null Beeld BELGA
Beeld BELGA

de wonderjaren vanRemco Evenepoel

De jeugd die van Remco Evenepoel een wereldkampioen maakte: ‘Ik heb nooit zo’n obsessioneel en maniakaal kind gezien’

De eerste Belgische wereldkampioen sinds Philippe Gilbert in 2012 is een feit. Met dank aan Remco Evenepoel (22), die de concurrentie in Australië met verstomming sloeg door een solo-aanval perfect af te ronden. Maar zijn leven had net zo goed helemaal anders kunnen lopen. Als kleine jongen trapte Evenepoel liever tegen een bal dan op de pedalen: hij schopte het tot bij Anderlecht, PSV én de Rode Duivels. Maar uiteindelijk was het zijn eigen tomeloze ambitie die stokken in de wielen stak. De wonderjaren van een ket die altijd al op het allerhoogste heeft gemikt. ‘Er zal een moment komen dat men zegt: hij slikt. Maar ik heb hem in zijn jeugd bezig gezien: die grote motor had hij toen al.’

Jan Hauspie

Remco Evenepoel groeit op in Schepdaal, op een boogscheut van het stadion van Anderlecht. Als 5-jarig ketje begint hij te voetballen en sluit hij zich aan bij paars-wit.

JEAN KINDERMANS (hoofd jeugdopleiding Anderlecht) «Remco’s pa was een jeugdvriend: we zijn allebei opgegroeid in de wijk Scheut, aan de Ninoofsesteenweg. Patrick vertelde me altijd twee zaken over zijn zoon: dat hij een nummer 10 was, en dat hij een ontzettend groot loopvermogen had. Toen al goochelde hij met begrippen als VO2max (de maximale hoeveelheid zuurstof die een atleet per minuut kan opnemen, red.). Erg vroeg, vond ik: Remco was nog een kind.

»Op een dag zei Patrick me dat ze een voorstel van PSV hadden gekregen – Remco was toen 11 jaar. Hij zou er als nummer 10 mogen spelen. Daar zijn ze, denk ik, voor gezwicht, en daar heb ik nog steeds moeite mee. Bij ons speelde Remco elke wedstrijd, in zijn achtertuin dan nog, hij was aanvoerder en ze hadden een bevoorrechte relatie met mij, het hoofd van de opleiding. Blijf dan toch! Ik heb me nooit van de indruk kunnen ontdoen dat het een emotionele beslissing was. Er was dat jaar wrevel ontstaan tussen de ouders. Dat heeft zeker meegespeeld.

»(Scrolt door zijn telefoon) Kijk, ik heb hier nog een notitie van mezelf: ‘Remco vertrekt naar PSV. Heb vele gesprekken gevoerd met vader, toch vertrekt hij. Te jong, te vroeg.’ Een jaar later maakte Remco op een toernooi in Bierbeek het winnende doelpunt voor PSV tegen ons (lacht).»

Zijn transfer vraagt grote opofferingen van de 11-jarige Evenepoel. Zes dagen op zeven – op zondag is hij vrij – trekt hij van Schepdaal naar Eindhoven. Om vijf uur ’s ochtends al brengt zijn vader hem naar de snelwegparking van de E40, vanwaar een door hem ingehuurde chauffeur de kleine Remco naar Turnhout brengt. Daar pikt een busje van PSV hem op. ’s Avonds is hij nooit voor acht uur terug thuis. Bij PSV keken ze op van die lange autoritten, zegt Kristof Aelbrecht, zelf als beloftevolle Belgische tiener naar Nederland uitgeweken en één van Evenepoels trainers in Eindhoven.

Jean Kindermans: ‘Remco heeft me aangewreven dat hij geen kansen meer kreeg. Ik kan me zijn degout inbeelden.’
 Beeld ©  Philip Reynaers  / Photonews
Jean Kindermans: ‘Remco heeft me aangewreven dat hij geen kansen meer kreeg. Ik kan me zijn degout inbeelden.’Beeld © Philip Reynaers / Photonews

KRISTOF AELBRECHT «Hij zette die stap heel bewust, dat vond ik wel bijzonder voor zo’n jonge gast. Hoewel de afstand hem zuur opbrak, zeker tijdens de donkere wintermaanden, is hij altijd hard blijven trainen. Ik had ook het gevoel dat Remco zich snel thuis voelde bij PSV. Vooral de manier waarop de trainers met de spelers omgingen, vond hij wel prettig. Voor een Belgische jongen vond ik hem vrij mondig: hij was zeer aanwezig en durfde voor een volle kleedkamer zijn mening te geven. Alleen viel dat niet altijd in goede aarde. Remco was niet alleen kritisch voor zichzelf, hij ontzag ook zijn medespelers niet. Sommige kinderen hadden het daarom moeilijk met hem. Dat begreep hij niet, voor hem was het vanzelfsprekend dat iedereen even hard werkte als hijzelf.»

