null Beeld Saskia Vanderstichele
Beeld Saskia Vanderstichele

Fiene (24) en Robbe (23)

De kinderen van VRT-journalist Chris Van den Abeele: ‘Na de scheiding was papa zo hard veranderd dat we hem niet meer vertrouwden’

Chris Van den Abeele (58), de man die ons ’s nachts met fluwelen stem en een kwinkslag van wat radionieuws voorziet, is naar eigen zeggen met zijn gat in de boter gevallen wat zijn kroost betreft. Apetrots is hij op dochter Fiene en zoon Robbe. En nog mooier: dat zijn ze ook op elkaar. ‘Van jongs af leerde papa ons: trek je niks aan van wat anderen denken, fuck them all.’

Hanne Van Tendeloo

Het laatste nieuws dat we van Chris Van den Abeele vernamen, dateert van november 2021, toen hij in een open brief meedeelde dat hij ziek was. Niet dat hij het bericht over zijn prostaatkanker zo graag met de wereld wilde delen, maar hij zag geen andere keus: omdat de bedden op intensieve zorg weer vol lagen met coronapatiënten – voor de helft met mensen die het vriendelijk aangeboden vaccin hadden geweigerd – werd zijn kankerbehandeling uitgesteld. ‘Beseft u dat dit – sorry voor de dramatiek – voor mij een kwestie van leven of dood kan zijn?’ eindigde hij zijn brief.

HUMO Hoe gaat het nu met hem?

FIENE VAN DEN ABEELE «Goed. Zijn operatie is op de laatste dag van 2021 kunnen doorgaan en alles is goed verlopen: op dit moment is hij kankervrij. Hij moet nu om de drie maanden op controle. Als zou blijken dat er toch nog ergens kanker zit, moet hij een chemobehandeling ondergaan. Die kans bedraagt 50 procent. Papa bekijkt dat cijfer pessimistisch: ‘Eén op de twee, dan zal het wel zo zijn.’ Terwijl wij nu denken: het komt goed.»

ROBBE VAN DEN ABEELE «Aanvankelijk was het net omgekeerd. Ik maakte me al een tijd zorgen om zijn gezondheid. Het begon met rugpijn, daarna een veel te hoge bloeddruk, dan waren zijn suikerwaardes slecht. Op een bepaald moment belde hij me op: ‘Ik wil Fiene en jou spreken.’ Ik wist meteen: het is erg.»

FIENE «Maar toen hij het ons vertelde, banaliseerde hij het: ‘Maak jullie geen zorgen. Prostaatkanker is de best geneesbare kanker. Mijn kraantje lekt gewoon, maar dat gaan we oplossen.’ Pas toen zijn operatie werd uitgesteld, kreeg hij zijn klop.»

HUMO Deelden jullie zijn boosheid over die uitgestelde zorg?

FIENE «Ik begreep zijn frustratie wel: je wilt die kanker zo snel mogelijk uit je lijf. Maar op Twitter las ik oproepen: ‘Laat je niet vaccineren, mensen, er zit een chip in het vaccin!’ Daar kon ik me vreselijk over opwinden.»

HUMO Dook je dan in het debat op Twitter?

FIENE «Nee, in die slangenkuil waag ik me niet.»

ROBBE «Misschien ben ik naïef, maar ik kon moeilijk begrijpen dat mensen zo’n argwaan koesteren tegenover de maatschappij.

»Toen ik ’s ochtends de VRT-app opende en papa’s naam zag staan, dacht ik: o nee, wat heeft hij nu weer mispeuterd? (lacht) Hij trapt weleens op gevoelige tenen. Maar met deze brief was ik wel blij: het debat over de uitgestelde zorg was nodig. En papa trekt zich sowieso niks aan van wat anderen van hem denken.»

FIENE «Ik zei het daarnet nog tegen Robbe: wedden dat hij straks, als hij langskomt voor de foto’s, zijn joggingbroek aanheeft? Sinds hij ziek is, heeft hij een nieuwe kledingstijl: elke dag een joggingbroek.»

ROBBE «Met daaronder zijn bergschoenen. Dan is het toch een kleine uitdaging voor mij om naast hem over straat te lopen. Jij hebt daar minder last van, hè, Fiene. Jij lakt zelfs zijn teennagels.»

FIENE «Ik ben ermee begonnen tijdens zijn burn-out, om hem wat op te fleuren. Intussen is het een traditie: altijd in het rood.»

