De ideale zomer van (ss) (2): 'Zonder gêne zwemmen met dolfijnen'

Lawaaierige hotels, smerige kamers en vervelende gasten: niets blijft de onvoorbereide vakantieganger bespaard. Tenzij die trouw Humo leest: acht weken lang trakteren we u op tips voor een ideale zomervakantie. De belangrijkste tip van allemaal: deze pagina’s uitknippen en brandvrij bewaren!

Het sterrensysteem voor hotels is verwarrend, inconsequent en voorbijgestreefd: vier sterren garanderen niets. Ik heb hotels meegemaakt waar de badkamer beschimmeld was, het raam uitgaf op een open riool en de afrit van de autosnelweg op vijf meter van het hotel lag. Eén keer, in Londen, bleek in het voor mij geboekte hotel een moord gepleegd. Ik werd doorverwezen naar een zusterhotel, maar ook daar bleek pas iemand om het leven gebracht. Bovendien was de receptie net overstroomd. In het derde hotel, gelegen naast een rumoerige parkeergarage, heerste een luizenplaag. In het vierde kreeg ik een kamer toegewezen van, I kid you not, 7 vierkante meter. Maar zo’n valkuil krijgt vier sterren, want de kamers hebben een broekpers, een kluisje en coffee and tea making facilities. Iedereen in de hotelindustrie is op de hoogte van die onlogica, maar niemand doet er iets aan. Vertrouw er dus niet op.

Waarop dan wel? Allereerst: wees niet gierig. Iedereen aast op een buitenkansje, maar zoals een antiquair me ooit terecht zei: ‘If you want to drink champagne, you have to pay champagne money.’ Verwacht dus geen kasteel voor de prijs van een tent. Toch bestaan die buitenkansjes. Google Earth is een geweldige uitvinding die leugenachtige hotelbrochures buitenspel zet: met één druk op de knop ziet u of een hotel zich echt ‘midden in de natuur’ bevindt en of ‘gelegen in een beschut domein’ inderdaad meer is dan een stadstuintje naast een stort. Van hotel Schloss Ragaz in Zwitserland, bijvoorbeeld, ziet u in één oogopslag dat het op een heuvel ligt, te midden van 20 hectare bos en park aan de ene kant en een golfclub (denk niet ‘snob’, maar wel ‘groen’ en ‘geen nachtlawaai’) aan de andere.


Seks zoals Mussolini

Trek niet naar de zogenaamde parels van de Rivièra, ze zijn overroepen. Over de befaamde belle-époquehotels aan de esplanades van Nice en Cannes wordt bijvoorbeeld altijd verzwegen dat, zoals aan bijna de hele Rivièra, een drukke kustweg ze scheidt van strand en zee. Hetzelfde geldt voor heel wat prachtige hotels in Italië: wat u wint met de prachtige parktuin, verliest u door de stank en het voortdurende gezoef van auto’s vlakbij.

Nee, geef mij maar de Italiaanse meren, vooral die waar het hotel pal aan het meer is gelegen, terwijl de onvermijdelijke kustweg met een ruime boog langs de achterkant van het domein passeert.

Het nec plus ultra is het sublieme, op alle vlakken foutloze Grand Hotel a Villa Feltrinelli in Gardone – begint u maar te sparen. Maar u kunt ook de kleinste kamer boeken in de nabijgelegen Villa Fiordaliso, een gotisch palazzo waar indertijd de fascistische hansworst Benito Mussolini zijn maîtresse Clara Petacci heeft geparkeerd. Hun imposante slaapkamer is nog intact, net zoals de uit oranje marmer gehouwen decadente badkamer. Seks hebben in het bed van Mussolini, zijn het niet die details die een reisje memorabel maken? Zoals helaas te vaak geldt in dat soort hotels: boek de suite, de gewone kamers zijn een stuk minder.


