'Intussen heb ik het aanvaard, maar als ik zoals in de film mijn gezicht eraf kon trekken en opnieuw beginnen, dan zou ik het doen.' Beeld Koen Bauters
'Intussen heb ik het aanvaard, maar als ik zoals in de film mijn gezicht eraf kon trekken en opnieuw beginnen, dan zou ik het doen.'Beeld Koen Bauters

‘Taboe’:bijzondere mensen met een bijzonder uiterlijk

‘De dokters hadden geen ervaring met wat ik had. Ze probeerden ook maar wat, en ik moest het ondergaan’

Hoe voelt het om nagestaard te worden op straat? Philippe Geubels weet daar vast alles van, maar ook zijn vier ‘Taboe’-gasten van zondag – Joyce (23), Kristof (46), Mo (39) en Ruben (34) – hebben er een aardig idee van hoe hard blikken kunnen snijden. Als je uiterlijk afwijkt van de norm, heeft de medemens al snel een oordeel klaar. ‘Ieder van ons heeft zich al afgevraagd: is de liefde wel voor mij weggelegd? Wie kan mij nu graag zien?’

Hanne Van Tendeloo

Op het ogenblik van ons gesprek zit het viertal nog op hete kolen voor de uitzending van zondag – Ruben zelfs helemaal vanuit China. Straks zullen meer dan een miljoen kijkers hen in al hun kwetsbaarheid aanschouwen.

JOYCE «Toen ik me inschreef, heb ik daar helemaal niet bij stilgestaan. Ik had het eerste seizoen gezien, zag een oproep op Facebook passeren, en voelde me aangesproken. Het eerste wat productiehuis Panenka me zei, was dat ze heel veel inschrijvingen hadden ontvangen. Oké, dat was het dan, dacht ik. Tot ik opeens bericht kreeg dat ik toch geselecteerd was. De opnames dateren al van de zomer 2020. Al die tijd is het iets tussen ons vieren gebleven: we hebben contact gehouden, en met Ruben bel ik zelfs wekelijks. Maar nu komt het plots heel dichtbij.»

HUMO Ben je bang voor negatieve commentaren?

JOYCE «Ik weet niet wat ik moet verwachten. Ik voel een gezonde spanning.»

MO «Ik vrees misschien wel wat negatieve reacties op HLN, maar die zullen eerder met mijn migratieroots te maken hebben. Gelukkig heb ik intussen een olifantenhuid. Ik zou nooit hebben meegedaan aan de ‘Taboe’-uitzending over mensen met een migratieachtergrond. Dan vertegenwoordig je een hele gemeenschap – dé Marokkanen, dé moslims. Bij dit onderwerp is het anders: dit is mijn verhaal, over mijn moedervlek, klaar.»

JOYCE «Zo zie ik het ook: het is heel persoonlijk. Maar als er nu commentaar komt, zal die ook persoonlijk zijn.»

MO (tot Joyce) «Van jou moeten ze afblijven: jij bent pas 23, de jongste van ons vier. Ik ben net 39 geworden. Op jouw leeftijd stond ik nog bijlange niet zo ver. Toen dacht ik nog: ‘Laat me allemaal met rust.’ Jou hoef ik niet te beschermen, Ruben: jij bent ver genoeg weg, daar in China.»

RUBEN «Da’s waar. De kans is klein dat ze me hier straks op straat gaan herkennen.»

HUMO Jij bent in mei aan een diplomatenopdracht van vier jaar begonnen in Guangzhou. Hoe gaan ze in China om met een opvallend uiterlijk?

RUBEN «Chinezen hechten veel belang aan uiterlijk. Was ik hier geboren, had ik het waarschijnlijk moeilijker gehad.

»Wat me wel opvalt: ik zie hier opmerkelijk vaak mensen met een wijnvlek. Ook op reis door Korea was dat me al opgevallen. Komen wijnvlekken statistisch gezien vaker voor in Azië, Kristof?»

KRISTOF «Geen idee. Misschien moet ik thuis toch eens vragen of ik Aziatisch bloed heb (lacht)

HUMO Is er een medische verklaring waarom jij met een wijnvlek bent geboren?

KRISTOF «Nee. Voor mijn ouders moet het schrikken zijn geweest, maar ze hebben het er nooit echt over gehad, omdat ze er altijd zo normaal mogelijk over wilden doen.»

