De diaken van Roger Vangheluwe: 'Hij waande zich een verlosser, God de Vader in hoogsteigen persoon'

Hoeveel mensen Ivo P. heeft laten sterven, weet hij niet meer. Als verpleger heeft hij de nood van veel lijdende mensen gelenigd. Een portret van een diaken bij de genade van Roger Vangheluwe.

In Wevelgem zeggen ze: ‘Wie veel goeds doet, kan niet slecht zijn.’ Maar in het geval van Ivo P. lijkt het niet zo eenvoudig te liggen. In de West-Vlaamse gemeente aan de grens met Frankrijk genoot de 57-jarige diaken tot voor kort de status van een heilige. Hij cijferde zichzelf belangeloos weg voor zijn drie parochies, vertellen inwoners. Geen inspanning was hem te veel voor de zwaksten van de gemeenschap, de ouderen en de zieken. In het holst van de nacht sprong hij op zijn fiets voor mensen in nood. Hij bracht de hostie bij wel twintig gelovigen thuis. En ontelbaar waren degenen voor wie hij boodschappen deed. Ivo P. leefde voor de anderen.

Hij bouwde onverdroten aan een betere wereld, zegt een buur. ‘Op een dag kwam hij thuis met een plastic zak vol blikjes die hij aan de kant van de weg had opgeraapt: hij kon ze daar niet meer zien liggen slingeren. Zo was Ivo. Hij stak de handen uit de mouwen, hij dééd er iets aan. Hoeveel mensen zouden dat uit vrije wil doen: het zwerfvuil verzamelen om thuis in de vuilnisbak te kieperen?’

Maar begin juni tuimelde de diaken van zijn voetstuk. Nadat hij mee een begrafenis was voorgegaan, vond er een huiszoeking bij hem plaats: hij werd in de boeien geslagen en beschuldigd van ‘veelvoudige moord’. Zijn parochianen raakten in shock.

Ivo P. was sinds 2011 voltijds diaken in Wevelgem. Daarvoor werkte hij dertig jaar lang in het ziekenhuis van Menen, dat intussen AZ Delta heet. Twintig jaar als verpleger, tien jaar als aalmoezenier. Als verpleger heeft hij verschillende terminaal zieke patiënten aan hun einde geholpen, heeft hij bekend. Hoeveel weet hij niet meer precies, dat zal het onderzoek uitwijzen: de schattingen variëren van vijf tot vijftig. Omdat de feiten grotendeels plaatsvonden vóór de goedkeuring, in 2002, van de wet op euthanasie, krijgen ze de kwalificatie van moord. Omdat er ook sprake is van een soortgelijk misdrijf na 2002, is er geen verjaring mogelijk: het gaat om ‘een voortdurend misdrijf’.

Filip De Reuse, advocaat van Ivo P.: ‘Mijn cliënt spreekt van een appel. Dat is een religieuze term: hij voelde de noodzaak mensen uit hun lijden te verlossen. Hij hoorde een soort innerlijke stem die hem opriep een einde te maken aan de schrijnende pijn van zijn patiënten. Dat wrong weliswaar met zijn geloof als diaken: een katholiek hoort niet aan euthanasie te doen. Katholieken zijn tégen euthanasie. Maar het was sterker dan hemzelf: hij moest mensen helpen die ver weg waren.’

Of dat altijd op vraag van de patiënten gebeurde, betwijfelt De Reuse. ‘Hoogstwaarschijnlijk meestal wel, soms ook niet.’

Inmiddels heeft het ziekenhuis van Menen 123 nabestaanden over de vloer gehad, die zich vragen stellen over het levenseinde van familieleden in de voorbije dertig jaar. Enkelen onder hen hebben het vermoeden geuit dat Ivo P. ook niet-terminale patiënten zou hebben omgebracht. Het ziekenhuis van Menen zal alle 123 medische dossiers bundelen en aan het parket overmaken. Het parket overweegt overleden patiënten op te graven op zoek naar sporen van inspuitingen met insuline.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234