Geerte Piening, Libby van Dalen, Robert Steendijk en Giel Cobben in actie. Beeld Sas Schilten

reportageVogelende millenials

De ideale 1,5-meterhobby? ‘Vogels kijken is net zoiets als een Pokémon zoeken’

Desembroden bakken, skeeleren en nu ook vogelen: de millennial probeert van de coronaverveling iets te maken. Dat kan prima op 1,5 meter afstand. ‘Wij kijken niet neer op een mus of merel.’

‘Kijk, het is hem echt. Daar tussen het riet. Een zwartkop. Zien jullie ’m ook?’ Vier verrekijkers gaan hup, de lucht in. Het zijn de verrekijkers van Libby van Dalen (28), Robert Steendijk (30), Giel Cobben (28) en Geerte Piening (26). Ze turen in de verte, blik op oneindig. Snel stellen ze hun ­verrekijkers scherp wanneer de vogel in beeld is.

‘Ach, daar gaat ie weer,’ zegt Van Dalen. ‘Dág, zwartkop!’ Tevreden loopt het viertal door de Kleine Polder van IJdoorn, vlak bij Amsterdam. Dit is de nieuwe generatie vogelaar. Ze dragen geen camouflagejassen, afritsbroeken of wandelschoenen. Slechts het bescheiden formaat verrekijker verraadt wat ze van plan zijn. De lucht is strakblauw, het is een prachtige, zonnige ochtend. Ideale weersomstandigheden om te vogelen. En dat doen de vrienden maar wat graag. ‘Ons motto is: if you see something, say ­something,’ aldus Van Dalen. ‘Elke vogel is het vermelden waard. We kijken niet neer op een mus of merel.’

Nationale vogel

Libby van Dalen en Geerte Piening zijn de oprichters van de Nederlandse afdeling van de Feminist Bird Club, een Amerikaanse vogelclub die Molly Adams in 2016 in New York begon. De Feminist Bird Club wil vogelen toegankelijk maken voor iedereen, ongeacht leeftijd, gender of ­niveau. Met de verkoop van patches en stickers haalt de vogelclub geld op voor de LGBTQI+-community en organisaties die vrouwen ondersteunen.

‘Wacht even, hoor. Mensen, een grutto!’ kirt Piening. ‘Hoor je dat hij zijn eigen naam roept? Hij roept grut-tó!’ ‘Dit is onze nationale vogel, hè?’ zegt Van Dalen. ‘Wat een mooie snavel heeft ie toch. Waanzinnig.’

Birdsplaining

Om meteen een misverstand uit de wereld te ­helpen: ­tijdens het vogelen worden lang niet alleen feministische vraagstukken besproken. De vier vrienden praten ook over vogels, een nieuwe plaat of wat ze gisteren hebben ­gekookt. Het feministische aspect van de Feminist Bird Club moet in een breder perspectief worden gezien: het is een inclusieve club, waar iedereen welkom is. Zo organiseren ze ook rolstoelvriendelijke excursies.

De Feminist Bird Club spot de grutto in de Kleine Polder van IJdoorn, bij Durgerdam. ‘Hoor je dat hij zijn eigen naam roept?’Beeld Sas Schilten

De reden dat Piening en Van Dalen een eigen vogelclub zijn begonnen, is omdat ze zich minder prettig voelen in bestaande vogelclubs. ‘Ik heb verschillende excursies ­geprobeerd,’ zegt Van Dalen, ‘maar die groepen worden vaak gedomineerd door oudere grijze mannen, die het allemaal beter weten en op je neerkijken als je geen peperdure Swarovskiverrekijker hebt. Ik heb weleens meegemaakt dat iemand verbaasd was over het feit dat ik überhaupt iets over vogels wist. Wij doen niet aan birdsplaining.’