HUMO Ruben, bij jou ontbreken er haarvaten in je wang. Door de druk van het bloed in je slagader zwelt je wang op. Was dat meteen zichtbaar bij je geboorte?

RUBEN «Min of meer: mijn onderlip was een beetje rood. De dokters zeiden: ‘Dat gaat wel weg.’ Maar het ging niet weg. Ik kan me voorstellen dat het voor mijn ouders ingrijpend moet zijn geweest. Net als bij Kristof hebben ze nooit gesproken over die impact. Het was gewoon een deel van ons leven.

»Toen ik een jaar of 14 was, zijn ze uit elkaar gegaan. Even heb ik gedacht dat het mijn schuld was. Ik nam die breuk op mij, en dat was niet gezond. Het moet zo’n beetje de zwaarste periode uit mijn leven zijn geweest, al vind ik dat ik niet mag klagen: ik heb altijd een warme thuis gehad.»

HUMO Joyce, jij bent de enige bij wie het niet is aangeboren. Je hapte als 4-jarige kleuter nietsvermoedend in de stekker van de kerstverlichting, waarmee je moeder in de weer was. Sindsdien torst ze een schuldgevoel.

JOYCE «Dat denk ik toch, want we hebben het er nooit echt over. Ik zeg nooit aan tafel: ‘En, hoe gaat het met je schuldgevoel?’ Voor mij hoeft ze dat helemaal niet te hebben: ik neem haar niets kwalijk. Ik denk dat ze het intussen ook wel een plaats heeft kunnen geven, al zal het door de uitzending van zondag misschien allemaal weer naar boven komen.»

MO «In de Marokkaanse cultuur is er een verhaal over de moeder: als een vrouw zich tijdens haar zwangerschap verlegen voelt om te eten van een bepaald bord en begint te krabben aan haar gezicht, dan zal haar ongeboren kind later een moedervlek hebben op de plekken waar ze heeft gekrabd. Het is natuurlijk maar een verhaal, maar als kind heeft het toch door mijn hoofd gespookt. Sinds kort stel ik me de vraag: zou ik mijn moeder vroeger misschien onbewust iets kwalijk hebben genomen? En verklaart dat misschien waarom ik een grotere afstand voel van haar dan van mijn vader, met wie ik heel close ben?»

HUMO Heb je het daar met je moeder al over gehad?

MO «Nee. Het plan was om samen naar ‘Taboe’ te kijken, maar ze zit nog in het buitenland.»

KRISTOF «Wel een heftig verhaal, zeg. Hoe schuldig moet een moeder zich voelen als ze dat hoort? Ik zal het zelf nooit over een ‘moedervlek’ hebben, altijd over ‘wijnvlek’. De schuld ligt niet bij mijn moeder.»

Met Philippe Geubels tijdens hun weekend in de Ardennen: ‘Het was intens. Door ervaringen uit te wisselen, zijn er dingen naar boven boven gekomen die ver weg zaten.’ Beeld © VRT - Frank Temmerman
Met Philippe Geubels tijdens hun weekend in de Ardennen: ‘Het was intens. Door ervaringen uit te wisselen, zijn er dingen naar boven boven gekomen die ver weg zaten.’Beeld © VRT - Frank Temmerman

TANDPIJN OF TUMOR

HUMO Jullie hebben alle vier een hels medisch traject achter de rug.

RUBEN «Die week samen in de Ardennen was niet alleen zeer fijn, maar ook zeer intens: door ervaringen uit te wisselen, kwamen er herinneringen boven die heel ver weg zaten. Tussen mijn 4de en mijn 14de heb ik meer dan twintig operaties ondergaan. Die waren niet zonder risico: hadden ze een zenuw in mijn aangezicht geraakt, had ik er misschien een verlamming aan overgehouden.»

HUMO Hoe ver was je bereid te gaan voor een ander uiterlijk?

RUBEN «In 1995 zijn we naar Canada gevlogen, waar toen een dokter zat die één of andere innovatieve behandeling voorstelde. Het nadeel was dat ze mijn hart en volledige bloedsomloop tijdens de operatie moesten stilleggen. Toen hebben mijn ouders gezegd: ‘Dat risico willen we niet nemen.’ Vandaag zou ík kunnen beslissen over zo’n ingreep, maar zolang het medisch geen noodzaak is, hoeft het voor mij niet. Ik heb mezelf intussen aanvaard zoals ik ben. Ik kijk nu al jaren tegen hetzelfde spiegelbeeld aan. Stel dat dat opeens zou veranderen, dan begint mijn verwerkingsproces misschien van voren af aan. Voorlopig laat ik het liever zo.»