Mijd de annex

Hoed u ook voor de annex. De annex is een verschrikkelijk verschijnsel dat zijn oorsprong vindt in opportunisme en inhaligheid. Het hotel met grote faam adverteert dan met zijn illustere geschiedenis en met namedropping van legendarische gasten die daar verbleven in tempore non suspecto, lang vóór een ordinair bijgebouw aan het hotel werd toegevoegd. Het resultaat is dat u, als u niet oppast, een riant verblijf boekt (en betaalt!) in bladgoud en marmer uit 1905, maar wordt geparkeerd in het chroom en plastic van de annex uit 1978. Zowel toeristische websites als sommige touroperators bieden die dure hotels aan, maar wel alleen de minder goede kamers.

De decadente estheet en parttime fascist Gabriele d’Annunzio en zijn mythische minnares, markiezin Casati, die luipaarden als huisdier hield, waren geregelde bezoekers van de Villa Fiordaliso. d’Annunzio’s excentrieke huis, het Vittoriale, is trouwens vlakbij te bezoeken. Toen ik er laatst was, verkochten ze in de souvenirshop vrouwenslipjes met de beeltenis van Mussolini erop. Nog altijd spijt dat ik er niet eentje heb gekocht, al was het maar omdat niemand mij gelooft. In de tuin van het Vittoriale staat een destroyer, een militair zeeschip van 40 meter lang, en dat 100 meter hoog op een steile heuvel. Boven een meer. Met de zee op 300 kilometer afstand. Hoe ze dat ding daar hebben gekregen, weet niemand.


Forten en abdijen

Word lid van de Vlaamse erfgoedorganisatie Herita. Die vereniging, die patrimonium beschermt en uitbaat, wil het equivalent worden van de legendarische Britse National Trust. Belééf erfgoed en maak van elke dag Monumentendag: check www.herita.be voor de lijst van kastelen, abdijen, forten, historische sites en begijnhoven die u in ons land kunt bezoeken.


Stiltehotel

Hoed u deze zomer voor de animatie van hotels die grenzen aan uw hotel. Of voor hotels die last minute hun formule veranderen in ‘all-in’, wat een all you can eat and drink-clientèle aantrekt. Hoed u ook voor arrangementen: dat zijn meestal deals met slecht gelegen of slecht onderhouden hotels die anders niet vol zouden raken, of die nog gauw even willen cashen voor ze sluiten voor een hoogdringende renovatie.

Een tip voor slechte slapers: goede hotels hebben akoestische tegels, die garanderen een geluidsarme hotelkamer waar je de hakken van mevrouw een verdieping hoger niet hoort. Zoek op Google naar ‘Stiltehotels’ – op www.caractere.be en www.relaisdusilence.com kunt u zulke idyllische onderkomens, vaak gevestigd in historisch erfgoed, makkelijk aanvinken. Zo is Manoir de la Roche Torin een zeldzame goedkope bestemming zonder valkuilen, en de perfecte uitvalsbasis om Normandië en Bretagne te verkennen. Ter vergelijking: in Londen vragen ze het driedubbele van die prijs voor een driesterrenhotel waar u geen oog dichtdoet.


Bucketlist

Ik zwom één keer in Cuba met dolfijnen en één keer in de Algarve, en ik heb naar weinig dingen zoveel heimwee. De gladde huid van een dolfijn is wonderlijk – ik wil niet vulgair zijn, maar ze voelt aan als een natte eikel of clitoris, maar dan keihard. Zelden ben ik zo gelukkig geweest als tijdens die uren. Zwemmen met dolfijnen kan nog in Hawaï – in Oahu en in het Hilton of het Kahala – en in Zoomarine in het Portugese Albufeira. Kijk niet op een euro en boek een one-on-one zwembeurt. Het is niet onze schuld dat we maar één keer veel te kort leven, dus af en toe moet je egoïstisch zijn en iets doen voor iemand het wegens ecologische of morele redenen verbiedt en het te laat is.

Soundtrack van de week

De bossanova van Antônio Carlos Jobim. Niet het clichématige ‘The Girl from Ipanema’, maar wel ‘Insensatez’, ‘Dindi’, ‘Desafinado’, ‘Aguas de Março’ en ‘Wave’, in duet met Edu Lobo, Frank Sinatra of Elis Regina. Ah, Brasil!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234