'De fiscus' op Eén

De enige keer dat wij met de fiscus in contact komen, valt toevallig samen met de jaarlijkse invulling van onze belastingbrief: een pijnlijke affaire, gemarkeerd door een reeks rouwkransen op onze stoep en een stel boze buren voor de deur, die vragen 'of het alsjeblieft wat stiller kan met die hartverscheurende huilbuien'.

Om maar te zeggen: qua minst favoriete tv-onderwerpen moet de belastinginspectie het hier maar nipt afleggen tegen politieke debatten en het seksuele leven van Jeff Hoeyberghs. Ten minste, dat was zo. Tot we gisteravond voor 'De fiscus' plaatsnamen en zowaar aangenaam verrast werden. Want wat blijkt: bij de belastingen werken is méér dan saai papierwerk verrichten en sloten koffie drinken - al kwam dat aspect van de job ook uitgebreid in beeld.

De activiteiten van de belastinginspectie spelen zich af in nuffige kantoors, maar evengoed in de grote, boze wereld daarbuiten. De makers van 'De fiscus' zetten dat al meteen in de verf in het blitse introfilmpje, waarin verschillende belastingambtenaren - ze luisteren naar Oervlaamse namen als Patrick, Annick of Eric - als flitsende personages in een politiereeks werden neergezet. Eén van de hoogtepunten uit de eerste aflevering bestond ook uit een heuse inval, van de BBI (Bijzonder Belastingsinspectie) in een slachthuis waar ongeveer twee derde van het vlees onder de toonbank werd verkocht. De papierversnipperaar draaide er overuren, terwijl de secretaresse aan een acuut geval van Alzheimer ten prooi viel toen haar naar de enveloppen met cashgeld in haar tas werd gepolst.

'De fiscus' deed ons - sinds lang - nog eens terugdenken aan 'Het leven zoals het is', de noemer waaronder de openbare omroep vroeger reality uitzond - en dat was een aangename déjà-vu. In plaats van een voice-over werd ondersteunende info in telegramstijl op het beeld gestanst - ondersteunende info waar een absolute belastingsleek zoals wij aardig wat aan hadden. De fiscus is een veelkoppig monster, dat zich schuilhoudt langs snelwegen, in statige wolkenkrabbers en gemeentelijke achterafkamertjes. Dankzij 'De fiscus' kunnen we elk van die koppen nu toch al voorzichtig herkennen.

De reeks vertoont ook een nauwe verwantschap met 'De rechtbank', nog steeds onze absolute favoriet tussen de wildgroei aan programma's die achter de schermen van politie, overheidsinstanties en hulpdiensten duiken. Ook in 'De fiscus' wordt het potje armworstelen tussen de Arm der Wet en de Kleine Man verbeeld. Misschien is de impact van 'De fiscus' nog groter: werkelijk iedereen komt er ooit mee in aanraking, zeker in een land waar belastingontduiking nog steeds als een nationale sport geldt: de beenhouwer die betrokken bleek bij de grootschalige slachthuisfraude, zou zo maar beenhouwer Jos van bij ons om de hoek kunnen zijn (we dachten al dat de saucissen deze week wel erg voordelig stonden).

Ergens in 'De fiscus' werd gezegd dat mensen banger zijn van een inval van de belastingen dan van een politiepatrouille, 'want de fiscus kan je alles afnemen'. Wie had gedacht dat het ook minstens zo'n spannende televisie kon opleveren.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234