null Beeld

De helden van 'Tytgat Chocolat': Tina & Jasper. 'Ik wil nooit meer liefdesverdriet'

Niemand – op enkele zeurpieten na – kan eromheen: ‘Tytgat Chocolat’ is zalige televisie en Tina en Jasper zijn een koppel dat alle complexe analyses over de liefde in één klap tot oeverloos gezever reduceert. Wat een bevrijding. Bovendien spat het spelplezier van de Theater Stap-acteurs van het scherm en zuigt de ontwapenende blik van Tina, alias Mira Bryssinck (24), je er onherroepelijk aan vast. En Jelle Palmaerts (30) als Jasper, wat een prestatie! Dat dringt nog meer tot je door als je hem ontmoet.

'– 'Ik vind Mira leuk, omdat ze een heel mooi meisje is' – 'Charmeur! Je kunt de mensen goed inpakken, hè'

In het gebouw van Theater Stap, een gezelschap voor mensen met een beperking, neemt Jelle meteen het heft in handen: ‘Wat willen jullie drinken? Nee, jullie hoeven het niet te halen. Ik doe het wel.’ Maar zich uitdrukken in woorden is voor Jelle, die het syndroom van Down heeft, niet evident. Zonder de gevoelige en geduldige Mira – nichtje van artistiek leider van Theater Stap en co-scenarist van ‘Tytgat Chocolat’ Marc Bryssinck – had het volgende dubbelgesprek niet tot zo’n mooi geheel geleid.

Mira Bryssinck «Het was fijn om samen te spelen, hè, Jelle? Een hele ervaring.»

Jelle Palmaerts «Héél fijn. Ik vind haar leuk, omdat Mira een heel mooi meisje is.»

Mira «Charmeur! Je kunt de mensen goed inpakken, hè.»

Jelle «Ja, eigenlijk wel.»

Mira «Je weet dat mensen moeten lachen als je vertelt dat je graag eens een rol wil waarin je Marie Vinck mag kussen, en nu zeg je dat elke keer.»

Jelle «Maar ik wíl dat ook echt: Marie Vinck of Lien Van de Kelder. In de reeks moet ik een kusscène spelen met Mira. Ik speel dan wel Jasper, maar ik had toch kriebels in mijn buik en ik voelde me gelukkig. In het echte leven ben ik niet verliefd. Ik ben vier keer gedumpt door een meisje en ik begin er niet meer aan.»

HUMO Ik snap jouw exen niet, hoor. Je bent zo’n fijne kerel. Waarom bleven ze niet gewoon?

Jelle (denkt na) «Nee, ik heb liever een andere vraag. Het doet te veel pijn. Ik wil geen meisjes of liefdesverdriet meer. Maar als een regisseur ‘Kussen!’ zegt, dan doe ik dat meteen.»

HUMO Heb je iets van Mira geleerd?

Jelle «Geleerd? Goh, dat weet ik niet.»

Mira «Ik heb wel veel van jou geleerd. Je bent zo oprecht als je speelt. Ik heb tijd nodig om in mijn rol te glijden, maar jij werd altijd in één klik Jasper, echt instant.»

Jelle «Als ze ‘Actie!’ roepen, dan ga ik ervoor.»

HUMO Jasper lijkt ook wel een beetje op jou, hè, Jelle?

Mira «De rollen van de Stappers vertonen overeenkomsten met wie ze echt zijn, omdat de reeks door de regisseurs op hun lijf geschreven is. Want het is voor hen niet evident om zich emotioneel in te leven.»

HUMO Jasper en Jelle houden allebei van muziek.

Jelle «Muziek, dát is mijn echte lief. Ik volg al drie jaar pianoles, op mijn examen heb ik 82 procent gehaald. Ik ben acteur, maar het liefst zou ik twee jobs doen en ook zanger zijn, zoals Raymond van het Groenewoud

HUMO Wanneer wist je dat je acteur of zanger wilde worden?

