De duistere diamant (1): waarom Peter Van Calster van het zwartgeld-onderzoek is gehaald

De eerste veldslag in de Antwerpse diamantoorlog lijkt beslecht: substituut-procureur Peter Van Calster is door procureur-generaal Yves Liégeois van het HSBC-dossier gehaald - een zaak over mogelijk 4 miljard euro aan zwart geld op Zwitserse rekeningen.

In september 2010 mag de Antwerpse substituut-procureur Peter Van Calster bij de Bijzondere Belastinginspectie (BBI) een cd-rom vol explosieve informatie ophalen. Op de cd-rom bevinden zich gegevens van Zwitserse bankrekeningen waarop miljarden euro’s aan zwart geld geparkeerd staan – in 2006 en 2007 zijn ze bij het Zwitserse filiaal van de Britse grootbank HSBC gekopieerd door Hervé Falciani, een Italiaans-Franse IT-specialist bij de bank. De data belanden in 2009 bij de Franse fiscus, en een jaar later speelt die de bankgegevens van alle rekeninghouders met de Belgische nationaliteit door aan de BBI.

De Zwitserse bankrekeningen bij HSBC blijken voor het merendeel aan Antwerpse diamantairs toe te behoren, onder wie topfiguren uit de diamantwereld, die samen voor 1,28 miljard euro aan zwart geld voor de Belgische fiscus verborgen houden in Zwitserland. Daarom wordt de affaire-HSBC nu al de moeder van alle zwartgeldschandalen genoemd: niet alleen zouden de speurders aan de hand van de data de buitenlandse zwartgeldcircuits van de diamantairs kunnen blootleggen, de handelaars riskeren ook honderden miljoenen euro’s aan achterstallige belastingen en boetes te moeten betalen.

Ondertussen heeft het Franse gerecht een tweede schijfje aan het Antwerpse parket bezorgd, met daarop nóg eens 1.200 rekeningen. De paniek bij de diamantairs is totaal, zegt een Antwerpse advocaat die al jaren in het diamantcircuit meedraait. ‘Met het dossier-HSBC zou justitie in Antwerpen voor het eerst het hele zwarte patrimonium van de diamantairs kunnen blootleggen. Die schijfjes zijn niet minder dan een atoombom onder het diamantkwartier, want achter de HSBC-rekeningen gaat veel meer geld schuil dan op het eerste gezicht lijkt. Zwart geld wordt doorgaans niet op één enkele rekening geparkeerd, maar circuleert bij verschillende banken. De onderzoekers zouden in geen tijd bij andere Zwitserse financiële instellingen zoals Crédit Suisse en Union des Banques Suisses (UBS) terechtkomen, en de verborgen fortuinen zouden drie of vier keer groter kunnen zijn dan gedacht. Dan spreken we over méér dan 4 miljard euro waarop de fiscus achterstallige belastingen en boetes kan heffen.’

Het hoeft dus niet te verwonderen dat het Antwerp World Diamond Centre (AWDC), het Antwerpse overkoepelende diamantorgaan onder leiding van Ari Epstein, meteen zijn topadvocaten in stelling heeft gebracht. De bekendste zijn Axel Haelterman, professor fiscaal recht aan de KU Leuven en adviseur-lobbyist voor het AWDC, en strafpleiter Raf Verstraeten, die een aantal diamantairs in fraudedossiers heeft verdedigd. Zij proberen nu gunstige deals te bedingen bij het parket en de fiscus. Karel Anthonissen, gewestelijk directeur van de BBI in Gent en bevoegd voor het hele Vlaamse Gewest, herinnert zich zo’n bezoek van professor Haelterman.

Karel Anthonissen «Wij hebben meneer Haelterman en zijn collega’s inderdaad over de vloer gehad om het over de HSBC-affaire te hebben, omdat wij die cd-rom het eerst hebben onderzocht.

»Het gaat om meer dan duizend dossiers. De omvangrijkste zaken hebben we doorverwezen naar het parket in Antwerpen voor een strafrechtelijke procedure. Maar Haelterman heeft geen individuele klanten. Hij kwam in naam van de hele sector onderhandelen over hun zwart geld op die HSBC-rekeningen. Hij wilde een soort miniprotocol met ons afsluiten, dat valt samen te vatten als: ‘Een nulleke eraf.’ Als wij een schikking van een miljard euro voorstellen, zegt Haelterman: ‘Honderd miljoen.’ Dat is onaanvaardbaar. Zulke voorstellen zijn niet bespreekbaar, ze zijn zelfs niet het begin van ernstige onderhandelingen.»

