De laatste dagen van Michael Jackson: het verhaal van de comeback die er nooit kwam

Frêle, tot aan z'n oksels in de schulden, en totaal verhangen aan de medicijnen: zo zal de wereld zich Michael Jackson herinneren. Maar toch droomde the King of Pop in dat afgetakelde lichaam maar van één ding: iedereen uit de sokken blazen met de meest fenomenale concertreeks ever. Het verhaal van de comeback die er nooit kwam.

'De haartjes in mijn nek stonden rechtop: zo goed was die laatste repetitie'

(Verschenen in Humo 3596 op 4 augustus 2009)

25 juni 2009. Het lichaam van Michael Jackson ligt opgebaard op een metalen brancard in het mortuarium van Los Angeles, gekleed in niks meer dan een glimmende zwarte broek en een dun ziekenhuisschortje. Hij is blootsvoets en zijn linkerarm zit onder de minuscule gaatjes, waar injectienaalden zijn huid zijn binnengedrongen. Zijn bleke, schriele borstkas is bedekt met kneuzingen, die hij heeft opgelopen toen het ziekenhuispersoneel verwoede pogingen ondernam om zijn leven te redden. Dokters en veiligheidsagenten lopen het kamertje in en uit: allemaal willen ze een glimp opvangen van Michaels levenloze lichaam.

Die donderdagmorgen had dokter Conrad Murray, Michaels inwonende lijfarts, al tevergeefs geprobeerd hem te reanimeren. Tegen de tijd dat de ambulanciers aankwamen - om 12.21 uur waren ze gewaarschuwd via een wanhopig telefoontje naar het noodnummer 911 - wilden ze hem eigenlijk ter plekke dood verklaren. Maar Michael Jackson dood? Dat kón niet waar zijn. Dus werd zijn lichaam achterin de ambulance geladen en in ijltempo naar het UCLA Medical Center overgebracht. Daar nam een team van dokters hem nog een uur lang onder handen: ze bleven zijn borstkas bewerken met een defibrillator, in de ijdele hoop daarmee 's werelds grootste entertainer een voortijdige trip naar het lijkenhuis te besparen.

In het helle licht van het mortuarium kan iedereen Jacksons gezicht duidelijk zien. Jarenlang heeft hij het onderworpen aan pijnlijke operaties en angstvallig verborgen gehouden voor het publiek. De prothese die hij doorgaans aan zijn ernstig beschadigde neusbasis vasthecht, is verdwenen, waardoor er nu een klein, zwart gat zichtbaar is, omringd door stukjes kraakbeen. Ondanks de vermiste neus zijn alle ooggetuigen van mening dat Jacksons aangezicht er onberispelijk uitziet - fijn porselein. Het lijkt alsof Michael, na jaren van kwelling, eindelijk rust heeft gevonden.


Cash & carry

De autopsie zou pas de volgende dag plaatsvinden. Dan zouden pathologen het lichaam opensnijden en proberen te begrijpen waarom een magere man van 50, die de avond voordien nog urenlang had staan dansen, zo plots overleden was.

Nog voor de autopsie begon, ging er al een leger detectives aan het werk in de villa die de zanger huurde in Bel-Air. Naar verluidt namen ze er twee grote zakken medicatie mee, met daarin flesjes Diprivan (of Propofol), een bijzonder krachtig middel dat anesthesisten gebruiken om patiënten te laten inslapen voor een operatie. Michael zou het medicijn al jaren misbruikt hebben om te kunnen slapen. Algauw staken geruchten over een moordonderzoek de kop op en verspreidde de politie van Los Angeles de boodschap dat ze dokter Murray voor ondervraging op het politiebureau verwachtten.

Een paar uur na Michaels dood zou zijn zus La Toya Jackson al ten huize Michael Jackson zijn verschenen, om er op zoek te gaan naar de zakken cash die haar broer altijd bij zich placht te hebben. De moeder van de Jackson-clan, Katherine, repte zich naar de rechtbank om er de controle over Michaels nalatenschap op te eisen en de voogdij over zijn drie kinderen te krijgen. Michaels kroost was de ambulance naar het ziekenhuis gevolgd in een blauwe Cadillac Escalade. Het tragische nieuws dat hun vader was overleden kregen ze te horen van diens manager Frank DiLeo, die zelf bijna van zijn stokje ging toen een verpleegster het hem vertelde.