KRISTOF «Het is inderdaad een proces: ik heb me als tiener een tijd depressief gevoeld, ik heb me agressief opgesteld tegenover iedereen die er ook maar iets over durfde te zeggen of van wie ik dacht dat-ie keek, ik heb me een periode heel erg teruggetrokken… Al die fases heb ik doorlopen. Rond mijn 30ste was ik er klaar mee: toen pas vond ik mezelf goed genoeg.»

HUMO Mo, bij jou waren de medische ingrepen ook traumatisch, maar dan vooral omdat je ouders er vooraf niet met je over spraken.

MO «Ze bedoelden het goed, maar als kind opeens wakker worden in een ijzeren ziekenhuisbed met je handen geboeid, om te voorkomen dat je gaat krabben aan je wonden, dat hakt erin. Wij zijn thuis geen babbelaars, nooit geweest. Dat maakt dat ik veel dingen heb geïnternaliseerd. Aan de buitenkant leek het alsof alles oké was, maar vanbinnen stormde het in mijn kinderhoofdje: ben ik dan niet normaal?»

JOYCE «Op dat punt verschillen onze ervaringen: ik kan me geen moment herinneren waarop ik alleen in het ziekenhuis lag. Bij al mijn operaties – de teller staat op 30 – is mijn moeder geen moment van mijn zijde geweken en voelde ik de steun van mijn familie. Dat heeft me enorm geholpen het te aanvaarden.

»Het probleem was: ik was jong en mijn verbrande mond genas te snel, waardoor ik te veel littekenweefsel aanmaakte. De dokters hadden al wel kinderen gezien met hondenbeten in het gezicht, maar ze hadden geen ervaring met wat ik had. Ze probeerden ook maar wat, en ik moest het ondergaan.»

Mo: ‘Als kind werd ik plots wakker in het ziekenhuis met mijn handen geboeid. Dat heeft sporen nagelaten.’ Beeld © VRT - Frank Temmerman
Mo: ‘Als kind werd ik plots wakker in het ziekenhuis met mijn handen geboeid. Dat heeft sporen nagelaten.’Beeld © VRT - Frank Temmerman

HUMO Sinds een jaar of tien kunnen ze gezichten transplanteren.

JOYCE «In juli 2020 ben ik nog eens bij mijn professor geweest. ‘Momenteel kunnen we niks doen,’ zei hij, ‘maar kom over vijf jaar nog eens terug.’ Die eerlijkheid apprecieer ik wel: alles liever dan dat hij rond de pot draait. Ik wil ook helemaal niet dat ze zomaar iets proberen. De tijd van ondergaan ligt achter me: ‘Ofwel sta je er als professor 100 procent achter, ofwel doen we niks.’ Hij antwoordde dat ik wel heel mondig was geworden (lacht)

HUMO Jij bent ook door een camoufleerfase gegaan.

JOYCE «Ik ben een periode erg gepest. Toen ik het thuis vertelde – ik heb het lang opgekropt – zei mijn mama: ‘Dan proberen we het te camoufleren.’ Maar die make-up vond ik echt niet leuk. Als je begint met verdoezelen, wordt het meteen een verplichting om het elke dag te doen, anders valt het des te meer op. Er kruipt ook best veel tijd in.»

KRISTOF (knikt) «Het is zoeken welke kleurtjes overeenstemmen met je huidtype.»

HUMO Hoe lang heb jij je vlek proberen te bedekken?

KRISTOF «Van mijn 10de tot mijn 13de, denk ik. Ik ben ermee gestopt door een medische behandeling: ze hebben geprobeerd mijn vlek weg te branden met laserstralen. Dat deed veel pijn en daarna moest ik zes weken met Flammazine-zalf rondlopen, waardoor het nog harder opviel. Toen heb ik gezegd: ‘Jongens, dit heb ik er niet voor over. Neem mij maar zoals ik ben.’»

HUMO In ‘Blind getrouwd’ had één van de recente kandidaten een wijnvlek, maar die zat verborgen onder een laag make-up.

KRISTOF «Echt? Dat wist ik niet.»