De harde kern

Elke maand organiseert de Feminist Bird Club een gratis vogelexcursie op een andere locatie in Nederland. Daar begonnen ze precies een jaar geleden mee, in Zuid-Kennemerland. Ondanks verschillende oproepen kwamen er geen geïnteresseerden op af. Dat maakte Piening en Van Dalen niets uit. Na een lange barre tocht door de stromende regen kwamen ze een blauwborst tegen. Piening: ‘Paraderend op een takje. Prachtig.’ Van Dalen: ‘Het was de eerste keer dat we een blauwborst zagen. Als je voor het eerst een bepaalde vogel ziet, noem je het een lifer.’

De groepsexcursies staan vanwege de coronacrisis logischerwijs even stil. Piening: ‘Dat terwijl we voor corona merkten dat steeds meer mensen met ons mee wilden op excursie. Mijn leeftijdsgenoten kijken helemaal niet raar op als ik zeg dat ik vogel. Sterker nog: ze zijn er vaak nog nieuwsgierig naar ook.’

De ‘harde kern’ van de Feminist Bird Club gaat nu zelf wekelijks op pad en neemt zoveel mogelijk afstand van ­andere vogelaars die ze onderweg tegenkomen. Ze kunnen niet wachten om straks weer met groepjes van twaalf enthousiastelingen de bossen in te duiken en de polders uit te kammen. Dat zit er voorlopig even niet in.

Afstrepen

‘Is dat een graspieper?’ vraagt Giel Cobben. ‘Ja, dat lijkt er wel op,’ antwoordt Van Dalen. ‘Wat leuk.’ Cobben lacht. ‘Eigenlijk ben ik niet zo van het vogelen. Mijn vriendin Geerte begon er twee jaar geleden mee en vond in Libby een medevogelenthousiast. Als vriend kun je dan niet achterblijven. Ik vind het nu eigenlijk ook wel leuk. Het is net een beetje zoals Pokémons zoeken met de app Pokémon Go, maar dan in real life. Je ziet een vogel, zoekt ’m op in de app en streept ’m af van je lijstje.’ Robert Steendijk: ‘Dat maakt zo’n wandeling dan ook interessant.’

De vogelclub gebruikt de apps eBird en Merlin Bird ID om hun waarnemingen van de dag te registreren. Vandaag wil het best vlotten: naast een zwartkop, spreeuw, gras­pieper, grutto, rietgors en rietzanger zagen ze honderden brandganzen landen in een grasveld. Een ‘machtig mooi gezicht’.

‘Ik ben snel tevreden als het op vogels aankomt,’ zegt Van Dalen. ‘Ik kan wel duizend keer naar een winter­koninkje kijken en het nog steeds bijzonder vinden. Ik hoop wel dat ik ooit een baardmannetje tegenkom. Die zou ik zo ongelooflijk graag willen zien.’

Altijd een verrassing

Bij Libby van Dalen is de liefde voor vogels een aantal jaar geleden ontstaan, toen ze op bezoek ging bij haar oma in Amerika. Haar oma heeft veel vogelboeken en ze raakte er in de ban van vogels. ‘Er ging een wereld voor me open. Als je je in vogels interesseert, is er zoveel te zien. Je hoeft ­helemaal niet naar een ver land om iets bijzonders te zien. Bovendien kun je nooit van tevoren plannen wat je zult zien. Dat is het mooie aan vogelen, het is altijd weer een verrassing.’

Wanneer we nog een rondje lopen door het natuurgebied – keurig op het pad, de Feminist Bird Club wil zo min ­mogelijk de natuurlijke habitat van de vogels verstoren – lijkt de wandeling op zijn einde te zijn gekomen.

Piening: ‘Meestal is onze wandeling afgelopen als we een kwartier lang lopen te kleppen en niemand meer door zijn verrekijker tuurt.’ Van Dalen: ‘Dan sluiten we af in de kroeg met een biertje.’ Piening: ‘Die is nu nog dicht. Ik heb ­boterhammen en zelfgemaakte kardemombroodjes in de auto liggen: wie heeft daar zin in?’

Van Dalen: ‘Het mooie aan vogelen is dat je nooit van tevoren kunt plannen wat je zult zien.’Beeld Sas Schilten

(Het Parool)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234