Beter geen taartjes

Terwijl Remco Evenepoel studeert en traint in Eindhoven, werken zijn ouders – twee zelfstandigen – zich krom. Moeder Agna baat een kapsalon uit, vader Patrick is zaakvoerder van een firma in pleisterwerken. Wanneer Remco’s moeder ziek wordt, besluiten ze hem niks te vertellen. Zijn vader gaat op zoek naar een manier om hem wat meer thuis te hebben. Via een gemeenschappelijke kennis komt hij in contact met Alain De Nil, ex-voetballer en op dat ogenblik nog spelersmakelaar.

ALAIN DE NIL «Patrick zocht hulp. Hij vroeg me of ik Remco in Eindhoven van school wilde oppikken. Ik ben eens gaan kijken naar een wedstrijd van Remco – hij had toen nog lange blonde haren – en heb een paar keer met hem gepraat. Daarna heb ik toegezegd. Twee keer per week ging ik hem in Eindhoven ophalen. Zonder file waren we om half vijf al terug in Brussel. Zo was hij toch vier, vijf uur per week meer thuis.

»Die dagelijkse 340 kilometer op de baan waren moordend voor die jongen. Gekkenwerk! Ik heb nooit begrepen waarom PSV dat heeft toegelaten. Of waarom zijn ouders meegingen in die keuze van hun zoon. Maar goed, zij hebben hun hele leven afgestemd op zijn carrière. Soms reed Patrick al op vrijdagavond naar Eindhoven en ging dan met Remco op hotel. Enkel en alleen om ’s morgens zeker op tijd op de wedstrijd te zijn.»

De Nil slijt uren in de wagen met de prille tiener naast zich.

DE NIL «Remco leefde toen al als een monnik: buiten het voetbal en zijn studies was er niets. Een sociaal leven? Had hij niet. Als hij instapte, was dat steevast met een recuperatieshake in de hand. Hem hoefde je niet uit te leggen dat hij beter geen taartjes at, hij deed dat uit zichzelf. Zo gefocust was hij. Té zelfs, in mijn ogen: ik heb nooit iemand zo obsessioneel en maniakaal gezien. Een kind moet toch speels kunnen zijn, denk je. Maar dat is Remco nooit geweest: zijn puberjaren heeft hij overgeslagen. Niet omdat het van hem verwacht werd, maar omdat hij het zelf wilde.»

Ook op zijn vrije zondag gaat de riem er niet af.

DE NIL «Dan ging hij met zijn ouders fietsen of lopen. En niet vrijblijvend, want zo werkt het niet bij Remco: in alles wat hij doet, wil hij de beste zijn. Als hij met zijn ouders op vakantie ging, was dat in een sporthotel aan het Gardameer in Italië. Remco moest altijd zijn energie kwijt kunnen.»

AELBRECHT «Ook daarover zijn gesprekken gevoerd, weet ik. Zijn programma was zo al pittig genoeg. We probeerden hem aan het verstand te brengen dat het goed is om ook eens te rusten. Maar veel effect had dat niet. Nu, het is ook mooi dat iemand zo hard voor zijn sport leeft.»

KINDERMANS «Is het een kwaliteit of een gebrek? Daar kun je over discussiëren. Als je hem nu bezig ziet, is de conclusie wellicht dat net dat eigengereide trekje hem naar deze hoogten heeft gestuwd en de Ronde van Spanje zal doen winnen.»

Hoewel hem bij PSV de positie van spelmaker is beloofd, wordt Evenepoel meestal als lopende middenvelder uitgespeeld. Wanneer hij ook op de linksbuiten wordt gezet, knapt er iets.