Bij het Antwerpse parket ging Haelterman nog verder: daar bleek de diamantsector bereid tot een schikking van 1 procent, in plaats van 10 procent. Ook daar stelde hij een raamakkoord voor met een snelle minnelijke schikking voor alle fraudeurs samen. Maar hij kreeg het deksel op de neus: het parket deelde hem mee dat strafrecht een individuele zaak is – van collectieve deals kan geen sprake zijn. ‘De voorstellen van Haelterman waren hallucinant,’ weet de Antwerpse advocaat. ‘Het Openbaar Ministerie, met de voor diamant bevoegde substituut Van Calster voorop, maakte hem duidelijk dat het niet tegen een regeling is, maar in de ruil daarvoor vraagt het wel transparantie van de diamantairs over de geldstromen. Eerst moeten alle kaarten op tafel liggen, en dan pas kan gesproken worden over een aanvaardbaar bedrag om te schikken. Maar Haelterman zei tegen de onderzoeksmagistraten en de procureur des Konings Herman Dams dat van transparantie over de zwarte rekeningen in Zwitserland geen sprake kon zijn. De diamantairs waren bereid om een halve, hooguit een hele procent te betalen om hun proces af te kopen. Ze wilden tegelijk een blanco strafblad behouden, en zélf bepalen wanneer ze zouden betalen.’

Anthonissen «Dat is al sinds mensenheugenis de teneur in het diamantcircuit: ‘Wij betalen hier just niks.’ Die nulnorm moet dringend vervangen worden door een minimale fatsoensnorm: ‘Iedereen betaalt belastingen, dus wij ook.’»

Tezelfdertijd spreekt de diamantsector contacten aan bij justitie, en niet van de minste, want substituut Van Calster móét van het HSBC-dossier gehaald worden, het koste wat het kost. Met name de Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois lijkt zich vervolgens bijzonder veel moeite te getroosten om dat gedaan te krijgen. In januari 2012 lekken in de pers de brieven uit waarmee Liégeois procureur Dams, de directe baas van Van Calster, de voorgaande maanden heeft bestookt. Daarin heeft hij geprobeerd de substituut met een waslijst van beschuldigingen in diskrediet te brengen – zo zou Van Calster het onderzoek in het HSBC-dossier ‘mismeesteren’ en te lang laten aanslepen.

Op 5 januari van dit jaar wordt de frontale aanval ingezet: die dag – Van Calster is met vakantie – vindt op vraag van Liégeois een huiszoeking plaats in het kantoor van de diamantsubstituut. Hetzelfde gebeurt bij twee gerechtelijke speurders van de federale diamantcel, en bij Van Calsters collega-fraudebestrijder Gerda Vervecken, die hem in september 2010 heeft vergezeld naar de BBI om de cd-rom op te gaan pikken. Bij zijn terugkomst verneemt Van Calster dat de procureur-generaal hem een gerechtelijk onderzoek wegens schriftvervalsing in twee processen-verbaal in de maag heeft gesplitst. Volgens Liégeois zou hij een procedurefout hebben begaan door de cd-rom pas na twee weken ter griffie neer te leggen – voldoende tijd om met het schijfje te knoeien, is de hypothese. Sinds het onderzoek tegen de substituut is geopend, mag hij niet meer met de pers spreken.

‘Het is zeer ongebruikelijk dat Liégeois zich als procureur-generaal bemoeit met concrete dossiers als HSBC,’ zegt onze bron bij de Antwerpse advocatuur.

Advocaat «Je vraagt je af wat hem bezielt. Als hoogste baas moet hij daarboven staan. Maar in plaats daarvan trekt hij HSBC naar zich toe, en hij heeft zelfs geprobeerd het dossier te federaliseren door het te laten overhevelen naar het federale parket in Brussel. Toen dat mislukte en procureur Dams achter zijn substituut bleef staan, is het conflict ontaard en ging Liégeois over tot dat onderzoek en die huiszoekingen. Maar er valt Van Calster niets te verwijten, behalve dan dat hij voor de harde aanpak van fraude kiest.

»Alles wijst op machinaties om Van Calster en zijn speurders van het dossier af te halen, op verzoek van de diamantsector. Er is letterlijk ingebroken in het Antwerpse justitiepaleis om de diamantdossiers lam te leggen.»

HUMO Wat betekent dit nu voor het fraudeonderzoek naar de HSBCrekeningen?