De Michael Jackson die de wereld kende, was die met de geschifte familie, de faliekant afgelopen plastische chirurgie, de twee echtscheidingen, de beschuldigingen van kindermisbruik, en de financiële trubbels die hem opgezadeld hadden met een schuldenberg van naar verluidt 500 miljoen dollar. Michael wist maar al te goed wat de mensen over hem dachten. Maar hij was vast van plan die vooroordelen voor eens en voor altijd de wereld uit te helpen.

Tijdens zijn laatste dagen droomde hij er niet alleen van terug te klimmen naar de top, hij werkte ook keihard om die droom te verwezenlijken. Hij schreef nieuwe liedjes, en repeteerde ook urenlang voor een reeks optredens die komaf moesten maken met zijn schulden en zijn terugkeer naar de top moesten inluiden. Hij plande elk detail van zijn comebacktournee tot in de puntjes: het zou een megaspektakel worden - de preproductie alleen al droeg een prijskaartje van 25 miljoen dollar. De naam van de tournee, door Michael zelf bedacht, sprak boekdelen: This Is It.

Op het einde van zijn leven dacht Jackson aan niks anders meer dan aan zijn tournee. Zijn goeie vriend Deepak Chopra, een Indische dokter met een bijzondere interesse in spiritualiteit, vroeg hem vlakaf: 'Is het echt waar? Kom je echt terug?' 'Echt waar,' had Michael lachend geantwoord. 'Frank,' had de zanger zijn manager op het eind nog op het hart gedrukt, 'we moeten de grootste show ter wereld op poten zien te zetten.' En het tragische is: het was hem bijna gelukt.


Big in Bahrein

Tijdens de zomer van 2008 leek Michael nog een gebroken man. Fotografen kiekten hem terwijl hij onder de verschroeiende zon van Las Vegas werd rondgekard in een rolstoel, met een chirurgenmasker voor zijn gezicht en gekleed in een pyjama. Iedereen die de foto’s te zien kreeg, vroeg zich af wat er gebeurd was met de man die ooit zo fantastisch kon dansen dat het leek alsof de zwaartekracht geen vat op hem had. In die rolstoel had hij meer iets van een buitenaards wezen: compleet van de wereld. Een kwetsbaar, ziek vogeltje.

Michael was naar Las Vegas verhuisd na een langdurig verblijf in het Midden-Oosten. Hij had er samen met zijn kinderen zijn intrek genomen in een villa met tien slaapkamers, niet ver van de strip, de beroemde boulevard met casino’s. Jack Wishna, die het reilen en zeilen in de gokstad kende als geen ander, zou Michael helpen om er een reeks optredens op touw te zetten waarmee zijn schulden konden worden afbetaald. Maar de deal liep op niks uit. Later zou Wishna aan CNN vertellen dat de zanger er ‘gedrogeerd’ uitzag, ‘incoherent’ leek, en vaak zo zwak was dat hij zich alleen maar in een rolstoel kon verplaatsen.

Michael en zijn kinderen verlieten zelden de villa, tenzij om te gaan shoppen. Dan droegen de kinderen maskers met bonte veren zodat de fotografen hun gezicht niet zouden kunnen zien, terwijl hun vader erbij liep in het uniform van één of ander imaginair leger, compleet met armbanden en schouderepauletten. Volgens Wishna werden de Vegas-optredens uiteindelijk geschrapt wegens Michaels povere gezondheid. Rond die tijd ondernam Michaels zus Janet naar verluidt pogingen om zijn medicijnverbruik in te perken. Ze slaagde helaas niet in haar opzet.

Michael zat op dat ogenblik al jarenlang in een neerwaartse spiraal. Het echte breekpunt kwam er toen hij op 13 juni 2005 in een autocolonne naar huis reed, nadat hij was vrijgesproken van tien klachten van kindermisbruik. De sfeer in de wagen was somber. Aangekomen in Neverland ging Michael onmiddellijk naar boven, waar hij Dick Gregory, komiek en vriend des huizes sinds ze samen in ‘The Wiz’ hadden geacteerd, om de hals viel en smeekte: ‘Laat me niet in de steek. Ze proberen me te vermoorden.’ De popster maakte een paranoïde en uitgedroogde indruk. ‘Heb je al iets gegeten?’ vroeg Gregory hem, want hij wist dat Michael vaak dagenlang niks at. ‘Dat kan ik niet,’ antwoordde hij. ‘Ze proberen me te vergiftigen.’ ‘Doe me een plezier,’ zei gregory, ‘en maak dat je hier weg bent: je wordt omringd door bedriegers.’