Jelle «Op 8 september 2008: toen kwam er bij Stap een plaatsje vrij. Met mijn school (De Brem, een school voor buitengewoon onderwijs die al jaren met Stap samenwerkt, red.) had ik hier een stage gedaan, en ik wou graag terugkomen.»

HUMO Kun je je nog de eerste keer herinneren dat je op het podium stond?

Jelle «Ja, dat was met Herwig Ilegems in ‘Hendrik IV’, een zwaar toneelstuk. Ik speelde een wachter en het ging over een koning – dat was Herwig Ilegems – en die koning… Eventjes denken… Nee, het verhaal weet ik niet meer. Het is te lang geleden. Maar Herwig en Dominique Van Malder en de andere acteurs met wie ik erin speelde, zijn vrienden voor het leven geworden.»

Mira «Ik heb jou toen in dat stuk gezien. Ik was 14.»

HUMO Je oom Marc Bryssinck, die samen met Filip Lenaerts ook het scenario voor ‘Tytgat Chocolat’ schreefen de reeks regisseerde, is artistiek leider van Theater Stap.

Mira «Klopt, en dus ben ik van jongs af naar alle voorstellingen gaan kijken. Het heeft mijn verlangen aangewakkerd om zelf actrice te worden – dat, en mijn verlangen om Pippi Langkous te worden. Zij was mijn grote voorbeeld. Op mijn 9de stond voor mij al vast dat ik zou gaan acteren.»

HUMO Jelle, jij ging als kleuter naar een gewone school. Voelde je je daar anders dan de anderen?

Jelle «Ja, omdat ik toen aan mijn oog ben geopereerd om van een afstand tv te kunnen kijken. Daardoor had ik een lapje voor mijn oog.»

HUMO Verder voelde je geen verschil.

Jelle «Eigenlijk niet, nee. Andere kindjes wezen soms wel naar mij of zeiden tegen elkaar: ‘Is het die jongen daar? Ja, díé is het!’ Maar voor mij was iedereen mijn vriend.»

Mira «Ik denk dat dat jouw grote kracht is, Jelle. Dat je zo heel dicht bij jezelf blijft, gewoon bent wie je bent.»

Jelle «Ik wilde op school ook leren lezen, schrijven en praten zoals de anderen. Dat was soms wel een beetje moeilijk. In de tekst van ‘Tytgat Chocolat’ stonden ook woordjes die ik niet goed kon uitspreken. Die hebben ze veranderd.»


Mozes en de berg

HUMO Mira, hoe heb jij je voorbereid op de rol van Tina?

Mira «Ik ben hier weken geweest om te zien hoe de mensen hier bewegen en praten.»

HUMO Tina is licht autistisch. Net als jij, denken sommigen.

Mira «Nee, dat is helemaal niet waar. Het is misschien goed als dat even wordt opgehelderd. Er zijn ook mensen die omwille van mijn personage denken dat ik een mentale beperking heb, maar nee, dus. Ik heb alleen een fysieke beperking. Mijn mama heeft tijdens haar zwangerschap een virale infectie gehad, en als gevolg daarvan zijn mijn witte hersencellen aangetast, maar de grijze niet. Mentaal en cognitief werkt alles dus prima, alleen fysiek-motorisch zijn de dingen moeilijk geweest.»

HUMO Toen je vorig jaar je studie aan het KASK had afgerond, de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, heb je de voorstelling ‘Utopia’ gemaakt met de inwoners van Villa Voortman. Dat is een ontmoetingsplaats voor mensen met een drugs- en psychoseproblematiek, opgericht door je vader Dirk Bryssinck. Jouw ideale wereld, zei je toen, ‘is er één waar Het Andere niet benoemd wordt als Het Andere’.