Advocaat «Die inbraak bij justitie heeft zijn effect niet gemist. Zolang het onderzoek loopt, moeten de speurders Johan Meulepas en Agim De Bruycker zich gedeisd houden, en Van Calster mag zich niet meer bemoeien met de HSBC-zaak. Liégeois vond er niets beters op dan hem van HSBC te halen, toen vorige week uitlekte dat de substituut in dat onderzoek niets verkeerd heeft gedaan. Vorige week maandag mocht hij zijn dossier inkijken en daarin stond letterlijk dat er geen énkele aanwijzing van een door hem gepleegd misdrijf is. Maar de diamantlobby heeft nu wel zijn slag thuisgehaald. Ik heb daar maar één omschrijving voor: de procureur-generaal heeft een grove fout begaan. En die fout heet machtsmisbruik.»

HUMO Hoe zijn de problemen tussen substituut Van Calster en procureur-generaal Liégeois eigenlijk ontstaan?

Advocaat «Het gaat om een ingewikkeld kluwen van belangen en beïnvloeding. Liégeois is op verschillende momenten door de topadvocaten van de diamantsector benaderd, Axel Haelterman en Raf Verstraeten.

»Dat zijn niet toevallig de twee advocaten die hebben meegeschreven aan de zogenaamde afkoopwet, een wet die op maat van de diamantsector is opgesteld en waarmee frauderende diamantairs hun vervolging kunnen afkopen. Aan die wet hebben ook magistraten meegeschreven: eerste substituut van de rechtbank van eerste aanleg Chris Nys, een collega en rivaal van Van Calster, en advocaatgeneraal Flor De Mond, de rechterhand van Liégeois. Zij hebben vanuit de magistratuur die wetgeving mee vormgegeven, en ze willen ze nu in de praktijk gebruikt zien.»

WET OP BESTELLING

De diamantairs konden zo’n wet wel gebruiken na de inbeslagname van grote voorraden diamant in de fraudezaak van 800 miljoen euro rond het koeriersbedrijf Monstrey Worldwide Services, en in de fiscale fraude van 2 à 3 miljard euro bij diamantbedrijf Omega Diamonds van Sylvain Goldberg. Ze hadden al in 2008 een aantal politici tot een opmerkelijk wetsvoorstel kun-nen bewegen: volgens dat voorstel mochten onderzoeksrechters niet meer alleen beslissen om bedrijfsgoederen in beslag te nemen. Het was ondertekend door onder anderen N-VA-voorzitter Bart De Wever, Servais Verherstraeten (CD&V) en Ludo Van Campenhout (toen Open VLD, nu N-VA). Kamerlid Meyrem Almaci (Groen), herinnert zich de discussies rond de ingediende tekst nog goed.

Meyrem Almaci «Dat voorstel werd meteen de diamantwet genoemd, omdat het overduidelijk maatwerk voor de sector was. Ook de timing wees daarop. Na de inbeslagname van diamanten in het Monstrey-dossier lag ineens dat wetsvoorstel op tafel, dat door alle meerderheidspartijen plus de N-VA was ondertekend. Volgens die wet moest er boven de onderzoeksrechter een externe expert, liefst uit de diamantsector, geplaatst worden, die dan als een schoonmoeder mocht beslissen of een inbeslagname al dan niet geoorloofd was. De onderzoeksrechters en procureurs kwamen ertegen in opstand, en het voorstel werd terecht afgevoerd.»

Nadat de diamantwet was getorpedeerd, diende Verherstraeten twee jaar later een nieuw voorstel in om gerechtelijke inbeslagnames anders te regelen. Maar de Raad van State oordeelde dat dat voorstel ongrondwettelijk was. Na de verkiezingen van 2010 vond de CD&V’er het ‘niet meer kies’ om nieuwe initiatieven op te starten ‘vanwege de grote fraudeonderzoeken die toen in de media kwamen’, zo laat zijn perschef Jan Pauwels aan Humo weten. Wel werd hij ondervoorzitter van de Diamantclub, een groep politici die ‘de waarden en de belangen van onze diamanthandel verdedigt’, zoals eind december 2010 te lezen is in een mail van Jan Jambon aan alle Nederlandstalige politici in Kamer en Senaat en alle leden van het Vlaams Parlement. De N-VA-Kamerfractieleider is zelf voorzitter van die club.

In maart 2011 haalde Verherstraeten wél zijn slag thuis, met een soort hold-up in de Kamercommissie-Financiën. Dirk Van der Maelen, parlementslid voor de SP.A, zat toen op de eerste rij.

