De doorbraakartiesten van 2018: Angèle, Yungblud, Jorja Smith & Ghost

Wat ging er dit jaar allemaal de hoogte in? Een goed gemikte Tesla Roadster, de vuist van het volk tegen het klimaatbeleid én de brandstofprijs. Maar ook de marktwaarde van deze alles kapot spelende Muzikale Doorbraken Van Het Jaar: een geboren R&B-diva, een millennialrocker in een dwangbuis, een gemaskerde metalpaus en een Belgische bloem die Angèle heet. ‘Toen ik nog in Starbucks werkte, heb ik eens een interview met mezelf afgenomen. In de bergruimte.’


Angèle

‘Als Franstalige doorbreken in Vlaanderen: wat een voorrecht’

Koffiedik kijken, we kunnen er hier wat van. Een klein jaar geleden tipten we Angèle Van Laeken in deze bladzijden als dé artiest om in 2018 in de gaten te houden. Ondertussen zijn we elf maanden, optredens op Werchter en Pukkelpop, twee uitverkochte Ancienne Belgiques, één debuutplaat getiteld ‘Brol’, drie Red Bull Elektropedia Awards en zeven nominaties voor de MIA’s verder. Hoe kijkt Angèle zelf terug op haar doorbraakjaar?

HUMO Weet je nog hoe je je eind 2017 voelde?

Angèle Van Laeken «Ik herinner me die periode als intens, met mijn eerste single, ‘La loi de Murphy’, en mijn eerste optredens. In mijn hoofd voelde ik me helemaal niet klaar voor wat op me afkwam.»

HUMO Maar daarna ging het tempo alleen omhoog: er kwam de single ‘Je veux tes yeux’, vrij snel na de vorige.

Van Laeken «En dan heb ik de clip voor ‘La thune’ gedraaid, én begon ik aan de plaat te schrijven, en ineens schoot er een hele machinerie in gang. Want er was ook mijn eerste tournee langs kleine zalen in Frankrijk en België. Ik had op dat moment een kwart van de plaat klaar, ik heb het merendeel van de songs dus geschreven op tournee. Als ik niet op het podium stond, zat ik in de studio of was ik een clip aan het draaien. Van april tot augustus 2018 heb ik eigenlijk geen pauze gehad, geen tijd om vrienden of familie te zien. Maar ik klaag niet: het is omdat de mensen mijn liedjes willen horen, dat het allemaal aan zo’n hels tempo verliep. Ik had ook veel te bewijzen: dat ik niet enkel ‘de dochter van’ ben (haar vader is Serge Van Laeken van de Brusselse eighties-funkgroep Allez Allez, red.), of ‘de zus van’ (broer Roméo Elvis, red.), en dat ik mijn plaats waard ben als soloartiest.»

HUMO De snelheid waarmee je ‘Brol’ hebt uitgebracht, is opvallend. Veel jonge artiesten nemen tegenwoordig rustig de tijd en maken eerst wat EP’s.

Van Laeken «Om concerten te kunnen geven, moet je een plaat uit hebben. En ik geloof wel degelijk in het verhaal dat platen kunnen vertellen. ‘Brol’ is wie ik nu ben, binnen drie jaar maak ik hopelijk een heel andere plaat.»

HUMO Zeker voor een Instagramicoon is het bijzonder dat je zo gelooft in de klassieke langspeler.

Van Laeken «Dat hangt voor mij net samen. Het gaat me niet alleen om het muzikale verhaal, maar ook om het visuele pakket dat ik aan de wereld wil tonen. Ik zie het echt als een object dat moet klóppen, of het nu tastbaar is of niet.»

HUMO Wat is het verhaal achter de hoesfoto van ‘Brol’, een kinderfoto waarop je een melktand mist?

Van Laeken «Die foto heeft me altijd doen lachen. Ik ben er een jaar of 6-7, en als platenhoes vertegenwoordigt dat beeld mijn infantiele, naïeve kant. Mijn brol-kant, zeg maar (lacht).»

HUMO Op visueel vlak is je partner in crime de fotografe Charlotte Abramow, met wie je onder meer de ‘spaghettifoto’ maakte. Hoe zou je jullie dynamiek omschrijven?