HUMO Vind je dat een gemiste kans?

KRISTOF «Nee. Ik begrijp dat mensen daarvoor kiezen. Ik doe het niet, omdat ik dat proces al achter me heb. Maar iedereen heeft zijn eigen tempo.»

HUMO Geeft het mondmasker je hetzelfde gevoel? Op het eerste gezicht lijkt het handige camouflage, maar het moet altijd ook weer af.

JOYCE «Dat is zo. Ik zal ook sneller een masker opzetten of mijn littekens verdoezelen wanneer ik naar een plek moet met veel kinderen. Niet dat ik me schaam, maar soms is het gewoon de makkelijkste weg voor ons allebei. Dan hoef ik me even niks aan te trekken van de blikken.»

HUMO ‘Ik vermijd de Kinepolis op zondagmiddag,’ zei je in ‘Taboe’, ‘te veel kinderen.’ Zijn kinderen zo gemeen?

RUBEN «Ze zijn gewoon direct. Ze bedoelen het niet slecht. Soms draait het goed uit, maar soms kan het ook even confronterend zijn.»

KRISTOF «Het voordeel bij kinderen is: ze stellen een vraag of geven een opmerking, draaien zich om, en gaan weer verder. ‘Wat is dat?’ ‘Heb je slaag gekregen?’»

RUBEN «‘Heb je tandpijn?’ ‘Is dat een tumor?’ Ik heb het allemaal al eens gehoord. Met oprechte interesse heb ik geen probleem: mensen mogen vragen stellen. Liever dat dan dat ze achter mijn rug zitten te fezelen over ‘die met zijn dikke wang’.»

MO «Bij mij zeggen kinderen weleens: ‘Eikes, da’s vies!’ Ik neem het ze niet kwalijk. Ze durven rechtuit te zijn, terwijl vrienden, familie en collega’s alleen maar zeggen: ‘Wij zien het niet meer.’»

KRISTOF «In het begin geloof je dat niet, maar het is echt zo.»

JOYCE «Ik heb het al meegemaakt dat ouders gewoon mee gaan staren en wijzen met hun kinderen. Veel heeft met opvoeding te maken. Als zelfs je ouders meedoen, dan weet je als kind niet beter.»

Kristof: ‘Als mensen keken, wierp ik een kusje terug. Dan wisten ze niet wat hen overkwam.’ Beeld © VRT - Frank Temmerman
Kristof: ‘Als mensen keken, wierp ik een kusje terug. Dan wisten ze niet wat hen overkwam.’Beeld © VRT - Frank Temmerman

KUSJES WERPEN

RUBEN «Eén van de opmerkingen die me het hardst heeft geraakt, kwam van een vriendin, die zei: ‘Jouw zus is één van de mooiste meisjes die ik ken.’ Ze bedoelde het niet kwetsend, maar het kwam hard binnen. Ik kon alleen denken: als ik normaal was geweest, zou je me dan mooi vinden? Zoiets duwt je dan weer even in een dal, maar ook daar spartel je weer door. Op den duur aanvaard je dat er altijd van die dalen zullen zijn.»

HUMO Heb je ooit hulp gezocht?

RUBEN «Nee. Achteraf gezien was dat misschien niet zo’n goeie beslissing. Mijn ouders en professor stelden het wel voor, maar ik heb het altijd afgewimpeld: ‘Een psycholoog kent mij niet. Hoe zou die mij kunnen helpen?’ Pas toen ik na mijn turbulente tienerjaren naar China trok, ben ik opgebloeid: hier liep ik sowieso in de kijker als buitenlander. Dat heeft me geholpen om vrijer te zijn.Vroeger was ik introvert. Door naar China te gaan, heb ik een andere, meer avontuurlijke kant van mezelf leren kennen.»

HUMO Mo, jij ging wel naar een psycholoog.

MO «Ik ben pas laat begonnen aan mijn verwerkingsproces, ik heb het lang ergens weggestopt. Toen ik een job kreeg als educatief medewerker bij een vzw die met kwetsbare jongeren werkt, merkte ik dat ik heel onzeker was: ik was zenuwachtig, kreeg zweetbuien. Ik heb intussen een heel traject afgelegd met mijn psycholoog, maar helemaal klaar ben je nooit. Je zult me nooit horen zeggen: ‘Nu ik heb meegedaan aan ‘Taboe’, ben ik waar ik moet zijn.’ Nee, ‘Taboe’ en deze drie mensen hier hebben me enorm gesterkt in mijn zelfvertrouwen, maar er zullen altijd momenten zijn dat het weer een knauw krijgt. Bijvoorbeeld door een bijtende HLN-lezer (lacht)

HUMO Jullie kennen als geen ander het verschil tussen kijken en staren.