Het klinkt misschien een tikje melodramatisch, maar gregory had het waarschijnlijk bij het rechte eind: Michael had al jaren een leger jaknikkers en oplichters rond zich, die hem zelfs van zijn eigen familie afschermden. Je had dubieuze figuren als Marc Schaffel, een voormalige producent van gay porno die Michael al jaren adviseerde, of Al Malnik, een advocaat die ooit de maffiabaas Meyer Lansky had verdedigd in de rechtzaal. Er waren ook twee Duitsers, zogezegde ondernemers, die Michael zover hadden gekregen om zijn naam te verbinden aan een frisdrankenmerk. Het goedje, bekend onder de naam Mystery Drink, werd korte tijd verkocht tijdens zijn HIstory-tournee. En dan waren er nog zijn veiligheidsagenten van Nation of Islam, een organisatie die een steeds groter wordende invloed uitoefende op het leven van de zanger – er zouden zelfs klappen zijn gevallen toen enkele van de Jackson-broers zich tegen die Nation of Islam begonnen te verzetten.

Michael wist dat hij uit die omgeving moest zien weg te komen, maar hij koos een wel héél vreemde reddende engel: in juni van 2005 ging hij aankloppen bij sjeik Abdullah bin Hamad bin Isa Al-Khalifa, een prins van Bahrein. De sjeik was bevriend met Michaels broer Jermaine, die zich tot de islam had bekeerd en vier maanden in Bahrein had gewoond. Abdullah hielp Michael 2,2 miljoen dollar van zijn gerechtskosten te betalen. Niet veel later trok Michael in bij de prins, samen met zijn kroost en entourage.

Kennelijk droomde Jackson toen al van een comeback. Volgens Miko Brando, zoon van acteerlegende Marlon Brando, stond er wel degelijk een tournee in de steigers: ‘Hij ging naar Bahrein om weer te kunnen werken. Hij was een te grote perfectionist om lang te zitten niksen. Hij was altijd bezig met muziek creëren en nieuwe ideeën bedenken. Hij wist perfect hoe hij een tournee in mekaar moest boksen, wat werkte en wat niet, waar het publiek op zat te wachten.’ Maar al snel liep het mis. Nadat Michael in 2006 Bahrein verlaten had, diende Abdullah een klacht in tegen hem: hij beweerde dat hij handenvol geld aan Jackson had uitgegeven – van de huur van een vorstelijke villa tot de aankoop van dure lotions en een Ferrari – in de hoop dat de popster een plaat zou opnemen met liedjes die de muzikale sjeik zelf geschreven had. Michael vluchtte daarop naar Ierland, waar hij bleef werken aan zijn muziek, zonder ook maar één song uit te brengen.


O2

In de zomer van 2007 kreeg Michael een telefoontje van AEg, één van de grootste concertorganisatoren ter wereld. Het bedrijf stond op het punt de O2 Arena te openen, een stadion op de oever van de Thames in Oost-Londen dat 20.000 zitplaatsen telde. Ze waren op zoek naar een wereldster die de gigantische zaal kon vullen. Randy Phillips, de CEO van AEg Live, kende Michael al sinds de jaren 80, toen ze samen aan een deal hadden gewerkt met de sneakerproducent LA gear. Na het telefoontje sprong Phillips meteen in het vliegtuig naar Las Vegas om er samen met Michael en zijn adviseurs te dineren in de privéwijnkelder van een luxueus appartementencomplex.

Michael arriveerde op de afspraak met zonnebril en hoed. Hij keek ongeïnteresseerd toe terwijl Phillips zijn voorstel voor een concertreeks in de O2 Arena uit de doeken deed. ‘Hij luisterde wel,’ zegt Phillips, ‘maar hij gaf geen blijk van enthousiasme.’ Dat komt doordat Michael nog met andere plannen in zijn hoofd zat: hij had veel bewondering voor de optredens die Céline Dion avond na avond in Las Vegas gaf en wilde voor zichzelf iets gelijkaardigs uit de grond stampen. Niet veel later kreeg Phillips een telefoontje van één van Michaels adviseurs, die hem meedeelde dat de zanger zich niet klaar voelde om opnieuw te gaan optreden, laat staan om te beginnen aan een lange, slopende concertreeks.


Never Say Neverland

Maar in oktober van 2007 gingen de schuldeisers van start met de inbeslagname van Michaels geliefde Neverland. ‘Hij dacht niet na over geld – geld was nooit een drijfveer,’ zegt Phillips. ‘Daarom gaf hij het misschien ook met handenvol tegelijk uit.’ Om zijn kwistige uitgaven van naar verluidt 35 miljoen dollar per jaar te bekostigen, had hij zo’n 270 miljoen dollar geleend bij de Bank of America. Als borg gebruikte hij Neverland en zijn aandeel in de sony/ATV-catalogus, met de rechten op alle liedjes van onder meer The Beatles en de Jonas Brothers. Bank of America had zijn leningenpakket op haar beurt doorverkocht aan Fortress Investments, een New Yorks bedrijf gespecialiseerd in problematische schulden en zeer bedreven in het munt slaan uit andermans ongeluk.