Van Laeken «We werken nu twee jaar samen. Het eerste wat ik van haar ontdekte, was haar serie ‘Maurice’, waarin ze haar vader portretteerde, die herstelde van kanker. Charlotte had nog nooit met een zangeres gewerkt, dus toen ik haar contacteerde, wisten we niet meteen wat te doen. Dan zijn we maar met veel kleuren aan de slag gegaan, mooi licht, op zoek naar poëtische en tegelijk grappige beelden. Voor de clip van ‘La loi de Murphy’ had ik echt zin om het verhaal van de song in de clip te vertellen, ik wou dat het een film werd over alle soorten fails in het dagelijks leven. Charlotte kwam toen aanzetten met het idee om dat alles flink te dramatiseren: dat iedereen aan het huilen slaat en zo. Vanaf toen wist ik: met Charlotte erbij worden mijn ideeën alleen maar sterker. Ik hoop stiekem dat zij ook zo over mij denkt.»

HUMO Op 8 maart, internationale vrouwendag, bracht Charlotte een geestige clip uit bij ‘Les Passantes’ van Georges Brassens uit 1972. Daarin zijn allemaal nepvulva’s te zien, gemaakt van onder meer fruit en kauwgum. Je postte de kauwgumvulva op je Instagram.

Van Laeken «De voorzet voor die clip werd gegeven door Universal France, dat een soort tribute voor Brassens had opgezet. Charlotte kreeg volledige carte blanche en koos ervoor om die clip te maken én hem te releasen op vrouwendag. Er komen heel verschillende vrouwen in voor, en die kleurrijke nepvulva’s, maar het geheel is absoluut niet shockerend. Toch werd de clip gecensureerd op allerlei sites, omdat er maandstonden in te zien zijn. Zelfs geen échte maandstonden, maar plekjes rode verf op billen in witte broeken. En men nam ook aanstoot aan die kauwgumvulva en het paar cellulitisbillen dat te zien is in die clip.

»Ik vind het heel erg dat maandstonden en cellulitis en vulva’s gecensureerd worden, maar al die seksistische clips waarin vrouwen als behaagzieke objecten worden weergegeven níét. Dat vrouwelijkheid anno 2018 als shockerend wordt gezien, dat vind ik pas shockerend.»

HUMO Je sluit 2018 af als één van de favorieten voor de MIA’s, met zeven nominaties. Op de Red Bull Elektropedia Awards werd je onlangs al bekroond als Artist of the Year én Breakthrough Artist. Beetje raar, niet?

Van Laeken «Oui, complètement! Het is nogal veel en verwarrend, maar toch cool. Een beetje in de sfeer van heel het voorbije jaar. Ik wil wél benadrukken dat ik me – aangezien de MIA’s eerder Vlaamse prijzen zijn – bevoorrecht acht dat ik als Franstalige die erkenning krijg in Vlaanderen.»

HUMO Wat is voor jou de plaat van het jaar?

Van Laeken «‘Contre-temps’ van Flavien Berger heeft me het voorbije jaar het meest geraakt. Berger maakt Franstalige, pretentieloze en poëtische pop met een scheut elektro. Ik ben al van in het begin fan van hem, maar dit is ook nog eens een heel menselijke plaat, met veel liedjes over de liefde – vooral over koppels die problemen hebben om elkaar terug te vinden.»

HUMO En song van het jaar?

Van Laeken «‘This is America’ van Childish Gambino. Vanwege de inhoud van de song én de clip (swingende choreografieën worden telkens bruusk onderbroken door scènes waarin de rapper mensen afknalt, als kritiek op de massamoorden en het gewelddadige racisme in de VS, red.). Le clip est incroyable, met die specifieke manier van dansen, en die abrupte veranderingen van beweging en energie. Ik weet niet of de realiteit de kunst bepaalt, of de kunst de realiteit verandert, maar ik ben zeker dat die twee hoe dan ook communicerende vaten zijn. Muziek kan wel degelijk ideeën overbrengen, zelfs een overtuiging. ‘This is America’ is voor mij dé song die dat in 2018 heeft gedaan.»

★★★★★★★★★★★★★


Yungblud

‘Wij tieners zijn waanzinnig intelligent’

Eigentijdser vind je ze niet. Yungblud is de schuilnaam van de 20-jarige Brit Dominic Harrison, een klankbuis van de Facebookgeneratie wiens muziek klinkt als een Spotify-gehaktmolen. Zijn debuut ‘21st Century Liability’ is én pop én punk én hiphop én knettergek. Yungblud heeft de vinger aan de pols – de thema’s gaan van seksuele intimidatie over depressie tot drugs – én een droomjaar achter de rug: hij liet Pukkelpop in puin achter en tekende met ‘I Love You, Will You Marry Me’ voor het meest gedraaide nummer van Studio Brussel. Ook de toekomst lacht hem toe: in januari kijkt hij een uitverkochte AB in de ogen, daarna moet Rock Werchter eraan geloven.

