null Beeld

De laatste Europese bekerfinale van een Belgische club: acteur Dirk Roofthooft, kunstenaar Jan Fabre en danser Wim Vandekeybus samen naar Antwerp op Wembley (1993)

In 1993 sterft Koning Boudewijn, wordt Tsjecho-Slowakije gesplitst, worden de Oslo-akkoorden getekend, is er een bomaanslag op het World Trade Center, en is Antwerpen zelfs de Culturele Hoofdstad van Europa, maar Hét Hoogtepunt van dat jaar is uiteraard de Europese bekerfinale in het Wembleystadion tussen Royal Antwerp Football Club en het Italiaanse Parma AC.

De herinnering aan Wem-be-lie is nog altijd levendig in de geesten van een aantal Bekende Roodwitte Supporters. Dirk Roofthooft doet het relaas van zijn trip met Jan Fabre en Wim Vandekeybus.

ROOFTHOOFT «Ik weet niet meer wie het initiatief genomen heeft, maar zowel voor Jan (Fabre) als voor mij stond het vast dat we naar Wembley moésten! Een paar dagen later had ik echter première met Wim Vandekeybus in Her body doesn't fit her soul, en hij vond dat zoiets niet kon, die finale repetities in de steek laten. Maar ik zei: Wimmeke, ge kunt op uw kop gaan staan, ge moogt mij zelfs ontslaan, maar ik gà naar Wembley. Hij vond dat compleet not done, wist niet eens wie of wat Antwerp was, en ik heb dan met hand en tand uitgelegd: Antwerp die een finale speelt op Wembley, dat is once in a lifetime, ik moet daar absoluut bij zijn. En ik liet ook vallen dat Jan Fabre evengoed vlak voor een première stond en dat hij ook ging! A propos, ik heb Jan leren kennen op een uitwedstrijd van Antwerp, aan de loketten van Beveren notabene (Jan Fabre heeft ook nog bij de Antwerp-jeugd gespeeld, red.)

null Beeld
null Beeld

»En ja, toen was Wim zijn nieuwsgierigheid gewekt, als ik mij wilde laten ontslaan en als zelfs Jan Fabre zijn laatste repetities in de steek liet, wat moest dat dan wel zijn?! En zo is hij dan méé gegaan om daar in Londen zijn eerste voetbalmatch te zien.

»Om zo weinig mogelijk tijd te verliezen, zijn we met het vliegtuig gegaan, vertrekkende van Deurne Airport, heel vroeg in de ochtend. Mon, de vader van Jan én een zeer hévige roodwitte supporter, was er ook, maar die mens was op van de stress en moest al direct overgeven. En op het vliegtuig nog eens, en in de luchthaven van Londen nog eens, en in de trein naar de binnenstad, Mon weer strijk op een bank, en in de eerste pub, Mon weer misselijk en met zijn kop op zijn armen. Die eigenaar van de pub kwam af, geen slapende clochards in zijn café, hup, Mon vloog buiten en zo sukkelden we verder. Jan nam dan een besluit, vake, gij gaat een paar uur slapen in een hotel. OK, hij checkt 'm in, maar ja, die mens had van de zenuwen geen oog dichtgedaan, en wij zagen hem terug op een straathoek waar hij al een uur op ons had staan wachten en echt zijn kas had opgefret. Want ja, Mon had zijn horloge nog op Belgische tijd staan, en gsm's om mekaar te bellen en terug te vinden, bestonden toen nog niet.

null Beeld

»De grootste ambiance van die dag was op Trafalgar Square, Italiaanse en Antwerpse supporters kwamen daar met duizenden bijeen, en ik herinner me hoe vredelievend die sfeer was, en hoeveel ouders d'r met hun kinderen waren. 't Was een dag in de week, dus veel papa's hebben hun gasten laten brossen, al dan niet met een doktersbriefke. We hebben toen ook nog roodwitte klakskes gekocht en zo'n vriendschapssjaal, half roodwit en half geelblauw van Parma.»


Wandelen en wuiven

ROOFTHOOFT «Dan was het tijd om met de metro naar het stadion te gaan, en daar zaten we dan, op Wembley, met twintigduizend Antwerpsupporters en tienduizend Italiaanse fans. Ik was er niks gerust in, ik had de opwarming gezien, en ik vreesde het ergste. Die Italianen stonden dat balletje rond te spelen, zo virtuoos, zo technisch hoogstaand, dat was duidelijk dat die scherp stonden. Intussen wàndelden de Antwerpspelers over het veld, en het voornaamste wat ze deden, was opkijken naar de tribunes en maar wuiven naar iedereen (lacht).

»Ik had die dramatische halve finale tegen Spartak Moskou gezien, toen was er die drive, toen wilden ze hun kop leggen om te winnen, maar nu leek die drang te ontbreken. Dat leefde ook bij de supporters, en ik vond dat ontgoochelend, die houding van: och, 't is al schoon geweest, we moeten content zijn, zo is 't ook al goed.

»Het resultaat was navenant. Na acht minuten was het 1-O, Cisse (Severeyns) heeft dan nog 1-1 gemaakt, maar we zijn toch met 3-1 de boot ingegaan. Vooral voor Wim vond ik het spijtig, ik had hem willen bekeren zodat hij voor de rest van z'n leven naar het voetbal zou gaan, maar het ontbrak in die match aan plotse wendingen, aan vuur en passie en adrenalinestoten. Alles lag te vlug in zijn plooi en we kregen een Antwerp te zien dat nooit hard genoeg heeft teruggevochten. Die drive van alles of niks, die ontbrak eraan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234