Dirk Van der Maelen «Alle partijen hadden begin maart vorig jaar voorstellen ingediend voor de opheffing van het bankgeheim, en daar zouden we het in die commissie over hebben. Open VLD en MR, die alleen een beperkte opheffing van het bankgeheim wilden, zijn toen meteen op de rem gaan staan. ‘Dit is regeringsmaterie,’ zeiden ze. Wat volgde, was een coup de théâtre van de liberalen in samenwerking met de CD&V. Ze hebben de commissie verlaten, en ze hebben iets met de CD&V bekokstoofd in een aparte werkgroep. Plots doken ze terug op in de commissie: ze hadden een gewijzigd wetsontwerp bij zich, met daarin zeventien extra bladzijden, niet over de opheffing van het bankgeheim, maar over de verruimde minnelijke schikking. Maar dat is een heel andere materie! Ik ben specialist in fiscaliteit, niet van justitie. Twee zaken werden daar lompweg aan elkaar geplakt, met de bedoeling een deal uit de brand te slepen: wij kregen de opheffing van het bankgeheim als we de verruimde minnelijke schikking zouden slikken. Uiteindelijk kregen we een uur om dat nieuwe voorstel te lezen – uiteraard véél te weinig tijd. Vervolgens heb ik tégen gestemd omdat ik tegen het principe van de minnelijke schikking ben, en ook omdat het bankgeheim niet volledig werd opgeheven.»

Niet dat dat veel uithaalde: het was een voorstel van meerderheid tegen oppositie, en de wet op de verruimde minnelijke schikking, officieel ‘artikel 216 bis van het Wetboek van Strafvordering’, was de facto een feit. Geen mens in Kamer of Senaat die er later vragen over stelde of tegenvoorstellen deed. Nochtans maakt die wet, onderhand bekend als de afkoopwet, een lachertje van de rechtspraak in dit land. De killer is een alinea in de tweede paragraaf, die in de magistratuur bekendstaat als ‘de passage over het vertrouwelijk dossier’: daarmee kan een fraudeur bezwarende bewijzen tegen hemzelf witwassen. Een andere paragraaf geeft hem de mogelijkheid om in alle fases van een lopende strafprocedure zijn veroordeling af te kopen door een deal te sluiten met de procureur. In de praktijk kunnen alle fraudeurs ongestraft wegkomen met hun misdaden.

Stel: je bent een onverbeterlijke fraudeur en het gerecht zit je op de hielen. Je stapt met je advocaat naar de procureur en stelt hem een minnelijke schikking voor. Tijdens de onderhandelingen overlaad je het parket met zowel schriftelijke als mondelinge bezwarende bewijzen voor je criminele activiteiten. En dan zeg je: ‘Sorry, meneer de procureur, ik wil niet betalen wat u vraagt, vergeet die minnelijke schikking maar.’ Het gevolg: het proces tegen jou kan worden opgestart, maar het parket mag alle informatie die je hebt neergelegd in dat ‘vertrouwelijke dossier’, niet meer gebruiken. Je criminele daden zijn witgewassen en het gerechtelijke onderzoek loopt dood.

Of nog: je ontduikt voor miljoenen euro’s aan belastingen, en justitie opent een gerechtelijk onderzoek. Het komt tot een veroordeling, maar je gespecialiseerde advocaat gaat in beroep. Daar word je opnieuw veroordeeld en gaat het richting Cassatie. Een derde veroordeling lijkt onafwendbaar, tot je raadsman naar de procureurgeneraal stapt en hem een minnelijke schikking voorstelt. Die wordt aanvaard, en na het betalen van de overeengekomen som – een fractie van wat je hebt verduisterd – ben je een vrij en rijk man. De eerdere veroordelingen vervallen en je behoudt een blanco strafblad.

Twee scenario’s die een nachtmerrie zijn voor topspeurders als substituut Peter Van Calster.

Peter Van Calster «Elke verdachte van fraude kan deze wet gebruiken om zijn strafrechtelijk verleden op te kuisen. Een procureur moet goed beseffen wat de risico’s zijn voordat hij aan een onderhandeling voor een minnelijke schikking begint. Als de verdachte de voor hem belastende bewijsstukken op tafel heeft gelegd, heeft hij je eigenlijk bij de keel. Op het schikkingsvoorstel van de procureur kan hij simpelweg zeggen: ‘Nee. Je krijgt 1 procent, of ik ben weg.’ Als je zijn tegenvoorstel afslaat, is hij écht weg, heb je geen geld en moet je het proces zonder al die bewijzen gaan voeren. Als je zijn tegenvoorstel wél aanvaardt, dan ontvang je een bedrag dat niet in verhouding staat tot het criminele feit, terwijl de verdachte vrijuit gaat.»