'Ik ben altijd een vervelend joch geweest. Als ik bij iemand kwam eten en de puree niet lekker vond, dan zei ik dat ook' Dominic Harrison (Yungblud)

HUMO Had je verwacht dat 2018 zo’n topjaar zou worden?

Dominic Harrison «Absoluut niet! In april van vorig jaar stonden we nog nergens, nu verkopen we de fokkin’ AB in België uit. It’s bonkers, man! Ik geniet van elke seconde.»

HUMO De eerste keer dat ik een foto van je gezicht zag, had je net als op de cover van ‘21st Century Liability’ een dwangbuis aan. Waar komt die look vandaan?

Harrison «Uit mijn hoofd. Ik wilde een beeld dat de onderdrukking van jonge mensen zou symboliseren. De angst en de depressie die ik al heel mijn leven gevoeld heb, willen ouderen vaak wegmoffelen. ‘Buck up, man, drink een biertje, trek het je niet aan.’ Alsof het niet oké was om mezelf te zijn. Yungblud is er voor mensen die zich ook zo voelen. Het moet een gemeenschap zijn voor outsiders.»

HUMO Waarom voelde je je als tiener zo slecht?

Harrison «Ik weet het niet goed, man. Ik kon alleszins niet goed om met machtsfiguren, zoals leerkrachten. Ik was een vervelend joch (lacht). Als ik bij iemand kwam eten en de puree niet lekker vond, dan zei ik dat ook. Ik had altijd luide meningen en zocht graag de confrontatie op. Daar houden ouderen niet van, en van zo’n snotneus pikken ze ’t al helemaal niet. Ik werd er erg onzeker van. Ik dacht: moet ik nu echt mijn persoonlijkheid veranderen om gehóórd te worden? Fuck that, man.»

HUMO Voelt de millennialgeneratie zich consistent misbegrepen?

Harrison «Weet je wat ik denk? My generation’s so fokkin’ intelligent! Wij hebben zoveel informatie tot onze beschikking! Wij zíén de toekomst waarvan we deel willen uitmaken en de wereld waarin we willen leven. En we worden daarin tegengehouden door oude zakken met voorbijgestreefde ideologieën. Die willen dat de wereld netjes hetzelfde blijft. Maar ze kunnen ons niet tegenhouden. Wij kunnen zelf al onze gedachten, totaal ongecensureerd, op internet posten.»

HUMO Welk effect heeft je ADHD op jou gehad?

Harrison «Het was niet makkelijk om ermee op te groeien waar ik vandaan kom. Ze wilden mij zware medicamenten geven, maar dat weigerde mijn moeder, omdat mijn persoonlijkheid erdoor zou worden onderdrukt. But it’s all good, I love me ADHD. Ik sta continu onder hoogspanning, zonder dat ik alcohol of drugs moet pakken. En ik spring de hele dag rond als een konijn, van zes uur ’s morgens tot één uur ’s nachts. Whiii!»

HUMO Wanneer besefte je dat muziek een belangrijke uitlaatklep was?

Harrison «Ik luisterde naar mensen die het donkere gevoel in mijn hoofd verklankten, vaak op nogal agressieve wijze. Joe Strummer van The Clash, Lady Gaga, Marilyn Manson, Alex Turner van Arctic Monkeys, Joni Mitchell... Die waren zichzelf in weerwil van de rest van de wereld. En ik dacht: als zij dat kunnen, dan ik ook.

»Ik was 13 toen ik Eminem leerde kennen, de leeftijd waarop je doorhebt dat je ouders het óók niet altijd weten. Toen ik hem hoorde, dacht ik: fokkin’ hell, die kerel weet wat ik denk zonder dat hij weet dat ik besta! Ik vond dat zó spannend. Die impact wil ik nu ook hebben.»

HUMO Is de relatie met je ouders nu beter?

Harrison «Oh, zij hebben me altijd gesteund, hoor. Maar de tijden veranderen. Wat zij als normaal beschouwden, is nu voorbijgestreefd. En op een bepaald moment ga je daartegenin. Ik leg het graag zo uit: iemand kan je hele leven zeggen dat de lucht roze is, maar vroeg of laat heb je toch door dat ze fokkin’ blauw is?

