null Beeld

De eerste mens die een gezichtstransplantatie onderging: hoe Isabelle Dinoire aan haar trekken kwam

Isabelle Dinoire werd verminkt door haar hond nadat ze een grote dosis slaappillen had genomen: 'Mijn gezicht was één groot gat: mijn neus, lippen, kin, en het grootste deel van mijn wangen waren weg. De hond keek me aan en likte het bloed van de vloer.'

Redactie

In november 2004 werd Isabelle Dinoire afgrijselijk verminkt door haar hond. Een jaar later - ze was toen 39 - werd ze de eerste mens ter wereld die een gezichtstransplantatie onderging. Ze was liever anoniem gebleven, maar de operatie kreeg zoveel weerklank over de hele wereld, dat dat onmogelijk bleek. Goeie ervaringen met journalisten heeft ze niet, maar ze heeft toch ingestemd met een interview - het eerste en het laatste.

Wij treffen haar in het Edouard-Herriot-ziekenhuis van Lyon, waar ze regelmatig op controle komt. Ze ziet er goed uit: een harmonieus ovaal gezicht, een fijne, kleine neus, en een mond waarvan de roze lippen netjes tegen mekaar liggen. Geen groot litteken, een volkomen egale gelaatstint (zonder make-up), niets vreemds of opvallends. Isabelle Dinoire ziet er verbluffend normaal uit. Het verhaal van de vrouw met twee gezichten

De sigaret



ISABELLE DINOIRE « Ik wil niet te veel kwijt over de omstandigheden van het ongeluk. Kort gezegd heeft mijn hond Tania, een kruising tussen een labrador en een beauceron die nooit iemand had gebeten, mijn gezicht afgerukt. Het is 's nachts gebeurd. Ik had een grote dosis slaapmiddelen genomen, ik was verdoofd, en het zou kunnen dat ze me wakker heeft willen maken. Ik heb in elk geval niks gevoeld. Toen ik wakker werd, half-comateus, greep ik naar een sigaret en wou die tussen m'n lippen steken. Het lukte niet. De sigaret viel uit mijn mond. Er was niks waaraan ze kon blijven hangen.

» Ik had geen flauw benul van wat er aan de hand was en ging richting badkamer. Wat ik daar in de spiegel te zien kreeg... Mijn gezicht was één groot gat. De neus, de lippen, de kin, het grootste gedeelte van m'n wangen waren weg. Je zag alleen maar bloed. Ik dacht: dit is absurd, onmogelijk, ik herinner me niks, dat kan ik niet zijn. De hond keek me aan en likte het bloed van de vloer. Ik zwijmelde, was maar half bij bewustzijn. Het leek niet echt.

» Ik belde naar mijn oudste dochter, die bij mijn moeder had geslapen: 'Je zult even moeten langskomen om Tania uit te laten; ik voel me niet echt in staat om het te doen.' Ik had de indruk dat ik op een normale manier met haar sprak, maar ze begreep niets van wat ik zei en is in paniek geraakt. Voor ze zich naar mij spoedde heeft ze de brandweer gebeld.

» Vijf minuten later stond ze daar al met mijn moeder en mijn jongste dochter. En toen... Ze schreeuwde het uit. Ik begreep dat ik niet droomde, dat het echt was: ik had geen gezicht meer.

» De brandweermannen zijn aangekomen, hebben me op de divan gelegd, hebben getracht kompressen aan te brengen om het bloed te stelpen. Maar dat bleef maar stromen omdat ik, nog half verdoofd, voortdurend zat te krabben. Ze hebben me naar het ziekenhuis van Valenciennes gebracht, waar iedereen ontzet was en niemand wist wat er moest gebeuren. Ik denk dat ze nog nooit zoiets hadden gezien. Ze hebben me snel overgebracht naar het ziekenhuis van Amiens. Daar ben ik zes maanden gebleven.»

Annick Cojean

© Le Monde / distributed by The New York Times Syndicate

U vindt het volledige artikel in Humo 3491

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234