Neverland was bijna zeker verloren gegaan, als Michael Tohme Tohme niet had leren kennen, een Libanese financier die hem was aangeraden door Jermaine. samen slaagden ze er in mei 2008 in de inbeslagname van het landgoed tegen te houden. Ze gaven het zijn oude naam terug, van vóór Michaels tijd: de sycamore Valley Ranch, en begonnen meteen te renoveren – waarschijnlijk met het oog op een latere verkoop. Tohme leek vastberaden de chaos van Michaels leven om te turnen tot een solide investering: hij sloot een deal met een veilinghuis in Los Angeles om de inhoud van Neverland te verkopen. De veilingmeester, Darren Julien, werkte maandenlang samen met Michaels mensen om de enorme inboedel van de ranch te catalogiseren. ‘Ik kan Neverland alleen beschrijven als een samensmelting van Disneyland en het Louvre,’ vertelt Julien. ‘Nergens anders vind je een klassiek achttiende-eeuws beeldhouwwerk naast een monumentaal kasteel, met daarnaast dan weer een kitscherig standbeeld van kelners en dienstmeiden.’ Maar in de lente van dit jaar werd de veiling opeens opgeschort: één van Michaels eigen bedrijven had kennelijk een rechtszaak opgestart tegen Julien, omdat de zanger zogezegd nooit had ingestemd met de verkoop. Die plotse ommekeer maakte nog maar eens duidelijk hoe de popster voortdurend tegenstrijdig advies kreeg ingefluisterd.


Het jawoord

Als Michael zijn spullen uit Neverland niet wilde verpatsen, dan zou hij een andere manier moeten vinden om aan geld te komen. In november van 2008 vloog Michael vanuit Las Vegas naar Los Angeles, waar hij Phillips ontmoette in het Bel-Air Hotel. Opnieuw bespraken ze de mogelijkheid van een comeback. Dit keer leek Michaels interesse wél gewekt.

Tijdens hun gesprek praatte Michael openhartig over al zijn dromen. Zo wilde hij films gaan maken, die hij zelf zou regisseren. Aan één ervan had hij al miljoenen dollars gespendeerd: ‘ghosts’, een korte, kindvriendelijke horrorfilm met zichzelf in de hoofdrol en gebaseerd op een scenario dat hij had besteld bij Stephen King. Hij wilde ook een nieuwe cd maken én hij wilde op tournee. ‘Hij wilde dat de mensen opnieuw zijn werk zagen, in plaats van te roddelen over zijn levensstijl,’ vertelt Phillips. ‘Hij wilde ook zijn financiële knoeiboel opruimen – hij was bijzonder clever in marketing. Ze zeggen altijd dat hij zwak was en gemanipuleerd werd, maar in werkelijkheid kon hij zelf ook een aardig stukje manipuleren.’

Michael vertelde hem dat hij zijn schulden wilde afbetalen om een huis in Las Vegas te kopen waar zijn oog op was gevallen, eentje dat in het bezit was van de sultan van Brunei. Hij zou het omturnen tot zijn nieuwe Neverland: ‘Hij was zijn vagebondbestaan beu en wilde zich settelen en weer geld gaan verdienen. Hij was niet dom – hij besefte maar al te goed dat geld niet aan de bomen groeit.’ Maar wat hij bovenal wilde, herinnert Philllips zich, was zijn kinderen laten zien waartoe hij zoal in staat was, hen tonen waarom mensen hem om de hals vlogen telkens als hij zich op straat durfde te vertonen.

Michael stemde toe met een wereldwijde comebacktournee, die van start zou gaan op 8 juli met een reeks van 31 concerten in de O2 Arena. Volgens Phillips had Michael specifiek 31 concerten gepland om er 10 meer te doen dan Prince, die het stadion had geopend met een spectaculaire reeks optredens in 2007. Blijkbaar waren beide heren al in een concurrentiestrijd verwikkeld sinds ’87, toen Prince geweigerd had een duet met Michael te zingen op ‘Bad’. Twee decennia later was Michael er nog steeds op gebrand om zijn rivaal de loef af te steken en de wereld eraan te herinneren wie de King was.

