De hoogtepunten van Sonic City, dag 2: de kus van Joan en de klem van Courtney

Voor de echte hoogtepunten van dag twee op Sonic City in Kortrijk moest je volhouden tot het einde. Zullen ons het langst bijblijven: de ‘Kiss’ waarmee Joan As Police Woman afsloot en de innige houdgreep waarin curator Courtney Barnett ons nam.

Je vond het prachtig en luisterde ademloos toe, of je liep gillend weg: andere opties waren er niet bij Beverly Glenn-Copeland (★★★), een 74-jarige man die een jaar of drie terug nog als vrouw door het leven ging. Op Sonic City kwam hij songs spelen die hij vaak al veertig jaar of langer geleden opnam: hybrides van Joni Mitchell-jazz, new age en traditionele muziek uit China, India en West-Afrika.

Klinkt moeilijk? Glenn-Copeland was zo innemend en integer dat je hem veel vergaf: het gestuntel met de microfoon, de zweverige bindteksten, de algehele sfeer van boomgeknuffel en wierookstokjes. Want wat waren songs als ‘Ever New’ en ‘Color of Anyhow’ mooi. Dit was zowat het enige concert van het festival waarbij geen vallende bekers of gefezel te horen vielen.

Aan het eind lanceerde Copeland ‘Deep River’, een kosmische spiritual die de hele grote zaal aan het meezingen kreeg. Nee, deze show was verre van perfect – Copeland omschreef zijn werkwijze als op een oude radio zoeken naar de juiste zender. Maar voor dit soort unieke ervaringen kom je wél naar Sonic City.


Liefde in tijden van Instagram

Ook Let’s Eat Grandma (★★★★) is nog verre van een geoliede machine, en gelukkig maar: juist dat maakt de charme uit van het duo Rosa Walton en Jenny Hollingworth, allebei negentien. Goed, de schattigheidsfactor van twee jaar geleden op Pukkelpop is weg. Klonken ze toen nog als de naïeve nichtjes van CocoRosie, dan hebben ze intussen wat blauwe plekken opgelopen, zoals je hoorde in ‘I Will Be Waiting’ en vooral ‘It’s Not Just Me’. “I don’t wanna say goodbye / Guess I’ll see you when my screen is vibrating”, zongen ze – liefde in tijden van Instagram.

Maar hun totale spontaniteit hebben die twee wel bewaard. Halverwege een song handje-klap spelen, even op het podium gaan liggen of tussen het publiek gaan dansen – waarom doen niet méér bands dat? The future is female, luidde het motto van deze Sonic City, en wees maar zeker dat Let’s Eat Grandma daar een grote rol in zal spelen.


Haar lijf, haar keuze

“Looking for the alchemy to release me from my maze”, zong Joan As Police Woman (★★★★) in ‘The Magic’, maar in Kortrijk leek Joan Wasser de formule al lang te hebben gevonden. Wat een vrouw: ze mengde intieme soul (‘I Defy’, ‘Tell Me’) en bronstige funk (‘Talk about It Later’) tot een onweerstaanbare show, vol kleine solo’s en korte instrumentale breaks die haar een verdomd devoot publiek opleverden.



In ‘Warning Bell’ klonk ze heel even geknakt door een relatiebreuk (“silly me, believin’ / That I could rise dignified when I am here / Here I am waiting”), maar in ‘The Silence’ rechtte ze alweer de rug en hekelde ze de stilte die nog te vaak hangt rond zaken van machtsmisbruik door mannen tegenover vrouwen: “It’s the silence that dulls the blade.” Het zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn, maar Wasser benadrukte toch nog eens waar het om draait: “My body, my choice / Her body, her choice.”

Grappig was Wasser trouwens ook: ze riep haar fans op de jarige drummer te trakteren op een klap tegen zijn achterwerk. Zelf hield ze het bij een zediger ‘Kiss’, al klonk ook in die Prince-cover weer een boodschap door: “Women not girls / They rule my world”, herhaalde ze een keer of tien.

Kwam dat laatste klinkend bevestigen: curator Courtney Barnett (★★★★★), die een nóg beter concert speelde dan dit voorjaar in de AB. Ondanks wat technisch gehannes tijdens de eerste drie songs, was al van bij opener ‘Hopefulessness’ – met die prachtzin “Take your broken heart / turn it into art” – duidelijk dat zij voor de ontlading zou zorgen waar iedereen al uren op wachtte.

'Hoogtepunten bij Courtney Barnett? De héle show eigenlijk'

Hoogtepunten? De héle show eigenlijk, maar ongemeen geestig waren oudere songs als ‘Depreston’, ‘Avant Gardener’ en ‘Are You Looking after Yourself’, waarin ze haar leven als twintiger met sarcastische humor beschreef: het echte leven (een job, een huis, een relatie) dringt zich aan je op, terwijl je eigenlijk alleen maar op je gemak wilt zijn.

De nieuwe nummers waarin ze schreeuwde als Kurt Cobain – ‘Nameless, Faceless’, ‘I’m Not Your Mother, I’m Not Your Bitch’ – hakten er dan weer het diepst in, en ‘Charity’ had al lang een wereldhit moeten zijn. Trouwens: Barnett mocht dan wel snoeihard uithalen, eigenlijk was haar show één lange omhelzing, een geruststelling dat het allemaal wel goedkomt – “Sometimes I get sad / It’s not all that bad.”

Barnett sloot af met ‘Nobody Really Cares If You Don’t Go the Party’, maar verdomme: dit was een feestje dat je voor geen geld had willen missen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234