null Beeld

De mailbox van Arnon Grunberg: 'Gel en vrouwen'

Wie radicaal voor het geluk kiest, kiest voor het ongeluk.

Lieve Baby Rat,

Kort geleden nog, voor je 11de verjaardag, heb ik je een brief geschreven, maar de omstandigheden dwingen mij tot een vervolg.

Ik schrijf dit in Doesjanbe, de hoofdstad van Tadzjikistan. Een deel van de autoreis die ons naar Tadzjikistan heeft gebracht, heb jij samen met je moeder meegemaakt. Tot de aangename Russische stad Wolgograd ben je met ons meegereisd, daar heb je ons alleen gelaten. Jij en je moeder gingen via Moskou terug naar het westen, mijn reisgenoot en ik reisden verder naar het oosten.

Je was een bijzonder aangename reisgenoot, vonden wij. Humoristisch, vermakelijk en behulpzaam. De prepuberteit bleek mee te vallen, althans als je in een auto zit die door de Russische steppe rijdt. Of de prepuberteit nog blijkt mee te vallen wanneer de school weer begonnen is, valt te bezien.

Je hebt, zo weet ik na deze reis, twee preoccupaties: gel en vrouwen.

Om met de gel te beginnen. Hou op met die gel. Jouw haar heeft geen gel nodig. Bovendien lijkt er iets mis te zijn met de gel die je gebruikt, want onderweg zaten er soms rare witte vlokken in je haar die eerder deden denken aan shampoo die niet was uitgewassen dan aan gel.

11 is wat vroeg om gepreoccupeerd te zijn met vrouwen, maar aan de andere kant: op mijn lagere school zat een jongen die beweerde op zijn 10de al geneukt te hebben, dus misschien was ik wat laat. Bovendien verdient de formulering ‘gepreoccupeerd met vrouwen’ toelichting; je bent vooral gepreoccupeerd met vrouwen in mijn leven.

Dat lijkt me een ongezonde preoccupatie. Ik wil je verzoeken daarmee op te houden. Het is echt beter voor iedereen.

Nu ik dit gezegd heb: mijn lichaam valt uit elkaar. Ik heb het gevoel dat het einde nadert, in Centraal-Azië nog wel, maar waarom niet daar? Ik laat je het grootste deel van mijn vermogen na, althans wat ervan over is, maar je zult er pas over kunnen beschikken wanneer je 30 bent, anders gaat het mis.

Omdat de dood in Centraal-Azië nadert, heeft deze regio ook een kinderwens in mij wakker geroepen. Ik weet dat jij sceptisch staat tegenover die wens. Als petekind wilde jij graag het enige kind in mijn leven blijven en ik zweer je dat ik nooit meer van een kind zal houden dan van jou. Misschien zal ik evenveel van een nieuw kind houden als van jou, maar daar blijft het ook bij.

Ik leef hier op een dieet van noten en thee, verder houd ik niets binnen, maar maak je niet ongerust.

Het is mij duidelijk geworden in de auto dat jij van mening bent dat ik op de verkeerde vrouwen verliefd word. Een mening die vermoedelijk veel mensen in mijn omgeving zullen delen.

Je hoeft ook geen vrienden te worden met de vrouwen op wie ik verliefd werd, word, zal worden. We hebben het geprobeerd, het is niet altijd gelukt. Misschien moeten ze je accepteren, niet als een gebrek, maar als een toegift waar het publiek niet om gevraagd heeft.

Mijn hart is in orde, zei een arts. Maar ik moest me, wanneer ik weer terug ben, toch even laten onderzoeken.

Lieve Baby Rat, aangezien ik je voor je geboorte in mijn brieven aan jou al zo noemde, en ik je zo zal blijven noemen in mijn brieven, wil ik je nogmaals ter overweging meegeven ‘Baby Rat’ als artiestennaam te gaan gebruiken.

Toen ik ziek op een hotelkamer in de Oezbeekse hoofdstad lag en jouw moeder ziek met migraine in haar bed in Amsterdam lag, voerden wij per sms een gesprek. Je liet me een foto van het eten zien dat je voor jezelf had gemaakt. Eronder had je geschreven: ‘Mooi he?’

Het gesprek per sms ontroerde me. Niet omdat ik spijt had van genomen beslissingen, spijt is mij eigenlijk vreemd. Vroeger dacht ik weleens dat ik niet voor het geluk durfde te kiezen, maar nu weet ik dat geluk zonder werk niet bestaat. Wie radicaal voor het geluk kiest, kiest voor het ongeluk. Nee, de ontroering zat in de combinatie van nabijheid en afstand. De onmogelijkheid van meer nabijheid, het werk dat als neveneffect heeft: gebrek aan tijd.

Maar de komende jaren zal daarin verandering komen, het onderzoek naar uitputting is bijna afgerond. Ik wil iets anders onderzoeken. Liefde bijvoorbeeld.

De literatuur als bedrijfstak bevreemdt mij voornamelijk; de journalistiek is een kwestie van wanhoop, op zijn best goed geformuleerde wanhoop. Een vriend adviseerde mij een bericht te schrijven aan buitenaardse wezens over het leven op aarde. Misschien moet ik dat gaan doen.

Ter voorbereiding op dat project zouden wij een reis moeten maken, jij mag de bestemming kiezen, en het vervoermiddel.

Onderweg kunnen we aan je hoofdrekenen werken, want dat kan nog wel beter.

Laat me weten of je verder nog wensen hebt. Ik denk dat ik van jou kan leren wat liefde is. Of beter gezegd: wat liefde ook kan zijn. Misschien raar om dat van een 11-jarige te willen leren, maar ook de onwetenden hebben hun verhaal, zei mijn vader dikwijls.

Als je weer eens zelf gaat koken, vergeet dan niet mij een foto te sturen van het eten.

Kus,

Arnon

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234