In februari 2009, nadat de deal met AEg was beklonken, belde Michael een paar oude vrienden en partners die bij hem waren weggegaan of die hij zelf ontslagen had. Eén van hen was Frank DiLeo, die zijn manager was in de jaren tachtig. ‘Hij wist dat zo’n tournee hem financiële vrijheid zou geven en daar was hij heel blij om,’ aldus DiLeo. ‘Het was een stimulans – hij wist waarvoor hij aan het werken was.’

Dat neemt niet weg dat de concertreeks een enorm risico inhield voor AEg. De verzekering alleen al kostte zakken vol geld en iedereen wist dat Michael voor de productiekosten niet op een nulletje meer of minder zou kijken. Bij de deal hoorde ook een clausule dat AEg geld zou ophoesten voor een filmversie van ‘Thriller’, die door Michael zelf geproducet zou worden. Ondanks de uit de pan swingende kosten was de mogelijke opbrengst van het contract enorm, gesteld dat AEg erin zou slagen het onmogelijke te realiseren: de oude Michael Jackson terugbrengen. ‘Iedereen verklaarde me gek en zei dat hij mijn hart zou breken,’ zegt Phillips. ‘Maar ik geloofde in hem. Hoe vaak in je carrière krijg je de kans om samen te werken met iemand van zijn kaliber? In mijn ogen was dat het risico meer dan waard.’

In maart van dit jaar, een paar uur voor Michael aan een massa tierende fans in Londen zijn ‘final curtain call’ zou aankondigen, probeerden al meer dan 1,6 miljoen mensen een ticket te bemachtigen voor de tournee. Phillips belde meteen Tohme, die het voorbije jaar steeds meer als Michaels woordvoerder was gaan optreden, met de vraag of er misschien nog meer optredens aan de agenda toegevoegd konden worden. Als er zoveel geld voor het rapen is, hou je het niet bij 31 concerten, redeneerde hij.

Michael belde 20 minuten later terug: hij zou 50 optredens doen. In ruil voor twee gunsten van AEg: hij wilde voor de duur van de concerten een Engels landhuis tussen glooiende, groene heuvels, inclusief paarden voor de kinderen, en hij wilde dat er op het einde van de tournee een speciale plechtigheid zou worden gehouden om iets te vieren – we weten niet precies wat – dat Michael van plan was te presteren voor het guinness Book of World Records. Zijn hele leven al streefde hij dat soort tegenstrijdigheden na: enerzijds wilde hij afgezonderd leven, alleen omringd door zijn kinderen en dieren, maar tegelijk joeg hij ook erkenning na als de grootste performer aller tijden.


Op eBay

Tegen die tijd was Michael met zijn gezin al verhuisd naar de villa in Los Angeles. Het huis telde zeven slaapkamers en werd verhuurd voor 100.000 dollar per maand. Michael mat er zich een soort routine aan en begon vooral ’s nachts het huis te verlaten. Maar het duurde niet lang voor de fans en de paparazzi hem op het spoor kwamen: elke dag kampeerden er een tiental mensen op zijn stoep. sommigen kwamen helemaal uit Zwitserland of Zweden om toch maar een glimp op te vangen van de King of Pop, al was het maar een wuivend handje door het raam van één van zijn twee blauwe Cadillac Escalades. sommige fans volgden hem zelfs naar Beverly Hills, waar hij geregeld afspraken had met zijn dermatoloog, dokter Arnold Klein.

In het kantoor van dokter Klein had Michael midden jaren 80 Debbie Rowe ontmoet, zijn tweede vrouw en de moeder van zijn twee oudste kinderen, Prince Michael en Paris. Volgens Klein was Michael bij hem in behandeling voor vitiligo, een huidziekte die tot pigmentverlies leidt, en hielp hij hem ook om zijn zwaar beschadigde neus te reconstrueren. Klein benadrukt dat hij Michael geen overdosis medicatie gaf en dat hij de zanger alleen maar kalmeermiddelen toediende tijdens pijnlijke medische behandelingen. Nochtans maakte Michael bij het verlaten van Kleins dokterspraktijk soms een suffe en verwarde indruk. ‘Hij heeft een slechte dag,’ zeiden zijn bewakingsagenten dan aan de verzamelde fans. ‘Hij is een beetje moe.’ Maar diehard fans trapten daar niet in. Volgens één van hen bracht Michael een bezoek aan Klein enkele dagen voor hij stierf: op maandag 22 juni zou hij om 9 uur ’s ochtends zijn aangekomen op het kantoor van de dermatoloog. Het ongewoon vroege uur moest kennelijk de fans en paparazzi om te tuin leiden.