»In het nummer ‘Polygraph Eyes’ heb ik het over kerels die na een feestje in de taxi stappen met grieten die duidelijk véél meer dronken zijn dan zij, en de lad mentality die daarmee gepaard gaat. Dat is de mentaliteit waarmee ik opgegroeid ben, want in het noorden van Groot-Brittannië gingen we al heel vroeg uit, met een vals paspoort. Het is pas toen ik op mijn 16de verhuisde naar Londen dat ik doorhad hoe fucked up het eigenlijk was, en ik schaam me ervoor dat ik niet vroeger dingen in twijfel heb getrokken. Je weet pas wat goed is als je hebt uitgedokterd wat slécht is, y’know wha’ I mean?

»Pas op, ik wil mensen niet zeggen hoe ze hun leven moeten leiden, want wie ben ik? Ik ben niet fokkin’ Moeder Theresa of Jezus, hè.»

'Al die oude zakken willen dat de wereld netjes hetzelfde blijft. Maar ze kunnen ons niet tegenhouden' Dominic Harrison (Yungblud)

HUMO Taylor Swift kwam dit jaar voor het eerst uit voor haar politieke voorkeur. Een goeie zaak?

Harrison «A hundred percent, bruv. Politiek wordt te weinig besproken in de populaire muziek. Ik hoop dat veel mensen haar voorbeeld volgen.»

HUMO Ligt het aan mij of zijn politieke songs vandaag bijna uitsluitend het domein van rappers?

Harrison «Nee, dat is zo! En dan nog vooral in de underground. Ik wil politiek terugbrengen naar de populaire muziek én naar de rock-’n-roll. Want hoe fokkin’ boring is rock-’n-roll tegenwoordig? Rock vandaag, dat zijn chique jongens uit de middenklasse die leuteren over hun meisje. (Zingt met hoog stemmetje) ‘I want you so much, baby, I’m gonna shit myself.’ Dat staat los van de eigentijdse cultuur! Kijk naar The Beatles, The Rolling Stones, Oasis: die bands bepaalden de cultuur van hun tijd, waren er onlosmakelijk mee verbonden.»

HUMO Er zijn veel gelijkenissen tussen jou en wat ze SoundCloud-rappers noemen, zoals Denzel Curry en XXXTentacion. Niet qua sound, wel in jullie aandacht voor geestelijke gezondheidsproblemen en de extreem hechte band met jullie fans.

Harrison (herhaalt dezelfde zin acht keer) «I love that, I love that! Die hele scene vind ik zo inspirerend! Ik ga niet altijd akkoord met wat sommige van die rappers zeggen, want het wordt weleens misogyn of racistisch, maar they put the fire in my belly zoals de Sex Pistols dat vroeger ook deden. Trouwens, jammer genoeg zijn sommige Sex Pistols-teksten óók verwerpelijk.»

HUMO Je noemt je muziek weleens een paard van Troje. Waarom?

Harrison «Omdat ik over politiek zing zonder het in je gezicht te wrijven. Het mag niet saai zijn. Mijn muziek moet gek en plezierig en waanzinnig blijven. Als je naar mijn shows komt kijken, dan is dat een puur gekkenhuis, mensen stoppen een uur lang niet met springen. Maar ik wil onder al die waanzin ook een goeie boodschap binnensmokkelen.»

HUMO Nog een quote van jou: ‘Ik wil de Drake van de rock-’n-roll worden.’

Harrison «Drake verlegt grenzen, hij is iedereen altijd een stap voor, zijn nieuwe plaat klinkt nooit als zijn vorige. Ik wil ook dat effect hebben.»

HUMO Drake is ook de meest gestreamde artiest van het jaar op Spotify. Ik dacht dat je daarnaar verwees.

Harrison «Nah, man. Ik wil dat wel bereiken, maar tegelijk kan het mij niet schelen. Een gigantische fanbase uitbouwen en stadions vullen, daar gaat het om. Platenverkoop en streamingcijfers zijn bijkomstig.»

HUMO Toch proficiat, want ‘I Love You, Will You Marry Me’ is het meest gedraaide nummer van 2018 op de radiozender Studio Brussel.

Harrison «I know man, what the fuck, bruv! Ik kan het niet geloven! Ze hebben mij gevraagd om een show te spelen voor De Warmste Week, ik wil dat héél graag doen.»