Mira «Zoals in ‘Tytgat Chocolat’. Daarin wordt het anders-zijn niet weggestoken: het is er, maar het wordt geïntegreerd. Eén eigenschap of kenmerk mag jou niet definiëren, determineren, laat staan reduceren tot alleen maar dát. Mijn grote geluk is dat mijn moeder me van jongs af aan heeft leren omgaan met mijn anders-zijn. Zij is psycholoog, net als mijn zus en mijn vader, trouwens. Al toen ik een baby was, praatte ze tegen mij: ‘Mira, er is iets misgegaan, waardoor sommige dingen moeilijker zullen zijn voor jou…’ Zodra ik kon spreken, heeft ze me er ook de woorden voor aangereikt. Toen ik klein was, stelde ik mezelf voor met: ‘Hallo, ik ben Mira, ik ben 5 jaar en ik heb een fysieke beperking.’ Dan hadden we dat achter de rug en konden we overgaan tot de orde van de dag.

»Ik ben sowieso heel verbaal. Mijn ouders brengen dat in verband met mijn beperking. ‘Als Mozes niet naar de berg kan, dan komt de berg wel naar Mozes,’ zeiden ze: omdat ik tot mijn 3de nog niet kon lopen en dus niet naar de mensen toe kon, haalde ik hen met woorden naar mij.»

HUMO Tina in ‘Tytgat Chocolat’ is verbaal niet sterk.

Mira «Dat vond ik één van de grootste uitdagingen: dat ik als Tina niet naar woorden mocht grijpen om me te uiten. Hoe vaak heeft Filip Lenaerts niet gezegd: ‘Minder, Mira, nog minder woorden.’ Ik heb hard moeten zoeken naar hoe ik Tina’s hevige belevingswereld dan wél naar buiten kon brengen. Heel spannend was dat.»

undefined

'Ik ben heel verbaal. Toen ik klein was, stelde ik mezelf voor met: 'Hallo, ik ben Mira, ik ben 5 jaar en ik heb een fysieke beperking''

HUMO Heb je meteen toegezegd toen ze je vroegen om Tina te spelen?

Mira «Ik wist het niet – niemand wist het – maar mijn oom heeft de rol van Tina geschreven met mij in gedachten. Ik herkende mezelf ook meteen in haar, maar dat ze iemand is met een fysieke en een mentale beperking, was toch overweldigend. ‘Wow,’ dacht ik, ‘hoe ga ik daarmee om?’ Het is nu al soms zo dat mensen, voor ze met me hebben gesproken, zich afvragen of ik een mentale beperking heb. Moet ik in mijn eerste grote rol nog eens extra in dat ‘beperkt-zijn’ kruipen? Ik was juist zo goed bezig me eroverheen te zetten.’ Maar het is zo’n geweldig scenario, dat ik toch heb toegestemd.»

HUMO Je zei dat je op Tina lijkt.

Mira «Zij is ook heel impulsief en recht voor de raap, hè: ‘Die jongen wil ik! Awel, ik pak hem!’ Zo ben ik van tijd tot tijd misschien ook wel (lacht).»

Jelle «Hahaha. Mira houdt wel van knuffelen.»

Mira «Ik ben een vrij fysieke madam, hè. Op de set was er heel snel heel veel warmte.»

HUMO Je hebt – ook nu met Jelle – heel veel aandacht voor anderen. Dat hebben niet alle actrices. De spelers van ‘Utopia’ noemde je in interviews ook steevast ‘mijn mensen’.

Mira (lacht) «Dat verbroederen is echt een familietrek. Ik ruik bij Villa Voortman en hier bij Stap dezelfde nestgeur als op onze familiefeesten. Kennelijk slagen mijn vader en mijn oom erin overal waar ze komen de warmte door te geven die zij als kind hebben gekend. Mijn grootouders hadden een bakkerij, met klanten van allerlei slag. Het was een ontmoetingsplaats waar van alles gebeurde, en ’s avonds vertelden ze hun kinderen dan de verhalen. Ik denk dat mijn vader en mijn oom daarom allebei erg geboeid zijn door mensen, en ik heb dat ook: ik vind mensen snel boeiend en mooi. Ik begrijp zelfs niet hoe je met anderen iets kunt maken en anderen tot hun recht kunt laten komen, als je dat níét vindt.»