Volgens een andere bron had Michael ook een uit de hand gelopen eBay-verslaving: vaak bleef hij tot in de vroege uurtjes aankopen doen op de internetveilingsite via de verschillende accounts die hij er had. Hij ondernam ook geheime shoppingexpedities naar Los Angeles, om er met zijn kinderen bij de kledingwinkel Ed Hardy langs te gaan of in zijn favoriete antiekwinkel, Off the Wall, te gaan snuisteren. Andere keren nam hij zijn kinderen mee, samen met het veiligheidspersoneel, voor een ritje in de wagen. Dan durfde hij, de gezondheidsfreak, onderweg weleens te stoppen voor een portie Kentucky Fried Chicken.


Mond Open

Dat soort uitstapjes moesten eraan geloven, nu Michael zich voor het eerst in jaren weer moest concentreren op zijn concerten. In maart begonnen de audities voor de tournee in Los Angeles. Michael maande zijn entourage aan om een soort intergalactische talentenjacht te organiseren. ‘We moeten op zoek naar de grootste artiesten en dansers ter wereld,’ zou hij Kenny Ortega opgedragen hebben – Ortega was één van de oudgedienden die door Jackson waren opgebeld, hij was de choreograaf van de ‘Dangerous’-tournee, en was een tijdje een goede vriend van Jackson geweest. Meer dan 5.000 dansers dienden zich aan, van wie Ortega en zijn team er 700 selecteerden. Tijdens de beslissende audities keek Michael gefocust toe vanuit de zaal. Naar verluidt zei hij zelfs tegen zijn choreograaf: ‘Laten we dichterbij gaan zitten: ik wil hun ogen kunnen zien.’ En wanneer hij talent meende te spotten, ging het van: ‘Die daar moeten we hebben, dat meisje op het eind – wat is ze mooi.’

Op het einde van maart, drie maanden voor de start van de tournee, begon een ploeg van tientallen muzikanten, dansers en technici dagelijks te repeteren, zeven dagen per week. Op de dagen dat Michael aanwezig was, doorliep hij samen met Ortega het immense archief met foto’s, video’s en platen. Uit die berg hoopten ze de essentie van het fenomeen Michael Jackson te kunnen distilleren, die speciale touch die hem de King of Pop maakte.

Michael was vastberaden de verwachtingen van alle fans in te lossen. Zo had hij een website laten maken waarop iedereen kon aanstippen welke nummers hij wilde horen op de concerten. Uit die resultaten puurden Ortega en hij nu een setlist van 30 songs. Hij moest en zou het publiek omverblazen. ‘Als de show begint, wil ik er volledig voor gaan,’ zei hij aan Ortega. ‘Ik wil de meeste spectaculaire opener aller tijden. Het publiek moet zich afvragen: ‘Hoe zal hij dit nog overtreffen?’ Ik wil vooral dat hun monden openvallen van verbazing, het kan me zelfs niet schelen als ze intussen vergeten te applaudisseren. Ik wil dat ze na de show wakker liggen omdat ze zo opgefokt zijn van wat ze allemaal te zien hebben gekregen.’


De hulk

Om zo’n spectaculaire show tot een goed einde te brengen begon Michael een paar keer per week te trainen met Lou Ferrigno, de acteur die ooit de Hulk had vertolkt in de tv-reeks. Ze hadden elkaar jaren geleden ontmoet op een feestje, waar Michael de hele tijd van aan de andere kant van de kamer naar Ferrigno – of liever: naar de Hulk – had zitten staren. ‘Hij was net een kind,’ vertelt Ferrigno.

Michael was graatmager – hij mat 1 meter 80, maar woog slechts 57 kilo. Voor de trainingsessies trokken Ferrigno en hij zich terug in een achterkamer in het huis, weg van de rondrennende en spelende kinderen. Het was er Michael niet om te doen spiermassa bij te kweken, dus hielden ze het bij een rustige work-out en deden ze vooral stretchoefeningen met een elastiek en een bal. Tijdens de trainingen droeg Michael een zwarte smokingbroek en een zwarte T-shirt, zodat hij zich nadien niet meer hoefde om te kleden voor de repetities.

‘Tijdens onze trainingen lachte ik me rot met hem,’ zei Ferrigno. ‘Jaren geleden had hij me eens verteld hoe eenzaam hij was. Maar nu leek hij me prefect tevreden en gelukkig. Hij was een echte moederfiguur.’

Het was overduidelijk dat Michael er plezier in schepte om met zijn kinderen thuis te zijn. Vaak hing hij ook zelf het kind uit. ‘Hij was een echte grapjas,’ zegt Ferrigno. ‘soms belde hij me op en hield hij me tien minuten lang voor het lapje door met een andere stem te praten. Dan maakte hij me wijs dat hij Omar heette en op zoek was naar mij. En ik maar denken dat ik met een stalker zat.’

