null Beeld

De leugens van Amnesty International: waarom men wist dat Oussama Atar een terrorist was

Begin juli bracht Humo het verhaal van moslimterrorist Oussama Atar en de rol van Amnesty International bij diens vrijlating. Vorige week ontkende Amnesty-directeur Wies De Graeve in diverse media dat de organisatie zich heeft ingezet voor de bevrijding van de man die vermoedelijk mee achter de aanslagen in Zaventem en Brussel zit. Maar dat wordt tegengesproken door zijn eigen mensen.

'Veel van de manifestanten die in 2010 'Libérez Oussama!' scandeerden, doen nu alsof hun neus bloedt.'

Begin augustus organiseerde het federaal parket in Brussel een klopjacht op Oussama Atar. Men gaat ervan uit dat de als zeer gevaarlijk beschouwde islamterrorist zich schuilhoudt in de buurt rond het Joseph Benoît Willemsplein in Laken, waar hij – zoals Salah Abdeslam – de steun en bescherming geniet van familie en vrienden. Atar werd niet gevonden.

Naar aanleiding van de zoekactie ontstond in de kranten commotie over hoe een aantal mensenrechtenorganisaties en Brusselse politici zich in oktober 2010 hadden ingezet voor de vrijlating van Atar, die toen in Irak een gevangenisstraf van tien jaar uitzat. Op 9 oktober organiseerde de familie van Atar een manifestatie in Brussel om de Belgische overheid onder druk te zetten en de vrijlating van Oussama Atar, die zwaar ziek zou zijn, af te dwingen. Daarop was veel volk aanwezig, en dus ook Amnesty International. Het lobbywerk had succes: in september 2012 zat Atar terug in Laken. Niet om daar aan nierkanker te sterven, maar om zich opnieuw in de islamterreur te gooien – met dramatische gevolgen. Het is duidelijk dat heel wat mensen zich toen hebben laten gebruiken.

undefined

Veel van de manifestanten die toen ‘Libérez Oussama!’ scandeerden, doen nu alsof hun neus bloedt, maar Amnesty International Vlaanderen reageerde wél op de beschuldiging dat de organisatie heeft meegewerkt aan de vrijlating van een terrorist. Directeur Wies De Graeve schreef in De Morgen: ‘Nee, Amnesty International lobbyde niet om terreurverdachte Atar vrij te krijgen.’ Volgens De Graeve wilde Amnesty alleen dat Atar toegang zou krijgen tot de nodige medische zorgen. Voor een nierkanker die niet bestond, dus.

Maar wat De Graeve beweert, staat haaks op wat de Brusselse ambtenaar Emile Franck destijds op de manifestatie voor de camera van de moslimzender Mediane TV vertelde als vertegenwoordiger van Amnesty International: ‘We weten dat er nog andere stappen te ondernemen zijn om hem (Atar, red.) terug naar België te halen… Want dat is wel degelijk ons doel.’

Duidelijker kun je moeilijk zijn. Maar geconfronteerd met Francks uitspraak ontkent De Graeve staalhard dat daarmee bedoeld werd dat Amnesty voor Atars vrijlating ijverde. Dat is zoals het licht van de zon ontkennen. Vervolgens zegt directeur De Graeve dat ‘het standpunt van Amnesty International niet duidelijk werd verwoord’. Maar op de vraag waarom Franck dan niet meteen werd teruggefloten en of men bij Amnesty toen al wist wie Atar was, weigert hij te antwoorden.

HUMO Waarom was Amnesty International aanwezig op een manifestatie die uitsluitend om de vrijlating van Oussama Atar draaide? Men scandeerde er: ‘Laat Oussama Atar vrij!’ Niet: ‘Is er een dokter in de zaal?’

Wies De Graeve «De organisatie nam deel om haar bezorgdheden onder de aandacht te brengen, maar is niet verantwoordelijk voor de aanwezigheid of boodschap van anderen. Amnesty heeft geen banden met de familie Atar, maar ging af op de feitelijke gegevens uit het dossier. Die verantwoordden onze bezorgdheid over de toegang van Oussama Atar tot de nodige medische zorg.»

Op de overige vragen van Humo wil De Graeve ook niet antwoorden.


De terreurdochter

Een dag eerder had Lore Van Welden, de woordvoerder van Amnesty International, al verklaard dat het geen zin heeft om met de kennis van vandaag te oordelen over feiten van zes jaar geleden. Maar vóór de manifestatie in 2010 waren er in de Belgische pers al artikels verschenen waarin stond dat Atar een radicale moslim was en in Irak was opgepakt omdat hij in het gewapend verzet – lees: de islamterreur – was gestapt. Men wist dus wie Oussama Atar was.

Daarbovenop was één van de gastvedetten op de Atar-manifestatie de islamist Maha Ayachi, de dochter van Bassam Ayachi, de man die Atar heeft geradicaliseerd. Maar kennelijk had niemand van de andere deelnemers dat in de gaten.

‘Sjeik’ Bassam Ayachi zat toen in Zuid-Italië in de gevangenis omdat hij een aantal illegale islamieten en een zak vol jihadpropaganda Europa had proberen binnen te smokkelen. Maha Ayachi was naar de manifestatie gekomen om de familie Atar een hart onder de riem te steken, zei ze in een interview, en om zich erover beklagen dat ook haar papa in het buitenland in de cel zat. Zeer onrechtvaardig, vond ze, en ook voor hem deed de Belgische overheid niks. Intussen zit vader Bassam, die verantwoordelijk is voor het vertrek van tientallen Brusselse Syriëgangers, al een tijd in Syrië. In 2015 raakte de bejaarde strijder een arm kwijt tijdens een explosie. Maha Ayachi richtte in 2014 in Anderlecht Real Assistance op, een vzw die bedoeld is om in Brussel fondsen voor Syrië te verzamelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234