DE NIL «Dat was absoluut zijn positie niet. Je hebt er snelheid voor nodig en je moet een goeie actie in de voeten hebben – twee kwaliteiten die Remco niet had. Ik heb wedstrijden gezien waarbij je van zijn gezicht kon aflezen hoe ongelukkig hij was. Toen ik ze bij PSV vroeg waarom ze dat deden, was hun antwoord dat ze hem mentaal wilden testen. Dat ging me te ver, zeker met een kind.»

AELBRECHT «Wij wilden weten hoe jongens omgaan met iets wat niet vertrouwd is. Remco bleef zijn uiterste best doen, maar zijn lichaamstaal loog niet. Sommige jongens kunnen het wegsteken als ze het niet met je eens zijn. Remco niet: aan hem zag je het altijd.»

HECHTE CLAN

Het is Evenepoels derde seizoen in Eindhoven. Na twee jaar pendelen is hij, intussen 14, bij een gastgezin ingetrokken. Maar hij mist zijn echte thuis, en vooral zijn ouders. Dat hij niet op zijn beste positie mag spelen, helpt niet. In de club zijn er die vinden dat hij stagneert in zijn ontwikkeling.

DE NIL «Ze begrepen bij PSV dat ze geen toptalent in handen hadden. Remco zal het nooit toegeven, maar hij moet dat ook gevoeld hebben.»

AELBRECHT «Van PSV hoefde hij absoluut niet weg. Remco zat niet in de meest getalenteerde lichting, maar hoorde wel bij de beteren. Hij kon blíjven lopen en was technisch vaardig. Maar hij miste explosiviteit, waardoor zijn spel vlakker werd. Nu, vaak is dat maar een fase. Remco is naar Anderlecht teruggekeerd en daar is hij alsnog Belgisch international geworden. Ik zag toen weer die drive bij hem.»

Volgens vader Patrick, in een zeldzaam interview met Sport/Voetbalmagazine, was het Anderlecht dat weer toenadering zocht. ‘Op een dag vroeg Jean Kindermans mij: ‘Is er een kans dat Remco zou terugkeren?’’

KINDERMANS (glimlacht) «Sta me toe dat te nuanceren. Remco volgde ook individuele trainingen bij een oud-jeugdtrainer van ons, Seth Nkandu. Seth is óns komen vragen wat wij dachten van een terugkeer. ‘Waarom niet?’ heb ik geantwoord. Wij schieten iemand niet dood omdat hij bij ons vertrokken is. Integendeel, Remco kon als voorbeeld dienen voor onze jeugd, om te laten zien dat het gras niet altijd groener is aan de overkant. We hebben toen met Remco en zijn vader samengezeten en gezegd: ‘De deur van Anderlecht staat open.’»

AELBRECHT «Anderlecht was de club waar zijn hart lag. Daar heeft hij nooit een geheim van gemaakt.»

De ziekte van zijn moeder geeft het laatste zetje. Evenepoel wil, nadat hij op de hoogte is gebracht, dicht bij haar zijn.

DE NIL «Dat heeft zeker een rol gespeeld. Het gezin Evenepoel vormt een echte clan, met z’n drieën, heel hecht en gesloten. Agna en Patrick hebben Remco altijd hard willen beschermen. En mocht er zich morgen een probleem voordoen met zijn mama, dan stapt Remco direct uit de Vuelta. Dat weet ik zeker.»

AELBRECHT «Zijn ouders waren erg betrokken. Ze waren vaak aanwezig in het trainingscomplex van PSV en woonden ook al zijn wedstrijden bij. Als je na afloop door de kantine liep, kon je heel goed zien of Remco een goede of minder goede wedstrijd gespeeld had. Zeker zijn vader was erg emotioneel. Die betrokkenheid vond ik wel mooi. Van een negatieve invloed heb ik nooit iets gemerkt.»

Bij Anderlecht neemt Evenepoel een doorstart. Maar net als in Eindhoven zijn ze er niet overtuigd van de centrale rol waarin hij zichzelf ziet uitblinken.

‘Zodra hij in België is, kun je hem op Anderlecht vinden. Het is en blijft zijn eerste liefde.’
 Beeld GEERT TRESIGNIE
‘Zodra hij in België is, kun je hem op Anderlecht vinden. Het is en blijft zijn eerste liefde.’Beeld GEERT TRESIGNIE

KINDERMANS «Als PSV een 15-jarige laat vertrekken zonder één inspanning om hem ervan te overtuigen te blijven, weet ik: er zal wel íéts zijn. Vanwege zijn grote loopvermogen hebben we hem vrij snel op de linksachter gezet. Op die positie is hij ook in de nationale ploeg gekomen.»