Volgens de roddelwebsite TMZ gebruikte Michael de naam Omar ook om voorschriften te bemachtigen voor de ellenlange lijst van pijnstillers en kalmeerpillen die hij slikte. In 2007 diende een apotheek in Beverly Hills nog een klacht in tegen Michael omdat hij zijn rekeningen niet betaalde – sinds 2005 had hij er een schuld opgebouwd van 101.926,66 dollar. Ten tijde van de pedofilierechtszaak hadden twee voormalige Neverland-werknemers al voor de rechtbank verklaard dat Michael geregeld 40 Xanax-tabletten slikte om de slaap te kunnen vatten.


Obama en ik

Hoewel Michael een centrale rol speelde in de totstandkoming van de tournee, was hij niet altijd even aanwezig op de repetities. Meestal werkte hij gewoon van thuis uit, terwijl rond hem de stress begon toe te nemen. Het preproductiebudget, dat AEg aanvankelijk op 12 miljoen had geraamd, was in geen tijd verdubbeld. Toen AEg zich vragen begon te stellen over de 150.000 dollar per maand die Michael aan dokter Murray uitbetaalde, kregen ze zonder pardon het deksel op de neus: ‘Kijk, zonder mijn lichaam was er van heel deze opzet zelfs geen sprake. Net zoals president Obama heb ik dus een privéarts nodig die me 24 uur per dag op mijn wenken bedient.’

Ook anderen begonnen Michael aan te manen meer te repeteren: ‘Ik maakte me zorgen of hij er wel klaar voor was,’ zegt Ortega. ‘Op sommige dagen bleef ik hem maar aanporren: ‘Je zal toch wel op de afspraak zijn, hè? Je móét dit echt doen, Michael.’ Onder het mom dat ze in Londen meer tijd nodig hadden om de show op poten te zetten, besliste Ortega om de start van de tournee met vijf dagen uit te stellen, tot 13 juli.

Begin juni trad de illustere dokter Murray nog op als bemiddelaar tijdens een vergadering met Michael en Ortega. Michael luisterde in stilte naar de smeekbede van zijn tourmanager om vaker op te dagen voor repetities, maar hij leek niet in het minst gealarmeerd. ‘Ik ken mijn werkschema,’ sprak hij kalm. ‘Vertrouw me nu maar.’ Niettemin leek de vergadering z’n vruchten af te werpen: vanaf die dag verscheen hij elke dag op het appel en bleef hij voor de volle duur van de repetities. Bovendien leek hij enorm gefocust en had hij aandacht voor zelfs de kleinste details.

‘In het begin leek er wat roest op zijn performance te zitten en klonk er af en toe een valse noot,’ vertelt Michael Bearden, die de muzikale leiding van de tournee had. ‘Maar dan zei MJ altijd sussend: ‘Daarom repeteren we toch!’ Hij had ook een fenomenaal spiergeheugen: hij kende zijn pasjes nog perfect. Tijdens de laatste twee, drie repetities was hij klaar om er volledig voor te gaan. Dat besefte hij ook: je zag het aan de gloed in zijn ogen, aan zijn zelfverzekerde tred.’


De eetassistent

Michael was dan wel bijgedraaid wat de repetities betreft, sommigen in zijn entourage maakten zich nog altijd zorgen om zijn zware pillenverslaving. ‘Het viel me voor het eerst op in 2005,’ zegt Deepak Chopra. ‘Ik heb het er vaak met hem over gehad. Volgens zijn assistent kreeg hij medicijnen voorgeschreven van allerlei verschillende artsen. Zelf deed hij er alles voor om aan pillen te komen: als de ene dokter ze niet voorschreef, dan klopte hij wel aan bij een andere. Het was een verslaving veroorzaakt en in stand gehouden door dokters.’

Vooral de nachten leken Michael zwaar te wegen: hij klaagde al jaren steen en been over slapeloosheid. Tegelijk had hij ’s nachts het gevoel dat hij creatieve krachten doorgeseind kreeg van een Hogere Macht. ‘Ik heb weer niet veel geslapen,’ kreeg Ortega dan te horen. ‘Ik heb zitten werken aan mijn muziek. Tja, als de informatie binnenstroomt moet ik werken.’ Dan grapte Ortega: ‘Kan je je Hogere Macht niet vragen om de informatiestroom even op te schorten tot na 13 juli?’ ‘Nee,’ antwoordde Michael droogjes, ‘want dan geeft-ie het misschien aan Prince.’