HUMO Meneer van der Maelen, hebt u de witwaspassage in het amendement op de minnelijke schikking opgemerkt toen ze in de commissie-Financiën werd ingediend? Criminelen kunnen er hun sporen mee uitwissen.

Van der Maelen «Ik moet bekennen dat ik die passage over het ‘vertrouwelijk dossier’ toen niet heb gezien. En ook in de plenaire zitting, waar dat toen gestemd is, had ik het niet begrepen. Niemand, denk ik, behalve de initiatiefnemers van het wetsvoorstel. Dat is pas later beginnen te dagen. Ik weet dat de rechters hier zeer ongelukkig mee zijn. Deze wet moet worden geëvalueerd.»

Voor Dirk Van der Maelen en Meyrem Almaci bestaat er weinig twijfel over dat Open VLD en CD&V onder leiding van Verherstraeten voor rekening van de diamantsector reden toen ze de verruimde minnelijke schikking erdoor joegen in de commissie-Financiën.

HUMO De teksten zijn duidelijk door een juridisch spitstechnoloog geschreven. Weet u wie?

Van der Maelen «Voor zover ik weet, hebben de liberalen en CD&V gewerkt op basis van een tekst die geschreven is door de diamantadvocaten Axel Haelterman en Raf Verstraeten. De verruimde minnelijke schikking is een project van de diamantairs.»

Almaci «De diamantsector komt er openlijk voor uit dat ze de politiek beïnvloeden. Na een debat in Wakker op zondag op ATV in januari gaf Ari Epstein, de CEO van het Antwerp World Diamond Centre, toe dat ze ‘aan wetten meeschrijven’. Zij vinden het normaal dat ze invloed hebben op de regelgeving. En het werkt. Het parlement is plat op de buik gegaan voor de diamantsector.

»We hadden al onraad moeten ruiken toen Jan Jambon, de voorziter van de parlementaire Diamantclub, zoals u weet, in december 2010 Axel Haelterman uitnodigde om over het bankgeheim te komen spreken in de commissie-Financien. Daar had hij het ineens over de noodzaak om de wet op de minnelijke schikking uit te breiden, terwijl dat niets te maken heeft met het bankgeheim. Het is duidelijk dat de advocaten van de diamantsector aan de basis liggen van die afkoopwet: ze passen gewoon de wetgeving aan in het voordeel van hun klanten. Je kunt ze dat niet verwijten, want ze mógen doen wat ze doen. Maar mensen als Jambon en Verherstraeten maken het hen mogelijk dat ze aan wetten meeschrijven. Eigenlijk zouden we wettelijk moeten regelen hoeveel en welke petten advocaten mogen dragen.»

Van der Maelen «We moeten ons afvragen of hier geen deontologische problemen rijzen. Fiscale topadvocaten zoals Haelterman of Thierry Afschrift zijn ook professoren die door de gemeenschap worden betaald, en omdat ze specialisten zijn in hun vakgebied, mogen ze mee aan wetten schrijven. Maar tegelijk zijn ze advocaat voor de diamantsector, en verdedigen ze in geval van fraude de belangen van de diamantairs.

»Bovendien leiden ze als professor de fiscalisten van morgen op. Sommige van die fiscalisten gaan later als advocaat aan de slag, anderen gaan in de magistratuur, weer anderen in de politiek. Als de professoren dan optreden als raadgever van de regering of als advocaat in grote fraudedossiers, gebeurt het niet zelden dat ze een studiegenoot of een oud-student tegenover zich krijgen die ondertussen politicus of rechter geworden is. Je krijgt haast vanzelf een ‘ons kent ons’-situatie.»


Slecht geheugen

Van zo’n situatie zou sprake kunnen zijn in het geval van diamantadvocaat Raf Verstraeten en CD&V-politicus Servais Verherstraeten. ‘Ze waren studiegenoten toen ze begin jaren tachtig hun licentie in de rechten behaalden aan de KU Leuven,’ weten meerdere insiders in het parlement. Een vraaggesprek met de CD&V’er naar zijn lobbywerk voor de diamantsector verloopt bijzonder stroef. Humo-journalisten zijn geen juristen, stelt hij vast, en hebben dus geen kaas gegeten van deze complexe materie. Zelf weet hij niet meer waarom hij zich voor de diamantsector inzet, en met wie hij daar contacten heeft of heeft gehad.