DE NIL «Hij dweilde de linkerflank af. Ik vergelijk hem een beetje met Olivier Deschacht. Ook geen natuurtalent, maar wel iemand die altijd heeft geweten wat hij kon en wat niet. Misschien was dat een beetje Remco’s probleem. Laten we zeggen dat hij geen genoegen nam met minder dan de wereldtop, maar helaas was hij meer een Ruud Vormer dan een Charles De Ketelaere.»

Net als bij PSV komt Evenepoel bij Anderlecht in een matige spelersgroep terecht. En net als bij PSV heeft hij het daar moeilijk mee.

‘Toen hij als 11-jarige voor PSV ging spelen, moest hij elke ochtend om vijf uur vertrekken.’ Beeld rv
‘Toen hij als 11-jarige voor PSV ging spelen, moest hij elke ochtend om vijf uur vertrekken.’Beeld rv

DE NIL «Daarom was hij zo graag aanvoerder: dan kon hij alles regelen. Waren zijn ploegmaats niet gefocust? Híj nam het woord. Een ploegmaat die een gele kaart kreeg? Híj ging met de scheidsrechter discussiëren. Een toeschouwer die iets lelijks riep? Híj diende hem van repliek. Remco bemoeide zich met het hele randgebeuren en deed het allemaal om goed te doen. Maar natuurlijk ervaart niet iedereen dat zo. Mocht ik met hem de kleedkamer gedeeld hebben, had ik me ook niet ingehouden: ‘Stop eens met zagen!’ En in Anderlecht zat de kleedkamer vol met straatjongens, hè.»

Ondertussen legt Evenepoel ook bij de nationale jeugdploegen een wisselvallig parcours af. Het eerste jaar valt nog mee: doordat hij vroegrijp is, worden zijn gebreken gecamoufleerd. Vanaf de U16 lukt dat niet meer.

BOB BROWAEYS (bondscoach U16) «Hij was mijn aanvoerder, maar gaandeweg zag je het verval in zijn spel sluipen. Voor Remco stond voetbal gelijk aan lopen. Alleen dacht hij niet altijd na: wanneer moet ik gaan, wanneer moet ik blijven? Zijn toewijding was zo groot dat hij meer zijn hart volgde dan zijn verstand. Daardoor begon hij het moeilijk te krijgen, ook bij Anderlecht. De ontwikkeling naar tactisch sterke speler heeft hij niet doorgemaakt.»

INGESTORTE WERELD

De bondscoach zal Evenepoel niet meer oproepen, en ook bij Anderlecht zien ze geen grote voetbaltoekomst voor hem weggelegd. Op het einde van het tweede seizoen – we schrijven april 2016 – spreekt Kindermans de spelers uit het geboortejaar 2000 en hun ouders toe. 16 is de leeftijd waarop jeugdspelers hun eerste contract mogen tekenen, het eerste opstapje naar een profcarrière.

KINDERMANS «Ik heb ze verteld dat ik niemand een contract kon beloven. Wie wilde blijven, mocht dat, maar moest zich voor een volledig seizoen engageren. We wilden geen jongens die zich al na enkele maanden zouden bedenken en wilden vertrekken. Dan zouden we een duiventil zijn in plaats van een ploeg.

»Toen gebeurde er iets – een kantelpunt, zou later blijken. Remco’s trainer kwam naar me toe: ‘Is het een probleem als ik Remco de aanvoerdersband afneem?’ Hij vond dat zijn spel te veel leed onder zijn drang om alles te willen regisseren. Wellicht is dat de tweede barst in zijn relatie met Anderlecht geweest. Plots was hij geen kapitein meer, en zelfs geen basisspeler.»

DE NIL «Op dat moment is zijn wereld ingestort. Hij begon te slabakken en zag het niet meer zitten: ‘Ik wil weg!’ Ik heb dan een oplossing gezocht. Ik had goede contacten bij KV Mechelen en regelde een overstap.»

KINDERMANS «Ik heb me niet verzet. Maar toen de vraag kwam of hij ook wedstrijden mocht spelen voor KVM, was mijn antwoord duidelijk: néé! Als ik toegaf, zette ik de deur open voor iedereen. Ik heb dus het been stijf gehouden, maar nog altijd zeg ik: wat een geluk! Misschien was hij anders blijven voetballen en geen wielrenner geworden (lacht).»