ROBBE «Hij heeft nu ook zijn arm in het gips – hij is gevallen met de fiets tijdens een rit voor Kom Op Tegen Kanker, o ironie. Hij heeft gekozen voor een gipsverband met hondenpootjes. Hij geniet ervan om tegen de stroom in te gaan. Niet om op te vallen, maar om zijn stem te laten horen. Dat is zijn karakter.»

HUMO Hebben jullie die karaktertrek geërfd?

FIENE «Nee, maar papa zou willen van wel.»

ROBBE «Van jongs af leerde hij ons: trek je niks aan van wat anderen denken, fuck them all. Dat vond hij belangrijk.»

FIENE «‘Als je een nul haalt voor godsdienst,’ zei hij, ‘dan krijg je van mij een cadeau.’ Godsdienstlessen vond hij bullshit. We hebben het nooit gedurfd: we waren te braaf.»

ROBBE «Zijn visie op geloof is wel veranderd, denk ik. Eén van mijn beste vrienden heeft zich bekeerd tot de islam. Papa heeft daar bewondering voor. Van een atheïst is hij aan het opschuiven naar een agnost.»

HUMO Zijn jullie gelovig?

FIENE «Nee, maar vaak zou ik willen dat ik het was. Ik zie het bij die vriend van Robbe: geloven in iets biedt steun. We hebben allebei onze communie gedaan, maar dat was eerder vanuit een groepsdruk dan om God te pleasen.»

ROBBE «Ik heb me rond mijn 6de nog laten dopen, speciaal om mijn communie te kunnen doen. Mijn vriendjes deden het en ik wilde ook zo’n feest.»

FIENE «Ik herinner me die foto’s nog: jij als 6-jarige, tussen allemaal ouders met een baby in hun armen (lacht).»

Fiene en Robbe, kinderen van Chris Van den Abeele Beeld Saskia Vanderstichele
Fiene en Robbe, kinderen van Chris Van den AbeeleBeeld Saskia Vanderstichele

Dutroux-fascinatie

ROBBE «We zijn vrij opgevoed. Onze ouders hebben ons sterke normen en waarden meegegeven, maar daarbinnen mochten we doen wat we wilden.»

FIENE «We kregen nooit een uur waarop we thuis moesten zijn. Maar net omdat ze ons zoveel vertrouwen gaven, wilden we hen niet teleurstellen. Ik ben nooit ladderzat thuisgekomen.»

ROBBE «We moesten wel altijd bereikbaar blijven. Ik herinner me één keer dat jij je telefoon niet opnam. Naarmate het later en later werd, werd papa heel boos. Hij is soms extreem bezorgd.»

HUMO Is hij ook bezorgd over jullie schoolresultaten?

ROBBE «Totaal niet. Hij wilde vooral dat we ’t anders aanpakten dan hij: hij was als student een echte streber. Hij heeft amper kunnen genieten van zijn studententijd, dus prentte hij ons in: niet te veel stress, leven is belangrijker dan goeie punten.»

FIENE «En toch hebben we het op exact dezelfde manier gedaan als hij. Vooral ik, dan. Het eerste jaar aan de universiteit had ik een hondenleven: ik sliep niet, voelde me ellendig. Ik ben erg veeleisend voor mezelf.»

HUMO Op je Twitter-account lezen we: ‘Ik ben slim, maar ik kan het goed verbergen.’

FIENE (lacht) «Dat zegt iedereen altijd over mij, dus heb ik er mijn lijfspreuk van gemaakt.»

ROBBE «Fiene wordt altijd onderschat. Ze is verstandig, maar soms wat naïef.»

FIENE «Je kunt mij echt alles wijsmaken. Zeg me dat Kazachstan in Amerika ligt, en ik geloof het.»

ROBBE «Ja, maar dat naïeve kantje maakt jou ook zo sympathiek. Iedereen dacht: we gaan de lat voor haar niet te hoog leggen. Maar ik heb altijd al geweten dat een universitaire studie iets voor haar was.»

HUMO En wát voor een universitaire studie: je hebt een diploma rechten. Was dat altijd al je droom?

FIENE «Ja! Ik ben altijd al gefascineerd geweest door moordzaken. Was er een Dutroux-reportage op tv, dan moest ik die gezien hebben, ook al was ik pas 8. Hoe gruwelijker, hoe beter.»