HUMO Je zal wel veel beroemdheden ontmoet hebben dit jaar. Wie maakte de grootste indruk?

Harrison «Dave Grohl, man, the fokkin’ legend. Hij kwam naar me toe en zei: ‘Hey man, mijn dochter vindt je geweldig.’ Hij wist wie ik was! Ik scheet in mijn broek, en ik schijt alweer in mijn broek door er nog maar aan terug te denken.»

HUMO Klopt het dat je nieuwe muziek aan het opnemen bent in Los Angeles?

Harrison «Oh ja, er komt een nieuwe plaat in januari: watch out!»

HUMO Een nieuwe plaat, serieus?

Harrison «Nee, sorry! Nieuwe muziek. Nog geen plaat. Maar ik wil geen artiest zijn die alles jarenlang laat aanslepen: geef de mensen wat ze willen, zo snel als je kan!»

HUMO Je postte net interessante nieuwe lyrics op Twitter: ‘My daddy put a gun to my head / Said if you dare kiss a boy I’m gonna shoot you dead / So I tied him up with gaffa tape, locked him in a shed / Then I went out to the garden and fucked my best friend’. Poëtische vrijheid of een coming-out?

Harrison (grijnzend) «Haa! Moeilijke vraag, innit? Dat zul je moeten ontdekken, ik laat de interpretatie aan jou over. Ik vind het niet erg om over mijn seksualiteit te praten als de gelegenheid zich voordoet: that’s the way it is with me.»

HUMO Gendergelijkheid en stereotypes vernietigen...

Harrison (onderbreekt) «A hunderd percent, man. Ik doe niet liever. Het is bijna 2019, het wordt stilaan tijd om stereotypes door het raam te gooien, niet?»

HUMO Laatste vraag: vorige week tweette je dat je overwoog om je naam officieel te laten veranderen in Salamanda. Kun je niks beters bedenken?

Harrison (denkt na) «We zijn nu toch stereotypes door het raam aan het gooien, dus fuck it: dan kies ik voor Katherine Harrison.»

HUMO Erg bedankt voor het gesprek, Katherine.

Harrison (lacht) «You’re very fokkin’ welcome, bruv.»

★★★★★★★★★★★★★


Jorja Smith

‘Op weg naar Kendrick Lamar dacht ik vooral aan de vaat’

Een jaar of drie geleden liep Jorja Smith (21) nog slappe macchiato’s te gieten als anonieme – en naar eigen zeggen niet bijster goeie – barista bij Starbucks. Sindsdien wees ze een nummer van Drake af om vervolgens met hem op het podium te kruipen, ‘maar niet,’ liet ze fijntjes optekenen, ‘tussen de lakens’. Ze werkte samen met Kendrick Lamar, als enige Britse op de ‘Black Panther’-soundtrack. Bruno Mars nam haar mee op tour, Quincy Jones vroeg haar om op te treden op zijn verjaardagsfeestje, Elton John ligt aan haar voeten. En met debuutplaat ‘Lost & Found’ serveerde ze eindelijk straffe koffie! Aan zelfvertrouwen heeft ze alvast geen gebrek, merken we als ze zich neervlijt in haar stoel backstage in de AB, vlak voor haar – uiteraard uitverkochte – concert.

HUMO ‘Mijn stem is een genre op zich,’ zei je onlangs. Wat bedoelde je daarmee?

Jorja Smith «Dat ik wéét wat ik wil en dat ik mezelf nooit met anderen zal vergelijken. Niemand moet mij zeggen hoe ik iets moet aanpakken. Mensen die komen vragen om een vrolijk liedje voor op de radio te maken – mét de juiste producers, natuurlijk – vind ik vréselijk.

»Ik sta niet in de hitlijsten. ‘Lost & Found’ heeft het goed gedaan, maar ik maak geen popmuziek die commercieel hoge toppen scheert. Which is fine. Amy Winehouse had met ‘Frank’ ook geen chart topper te pakken. Maar daarna kwam ‘Back to Black’ (lachje).»

HUMO 2018 was een topjaar voor je, je staat continu in de spotlight. Weegt de tol van de roem nog niet te zwaar?

Smith «Vederlicht, voorlopig (lacht). Mensen kennen me wel, en komen een praatje maken of om een foto vragen, maar ik ben altijd zo druk bezig dat ik daar weinig hinder van ondervind.

»Er was ook weinig tijd voor reflectie, ik ben altijd maar op tour geweest. Dat is als op een rollercoaster zitten. Dan denk je ook niet: ‘Wat spannend, achter die bocht komt er nog een looping aan.’»