HUMO Om zo genereus te kunnen zijn, moet je zelf goed in je vel zitten. Dat lukt jou kennelijk goed.

Mira «Ik ben altijd goed omringd geweest door vrienden en familie, ze hebben mij altijd hard gesteund, ook als het moeilijk was.»


Geen rommel

HUMO Toen je naar het KASK ging, heb je regisseur en docent Sam Bogaerts gewoon gevraagd: ‘Zal het hier wel lukken met mijn handicap?’

Mira (knikt) «Waarop hij zei: ‘Smijt je gewoon, wij geloven erin.’ Daarna was ik in één keer door het toelatingsexamen.»

HUMO Zich smijten, dat kan Tina ook.

Mira «Ja, maar Tina doet dat in een kleine, gestructureerde wereld: ze heeft haar mama, de fabriek en Jasper. Mijn leven is veel meer een chaos. Ik doe altijd alles door elkaar, omdat ik constant wil ingaan op alles wat de wereld me aanbiedt.»

HUMO Heb jij graag regels en duidelijkheid, Jelle?

Jelle «Ja. Voor mij geen rommel, graag.»

HUMO Je bent voor ‘Tytgat Chocolat’ wel vijf weken on the road geweest.

Jelle «Zonder mijn ouders: héél spannend! Met vijf jongens naar Kosovo, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk... Echt avontuur, actie, genieten van het leven.

»Mijn droom is om samen met Matthias Schoenaerts in een actiefilm te spelen. Ik zou zijn broertje willen zijn en dan samen een grote stunt uithalen. Een verdrinkingsscène spelen, dát zou ik willen. Dat ga ik kunnen, want ik kan heel goed zwemmen.»

HUMO Jasper rijdt alleen op de fiets naar zijn werk.

Jelle «In het echte leven doe ik alles samen met mijn moeder. Ik ga niet alleen op straat, omdat ik makkelijk de weg kwijtraak en dan onder mijn voeten krijg van mijn ouders. Ik ben een beetje verstrooid.»

Mira «En je weet heel goed wat je níét wilt.»

Jelle (knikt) «Luisteren is mijn ding niet. Daar moet ik hard voor werken.»

HUMO Er is een scène waarin je je fiets tegen de grond moet gooien. Dat wilde je niet, hè?

Jelle «Nee, omdat ik dat met mijn eigen fiets ook niet doe. Ik heb dat heel vaak opnieuw moeten doen voor het goed was. Dat was hard werken.

»In Kosovo heb ik ook hard moeten werken. Elke dag vroeg opstaan en werken tot ’s avonds laat. Soms was ik heel moe. Maar ik ben acteur, dus ik moet presteren.»

HUMO Zijn je ouders trots?

Jelle «Héél trots. We hebben met de hele familie naar de eerste uitzending gekeken, mét champagne. En iedereen zei: ‘Goed gedaan! We zijn trots op je.’ En dan ben ik ook trots op mezelf. Ik heb goed gepresteerd.»

undefined

null Beeld

undefined

'Jelle: 'De eerste keer dat ik op het podium stond, was met ­Herwig Ilegems in 'Hendrik IV'.' Mira: 'Weet je, Jasper, ik heb jou toen gezien. Ik was 14.'

HUMO Mira, jij zei net dat je constant wilt proeven van alles wat de wereld je biedt. Stort je je ook op jongens?

Mira «Dat was bij wijze van spreken, hè. Maar ik ben wel erg aan het zoeken naar wat het betekent om in 2017 een vrouwelijke vrijgezel te zijn. Ik heb het gevoel dat ik klem word gezet tussen twee waarden: die van wat je als meisje allemaal níét hoort te doen en van wat je wél moet doen. Ik bedoel: als jongens ertegenaan gaan, steekt iedereen zijn duim op: ‘Wauw, die kan veel meisjes krijgen!’ Maar wij mogen ons niet seksueel gedragen. Maar wie wordt er in de media constant geseksualiseerd? De vrouw, toch?