ROBBE «Ze is net nog iets true crime-achtigs gaan bijstuderen in Maastricht.»

FIENE «Forensica, criminologie en rechtspleging. We leerden er over psychopaten: een droom die uitkwam.»

ROBBE «Ik heb haar studievriendinnen eens ontmoet: allemaal brave, normale meisjes, maar met een lugubere fascinatie voor moorden.»

FIENE «Samen doen we niks liever dan true crime-reeksen bestuderen. Mijn favoriet is nog altijd ‘Conversations With a Killer: The Ted Bundy Tapes’. Het criminele brein fascineert me. Hoe kan het dat een mens zo weinig empathie heeft? Het is een combinatie van aanleg en opvoeding, denk ik. Psychopaten hebben bepaalde disfuncties in het brein, maar vaak hebben ze ook een miserabele jeugd achter de rug en zijn ze mishandeld. Intussen is mijn fascinatie geëvolueerd naar: hoe kunnen we preventief méér doen om te vermijden dat iemand opgroeit tot een psychopaat?»

HUMO Je ging gisteren op sollicitatiegesprek bij het parket van Halle-Vilvoorde. Hoe was het?

FIENE «Goed! Het was een fijn gesprek. Ine Van Wymersch is mijn heldin. Ze is een procureur met een hart voor de maatschappij. Als ik het ooit tot procureur schop, dan wil ik zijn zoals zij.»

ROBBE «Ik zie jou dat echt doen. (Tot Humo) Zo’n job is haar op het lijf geschreven: ze heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel. Ik ben nu al trots op haar. Heeft ze een droom, dan gaat ze ervoor. Ik heb haar al doodziek en met een emmer naast haar bureau zien studeren, om toch maar dat examen te kunnen afleggen. Dat is een eigenschap die ik iets minder heb.»

HUMO Jij bent ook met de maatschappij bezig: je hebt sociaal-economische wetenschappen gestudeerd.

ROBBE «Eigenlijk wilde ik psychologie studeren, maar die richting is er niet aan de Universiteit Antwerpen. Fiene en ik zijn nogal honkvast: Antwerpen is onze thuisbasis en al onze vrienden wonen in de buurt. Ik heb dan maar voor sociaal-economische wetenschappen gekozen.»

FIENE «Helemaal iets voor jou: ik ken niemand anders met zulke voelsprieten. Voelt iemand in de groep zich niet goed, dan heb jij dat meteen door. Je voelt je direct betrokken en wilt dan ook meteen die persoon zijn probleem oplossen.»

ROBBE «Het liefst wil ik ooit met mensen met een psychische kwetsbaarheid werken. Omdat ik die kwetsbaarheid zelf ook heb, en weet hoe belangrijk ondersteuning is.»

HUMO Toen ik je vader belde, zei hij: ‘Van de twee is mijn zoon de grootste piekeraar. Hij heeft wat meer van mijn genen geërfd.’

ROBBE «Dat is zo, iedereen in mijn omgeving weet dat ook. Ik ben er erg open over. Sommigen houden hun trubbels liever voor zich, ik deel die last liever.»

HUMO Wanneer merkte je voor het eerst dat je het moeilijk kreeg?

ROBBE «In mijn eerste jaar aan de universiteit. Maar ik was altijd al een overgevoelig kind.»

FIENE «Mama vertelt vaak hoe hij nooit wilde slapen en altijd huilde, tot ze hem op vakantie een keer bij mij op de kamer legden. Opeens ging het wel.»

ROBBE «Ik was een angstig kind. Nog zo’n anekdote: papa zou ooit aan ons hebben verteld dat zijn moeder, onze oma, zelfmoord heeft gepleegd. Blijkbaar raakte me dat diep. Ik zei: ‘Ik wou dat ik het niet had geweten.’ Het maakte me bang.

»Drie jaar geleden ben ik gecrasht tijdens de examens. Papa was meteen in paniek, misschien ook vanuit een – totaal onnodig – schuldgevoel: ‘Shit, mijn zoon heeft het ook.’ Hij heeft meteen een psycholoog voor me geregeld. Sindsdien blijf ik functioneren, maar het gaat met ups en downs. Tja, jong zijn is voor de één een grotere zoektocht dan voor de ander.»

HUMO Dat angstige karakter heb je van je vader.

