null Beeld

'De jacht op mijn verkrachter': hoe Sylvia Veld haar aanrander achter de tralies kreeg

Een vrouw die na een avondje uit wordt aangerand en die, omdat de politie niets doet, haar verkrachter op eigen houtje opspoort: het lijkt een onwaarschijnlijk verhaal, maar de 29-jarige Sylvia Veld maakte het zelf mee.

'Hij hield me met één hand vast en ik wist meteen wat hij zou doen'

HUMO Op 15 oktober 2016 werd u aangerand door een Somalische asielzoeker. Wat herinnert u zich nog van die avond?

Sylvia Veld «Ik kwam thuis van mijn werk op Schiphol. Ik was moe, maar ik had een paar vriendinnen beloofd nog even naar een kroeg te gaan. Ik heb er een paar wijntjes gedronken en wat gedanst, en even geflirt met een bekende aan de toog. Toen ik echt te moe werd, besloot ik naar huis te gaan. Terwijl ik buiten mijn fietssleutel zocht, hoorde ik vlak bij mijn oor een stem: ‘Wie ben je? Wat ben je aan het doen?’ Naast me stond een zwarte man. Een jonge dertiger, gedrongen van gestalte. Ik schrok, en zei toen dat ik mijn fietssleutel niet vond. Plots haalde hij die uit het voorste zakje van mijn tas, alsof het een goocheltruc was. Hij vroeg waar ik woonde en zei: ‘Spring maar achterop, dan breng ik je snel. Ik moet ook die richting uit.’ Ik was nog steeds overdonderd en in minder dan een seconde maakte ik de grootste fout van mijn leven. Hij pakte mijn fiets en ik stapte achterop. Het enige wat ik wilde, was thuis zijn en kunnen slapen.»

HUMO Wanneer begon u zich zorgen te maken?

Veld «De eerste minuten leek alles oké, maar toen begon hij de verkeerde richting uit te fietsen. Ik riep dat hij de foute kant opging, dat hij rechtsomkeert moest maken. Hij antwoordde kalm dat we naar zíjn huis gingen. Hij zei dat hij uit Somalië kwam, dat hij mij een leuke vrouw vond en dat hij zelf ook een vrouw heeft, maar dat zij in Jemen woont. Hij reed zo snel dat ik niet van de fiets durfde te springen. Ik was ook als versteend door de paniek. En ik geloof dat ik bang was dat hij er met mijn fiets vandoor zou gaan. Heel onwerkelijk allemaal.»

HUMO Op een bepaald moment is hij toch gestopt?

Veld «Toen dacht ik te kunnen ontsnappen. Ik sprong van de fiets en wilde wegrennen, maar opeens gaf hij me een enorme dreun en het licht ging uit. Toen ik bij mijn positieven kwam, lag ik in de bosjes. Hij hield me met één hand vast en ik wist meteen dat hij me zou verkrachten. ‘Niet tegenstribbelen,’ beval hij. Zijn adem rook naar een beerput, ik moest er bijna van kotsen. Met zijn rechterhand hield hij me in een wurggreep. Het ergste was niet de stank, de vernedering of de pijn, wel de verstikking. Ik was ervan overtuigd dat ik zou sterven.»

HUMO Diezelfde nacht nog stond de politie aan uw deur?

Veld «Ja. Een uur later stapte ik in een politiecombi. Ik moest de politieagenten naar de plaats leiden waar het was gebeurd. Ik wist zeker dat ik de plek zou herkennen, maar alle bosjes en pleintjes leken zo hard op elkaar.

»Daarna moest ik een verklaring afleggen op het politiebureau. Twee vrouwelijke rechercheurs van de zedenpolitie ondervroegen me, maar omdat mijn keel pijn deed, was praten moeilijk. Ze noteerden mijn verhaal en namen een staal van – toen nog vermoedelijk – opgedroogd sperma in mijn haar. Toen zeiden ze me dat ik twee weken moest wachten voor ik een aangifte kon doen. Een dwaze regel die normaal gezien alleen van toepassing is bij verkrachting binnen een relatie. Een eerste onbegrijpelijke fout van de politie.»