DE NIL «Remco heeft een paars hart – net als zijn vader, trouwens. Toen Anderlecht hem niet naar Mechelen wilde laten gaan, was de veer gebroken: ‘Ik wil nooit meer voor Anderlecht spelen!’»

KINDERMANS «Ik kan me zijn degout goed inbeelden. Hij heeft mij zeker aangewreven dat hij geen kansen meer kreeg, en ook geen vrijgeleide om zijn talent ergens anders te gaan ontwikkelen. Die verantwoordelijkheid neem ik op mij.»

DE NIL «Ik vergeet nooit wat Kindermans me toen zei: ‘Alain, Remco zal nooit een profvoetballer worden.’»

KINDERMANS «Remco miste snelheid en explosiviteit, twee belangrijke kwaliteiten in het moderne voetbal. Remco heeft altijd maar één doel voor ogen gehad: het allerhoogste. In het voetbal zou hij dat nooit bereikt hebben. Je kunt dan wel je geld gaan verdienen in eerste amateur, maar dat noem ik geen profvoetbal. Remco had daar nooit mee kunnen leven.

»Nu, de tijd heelt alle wonden. Op de bekerfinale in april heb ik Patrick ontmoet, en onlangs zag ik hem samen met Remco bij een thuiswedstrijd. Remco is ook eens de aftrap komen geven in het Lotto Park. Hij is nog altijd een supporter, en naar ik hoor heeft hij een goede band met Yari Verschaeren, met wie hij enkele jaren op de schoolbanken van het Sint-Niklaasinstituut heeft gezeten. Als hij in het land is, komt hij – net zoals Romelu Lukaku – onze jonge spelers steevast een hart onder de riem steken. Remco is vandaag niet alleen een topwielrenner, maar ook een ambassadeur van Anderlecht. Als hij straks de Ronde van Spanje wint, straalt dat ook af op onze opleiding. Het enige nadeel is dat de leider in de Vuelta een rode trui draagt. Die kleur zien wij hier niet graag (lacht).»

DE NIL «Zodra hij in België is, kun je hem op Anderlecht vinden. Het is en blijft zijn eerste liefde.»

Zeven longen

Terug naar de winter van 2017. Evenepoel maakt tóch de overstap naar KV Mechelen, goed wetende dat hij er geen officiële wedstrijden zal mogen spelen. Hij moet zich beperken tot trainen.

JELLE COEN (trainer) «Wij zijn een familieclub, bij ons bloeide hij weer op. Remco heeft liefde nodig. Die voelde hij niet meer bij Anderlecht, en dat zag je: hij teerde op revanchegevoelens. Hij was er enorm op gebrand om het ongelijk van Anderlecht te bewijzen. Hij heeft dat nodig, denk ik. Falen stond niet in zijn woordenboek, hij voelde zich gemaakt voor de absolute top.

»Ondanks zijn jonge leeftijd leek hij wel een hogeschoolstudent. De meeste jongens komen trainen en zien wel wat er op hen afkomt. Remco niet, hij leefde al als een prof. Hij had een hartslagmeter waarmee hij zijn data kon analyseren – dat hadden wij als club niet eens (lacht). Hij had zich ook laten testen in de Bakala Academy (sportwetenschappelijk testcentrum aan de KU Leuven, red.). Hij liet er enorme waarden optekenen – Premier League-waarden, zeg maar, maar dan vooral in duurvermogen, niet in explosiviteit. Hij kon tot 16 kilometer per uur lopen zonder zijn koolhydraten aan te spreken. Ongezien! De conclusie was dat hij een box-to-boxmiddenvelder was. Alleen, het schoentje wrong bij zijn explosiviteit, en ook een beetje bij zijn technisch vermogen. Na een tijd vonden wij het ook beter om hem op de linksachter te zetten. Dat zag hij niet zitten: hij bleef ervan overtuigd dat hij op het middenveld het best tot zijn recht kwam.»

Dat hij zich in het weekend niet in the picture kan spelen, knaagt. Wanneer zijn ploegmaats wedstrijden spelen, duikt Evenepoel met Stijn Lintermans, physical coach van KV Mechelen en net als hij wonend in de Brusselse rand, het Zoniënwoud in.