ROBBE «Ja. Daarom heeft hij zichzelf geleerd om te zeggen: fuck them all, en wil hij ons dat ook aanleren. Maar hij heeft ook een zelfdestructief kantje. Dat heb ik níét geërfd.»

FIENE «Hij zou wat minder moeten drinken. Elke avond is voor hem een kaas-en-wijnavond. Natuurlijk gaan wij uit en drinken wij ook weleens, maar we zouden nooit de grens naar afhankelijkheid overschrijden.»

ROBBE «Ik heb echt een afkeer van overmatig drinken. Als je zelf psychisch kwetsbaar bent, kun je maar beter wegblijven van drank en drugs.

»Ik snap wel hoe het zover is kunnen komen bij papa. Toen hij nog voor de televisie werkte, ging hij kapot aan de stress. ’s Avonds had hij het gevoel: en nu ga ik mezelf verdoven. Voor je het weet, zit je vast in een fout patroon. Tegenwoordig kan hij er beter mee om, maar hij zal er altijd voor moeten oppassen.»

Chris Van den Abeele, Radio 1 Beeld Radio 1
Chris Van den Abeele, Radio 1Beeld Radio 1

Twee tattoos

HUMO Als kind hebben jullie hem zien worstelen met zijn innerlijke demonen.

FIENE «Ik was 14 toen hij zijn burn-out kreeg. Ik schaam me een beetje om het te zeggen, maar ik kan het me niet zo goed meer herinneren. Heb jij daar nog herinneringen aan, Robbe?»

ROBBE «Ik weet nog dat hij iemand moest interviewen in ‘De zevende dag’, een black-out kreeg en niet meer wist wie er voor hem zat (kunstschaatser Kevin Van Der Perren, red.). Ik kan me perfect inbeelden dat mij ook zoiets zou overkomen: we zijn allebei gevoelig voor druk. Het is een kwestie van jezelf te leren kennen en weten wanneer je jezelf te hard aan het belasten bent. Maar papa heeft daar meer last van dan ik, omdat hij ook nog eens zo ambitieus is. Jij hebt dat ambitieuze ook een beetje, Fiene.»

FIENE «Ja, maar ik heb die psychische kwetsbaarheid niet.»

HUMO Ben jij altijd vrolijk?

FIENE «Ja. Ik spring elke ochtend vrolijk uit bed.»

ROBBE «Behalve tijdens de examens (lacht).»

FIENE «Net als iedereen heb ik ook weleens een slechte dag, maar bij mij gaat het nooit dieper dan dat. Tja, ik leef graag.»

ROBBE «Ik leef ook graag – zo’n pessimist ben ik niet – maar bij mij wisselt het wat meer van dag tot dag.»

HUMO Jij moet destijds toch iets hebben gemerkt van die burn-out, Fiene. Toen je vader voelde dat het fout ging, heeft hij zijn bazen gezegd dat hij het seizoen van ‘De zevende dag’ zou uitdoen, maar daarna moesten ze iets anders voor hem zoeken: het ging niet meer. Jij hebt toen een kalender opgehangen, om af te tellen.

FIENE «Ach ja, dat weet ik nog. Die kalender hing toen daar (wijst naar de muur). Toen hij voor ‘De zevende dag’ werkte, was hij bijna nooit thuis en kroop hij altijd heel laat in bed. Een paar jaar geleden heeft hij nog twee keer kort na elkaar een depressie gehad. Dat herinner ik me beter.

»Omdat ik die kwetsbaarheid niet heb, begrijp ik het ook minder, denk ik. Ergens vind ik dat spijtig. Voelde hij zich slecht, dan stelde ik voor om op vakantie te gaan of om een keer te gaan wandelen – ‘Je hebt nu toch tijd, want je werkt niet.’ Maar dat kon niet. Jij kunt je dat beter inbeelden, hè, Robbe.»

ROBBE «Ja, maar dat is niet altijd goed. Papa en ik hebben een heel intense band. Soms zijn we elkaars psycholoog, maar dat is niet zo gezond. Daar wijst mijn psycholoog me vaak op. Het creëert een mentale afhankelijkheid.»

HUMO Je vader is ook erg bezorgd om jou. Hij vertelde een keer dat hij een cursus mindfulness ging volgen met jou, omdat je net uit een moeilijke periode kwam.