HUMO De dader had uw gsm gestolen, maar via de app Find My Phone kon u zien waar die was en wat hij ermee deed.

Veld «Toen ik dat wist, belde ik naar het politiekantoor: ‘Moet ik niet meteen langskomen?’ Het antwoord was hallucinant: ‘Uw gsm is niet gestolen, wel vermist, mevrouw.’ Om de gsm als gestolen aan te kunnen geven, moest ik eerst aangifte doen van verkrachting, maar dat kon pas na die twee weken bedenktijd. De politie deed dus níéts.

»Elk vrij moment checkte ik wat hij met mijn gsm uitspookte. Ik zag het bolletje verspringen van Hoogwoud, 15 kilometer verder, naar de sporthal in de buurt. Soms bevond hij zich zelfs op 300 meter van mijn woning. Dan had ik het gevoel dat hij de klus wou afmaken. Hij had toegang tot al mijn privégesprekken, filmpjes en apps. Het was alsof hij nu ook mijn identiteit verkrachtte.»

HUMO Heeft hij daar misbruik van gemaakt?

Veld «Met mijn profiel op datingsite Badoo begon hij vrouwen aan te spreken. ‘Hey, schatje, ik heb zin in je. Zin om te neuken? En vergis je niet, ik ben een man, geen vrouw.’ Gore tekstjes, waar de meeste vrouwen uiteraard extreem afwijzend op reageerden. Ik voelde mij doodsbang en gefrustreerd tegelijkertijd.»

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

'Het ging om een echte gek. Hij postte filmpjes en foto's van executies en afgehakte hoofden ''

HUMO Ondertussen kreeg u hulp van Robert Vinkenborg, een bevriende journalist.

Veld «Samen met mijn moeder is Robert de belangrijkste persoon in dit verhaal. Hij fietste geregeld rond in de buurt waar mijn gsm een signaal gaf, in de hoop dat hij mijn verkrachter op straat zou tegenkomen. Maar al snel bleek dat dat niet zonder gevaar was. Op een dag werd Robert omsingeld door zwarte mannen, die duidelijk iets doorhadden. Vermoedelijk dachten ze dat Robert een agent in burger was.

»Later liep hij mijn verkrachter tegen het lijf. ‘Moet ik nou gaan vechten?’ dacht Robert toen ze elkaar kruisten en hun armen even in contact kwamen. Tegelijk groeide ook zijn frustratie over het lakse politieoptreden.»

HUMO Om hem in de val te lokken, besloot u een vals profiel aan te maken en een date met hem te regelen. Geen ongevaarlijk plan.

Veld «Ik zag geen andere optie. Via Find My Phone wist ik in welk huizenblok hij woonde, maar het juiste adres had ik niet. Daarom maakte ik een vals profiel van een blonde jongedame aan en ik likete zijn profiel op Badoo – eigenlijk het mijne, dat hij misbruikte. Het voelde heel bizar om bij mijn eigen foto een hartje te plaatsen, maar het moest. Niet veel later hapte hij toe. Ik deed alsof ik hem wel zag zitten, en prompt stuurde hij me zijn adres. ‘Nu heb ik hem,’ dacht ik. Ik herkende hem ook meteen op de selfie die hij had meegestuurd: dat baardje, dat hoge voorhoofd en die afgrijselijke kop. Hij stond voor de spiegel in een toilet en nam de selfie met... mijn éígen telefoon. Het was alsof de bliksem insloeg bij mij.

»Ik heb al die gegevens aan de politie doorgegeven. Wat volgde, was... een oorverdovende stilte. Geen mail, geen telefoon, niets.»

HUMO Werd u daar niet wanhopig van?