MO «O, ja! Nu heb ik er minder problemen mee, maar vroeger heb ik heuse staarwedstrijden uitgevochten op de speelplaats: iemand maakt oogcontact, jij kijkt boos terug, hij kijkt weg…»

KRISTOF «Als ze keken, wierp ik soms een kusje terug. Dan wisten ze opeens niet wat hen overkwam (lacht). Ook een goeie tip: naar een punt staren tussen de ogen. Dat kun je heel lang blijven volhouden.

»Maar we moeten dat staren ook relativeren: toen we met Philippe in een bootje op de Semois zaten, stond er op de oever iemand onnozel te doen. Wij gingen er meteen van uit: ‘Die is naar ons aan het kijken.’»

JOYCE «We wilden al naar de kant varen om hem eens goed zijn vet te geven (lacht)

KRISTOF «Tot bleek dat die man gewoon Philippe Geubels had herkend en naar hém aan het kijken was.»

Joyce: ‘De dokters hadden geen ervaring met wat ik had. Ze probeerden maar wat, en ik moest het ondergaan.’ Beeld © VRT - Frank Temmerman
Joyce: ‘De dokters hadden geen ervaring met wat ik had. Ze probeerden maar wat, en ik moest het ondergaan.’Beeld © VRT - Frank Temmerman

HUMO Mo, jij noemde een ander kind van je klas dikkop. Was de aanval soms de beste verdediging?

MO «Het was pesten of gepest worden. Nu ik vorming geef aan jeugdwerkers, weet ik heel goed wat ik toen aan het doen was: ik probeerde me krampachtig bij de groep binnen te werken. Ik zocht mijn plek in de wereld. Ik merk dat ik soms nog bepaalde strategieën hanteer. Op een festival gebeurt het weleens dat ik mijn vrienden aan mijn linkerzijde hou, zodat mijn rechterkant – zonder moedervlek – naar de buitenkant is gekeerd. Ook op de tram doe ik dat. Ik doe het niet bewust, het is een automatisme geworden. Je wil gewoon zo weinig mogelijk opvallen.»

RUBEN «Ik doe dat ook. Ik voel me gedekt als er iemand die ik ken aan mijn linkerzijde staat.»

MO «Dat was zo heerlijk aan die week: merken dat we dezelfde emoties delen.»

JOYCE «Voor ik jullie kende, was er niemand met wie ik zo’n connectie had. Nog voor we één woord hadden gewisseld in de Ardennen, voelde ik het al. We keken elkaar aan en ik wist: hier ben ik op mijn gemak.»

MO «Een gevoel van veiligheid.»

KRISTOF «En wat je vertelde, werd begrepen zonder één woord extra uitleg.»

Ruben: ‘Bij mijn geboorte zeiden de dokters: ‘Het gaat wel weg.’ Maar het ging niet weg.’ Beeld © VRT - Frank Temmerman
Ruben: ‘Bij mijn geboorte zeiden de dokters: ‘Het gaat wel weg.’ Maar het ging niet weg.’Beeld © VRT - Frank Temmerman

HET ZIT VANBINNEN

HUMO Jullie hebben alle vier vrede met jullie uiterlijk, maar niet met de krassen op jullie ziel.

KRISTOF «Ik zit hier nu wel te verkondigen dat het intussen deel is van wie ik ben, maar als ze me morgen een mirakeloplossing aanbieden, dan hap ik toe. Pijn en miserie heb ik er niet meer voor over, maar als ik, zoals in de film, mijn gezicht eraf kon trekken en opnieuw beginnen, dan zou ik het doen.»

MO «Ik niet. Ik zou zelfs de stukjes van mijn moedervlek die ze bij mij als kind hebben verwijderd, er zo weer aan laten zetten. Ik heb het gevoel dat ik bij die operaties iets ben kwijtgespeeld. Die stukjes maakten deel uit van de kleine Mo. Ik wil niet meer iemand anders zijn. Vroeger geloofde ik het niet als ze zeiden: ‘Het maakt je uniek en dat is mooi.’ Nu wel. Nu kijk ik naar de fond-de-teintflesjes uit mijn onzekere periode, en denk ik: ‘Fuck it, ik ben Mo.’»