ROBBE «Ik heb die cursus toen wel mooi alleen gedaan: hij kon niet mee (lacht). Maar het plan was er inderdaad. Hij wilde dat niet alleen doen voor mij, maar ook uit eigen interesse. Als je je niet goed voelt, dan zoek je overal manieren om eruit te raken. Je gaat zelfhulpboeken lezen, probeert mindfulness… Voel je je beter, dan laat je alles weer vallen. Eigenlijk moet je er net dán ook mee bezig zijn. Ik ga nog altijd naar de psycholoog. We hebben intussen een vertrouwensband. Ik besef hoe hard ik daarin bevoorrecht ben: een psycholoog kost veel geld. Veel mensen kunnen dat niet betalen. Wellicht wil ik daarom zo graag kwetsbare mensen helpen.»

HUMO Helpt medicatie?

ROBBE «Ja, maar medicatie alleen is niet genoeg. Een wonderpil bestaat niet. Therapie en je omringen met mensen die om je geven, is minstens even belangrijk. En sporten, dat helpt ook.»

HUMO Heeft jullie vader zijn passie voor Royal Antwerp F.C. doorgegeven?

ROBBE «Aan mij zeker. Hij beweert altijd dat hij de grootste Antwerp-supporter is, maar tegen mij moet hij toch de duimen leggen.»

HUMO Ik hoor je zuchten, Fiene.

FIENE «Mij kan voetbal gestolen worden. Toen we naar de Rode Duivels gingen, vroeg ik na een kwartier: ‘Naar welke kant spelen ze eigenlijk?’»

ROBBE (lacht) «De sfeer vond ze plezant, maar ze zat meer rond te kijken dan de match te volgen.»

FIENE «Ik heb vroeger nog geturnd en gedanst, maar daar ben ik al even mee gestopt.»

HUMO Geen basket of volleybal? Je hebt er de lengte voor.

FIENE «Ik ben 1 meter 84.»

ROBBE «Ik een centimeter of 5 groter. Bij concerten is het handig, al voel ik me wel altijd schuldig. Onlangs weer, bij Nick Cave op TW Classic. Dan hoor ik ze achter me zuchten: ‘Lap, nu zie ik niks meer.’ Na elk concert ga ik met rugpijn naar huis, omdat ik de hele tijd met gebogen rug heb gestaan.»

FIENE «Jij trekt je dat aan? Ik denk gewoon: pff, ga dan voor me staan.

»Trouwens, Robbe heeft net nog een tattoo laten zetten van zijn favoriete band.»

ROBBE (stroopt zijn mouw op) «Het zijn twee mannetjes die op een albumcover van Radiohead staan. Heel sober, niet te opzichtig. Maar mama was er niet blij mee.»

FIENE «‘Da’s een schandalisering van je lichaam!’ zei ze (lacht).»

ROBBE «Ze vond het marginaal. Niet erg: een moeder moet zo reageren op een tattoo.

»Ik heb deze tattoo samen laten zetten met een vriend, een al even grote fanboy van Radiohead. Ik vind het een mooie gedachte om een betekenisvolle tattoo te delen met iemand die je na aan het hart ligt. Ik probeer nu iedereen die me dierbaar is te overhalen om samen met mij een tattoo te laten zetten. Fiene en ik hebben al een idee.»

FIENE «We zijn er nog niet helemaal uit, maar we denken aan: our dad is weird (lacht). Als we er eentje voor papa laten zetten, dan moeten we er ook eentje voor mama laten zetten.»

HUMO Wat zal ze blij zijn.

ROBBE «En samen met papa wil ik in Liverpool ‘YNWA’ laten tatoeëren: you’ll never walk alone. Hij supportert ook voor Liverpool en vindt het een hoopgevende boodschap. Het is alleen nog een kwestie van samen ooit in Liverpool te raken.»

Fiene en Robbe, kinderen van Chris Van den Abeele Beeld Saskia Vanderstichele
Fiene en Robbe, kinderen van Chris Van den AbeeleBeeld Saskia Vanderstichele

Natuurlijke Xanax

HUMO Luisteren jullie naar je vader op de radio?

FIENE «Soms wel. Dan zet ik voor het slapengaan nog even de radio aan om zijn stem te horen.»

HUMO Het moet hemels zijn om als kind verhaaltjes voor het slapengaan te horen van zo’n rustgevende stem.