Veld «Nee, nooit. Ik leefde al drie maanden in angst en onzekerheid, maar mijn strijdlust nam alleen maar toe. En gelukkig maar. Op een avond, toen ik doelloos op Facebook zat te scrollen, kreeg ik plots een vriendschapsverzoek van ene Mahir. Opnieuw een bevestiging van mijn grootste angst: hij zat achter me aan. Er was geen twijfel meer mogelijk, het ging om een echte gek. Hij postte filmpjes en foto’s van executies en afgehakte hoofden. Ik vond ook foto’s van de avond waarop hij mij had aangerand. Hij zat in dat café vrolijk pinten te pakken. Toen zakte de grond weg onder mijn voeten.»

HUMO Hebt u ook die info doorgespeeld aan de politie?

Veld «Uiteraard. Maar opnieuw verstreken de dagen zonder dat ik iemand hoorde. Tot 27 februari. Toen kreeg ik telefoon van een rechercheur. Een arrestatieteam had een verdachte opgepakt in Hoogwoud. Zijn echte naam was Mohammed Kamaal. Mijn moeder stond naast me. We zakten allebei op onze knieën en begonnen te huilen.»

HUMO Er was een DNA-match, maar hij bekende niet. Het kwam tot een rechtszaak, waarin u moest getuigen.

Veld «Ik zou hem opnieuw in levenden lijve zien, maar toen hij de zaal werd binnengeleid, durfde ik niet te kijken. In het begin van het proces stond er een glazen wand tussen ons in, maar om de slachtofferverklaring af te leggen moest ik vlak achter hem gaan staan. Mijn hart ging onwaarschijnlijk hard tekeer. Nadat ik mijn verklaring had voorgelezen, ontkende hij alles. Tegen de politie had hij verklaard dat het een vrijwillige vrijpartij was geweest. Hij vroeg me mijn gebroken botten te laten zien, als hij me dan toch geslagen zou hebben. Dat maakte me alleen maar vastberadener: die kerel is gevaarlijk en moet weg uit onze maatschappij.

»Zenuwslopend was het proces zeker. Ademloos zaten we naar de rechter te luisteren. Je voelde dat hij wist waar hij mee bezig was, en dat hij die kerel echt wilde breken. ‘U wilde met haar neuken, niet? Wat deed u toen het meisje schreeuwde? U wist dat zij het niet wilde, maar toch deed u verder?’ Waarop hij uiteindelijk, na eindeloos omzeilen, antwoordde: ‘Ik wist het, maar ik was dronken.’ Dat was hét moment waar we zo hard naartoe hadden geleefd. Hij had bekend. Ik wilde vloeken, huilen en lachen tegelijkertijd. Alle angst die ik de voorbije maanden had gevoeld, kon ik eindelijk loslaten.»

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

''Robert fietste geregeld rond in de buurt waar mijn gsm een signaal gaf, in de hoop dat hij mijn verkrachter op straat zou tegenkomen.''


Sylvia Veld en journalist Robert Vinkenborg.

HUMO Mohammed kreeg 12 maanden cel. Die heeft hij intussen uitgezeten. Vond u die straf zwaar genoeg?

Veld «Helemaal niet. Ik heb levenslang gekregen, en hij gaat gewoon door met zijn leven. De procedure loopt om hem het land uit te zetten en terug te sturen naar Somalië. Ik wil dat hij oprot. En nooit meer terugkomt. Ik heb niets tegen vluchtelingen. Maar mensen, of zeg maar monsters, zoals hij mogen we hier niet tolereren.»

HUMO Op aandringen van de Kamer beval de bevoegde minister een onderzoek. Heeft dat iets opgeleverd?

Veld «De Inspectie Veiligheid en Justitie heeft een doorgedreven onderzoek gevoerd, maar ze heeft vooral feiten en fouten op een rij gezet. Pas na zes weken heeft de politie mijn DNA afgenomen, en pas twee maanden na de aanranding zijn er camerabeelden bekeken. Het DNA-monster van de dader werd een maand na de feiten aan het Forensisch Instituut bezorgd. Ik moest twee weken wachten voor ik aangifte kon doen en hoewel de politie zijn exacte adres kende, heeft het nog wéken geduurd voor ze daar zijn gaan aanbellen. De lijst met fouten lijkt eindeloos en er is niet gezocht naar de redenen waaróm het zo fout kon lopen. Zo’n opstapeling van blunders valt niet te vatten. Het lijkt op ondermijning of sabotage, maar dat kun je zo goed als niet bewijzen. Er is nu wel een nieuw onderzoek geopend.