STIJN LINTERMANS «Ik hoor het hem nog zeggen: ‘Stilstaan is achteruitgaan, Stijn!’ Remco was uitzonderlijk gemotiveerd. Zelden heb ik iemand gezien met zoveel competitiedrang en zegehonger. Zijn atletische bagage was enorm, zijn focus extreem. In die korte periode bij Mechelen heb ik nooit gezien dat hij de moed liet zakken. Alle tegenslagen zette hij om in energie. Dat is een kunst, en die beheerst hij.

»Toen Remco bij ons aankwam, had hij de reputatie een jongen met zeven longen te zijn – dat had ik opgevangen bij de coaches van RSCA. Al snel kwam ik tot dezelfde conclusie: ‘Volgens mij zul jij het veeleer maken in een duursport.’ Daar werd hij razend van: zijn focus lag helemaal op het voetbal. Zo zwaar voelde hij zich afgewezen door Kindermans: ‘Wie denkt hij wel dat hij is!’ Dat heeft hij omgezet in energie voor KV Mechelen. Alleen, hij was niet speelgerechtigd. Daar kwam bij dat de coach hem niet op zijn favoriete positie zou uitspelen. Dat was een kantelpunt: ‘Ik wil niet meer afhankelijk zijn van anderen!’»

COEN «Hij heeft me een bericht gestuurd dat hij stopte. Het was in maart, pas drie maanden nadat hij bij ons was aangekomen. Patrick heeft me nog enkele mails gestuurd, om me uitdrukkelijk te bedanken. Al die mails waren ook door Agna ondertekend. Daaraan merkte ik hoe close zij waren met hun zoon. Maar nooit hebben ze ons iets opgedrongen: ze hebben ons altijd laten doen.»

LINTERMANS «Ze waren supporters, zeker. Maar in de ware betekenis van het woord: zij stéúnden hun zoon. Nooit heb ik hen als bemoeizuchtig ervaren.»

‘Het gezin Evenepoel vormt een echte clan. Mocht er morgen iets gebeuren met zijn mama, dan stapt Remco direct uit de Vuelta.’ (Foto: vader Patrick en moeder Agna.) Beeld BELGA
‘Het gezin Evenepoel vormt een echte clan. Mocht er morgen iets gebeuren met zijn mama, dan stapt Remco direct uit de Vuelta.’ (Foto: vader Patrick en moeder Agna.)Beeld BELGA

PERFECTE TRIATLEET

Remco ruilt zijn voetbalschoenen voor de fiets en wordt wielrenner. Erg verbazend is dat niet: vader Patrick was zelf vijf jaar beroepsrenner, op bescheiden niveau.

KINDERMANS «Mogelijk heeft hij onbewust altijd geweten dat die sport hem beter lag. Ik sluit niet uit dat hij het nooit had aangedurfd om in de voetsporen van zijn pa te treden. Nu zeg ik: die ket is gemaakt voor de fiets.»

LINTERMANS «Remco had het nachtleven kunnen opzoeken toen zijn voetbaldroom uit elkaar spatte, of geld gaan rapen in de lagere reeksen. Maar dat deed hij niet. Hij ging langs bij Carlo Bomans (toenmalig wielerbondscoach, red.) voor een fietsproef, en de reacties waren lyrisch. Dat gaf hem moed. Ik heb hem nog gewaarschuwd: ‘Bouw rustig op, of je rijdt je spieren aan flarden.’ Maar dan antwoordde hij dat hij een maand later al zijn eerste wedstrijd zou rijden (lacht). Niet veel later won hij het WK voor beloften in Innsbruck. Daarmee tartte hij alle wielerwetten. Sindsdien volg ik hem met open mond.»

AELBRECHT «Bij PSV waren we allemaal op de hoogte dat zijn vader actief was geweest in de wielersport: Remco sprak er vaak over, vol trots.

»Vandaag zie ik nog altijd de Remco die durft te zeggen wat hij denkt. En ik herken uiteraard zijn doorzettingsvermogen. Hij kan helemaal kapotgaan, en daarna nóg een keer. Ongezien. Maar goed, het is ook ongezien dat een jongen stopt met voetballen, een wielertrui aantrekt en alles kapotrijdt.»

KINDERMANS «Hij heeft stappen gezet, en gaat nu beter om met kritiek. Maar dat hij zich niet altijd kan bedwingen: dat is nog niet veranderd. Als hij voelt dat hij goede benen heeft, wil hij alles kapotrijden. De eventuele klop van de hamer neemt hij er dan wel bij.»