Servais Verherstraeten «Ik kan u daar geen antwoord op geven, want mogelijk vergis ik me en zeg ik iets wat niet waar is. Het eerste wetsvoorstel over die materie heb ik tenslotte al in 2008 ingediend, dat is vier jaar geleden. En u vraagt me om me te herinneren hoe dat is gegaan en met wie ik toen contact had? Dat weet ik niet meer exact.»

Na lang aandringen herinnert Verherstraeten zich toch dat hij ooit contact heeft gehad met het AWDC van Ari Epstein, maar of Epstein hem over iets heeft aangesproken, weet hij niet meer.

Verherstraeten «Ik ben in al die jaren hooguit twee keer in de diamantwijk geweest. Het ging twee keer om een bezoek in het gezelschap van andere politici. Er was zelfs pers bij.»

HUMO Waarom spant u zich zo in voor de diamantlobby? U heeft zeer ijverig wetsvoorstellen ingediend, en u bent verantwoordelijk voor een problematische clausule in die beruchte afkoopwet.

Verherstraeten «Ten eerste ben ik niet alleen verantwoordelijk voor die wet. Het gaat hier om een samenwerking met andere politici, en bovendien werd de wet voorbereid op de ministeriële kabinetten.»

HUMO Dankzij die wet blijven fraudeurs nagenoeg ongestraft.

Verherstraeten «Dat kan ik bevestigen noch ontkennen. Maar als zou blijken dat de wet op de verruimde minnelijke schikking niet grondwettelijk is of dat er imperfecties in zitten, dan moet hij worden gecorrigeerd.»

HUMO Meester Verstraeten, u sleutelt als door de gemeenschap betaalde academicus mee aan fiscale wetten, en tegelijk treedt u op als strafpleiter voor fraudeurs. Dat kan toch tot belangenvermenging leiden?

Raf Verstraeten «Als de politiek mij als academicus om advies vraagt over fiscale wetgeving, dan geef ik dat. Wat er daarna met dat advies gebeurt, is mijn zaak niet. Ik ben geen wettenmaker. Dat is de verantwoordelijkheid van het parlement.

»Ik heb contacten in het diamantkwartier. Ook met het AWDC, ja, maar met wie? Dat kan ik me niet herinneren. Ik ben advocaat van diamantairs met problemen, inderdaad, maar ik kan u niet zeggen wie dat zijn. Dat valt onder het beroepsgeheim.»

HUMO Politici als Dirk Van der Maelen hebben deontologische vragen bij de vele petten die u draagt.

Verstraeten «Dat begrijp ik niet. Meneer Van der Maelen zou zich beter met parlementair werk bezighouden. En als hij niet wil dat een wet wordt gestemd, dan moet hij dat maar proberen te voorkomen.»

HUMO Snapt u dat er mensen zijn die de nieuwe wet op de verruimde minnelijke schikking en het ‘vertrouwelijk dossier’ als een aanslag op de rechtsstaat zien?

Verstraeten «Nee, ik zie dat helemaal niet zo. Die minnelijke schikking is geen recht, maar een mogelijkheid. De procureur beslist of hij die toestaat of niet. Hij ziet toch wel op voorhand of iemand de wet wil misbruiken?»

HUMO Bent u eigenlijk de auteur van die bewuste passage? Iedereen wijst naar u, al was het maar omdat u als specialist terzake de passage in de Senaat hebt toegelicht.

Verstraeten «Ik was aanwezig als adviseur bij de voorbereidende besprekingen, en vermoedelijk heb ik daar het probleem van de confidentialiteit van documenten en verklaringen bij de onderhandelingen over een minnelijke schikking op tafel gelegd. Maar ik heb die passage niet geschreven. Ik weet niet wie dat heeft gedaan.»

HUMO Begrijpt u de bezorgdheid over eventueel misbruik van die passage, meester Haelterman?

Axel Haelterman «Er is een zeker labiel evenwicht wat dat betreft. Er zijn risico’s aan verbonden, en ik zou het vreselijk vinden als dergelijk misbruik daadwerkelijk zou plaatsvinden. Maar het is een noodzakelijk risico, omdat anders níémand zijn kaarten op tafel zou leggen. Maar ik ben er gerust in: we hebben bij de parketten heel goede mensen met veel ervaring zitten, die op de hoogte zijn van de mogelijke risico’s.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234