»De kilte die ik van de overheid heb ondervonden, hebben mijn vertrouwen in het systeem geen goed gedaan. De rechtsstaat was er niet voor mij. De overheid heeft mij niet beschermd, dat moesten vrienden doen.»

HUMO Uiteindelijk is de politie door het stof gegaan in een artikel in de krant De Telegraaf. Waren die excuses voldoende?

Veld «De commissaris heeft letterlijk gezegd: ‘We hebben er té lang over gedaan om de dader te vatten en eigenlijk hadden we de opsporingsstrategie van het slachtoffer moeten gebruiken.’ Ik vond die reactie redelijk knullig. Mij leek dat meer een poging om de schade te beperken dan een oprechte schuldbekentenis. Hij moest een waslijst aan regeltjes in acht nemen, zei hij, maar echte excuses heb ik niet gehoord. De essentie blijft: ze hadden hem nooit gepakt als wij hem niet zelf hadden opgespoord. Meer dan vier maanden heeft dat seksbeest nog vrij rondgelopen.»

HUMO De Nederlandse politiek is wel in actie geschoten?

Veld «Onder impuls van de PvdA (sociaaldemocraten in Nederland, red.) komt er een nationaal onderzoek naar de manier waarop de politie vrouwen behandelt in zedenzaken. Er komt ook een vast aanspreekpunt voor slachtoffers van zedenfeiten én het zedenteam zal in digitale expertise investeren.»

HUMO In de klassieke en op sociale media bent u uitgeroepen tot nationale heldin. Wat deed dat met u?

Veld «Het is toch een beetje gek. Eerst had ik nog een schuilnaam, Esmée. Kranten kopten: ‘Esmée krijgt Mohammed het monster achter de tralies’. Voor mij hoefde het niet zo heroïsch te klinken. Mijn doel was mezelf opnieuw gemoedsrust bezorgen, én andere vrouwen aanmoedigen om niet op te geven als ze zoiets hebben meegemaakt.»

HUMO De verkrachter was een asielzoeker. Heeft politiek rechts geprobeerd om er voordeel uit te halen?

Veld «Ik heb sympathieke reacties van alle politieke strekkingen gekregen. Je merkt wel dat ze je graag zouden claimen. Online heb ik heel wat extremistische bagger zien passeren, maar met dat racisme wil ik op geen enkele manier geassocieerd worden.»

HUMO Hoe gaat het nu met u?

Veld «Net na het proces werd ik voortdurend herinnerd aan de smerigheid die ik het liefst voorgoed achter me wilde laten. Er was de mogelijkheid tot hoger beroep voor de dader, en de media-aandacht. Vaak moest ik vechten tegen de somberheid, vechten om mijn baan niet kwijt te raken, om te overleven en er te zijn voor de mensen die ik graag zie. Ondertussen weet ik dat ik mezelf niet als slachtoffer mag zien. Ik hóéf niet weg te kruipen. Niemand wint het van mij. Ook hij niet. Behalve toen, in die paar eindeloze minuten.

»De Sylvia van vroeger bestaat niet meer. Er is een andere Sylvia in de plaats gekomen. Zij is anders, maar dat is ook goed. Ik ben nu krachtiger, sterker en volwassener.»

HUMO Heeft de zaak een invloed op uw relationele leven?

Veld «Ik vind het enorm eng om met een man alleen af te spreken. Ik ben bang dat hij me ergens zal aanraken waar ik het niet wil. En ik weet niet hoe ik zoiets een tweede keer zou verwerken. De herinnering aan die avond raak ik nooit meer kwijt, maar ik heb wél gewonnen. En de dag waarop Mohammed het land wordt uitgezet, kraak ik een fles champagne.»

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

Sylvia Veld en Robert Vinkenborg, ‘De jacht op mijn verkrachter’, Just Publishers

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234