null Beeld

De generatieclash: de babyboomers slaan terug

Twee weken geleden publiceerde Humo een brandbrief van de twintigers, gericht aan de babyboomers – de naoorlogse generatie krasse knarren die de voorbije decennia hun wil oplegden aan dit land en de wereld.

De lijst met aantijgingen mag er zijn. De boomers hebben potverteerd en de rekening doorgeschoven naar de volgende generatie. Ze hebben hun hooggestemde idealen verraden voor Duitse luxewagens en fermettes in de verkaveling. Door hun indrukwekkende getalsterkte trekken ze in elk maatschappelijk debat het laken naar zich toe. En ze weigeren om afstand te doen van privileges die ze hebben afgedwongen in tijden van overvloed. Met wat kwade wil kan je het discours van de twintigers samenvatten als: 'Zij zijn rijk en wij worden arm, en dat is niet eerlijk.'

>> Herlees hier enkele quotes uit 'De brandbrief van de twintigers: Generatie (net uit het) Y' <<

Een paar weken nadat de brandbrief bij hen op de vloermat plofte, was volgens ons de tijd rijp om het oor ook eens te luisteren te leggen bij de bestemmelingen. We spraken met vier babyboomers: Paul Goossens (65), journalist en destijds als studentenleider hét gezicht van de soixante-huitards. Annemie Neyts (67), Europarlementslid voor Open VLD. Ivan De Witte (63), voorzitter van voetbalclub AA Gent die jarenlang een rekruterings- en selectiebureau runde. En Frank Van Massenhove (58), voorzitter FOD Sociale zekerheid.

(...)

Paul Goossens «Ik vind het normaal dat er een spanning zit tussen generaties. Ik heb er destijds ook aan meegedaan: om jezelf te worden, moet je je afzetten tegen de conventies. Ik heb daar niet veel last mee.

.... »En deze generatie hééft het recht heeft om de onze een aantal dingen voor de voeten te gooien. De privileges van de oudere generatie, bijvoorbeeld: waarom móéten die senioren per se gratis op de bus? Maar je moet wel een onderscheid maken tussen wie het zich kan permitteren en wie niet – en dat zie ik nauwelijks in die brandbrief.»

(...)

Ivan De Witte «De Electrabels van deze wereld moeten zwaarder belast worden: dat staat vast. Ik zie dat die jongeren de huidige situatie enigszins proberen te begrijpen, maar ze mogen gerust wat kritischer zijn: de grote bedrijven evenwaardig taxeren is gewoon een kwestie van rechtvaardigheid.

»Een visie om tot een getemperd kapitalisme te komen: dát is waar een overheid nu aan moet werken. Het gaat voor mij niet om de ene generatie die lijnrecht tegenover de andere staat, wel over de evolutie van een systeem dat niet meer in z'n eigen bedding stroomt. Het harde kapitalisme heeft zijn ethische limieten bereikt: het grootste deel van de rijkdom zit geconcentreerd bij een kleine elite. Het is die scheeftrekking die we moeten aanpakken. Het kan niet langer dat de grote aandeelhouders alles opsouperen, dat de bankensector een verrotte logica hanteert, en dat de beursmechanismen zo cynisch zijn. We moeten de concentratie van de rijkdommen aanpakken.»

(...)

Frank Van Massenhove «Als ik de millennials hoor zeggen dat ze geen job zullen vinden, denk ik: jullie hebben ongelijk. En als ze zeggen dat ze het met minder dan hun ouders zullen moeten doen, denk ik: jullie hebben gelijk. Want dit is in de eerste plaats een demografische crisis. Het grootste verwijt dat de millennials de babyboomers kunnen maken is: jullie hebben te weinig kinderen gemaakt. De babyboomers zijn de generatie van 'Make love, not children'. Wij hebben 1,2 kinderen gemaakt in plaats van 2,1 — het aantal dat nodig is om de werkende bevolking te vervangen. Ze zullen gewoon met te weinig zijn om onze welvaart op peil te houden.

»Daar zit aan de andere kant ook een opportuniteit in. Iemand die redelijk opgeleid is — hogeschool, universiteit, of een goeie vakopleiding — zal de jobs voor het uitkiezen hebben. Werkgevers zullen sméken om talent.»

(...)

Annemie Neyts «Ik heb me wél altijd een geluksvogel gevoeld. Het is voor onze generatie heel snel gegaan, hè. Mijn ouders hebben vijf jaar onder de bezetting geleefd. Barre tijden, in alle opzichten, en alles wat later kwam, was beter. Maar — en nu wordt het een oudstrijdersverhaal — we kwamen ook van ver: in mijn jeugd hadden we thuis geen warm water. De eerste koelkast kwam in huis toen ik zeven was. En we hebben lang geen auto gehad.

»Je mag ook niet vergeten dat niet álles meezat. Ik heb als penningmeester van de Beursschouwburg nog overbruggingskredieten met een rentevoet van 15 à 18 procent ondertekend! Toen mijn collega's toen een huis kochten, vonden ze het normaal dat ze een aantal jaren zeer sober zouden moeten leven. Geen vakantie in het buitenland, geen auto, of een tot op de draad versleten exemplaar. Jarenlang met dezelfde kleren rondlopen. Ik heb de indruk dat jongeren vandaag vinden dat ze een huis moeten kunnen kopen, maar dat mag niet ten koste gaan van de nieuwe auto om de vier jaar, en de citytrips mogen natuurlijk ook niet in het gedrang komen. (fijntjes) En de ouders moeten — móéten — bijleggen. Ha ja, want die zijn rijk.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234