HUMO Je hebt je talent van geen vreemde: jouw vader was ook een zanger.

Smith «Hij was één van de zangers in de neosoulband 2nd Naicha. Dat was lang voor ik geboren werd, maar muziek is me wel met de paplepel ingegeven. Als mama in de keuken stond, zette ze haar iPod op – punk, ska, reggae en jazz, terwijl papa meer een soulman is gebleven – en als zij er niet was, dan was er de radio. (Mijmert) Het is iets heel speciaals om als kind naar muziek te luisteren. Zonder context, zelfs zonder te weten wie er aan het zingen is, genieten van geluiden die je leuk vindt. Dat ongerepte mis ik soms.

»Ik heb keyboard leren spelen toen ik 8 was. Dan ging ik online akkoorden opzoeken van liedjes die ik mooi vond. Op mijn 11de schreef ik mijn eerste song, op piano: ‘Life Is a Path Worth Taking’.»

HUMO Had je een idool?

Smith «Ik keek naar niemand echt op. Al hou ik wel intens van Amy: haar stem, haar teksten, haar eerlijkheid, haar geloofwaardigheid... Zij staat op een hoger echelon dan al de rest. Toen ik opgroeide, kon ik me almaar meer met haar identificeren. Uit ‘Stronger than Me’ bijvoorbeeld: ‘You should be stronger than me / You’ve been here seven years longer than me.’ Ik wist precies waarover ze het had (lachje).

»Ik had lang weinig ambities – ik wilde gewoon zíngen – maar ik ben wel altijd mijn eigen nummers blijven schrijven. Mijn avond na school zag er elke dag hetzelfde uit: ik gooide mijn boekentas in de hoek, ging op mijn kamer een liedje schrijven, speelde dat voor papa en ging slapen. Tegen dat ik 18 was, had ik een volle map met songs, en daarmee ben ik naar Londen gegaan. Toen was de ambitie er wél.»

HUMO Wanneer dacht je: ‘Dit kan weleens lukken’?

Smith «Nooit! (Denkt na) Al heb ik in Starbucks wel één keer een interview afgenomen met mezelf alsof ik een beroemdheid was. In de bergruimte: glamoureus, hoor (lacht). Ik heb daar mijn ontslag gegeven omdat het kón. Ik woonde bij mijn oom en tante, ik had dus een dak boven mijn hoofd, en ik had al wat geld bij elkaar gespaard. ’t Is een goeie gok geweest.»

HUMO Jij hebt uitzonderlijk veel zelfvertrouwen, maar ben je niet een beetje zenuwachtig als je moet samenwerken met iemand als Kendrick Lamar?

Smith (haalt haar schouders op) «Ik denk daar zo niet over na. Ik kreeg een sms’je: ‘Wil je met Kendrick samenwerken?’ Ik zei ja, en even later – om halfzeven ’s avonds – kwam ik de kamer binnen waar Kendrick op me wachtte. Eerlijk: ik was daar niet zo van onder de indruk. Op weg naar ginder dacht ik vooral aan de vaat (lacht).

»Pas op, ik ben héél dankbaar dat ik met zulke mensen mag samenwerken. Ik sta er ook versteld van dat ze mijn naam überhaupt kennen. Kendrick zei: ‘Ik wilde al lang eens met jou samenwerken, ik wachtte alleen nog op de juiste gelegenheid.’ Gek! Maar als ik tegenover hem sta, denk ik toch gewoon: ‘Oké, cool.’»

HUMO Luister je nog vaak naar andere artiesten?

Smith «Veel te weinig. Wat heb ik in 2018 opgezet? Veel jonge Britse artiesten, zoals Cleo Sol, Yazmin Lacey en slowthai. De door Kanye West geproduceerde plaat van Teyana Taylor is fantastisch. En ook Rosalía: Spotify zegt me dat ik dit jaar het méést naar haar ‘El mal querer’ heb geluisterd.»

HUMO Heb je al een volgende plaat in gedachten?

Smith «Ik heb al wat muziek geschreven samen met de band. Eén song is af, maar er zit veel meer aan te komen. Ik ben weer helemaal in songschrijversmodus. Misschien moet ik wel een overkoepelend thema kiezen voor mijn tweede plaat. ‘Lost & Found’ is fragmentarisch, een dagboek van wie ik was tussen mijn 16de en mijn 20ste. Ik wil weleens breder gaan.»

