null Beeld

'De jaren stillekes': Steven Van Herreweghe

'Ik ben van Aalst en ik ben een onnozelaar: daar kan ik mee leven.' 'De jaren stillekes' van Steven Van Herreweghe.

Zes jaar geleden was Steven Van Herreweghe betrokken bij een dol radioprogramma op Studio Brussel dat 'De jaren stillekens' heette, met n. Als aficionado van professionele flauwekul ging ik hem interviewen. Hij, een ex-wrapper van Ketnet, stond toen al bekend als iemand van wie we nog zouden horen, spoedig zelfs, maar sindsdien leek hij grondig achter de schermen verdwenen, zodat je op de duur kon vrezen dat hij een coming man was die in de startblokken was klemgeraakt.

Ik citeer te zijner attentie even uit dat interview van 2003: 'Ik droom ervan een mooie show voor TV1 te maken, maar de weg is nog lang. Ik sta te springen om iets te doen, maar tegelijk denk ik: 'Ik moet oppassen, en nog veel geduld hebben.''

STEVEN VAN HERREWEGHE «Ondertussen heb ik een soort metier-in-het-leven ontwikkeld waardoor ik nu een beter programmamaker kan zijn dan toen. Ik ben in die vijf, zes jaar geregeld door kleine zenders gevraagd om één of ander dom quizje te presenteren. Zelf noemen ze het natuurlijk nooit een 'dom' quizje, integendeel: 'Dit keer wordt het anders,' zeggen ze er altijd weer bij, maar het wordt nooit anders in die kringen. Ik ben blij dat ik nooit heb toegehapt, en dat ik de tijd genomen heb om te kunnen doen wat ik echt wil.»

HUMO Metier-in-het-leven, zei je.

VAN HERREWEGHE «Laat ik zeggen dat ik nu vrede heb met mijn beperkingen. Ik heb daar heel lang mee gesukkeld, moet ik zeggen. Ik wil het niet als excuus aanvoeren, maar ik kom uit Aalst, en in Aalst valt niets te beleven. Ik heb heel lang gedacht: 'Ik ben en blijf een boer uit Aalst,' en dat denk ik eigenlijk nog steeds. Alsof dat provincialisme er voor altijd in is gestanst. 't Is bijna een lotsbestemming.»

undefined

Steven Van Herreweghe (2)

VAN HERREWEGHE «Elk jaar lees ik wel in de krant dat er is onderzocht hoe gelukkig de inwoners van Vlaamse steden zijn, en elk jaar blijkt dat de inwoners van Aalst het ongelukkigst zijn (lacht).»

HUMO Dat is dus al één goede reden om er te gaan wonen.

VAN HERREWEGHE «Kijk, teleurstellingen geven soms het meeste hoop. De loftrompet die ik al jaren over Brussel steek, heb ik moeten opbergen, want ik merkte dat ik daar heel ongelukkig was. Ik voelde me er niet thuis, ik liep er verloren, en ik was er mezelf niet meester. Er kwam niemand bij me langs, en ik ging bij niemand langs. Op zich vind ik dat helemaal niet erg, want als er iemand is die met rust gelaten wil worden, dan ben ik het wel. Ik vind het ook nog steeds geweldig om op een Brussels caféterras de krant te lezen en een kopje koffie te drinken, maar dat soort romantiek woog op de duur niet meer op tegen de miserie: de zwervers, de zichtbare armoede. Ik zat ook iets te vaak om vier uur 's ochtends op café gasten aan te horen die het wilden maken in de kunsten of in de media, en niet zo'n klein beetje: 'Ik ga het beste filmscenario ter wereld schrijven.' Dan kon ik alleen maar denken: 'Ga naar huis, en begin er eindelijk aan.' Op een bepaald moment dacht ik: 'Ik bén van Aalst en ik bén een onnozelaar.' Ik bleek me daar vreemd genoeg bij te kunnen neerleggen, en voor ik het wist woonde ik opnieuw in Aalst. Ik durf mijn identiteit nu volop te omhelzen (lachje).

»Weet je wat het is? Ik heb lang niet kunnen zijn wie ik was. 'Onze Steven is een zotte jongen,' zei mijn moeder, en om haar visie te onderstrepen kocht ze bijvoorbeeld opvallende paarse overhemden voor mij. Ik droeg ze als twaalfjarige zonder morren, graag zelfs, maar in het lyceum liep ik tegen gasten aan die me zegden: 'Als jij morgen dat hemd nog draagt, dan slaan we je op je gezicht.' Dat was een beslissend moment. 't Waren niet eens zó'n gekke overhemden - 't hadden ook Indische gewaden met hallucinante motieven kunnen zijn, maar in die tijd had mijn moeder het Sfinks Festival nog niet ontdekt. Ik wil maar zeggen dat ik opeens mijn zelfverzekerdheid kwijt was: in dat lyceum kon ik - opgepast, kleffe uitdrukking! - mezelf niet zijn. Daarom is Aalst voor mij ook een metafoor voor een nogal onprettig, onzeker gevoel uit mijn kindertijd. Pas toen ik in Brussel naar de kunsthumaniora ging, en even later ook bij Ketnet, ben ik de schade beginnen te herstellen.

»Ik heb nu veel meer dan vroeger de indruk dat ík de touwtjes in handen heb, maar 't is niet dat ik ineens bijzonder assertief geworden ben. Mijn ouders zijn prima mensen, maar ik ben niet tot assertiviteit opgevoed. Ik heb een jaar of drie filmregie gestudeerd aan Sint-Lukas in Brussel, waar ik bij mensen in de klas zat die uit zeer progressieve, kunstminnende gezinnen kwamen: ze stonden verbaal heel sterk, en ze hadden uitgesproken ideeën over van alles en nog wat. Ik hield van André van Duin, en voor de rest had ik maar één focus: onnozele filmpjes maken. Mijn klasgenoten hadden het almaar over Fassbinder, en ik dacht: 'Fuck, ik heb alleen maar 'Star Wars' gezien.' En ook: 'Ik zit hier niet op mijn plaats, zij wel.'»

Lees het volledige interview vanaf dinsdag 29 september in Humo 3604

undefined

'De jaren stillekes': Guy Mortier

Noteer alvast in uw agenda: in de uitzending van 4 oktober is Guy Mortier te gast in 'De jaren stillekes'.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234