JOYCE «Ik vind het een moeilijke kwestie. Als ik mezelf probeer in te beelden zonder wat ik allemaal heb meegemaakt, dan weet ik niet of ik me nog leuk zou vinden. Ik ben nu zoveel sterker en ik weet wat écht belangrijk is in het leven. Ik zou wel normaal willen zijn, maar dan wel met dit karakter.»

HUMO Philippe vraagt jullie alle vier naar jullie liefdesleven. Dat doet hij niet bij al zijn gasten.

JOYCE «Ik denk dat ieder van ons zich ooit heeft afgevraagd: is de liefde wel voor mij weggelegd? Al mijn vriendinnen begonnen op een bepaald moment vriendjes te krijgen, ik niet. Zeker als ze dan verhalen vertelden over hun liefjes, voelde ik me het vijfde wiel aan de wagen. Wie kan mij nu graag zien, dacht ik. Maar het is toch gebeurd. Mijn zus heeft me ooit gezegd: ‘Als jij iemand leert kennen, dan is het voor de rest van je leven.’ Dat bleek te kloppen: Seppe is mijn eerste lief en intussen ook mijn man.»

HUMO Pas een week na jullie eerste kennismaking vertelde je hem wat er was gebeurd.

JOYCE «Meestal voel ik zelf heel goed aan wanneer mensen een uitleg verwachten. Aan het begin van elk schooljaar wist ik: ik zal het maar vertellen, dan is dat al van de baan. Maar bij Seppe had ik er nog niet bij stilgestaan. Zijn reactie was: ‘Oké.’ En hij begon over iets anders.»

HUMO We zijn nooit kwetsbaarder dan wanneer we verliefd zijn.

JOYCE «In het begin stelde ik me wel de vraag of het met de juiste intentie was. De jongens die ik vóór Seppe leerde kennen, zochten wel toenadering, maar niet om de juiste reden. Bij Seppe was dat gevoel van meet af aan anders: we hadden een klik.»

KRISTOF «Ik herken het gevoel: het lijkt verdacht als iemand je graag ziet. Je denkt: als jij straks naast mij moet lopen op straat, dan gaan ze toch ook naar jou staren?»

HUMO Intussen ben je getrouwd en heb je twee kinderen.

KRISTOF «Toen mijn oudste dochter werd geboren, is het eerste wat ik deed haar helemaal checken op wijnvlekken. Ook al weet je dat de kans op erfelijkheid klein is en heeft de dokter je proberen geruststellen, tóch doe je het. Zelf heb ik er nu wel vrede mee, maar ik weet wat ik heb doorgemaakt. Dat wil je je kinderen besparen.»

MO «Ik wist al van in mijn puberteit dat meisjes me niet als de schoonste jongen van de groep zouden uitkiezen, dat ik het van mijn charmes moest hebben om iemand te veroveren. Ik was dus wel een mooie jongen, maar dan…»

KRISTOF «Vanbinnen?»

MO (lacht) «Ja, dat voelde ik wel.»

HUMO Je charmes hebben gewerkt: je hebt een vriendin.

MO «Tijdens de opnames nog wel, maar sindsdien is die relatie op de klippen gelopen. Ik denk dat mijn ervaringen in het ziekenhuis ervoor gezorgd hebben dat ik nu met bindingsangst zit. Als ik terugkijk op mijn relaties, dan was er altijd wel de angst om te trouwen en vast te zitten. De schoonfamilie ontmoeten? Ik mag er niet aan denken!»

HUMO Ruben, jouw lief is je helemaal naar China gevolgd.

RUBEN «We hebben elkaar online leren kennen. De eerste keer dat Hans en ik afspraken, is mijn uiterlijk zelfs niet ter sprake gekomen. Toen hij me voor het eerst zei dat hij me graag zag, heb ik wel gevraagd: ‘Hoe kan dat nu?’ Alsof ik het niet waard was graag gezien te worden. Maar voor hem is mijn uiterlijk totaal geen issue. We zijn vorig jaar getrouwd.»