Ondanks zijn trainingsessies met Ferrigno bleef Michael er uitgemergeld uitzien. ‘Zijn gewicht baarde me zorgen,’ vertelt Phillips. ‘Toen we eraan begonnen was hij nog iets dikker – 59 kilo of zo. Wat eten betreft was hij nogal verstrooid: hij ging zo hard op in het creëren van de show dat hij gladweg vergat te eten. Het werd zelfs zo erg dat Kenny Ortega zijn kipfilet voor hem in stukken sneed en hem tijdens het werken kip en broccoli voederde als een klein kind. Op een gegeven ogenblik bracht ik zelfs een collega mee die maar één taak had: Michael er op gezette tijden aan te herinneren iets te eten.’


Red onze planeet

Zijn inspiratie voor de tournee haalde Michael deels uit zijn bezorgdheid over de opwarming van de aarde. Drie weken voor zijn dood liet Michael een cd afgeven bij Deepak Chopra thuis in Californië: ‘Er stond heel zachte muziek op, onder de titel ‘Breed’. Hij was van plan er een song over het milieu van te maken en wilde dat ik hem zou helpen met de tekst. Over hoe die tekst zou moeten klinken had hij grootse ideeën: het moest gaan over hoe de bomen onze longen zijn, en hoe de aarde ons lichaam is.’

Michael sprak tijdens repetities vaak over wat er gaande was in de wereld. ‘Hij had een hoop dingen waarover hij het wilde hebben in zijn muziek,’ zegt Ortega. ‘Hij had het gevoel dat het bijna te laat was en wilde echt graag mee zoeken naar een oplossing. Dan kwam hij weer aanzetten met één of ander weetje over het regenwoud en bracht hij mensen mee om zich te informeren.’

Sommige van zijn ideeën waren niet goedkoop. Ortega herinnert zich maar al te goed hoe hij soms aan de rem moest trekken. Toen Michael bijvoorbeeld naar de Victoriawatervallen wilde om er vanuit een helikopter foto’s te nemen voor het eindbeeld van zijn concert, wierp Ortega hem tegen: ‘Weet je wel hoeveel dat kost?’ Maar dat leek Michael niks te deren. ‘Het enige wat hem motiveerde was: grootser zijn dan alle anderen,’ zegt Phillips. ‘geld interesseerde hem voor geen meter.’


Succes!

Op de laatste avond van zijn leven arriveerde Michael in het Staples Center in Los Angeles voor een doorloop van zes uur. Eerst had hij nog een vergadering over een Halloween-special: het tv-debuut van zijn kortfilm ‘Ghosts’. Nadien ging Michael naar een andere kamer, waar hij gedurende een uur de 3D-effecten van het concert voorbereidde. Hij at ook een avondmaal van kipfilet en broccoli. Vervolgens ging hij zich omkleden om drie uur lang te repeteren.

Degenen die getuige waren van die laatste repetitie – stuk voor stuk geharde professionals, de absolute top in de muziekindustrie – zijn het er allemaal over eens: Michael was in absolute topvorm. Voor hen stond de Michael die ze zich allemaal herinnerden, de artiest die van kindster was uitgegroeid tot wegbereider van een compleet nieuwe soort popmuziek. Hij zong en danste de jonge professionals rondom hem naar huis. ‘Hij was ronduit briljant op de podium,’ vertelt Ortega. ‘Hij bezorgde me kippenvel.’

Ook tv-producent Ehrlich reageerde verbluft: ‘Ik draaide me naar de persoon die naast me zat en zei: ‘Dit is waanzinnig goed!’ Jarenlang had ik mensen als Chris Brown, Justin Timberlake, Usher, The Backstreet Boys en En Vogue een imitatie van Michael Jackson zien neerzetten, en nu zat ik daar, na zoveel jaar, te kijken naar de man zelf. De rillingen liepen letterlijk over mijn rug en de haartjes achter in mijn nek stonden recht. Dat zijn momenten waarop je alleen maar kan hopen.’

Toen Michael van het podium stapte omhelsde hij DiLeo met de woorden: ‘Onze tijd is weer aangebroken. We gaan terugnemen wat van ons is.’ Negentien dagen later zou Michael het podium in Londen beklimmen en zou de wereld weten dat de King of Pop terug was. ‘Bedankt dat je me zover hebt gebracht,’ fluisterde Jackson tegen Phillips, ‘vanaf hier kan ik het zelf. Ik weet dat ik het kan.’

© Rolling Stone

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234