»Ik weet ook niet of de sociale media wel iets bijdragen voor mij. Gewoon afspreken zoals in de tijd van mijn ouders lijkt me zoveel simpeler: ‘Om dat uur daar, punt.’ En dan kwam je. Via de sociale media kunnen we altijd op het laatst nog afzeggen. De signalen en boodschappen zijn ook altijd zo dubbelzinnig en beredeneerd. Dat creëert remmingen. Als je afspreekt en elkaar in de ogen kijkt, is alles vanzelf eerlijker, omdat je minder nadenkt. Tina denkt niet te veel na, ze vóélt: ‘Ik wil die Jasper.’ En ze gaat ervoor. Ik vind dat mooi.»

HUMO Toch heb jij jezelf ook een tijdje verloren in te veel nadenken.

Mira «In mijn derde jaar aan het KASK was er een periode dat ik mijn werk niet goed genoeg vond. Ik ben heel ambitieus, ik streef altijd naar pure perfectie. Daar ben ik toen keihard tegenaan gebotst.»

HUMO Zakten je punten?

Mira «Nee, dat is het maffe. Op school ging alles goed.»

HUMO De leraren zeiden dat je goed was, maar je geloofde hen niet.

Mira «Complimenten aanvaarden is moeilijk voor mij. Ik hou ze ook nooit lang vast.»

HUMO Je hebt thuis toch veel steun en zelfvertrouwen meegekregen?

Mira «Maar er was altijd die fysieke beperking. Die maakte van mij een ongelofelijk harde werker. Ik ging door tot het uiterste en bekeek alles wat ik deed door een vergrootglas. Pas nu leer ik dat los te laten. Tijdens de opnames van ‘Tytgat’ vroeg ik in het begin nog wel geregeld: ‘Mag ik het nog een keer overdoen?’ Maar op den duur besefte ik: ‘Het draait hier niet alleen om mij. Ik kan niet iedereen laten wachten wegens mijn perfectionistische trekjes.’ Marc en Filip zeiden na verloop van tijd ook rechtuit: ‘Nee, Mira. Het was echt goed. Laat het los.’ Dat heeft me ook geholpen flexibeler te worden. Als je speelt, moet je niet constant de lamp op jezelf en je probleempjes laten schijnen. Het gaat veel meer om aandacht geven dan om aandacht vragen, je moet je inleven in je medespelers en samen beter worden.

»Eigenlijk heb ik toch een superjob, hè? Ik word betaald om empathisch te zijn, en nieuwsgierig naar anderen (lacht).»

HUMO Waar droom je nog van?

Mira «Ik wil van zoveel mogelijk dingen proeven. Ik ben heel blij dat Stefan Perceval me heeft gevraagd om bij Het Gevolg een stuk te regisseren – we weten nog niet wat het wordt, maar het zal in ieder geval niet direct iets te maken hebben met anders-zijn. Verder praat ik heel veel met mijn vrienden over hoe ik mijn weg zal vervolledigen.»

HUMO Gaat het leven volgens jou om het vervolledigen van je weg? Ik dacht dat het gewoon om de weg zelf ging.

Mira «Het is zoals George Brassens zingt in ‘Heureux qui, comme Ulysse’, een nummer over de weg die het geluk aflegt om thuis te komen. Of kijk naar ‘Tytgat Chocolat’: het verhaal gaat natuurlijk over de weg die de jongens afleggen, maar zijzelf hebben een queeste – ze willen Tina vinden. En wat is mijn queeste? Privé wil ik vrienden en familie die zorg dragen voor elkaar, warmte en gezelligheid. En als maker...»

Jelle «Zoeken. Altijd zoeken.»

HUMO en Mira (verbaasd) Ja, Jelle. Zo is het.

Jelle «Ik doe dat ook. Ik zoek mensen. Dat komt uit mijn binnenste. En dan wil ik knuffelen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234