn gezin nog langer te dragen. Tijdelijk, zo was zijn intentie. 

LOOTS «We waren 22 jaar getrouwd en dertig jaar samen. Ik heb altijd gedacht, dat ga ik nooit doen, tijdelijk uit elkaar. Uit elkaar is uit elkaar.  En toch stemde ik ermee in. Ging ik mijn grenzen wéér verleggen. Ik voelde dat ons schip zonk, maar toch durfde ik het niet definitief te verlaten. We zagen en spraken elkaar regelmatig en gingen nog samen op vakantie. Maar ik probeerde wel een zekere afstand te houden. Tot ik het sms’je kreeg dat hij eruit wilde stappen.»

- Dan denk je dat het echte rouwen kan beginnen. Maar toen werd je door de familie van hem beschuldigd van moord. 

LOOTS «Het was een hel. Maar ik kon Wester niet tegenhouden. Hij heeft al die jaren zoveel therapieën gevolgd. Het werd er niet beter op. Dertig jaar lang hebben we geknokt, dertig jaar lang heb ik mezelf weggecijferd om hem  weer gelukkig te krijgen. Terwijl zijn familie zich vrij afzijdig hield.

»Wester had een verklaring ondertekend dat hij zijn dood zelf heeft geregisseerd. Ons contact met zijn familie was al niet heel goed, maar is toen na zijn zelfeuthanasie helemaal verbroken. Toch koester ik geen wrok. Zelfdoding ligt zo gevoelig, het is nog steeds een taboe. Ik respecteer ieders visie hierop. Ik heb vrede met het feit dat Wester er zelf voor heeft gekozen om op een waardige manier uit het leven te stappen.»

- Hoe waren jullie kinderen daar eigenlijk onder?

LOOTS «Enorm verdrietig natuurlijk. Toen ze klein waren kregen ze eigenlijk weinig van zijn gedrag mee. Dat papa vaak niet goed in zijn vel zat, dat hoorde eigenlijk bij hem. Pom en Kiek kenden hem niet anders. Ik probeerde ze zoveel mogelijk tegen hem te beschermen.»

- Wisten ze van zijn gedrag buiten de deur?

LOOTS «Toen mijn zoon het boek las werd hij erg boos. Met name over het feit dat hij met andere vrouwen het bed deelde. Mijn dochter was vooral heel verdrietig. Maar beiden kijken nu niet terug in wrok. Al zijn ze soms wel eens bang. In die zin dat ze hopen dat de ziekte van Wester niet erfelijk is.  Ze staan stevig in hun schoenen. Ze doen het beiden ontzettend goed.»

4 oktober 2012,  20.15 uur

‘Zullen we dan maar Linde?’, schrijft Geertje in haar boek. Wester lepelt op bed in zijn slaapkamer met volle overtuiging het poedermengsel naar binnen. ‘We namen elkaar in de armen. Wat we tegen elkaar zeiden? Hij bood zijn excuus aan en we vergaven elkaar. Vrijwel direct daarna viel hij in mijn armen in een diepe slaap. Na een paar minuten begon hij huiveringwekkend hard te snurken. Ik kon het niet verdragen en ging naar beneden. Waar het gesnurk evenzogoed te horen was. Totdat het geluid langzaam verstomde. Wester was overleden.’

(AD)

Praten over zelfdodingsgedachten kan anoniem via de zelfmoordlijn1813

Cover boek Beeld Blomster
Cover boekBeeld Blomster
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234