QUOTE_Ik was vroeger erg onzeker. Ik werd voortdurend afgewezen door jongens, omdat ik mollig was en een snor had[Jorja Smith]]

HUMO Nog één vraagje: je kreeg altijd veel bagger over je heen vanwege je lichtbruine huidskleur. Is dat gebeterd nu je bekend bent?

Smith «Nah. Maar ik blijf tegenwoordig ver weg van sociale media; mijn vader is degene die zich erover opwindt (lacht). Er wordt vaak gezegd: ‘Jorja is alleen bekend omdat ze mooi is en een lichte huid heeft.’ Nu is het waar – en jammer! – dat artiesten die niet all the way black zijn een voordeel hebben, maar daar kan ik toch ook niks aan doen?

»Ik was vroeger erg onzeker. Ik werd voortdurend afgewezen door jongens, omdat ik mollig was en een snor had (lacht). Nu voel ik me goed in mijn vel. Ik redeneer: ‘Als ik niet goed was in wat ik deed, dan zou niemand tickets kopen voor mijn shows.’ En die waren dit jaar toch allemaal fucking uitverkocht, of niet?»

★★★★★★★★★★★★★


Ghost

‘Mijn lerares heeft me naar de black metal gedreven’

Hoeveel écht goeie metalplaten zijn er uitgekomen in 2018? Volgens Alex Agnew en Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy in de Humo van vorige week welgeteld één: ‘Prequelle’ van het demonische Zweedse samenwerkingsverband Ghost. Goed nieuws: volgend jaar staan zij netjes gemaquilleerd in de Lotto Arena én in het Koning Boudewijnstadion ter ondersteuning van Metallica. De spil waarrond hun satanische carrousel draait, is de minzame 37-jarige huisvader Tobias Forge, die tot voor kort anoniem optrad als zijn personage Cardinal Copia (en daarvoor als verschillende incarnaties van de gecorrumpeerde paus Papa Emeritus), maar wiens identiteit recentelijk bekend werd toen enkele ex-muzikanten een rechtszaak tegen hem aanspanden. Over die zaak mocht ik Tobias niks vragen, over de rest gelukkig wél.

HUMO Jij bent niet alleen de frontman van Ghost, maar ook de zakelijke leider. Hoeveel tijd kruipt daarin?

Tobias Forge «Dat hangt ervan af, maar het heeft de afgelopen jaren weleens extreme proporties aangenomen: telefoneren, meetings bijwonen, in de studio zitten, touren... In het begin van Ghost zat ik elke dag urenlang aan mijn tafeltje, om dingen uit te tekenen en ideeën te bedenken. Maar met het ouder worden ben ik er beter in geworden om gas terug te nemen – of om tenminste een poging te doen (lachje). Ik ben ook een huisvader, hè, met een vrouw en twee kinderen. Dus ik probeer momenteel de band wat te laten rusten en gewoon thuis te zijn, alvorens weer maandenlang de hort op te gaan.»

HUMO Wat ik altijd verwarrend heb gevonden: Ghost begon in 2006, maar bracht pas muziek uit in 2010.

Forge «Dat lag aan de songs, die allemaal nog geschreven moesten worden. Ik ben er altijd prat op gegaan – zelfs in de groepen vóór Ghost – dat mijn platen niet in herhaling mochten vallen. Elk nummer moest anders zijn dan het vorige, maar toch nét even belangrijk klinken. Een achtgangenmenu waarbij geen enkel gerecht op het andere lijkt, maar alles wel even lekker is (lacht). Dat kost tijd. Als je ambities niet hoger liggen dan ‘generische thrashmetalband’, dan kun je terugvallen op een vast recept. Maar wie wil dat nu? Ik krijg er een kick van keer op keer een plaat te schrijven die niemand zag aankomen. Stress ook wel (lachje).»

HUMO Je draagt veel verantwoordelijkheid.

Forge «Natuurlijk! Er zijn veel mensen economisch afhankelijk van mij. De band, mijn gezin... Je wilt dus dat het allemaal zo lang mogelijk duurt, dat de hype niet gaat liggen. Ego steekt daar ook voor iets tussen.

'We plannen alles nét iets meer dan andere bands. Binnenkort gaan we op stadiontournee, de ideeën daarvoor liggen al van 2007 op de plank' Tobias Forge (Ghost)

»Denken en plannen is belangrijker voor ons dan voor veel andere bands. Binnenkort gaan we op een grote stadiontournee. Welnu, sommige van de ideeën daarvoor liggen al van 2007 op de plank.»