ROBBE «Hij wilde wel graag voorlezen, maar hij heeft het niet vaak kunnen doen. Hij moet ooit op vakantie gezien hebben hoe een vader aan zijn kinderen zat voor te lezen uit ‘Moby Dick’. Dat wilde hij ook, maar wij waren nooit echt geïnteresseerd in het verhaal.»

FIENE «Ik kan me niet goed herinneren hoe hij was als vader toen ik nog klein was. Ik weet wel nog dat ik op mijn musicaloptredens altijd heel gefrustreerd was, omdat hij niet kon komen of al tijdens de pauze weg moest. Ik zat dan gespannen in de zaal te turen: is hij er? Maar zodra hij overschakelde op de radio en de nacht, had hij opeens wél tijd voor ons. In mijn eerste jaar aan de universiteit heeft hij zelfs nog cursussen zitten samenvatten voor mij. Dan zat hij ’s nachts op de VRT, las hij even het nieuws voor, en ging dan weer verder met Politieke en Institutionele Geschiedenis samenvatten.»

ROBBE «Hij voelt zich erg schuldig dat hij zoveel heeft gewerkt en een deel van onze opvoeding heeft gemist. Wij nemen hem dat niet kwalijk: emotioneel is hij er altijd voor ons geweest. Alleen de praktische kant van het opvoeden, dat deed mama. Zij werkt als kleuterleidster.»

FIENE «Ik heb veel respect voor wat ze doet met kinderen. Ik zou het niet kunnen: je moet ogen op je rug hebben en heel creatief zijn. Ze zit constant opdrachten te bedenken, tekeningen te maken en liedjes te verzinnen.»

HUMO Waar hebben jullie ouders elkaar leren kennen?

FIENE «Tijdens een kanotocht. Ze vaarden de Ourthe af, geloof ik. Papa was meteen smoorverliefd, maar mama had geen interesse. Hij heeft zeven jaar achter haar aan gelopen.»

HUMO Een paar jaar geleden gingen ze uit elkaar.

ROBBE «Het was heel raar: papa was altijd extreem afhankelijk van het gezin. Gingen we voor twee weken naar zee zonder hem, dan moest hij bijna huilen als hij ons belde, omdat hij zo eenzaam was.»

FIENE «Gingen we op restaurant, dan begon hij opeens te speechen zoals in ‘The Sopranos’: ‘Together as a family…’ Dan zakten wij door de grond van schaamte (lacht).»

ROBBE «‘Als ik zonder jullie val,’ zei hij altijd, ‘dan is het gedaan met mij.’ Maar op een bepaald moment is hij veranderd van medicatie. Opeens werd hij minder afhankelijk en veel zelfstandiger. Wij dachten: wow, wat gebeurt er nu met hem?!»

FIENE «Hij is zot aan het worden, dachten we. De switch was zo flagrant.»

HUMO Kwam dat door die medicatie?

FIENE «Zodra hij die begon te nemen, werd hij een ander mens. Hij is bipolair en heeft altijd al met extreme ups en downs geleefd. Die nieuwe medicatie heeft dat rechtgetrokken: hij schommelt minder, maar misschien waren het net die schommelingen die hem zo afhankelijk maakten. Nu ja, dat is toch onze theorie: hij ziet het anders.

»Nadat hij alleen was gaan wonen, hebben we hem opnieuw moeten leren kennen. Vóór de scheiding was hij mijn held, mijn nummer één.»

HUMO Nu niet meer?

ROBBE «Omdat hij zo hard was veranderd, vertrouwden we hem eerst niet meer. We hadden het gevoel: straks laat hij ons ook los. Nu er wat tijd is overgegaan, weten we dat dat niet zo is.»

FIENE «Als ik papa midden in de nacht bel, springt hij meteen in de auto. Wij blijven zijn prioriteit.»

HUMO Wat heeft die scheiding gedaan met jullie beeld van de liefde? Geloven jullie nog dat het kan, elkaar voor eeuwig en altijd graag zien?

ROBBE «Ik ben nogal pessimistisch op dat vlak. Door de breuk van mijn ouders, maar ook door zelf relationeel wat te struggelen. Als iemand verliefd is op mij, wil ik me niet binden. Maar op het ogenblik dat die ander verdergaat, denk ik: shit, die verlaat mij! Zo schiet het natuurlijk niet op.»

