null Beeld

De mailbox van Arnon Grunberg: 'Ansicht van een paard'

Je hebt een paard of je hebt geen paard, en dan kun je niet zeggen: 'Hier houdt de ondersteuning op.

Lieve Q,

Via onze gemeenschappelijke vriend Pierre hoorde ik dat ons paard het goed maakt, hoewel het natuurlijk meer jouw paard is dan het mijne. Per sms liet hij mij weten: ‘Wat het paard betreft, dat maakt het goed en wordt dagelijks min of meer bereden, geen zorgen daar! Ik ga ervan uit dat Q rekent op blijvende ondersteuning.’

Ik kan met blijvende ondersteuning leven. Je hebt een paard of je hebt geen paard, en dan kun je niet zeggen: ‘Hier houdt de ondersteuning op.’ Terwijl het paard nog in de bloei van zijn leven is. Dat is net zoiets alsof Europa zou zeggen: ‘Er mogen geen asielzoekers meer in, we zitten vol.’

Of je hebt humane beginselen of je hebt ze niet, maar je kunt niet beweren dat er een voorwaardelijkheid aan de humane beginselen zit. Tot 200.000 vluchtelingen humaan en daarna niet meer.

Er zijn mensen in mijn omgeving die het merkwaardig vinden dat ik het paard blijf ondersteunen terwijl wij geen contact meer hebben, maar ik zeg altijd: ‘Dingen hebben tijd nodig.’

En bovendien hebben wij via onze gemeenschappelijke vriend Pierre toch iets wat op contact mag lijken. Zo liet hij mij per sms weten: ‘Merkwaardig genoeg als in de annunciatie bij Maria verscheen plots jouw ex-vrouw uit jouw Beierse meren-periode aan mij.’

Nu weet ik niet echt of jij de vrouw uit mijn Beierse meren-periode bent, voor andere mensen ben jij weer een vrouw uit hele andere periodes, ik weet helemaal niet zo zeker of ik een Beierse meren-periode heb gehad, maar ik kan met die beschrijving goed leven en misschien moet ik met terugwerkende kracht erkennen dat er een Beierse meren-periode is geweest in mijn leven. En daarvan heb jij deel uitgemaakt, zoveel is zeker.

Zo weet ik nog dat je van Amsterdam naar München vloog en dat je je telefoon in het vliegtuig kwijtraakte. Details natuurlijk, wat is zoveel jaar later een kwijtgeraakte telefoon, maar toch markeren ze de Beierse meren-periode.

Ik kan me ook een avond met Pierre herinneren tijdens die Beierse meren-periode, een prachtige avond met veel drank, die ons op een bepaalde manier nader tot elkaar bracht en die tegelijkertijd toch niet kon verhullen dat onze relatie ten einde liep.

Daarna kwam nog een lang postscriptum, maar loslaten is moeilijk en het had niet veel gescheeld of we zaten nu nog aan elkaar vast. Bovendien is er dat paard. Geen kind, maar het leeft en het heeft verzorging nodig.

De licht ironische toon van dit schrijven zou het sentiment niet mogen verhullen. De melancholicus treurt bij voorbaat om wat hij niet heeft kunnen behouden. De kwaadaardige medemens zou bijna beweren dat de melancholicus het allemaal wil verliezen om later des te intenser te kunnen treuren.

En nu ik de 45 nader, moet ik erkennen dat die kwaadaardige medemens wel een punt heeft. De melancholicus wil treuren en alleen al daarom wil hij liever verliezen dan behouden. Het verliezen stelt hem gerust. Hij is het gewend. Niet dat het geen pijn meer doet, maar het is een proces dat sommige economen zouden omschrijven als ‘creatieve destructie’.

Maar deze reflectie kan de melancholie zelf uiteraard niet wegnemen. Alleen al daarom liet ik Pierre vandaag weten: ‘Misschien kan je Q overhalen alsnog op mijn 45ste verjaardag te verschijnen. Jullie mogen als stel verschijnen, ik zie jullie voor me alsof jullie rechtstreeks uit het interbellum zijn komen wandelen.’

Of woorden van soortgelijke strekking.

Het interbellum laat mij niet los.

Jou kennende denk ik dat je niet op mijn verjaardag verschijnt, maar het zijn rare tijden. Je weet het nooit.

Misschien te paard.

Nu dan toch terug naar de woorden van Pierre, dat je rekent op blijvende ondersteuning.

Althans dat het paard rekent op blijvende ondersteuning. Dat vind ik zoals gezegd prima. En daar hoeft ook niets tegenover te staan. Ondersteuning is geen transactie. Maar misschien kan het paard mij af en toe een ansichtkaartje sturen. Als je een kind adopteert in Afrika of andere door armoede en oorlog geteisterde gebieden, ontvang je ook zo nu en dan een bericht van hoe het gaat met het kind. En als het kind is overleden, krijg je ongetwijfeld eveneens bericht. Althans, zo heb ik mij dat laten vertellen.

Paard is uiteraard geen kind, maar misschien kan het af en toe een levensteken sturen. Of jij kan dat natuurlijk ook doen, bijvoorbeeld deze tekst: ‘Ondersteuning voor paard is niet meer nodig, maar ik heb nu een kind dat ook ondersteuning kan gebruiken.’

Ik hoop van harte dat Pierre je kan overhalen de festiviteiten bij te wonen. Je moet nooit de hoop opgeven dat de mens zijn trots laat varen. Ik geloof dat ik dat, naarmate ik ouder word, steeds vaker doe. Alle trots laten varen.

Wie zichzelf heeft doorzien, kan zijn eigen trots niet meer serieus nemen. De wanhoop nog wel, de hartstocht, de pijn. Maar de trots: nee.

Als het jou onmogelijk is de festiviteiten bij te wonen, dan ben je er toch bij als Mariaverschijning uit mijn Beierse meren-periode.

De ware melancholicus kan jaren op één Mariaverschijning teren.

Kus,

Arnon

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234