HUMO Wat heeft jou eigenlijk geïnspireerd voor de look van Ghost, het idee van een geperverteerde kerk, zeg maar?

Forge «Ik hou van verbeelding en verhalen, en dat is de basis van elke georganiseerde religie, dus het thema interesseerde me zelfs als kind al. Daarbij is mijn moeder altijd gefascineerd geweest door beeldende kunst en architectuur, en vanuit die optiek sleurde ze me mee naar allerhande kerken. Knap om te zien, zeker de christelijke kathedralen, die zo pompeus en zo groots mogelijk mochten zijn; in Zweden zijn de meeste kerken protestants en dus bescheiden ingericht. Maar verder ging mijn religieuze opvoeding niet (lacht).»

HUMO Je zou wél een erg religieuze lerares hebben gehad.

Forge (blaast) «In het eerste en tweede middelbaar. Ik heb haar er altijd van verdacht dat ze het curriculum weigerde te volgen: zij had het over niks anders dan de Bijbel. En omdat ik een grote fan was van punkrock en horrorfilms werden wij niet bepaald de beste vrienden. Ik vloekte bijvoorbeeld opzettelijk nogal vaak, wat zij niet kon appreciëren (lacht). Misschien moet ik haar dankbaar zijn: zij heeft me nog sneller naar de black metal gedreven.»

HUMO Op de dag dat je de eerste Ghost-songs online zette, is je broer overleden. Hoe belangrijk was hij voor je muzikale ontwikkeling?

Forge «Enórm belangrijk, niet alleen qua muziek. Ik had wel een vader, maar mijn ouders waren gescheiden, en hem zag ik nooit. Mijn broer, die dertien jaar ouder was, ontfermde zich wél over mij. Je kunt het je voorstellen, een broer die zoveel ouder is: hij heeft mij echt gevormd. Ik wilde al heel vroeg artiest worden. Ik wilde mijn broer en zijn vrienden entertainen: ‘Kijk eens wat ik kan!’ Als je als 4-jarige wilt dat een bende 17-jarigen naar je kijkt, dan moet je grappig zijn, hoor (lacht).»

HUMO Pas vorig jaar lekte je echte identiteit uit. Het is opmerkelijk dat je ’t überhaupt zo lang hebt kunnen volhouden: hoe heb je dat voor mekaar gespeeld?

Forge «Simpel: de goodwill van de fans. Als ze bij de tourbus om een handtekening kwamen vragen, zagen ze ons zonder schmink en zonder kostuums, maar er was nooit één iemand die een foto probeerde te nemen. Als iemand het ‘geheim’ had willen ontrafelen, dan was dat simpel geweest.

»Intussen ben ik misschien niet meer anoniem, maar zoveel is er niet veranderd. Het grootste deel van de fans kan het nog altijd niet schelen wie ik echt ben. Zij willen gewoon een mooie, goeie show zien. En ik hoef nog altijd niet in de belangstelling te staan als mezelf. Niet interessant.»

HUMO Wat onthoud jij van 2018?

Forge «Dat de generatie van onze ouders maar blijft sterven. En dat ik daardoor in een soort van paniek schiet. Vroeger dacht ik weleens: ‘Dat concert sla ik over, ik ga volgende keer wel kijken.’ Nu ga ik koortsachtig op zoek naar elke levende legende die ik nog aan het werk wil zien: there’s no time to waste (lachje).»

HUMO Over levende legendes gesproken: je hebt al getourd met Iron Maiden en Metallica. Als je één van de twee moet kiezen, wie dan?

Forge (lacht) «Moeilijk! Die twee bands inspireren mij al sinds ik een klein metalheadje was. Zonder hen deed ik misschien niet wat ik nu doe... Zij zijn trouwens de beste mentors die je je maar kan wensen.

»Toen ik kind was, vertrok Iron Maiden op hun Live After Death-tournee, waarbij ze misschien wel driehonderd concerten speelden. Dan pakte ik mijn atlas erbij en zocht ik de steden op waar ze speelden. Dat was een openbaring. Vier shows in Wisconsin, dát is het teken dat je het hebt gemaakt, niet dat je een arena in New York vol krijgt. Metallica deed dat ook met ‘The Black Album’. That is how you tour a record. Driehonderd shows. Overal spelen. Jarenlang.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234