FIENE «Wacht maar: de dag dat jij nog eens smoorverliefd wordt, verandert je visie helemaal. Ik ben totaal niet pessimistisch in de liefde. Misschien maakt dat van mij een idealist. In mijn omgeving zie ik veel relatiebreuken en bedrog, maar ik vind het gewoon geen optie om níét in de liefde te geloven.

»Wat ik wel merk, is dat ik sinds de scheiding onzekerder ben geworden. Voordien zag ik relaties door een roze bril. Na de breuk ben ik meer gaan piekeren: wat als mijn lief iemand anders leuker vindt? Ik ben heel afhankelijk van hem.»

HUMO Hoezo?

FIENE «Vroeger kon ik in de examenperiode nooit slapen door de stress, maar sinds ik met mijn vriend ben, lukt me dat prima. Hij is mijn natuurlijke Xanax. Hij is mijn tegenpool: heel rationeel en logisch.»

HUMO Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

FIENE «Mama denkt in de bibliotheek van de universiteit, maar eigenlijk was het op Tinder (lacht). Niet dat dat afbreuk doet aan onze relatie: ik ken intussen veel mensen die elkaar op die manier hebben leren kennen. Toen ik zijn foto tegenkwam, dacht ik: hm, toch eens afspreken. Vier jaar later zijn we nog altijd samen.»

HUMO Was het bij hem ook liefde op het eerste gezicht?

FIENE «Nee. Hij heeft zelfs lange tijd mijn naam verkeerd uitgesproken: Fien in plaats van Fiene. Ik corrigeerde hem nooit. Naarmate we toch vaker gingen afspreken, werd de drempel om er iets van te zeggen hoger en hoger. Op den duur kon ik niet anders. ‘Waarom heb je me dat niet meteen gezegd?’ vroeg hij. Tja, ik had niet verwacht dat ik de liefde zou vinden op Tinder.»

HUMO Jullie vader wijt zijn relatiebreuk ook aan wat er veertig jaar geleden is gebeurd. Jullie hebben je grootmoeder nooit gekend, en toch moet haar zelfmoord ook een impact hebben gehad op jullie leven.

ROBBE «Als ik over mijn eigen psychische kwetsbaarheid nadenk, dan gaat dat inderdaad terug tot mijn grootmoeder. Dat zet zich voort van generatie op generatie.»

FIENE «Het heeft zeker meegespeeld in onze opvoeding, maar ik kan me niet herinneren dat we ooit serieuze gesprekken met papa hebben gevoerd over haar dood.»

HUMO Mijd je het gesprek omdat je hem geen pijn wilt doen?

FIENE «Ja. Ik ben bang dat ik de verkeerde dingen zou zeggen.»

ROBBE «Het thema zelfmoord ligt bij mij sowieso gevoelig. Ik praat er niet graag over. Misschien omdat ik voel dat het ook bij mij een kwetsbaar punt is. Niet dat ik rondloop met zelfmoordgedachten, maar het is toch een angst.»

HUMO Zijn jullie benieuwd naar wie jullie oma was?

ROBBE «Ik zie haar niet echt als mijn oma. Onze grootvader is hertrouwd en zijn tweede vrouw hebben wij altijd als onze oma beschouwd. Misschien zijn we daarom nog niet op zoek gegaan naar wie zij was.»

FIENE «Ik ben wel benieuwd naar haar. We hebben als kind een boekje van haar gezien, waarin ze over papa had geschreven: ‘Christje is vandaag stout geweest.’ Het was fijn om te beseffen: die vrouw heeft echt bestaan. Ze leefde in een tijd waarin je zot werd verklaard als je psychisch kwetsbaar was. Ze dachten dat de duivel in je zat. Schrijnend dat ze daar alleen is moeten doorgaan. Eigenlijk wil ik het weleens met papa over haar hebben. (Tot Robbe) Zou jij dat willen?»

ROBBE «Misschien is dit interview een wake-upcall om dat gesprek eindelijk eens aan te gaan.»

HUMO Het is mooi om te zien hoe goed jullie zijn voor elkaar.

FIENE «Wij maken ook weleens ruzie, hoor. Maar alleen over praktische zaken. Wie gaat er met de auto naar de keuring? Dat is een heikel puntje.»

ROBBE «Of de slordigheid van Fiene. Haar chaotische kantje heb ik helemaal niet. Maar qua normen, waarden en hoe we in het leven staan, kunnen we het perfect met elkaar vinden.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234