DE NIL «Remco is niet gemaakt voor een ploegsport. Aanvankelijk was dat ook in de koers een probleem, hij dacht te individualistisch: ‘Ik voel me goed, ik rijd weg, en het kan me geen bal schelen dat er nog 200 kilometer te gaan is.’ Alleen is er één groot verschil met het voetbal: als jij goed bent, maar de rest van de ploeg niet, kun je het vergeten. In de koers heb je je ploeg nodig, maar kun je het wel zelf afmaken. Daarom ligt de koers hem beter.

»Er zal een moment komen dat men zegt: hij slikt. Dat geef ik je nu al op een blaadje. Maar ik heb hem in zijn jeugd bezig gezien: die grote motor had hij toen al. Remco heeft niets nodig.

»Elke vergelijking loopt mank, zeker als er vijftig jaar tussen zit, maar volgens mij was Eddy Merckx in zijn tijd net zo maniakaal als Remco nu. Als wielrenner moet je fiets tot op de millimeter nauwkeurig afgesteld zijn. En je voeding moet tot op de gram afgewogen worden. Remco is daar al van kinds af mee bezig. Dáárom is hij zo’n beest.»

KINDERMANS «Niemand weet waartoe hij nog allemaal in staat is. Volgens mij hebben we het laatste van Remco nog niet gezien. Maar één ding weet ik zeker: hij zal niet rusten voor hij de Ronde van Frankrijk heeft gewonnen.»

LINTERMANS «Remco zal altijd naar nieuwe prikkels op zoek blijven gaan. Triatlon is hem op het lijf geschreven. Misschien zet hij na zijn wielercarrière nog wel de stap, zoals Lance Armstrong. Dat heb ik hem ook gezegd: ‘Triatleten zijn ook na hun 30ste nog top, internationaal kun jij daar zeker iets betekenen.’ Toen hij bij Anderlecht op een zijspoor raakte, liep hij eens de halve marathon van Brussel. Ik heb naar de beelden van zijn aankomst gekeken: hij kwam zo fris als een hoentje binnen. Als 16-jarige!»

‘Hij kan zich nog altijd niet bedwingen. Als hij voelt dat hij goede benen heeft, wil hij alles kapotrijden.’
 Beeld BELGA
‘Hij kan zich nog altijd niet bedwingen. Als hij voelt dat hij goede benen heeft, wil hij alles kapotrijden.’Beeld BELGA

COEN «Ik deed eens een duurloop met mijn spelers. De laatste 2 kilometer trok ik alle registers open. Remco kon als enige volgen: ‘Coach, beginnen we eraan?’ Maar ik hád al alles gegeven! Hij heeft me toen stevig op mijn nummer gezet. Grijnzend wachtte hij me op: ‘Toch niet slecht gedaan, coach!’ (lacht

KINDERMANS «Elk jaar organiseren wij met onze jeugdploegen een teambuilding in de Ardennen. Remco verpulverde alle records. Eén van onze coaches is me toen komen vragen of hij ook kon zwemmen: ‘Als hij dat óók kan, is hij de perfecte triatleet!’ Ik hoor me nog antwoorden, al grappend: ‘Ik heb geen triatleet nodig, maar een voetballer!’ (lacht

DE NIL «Ik heb met veel voetballers gewerkt. Met veel pseudovedetten ook. Als ik Remco een sms stuur, antwoordt hij altijd. In de Ronde van Valencia stond ik na een bergrit aan de aankomst. Hij reed me eerst voorbij, maar zag me dan en draaide om. Ook na de podiumceremonie is hij nog even tot bij mij gekomen. Maar omdat het zo koud was, is hij snel weer vertrokken. Vanuit de bus kreeg ik direct een sms met verontschuldigingen. Kijk, ik krijg er nog steeds kippenvel van. Hij móét dat niet doen, hè.»

LINTERMANS «Ik heb de negatieve geluiden over Remco nooit goed begrepen. Zeker als je vergelijkt met de verheerlijking die Frank Vandenbroucke nog altijd te beurt valt. Om de één of andere reden vinden mensen Frank nog altijd sympathieker. Vanwege zijn menselijke imperfectie? Of vanwege het voetbaletiket dat aan Remco kleeft? Erg jammer. Ik hoop dat men hem nu stilaan de waardering zal geven die hij verdient.»

Sporza: ronde van spanje, Eén, nog tot zondag 11 september

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234