HUMO Het lijkt me ook wel een handige lakmoesproef: ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat jullie partners geen oppervlakkige mensen zijn, ook al heb ik hen nog nooit ontmoet.

KRISTOF «Dat heb je mooi omschreven. Ik zal het straks aan mijn vrouw vertellen.»

HUMO Zij was heel boos, omdat Philippe iets had gezegd over lelijke mensen.

KRISTOF «De oorspronkelijke titel van de aflevering was: mensen met een afwijkend uiterlijk. Philippe had daar op tv aan toegevoegd: ‘Lelijke mensen, dus.’ Dat was bij mijn vrouw in het verkeerde keelgat geschoten: ‘Zeg maar aan die Geubels dat ik jou veel knapper vind dan hem.’ (lacht) Blijkbaar hebben ze de titel nog aangepast.»

RUBEN «Gelukkig. Wat wil dat ook zeggen, afwijkend? Van welke norm wijken we af? Maar boos was ik er niet over: van Philippe kan ik zo’n opmerking verdragen.»

KRISTOF «Humor mag, oordelen niet. Dat is ook wat Philippe in zijn zaalshows doet: hij maakt moppen, zonder te oordelen.»

HUMO Denk je dat Philippe het moeilijk vond om met jullie uiterlijk te lachen?

RUBEN «Dat zou kunnen. Ik vond dat hij erg braaf is gebleven in zijn zaalshow.»

MO «Hij vertelde vooral vunzige moppen, eerder dan dat hij met ons uiterlijk lachte. Mijn ouders zaten in de zaal en waren bijna opgestapt. Het eerste wat mijn vader achteraf zei, was: ‘Amai, die Philippe is wel een vetzakske.’ (lacht)»

KRISTOF «Je voelde dat Philippe heel hard op zoek was naar: waar ligt de grens? Soms schrok hij ervan hoe ver we zelf gingen. Dan waren we met z’n vieren aan het zingen: ‘We hebben een clubke opgericht voor mensen met een lelijk gezicht…’ Hij was geshockeerd: ‘Mannen, is dat er niet wat over?’»

JOYCE «En in de karaokebar hebben we ‘Het zit vanbinnen’ van Clouseau gezongen, maar dat stukje hebben ze eruit geknipt.»

RUBEN «Ik vond het nochtans een geslaagde mop.»

HUMO Het moet een gek gevoel geweest zijn, toen jullie die zaal vol mensen met een opvallend uiterlijk binnenstapten.

JOYCE «Amai! Onbewust ging ik toch vergelijken. Ik dacht zelfs: hoor ik hier wel vooraan te zitten? In vergelijking met wat sommige anderen hadden, leken mijn littekens peanuts.»

RUBEN «Dat kreeg ik vroeger soms ook te horen: ‘Die ander zit wel in een rolstoel.’ Als kind kon ik dan alleen maar denken: wat heb ik daaraan? Nu kan ik dat beter plaatsen. Mijn situatie is wat ze is. Het zit op een ongelukkige plaats op mijn gezicht, maar uiteindelijk kan ik nog altijd doen wat ik wil. Anderen hebben dat geluk niet.»

HUMO Mo, jij pleit voor meer diversiteit op tv. Veel rolmodellen hebben jullie niet gekend.

KRISTOF «Ik ben opgegroeid in de tijd van Gorbatsjov. Als kind heb ik dat vaak moeten horen.»

MO «Ik ook. ‘Hey, Gorbatsjov!’ En ik heb niet eens een wijnvlek. Maar nu heb je toch die jongen van ‘De mol’?»

HUMO Bouba Kalala?

MO «Ja, die! Toen ik hem voor het eerst op tv zag, voelde ik meteen een verbondenheid. Dat deed iets met me. Zeker als dan blijkt dat Danira Boukhriss Terkessidis zijn ex is. Misschien kan ik dan ook een mooi meisje als Danira krijgen.»

JOYCE (lacht) «Heeft iemand haar nummer?»

MO «Neenee, zo bedoel ik het niet. Ik wil maar zeggen: als ik dat gevoel al heb na één aflevering van ‘De mol’, wie weet wat onze uitzending van ‘Taboe’ dan kan betekenen voor anderen?»

KRISTOF «Het zou mooi zijn als mensen na het zien van die aflevering besluiten: ‘Het komt wel goed met mij.’ Dan is er winst.»

‘Taboe’, Eén, zondag 30 januari, 20.00

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234