null Beeld

De mailbox van Arnon Grunberg: 'Grieks drama'

Als je je eenmaal verraden voelt, is het moeilijk grootmoedig te zijn.

Waarde Jean-Claude Juncker,

Een paar weken geleden kreeg ik een mail van een man die suggereerde uw adviseur te zijn. Hij wilde mijn mening over Griekenland hebben. Ik twijfelde een moment, wat ongetwijfeld niet veel goeds zegt over mijn ijdelheid, maar als excuus kan ik aanvoeren dat de laatste maanden de meest uiteenlopende mensen naar mijn advies hengelen. Wie lang genoeg wijsheid imiteert, gaat vanzelf wijsheid verspreiden. Dat zal het zijn.

Van schrijver tot adviseur, zo wil ik deel drie van mijn memoires noemen.

En wat voor kunst geldt, geldt ook voor wijsheid: wijsheid is wijsheid als die voor wijsheid wordt aangezien.

Een goede vriend van mij, een kennis eigenlijk – het verschil tussen die twee is nogal vloeibaar – verweet mij dat ik er inzake Griekenland zulke conventionele meningen op nahield.

Conventioneel? Er zijn helaas niet heel veel mensen die ervoor pleiten om van Griekenland een deelstaat van Duitsland te maken.

Zolang de transferunie politiek onhaalbaar lijkt, moeten we op het iets minder politiek onhaalbare gokken: uitbreiding van Duitsland.

En hoewel ik altijd al heb geroepen dat het kwijtschelden van schulden die toch niet terugbetaald kunnen worden getuigt van realiteitszin, heb ik weinig sympathie voor de huidige Griekse regering. Wat hebben ze daadwerkelijk bereikt? Een dokter die alleen retoriek bezigt, kan weleens een patiënt genezen, maar bij veel ziektes hoop je op een chirurg die daadwerkelijk een daad verricht. Ik zeg dit als iemand die onlangs geopereerd is en die zijn littekens met trots draagt. Kleine littekens, maar toch.

Ik zag dat u het Griekse volk stemadvies heeft gegeven inzake het referendum dat als u deze brief leest naar alle waarschijnlijkheid al heeft plaatsgevonden. Ik geloof dat het referendum als een erotische daad moet worden beschouwd en uw stemadvies moet worden begrepen als een poging om aan deze erotische daad deel te nemen.

In de Oostenrijkse boulevardkrant Kronen Zeitung – ik ben momenteel in Oostenrijk en je moet altijd de boulevardkrant lezen van het land waar je verblijft – staat dat u zich verraden voelt door Griekenland. Het Griekse drama is een relatiedrama, mijn beste.

null Beeld

Iedereen voelt zich door iedereen verraden en vernederd. Een orgie van emoties vindt plaats en dat noemen we dan debat. Misschien is een orgie ook een debat, ik heb niet zo heel veel orgieën achter de rug en ik kan me best voorstellen dat een orgie met de juiste personen goed kan samengaan met een intellectueel gesprek. Misschien zelfs een filosofisch gesprek. De naaktheid van het sprekende lichaam zal ervoor zorgen dat de spreker zijn woorden aanpast aan zijn ietwat nederige situatie.

Ik kan best begrijpen dat u en uw collega’s gek worden van Tsipras – hoewel ik ook een foto heb gezien van Merkel waarop ze lacht met Tsipras alsof hij haar minnaar is, wat we ook niet mogen uitsluiten – maar u moet toch ook beseffen dat Tsipras een creatie is van de trojka. U hebt deze man in het zadel geholpen met noodlottige strafmaatregelen.

Waarom is Griekenland gestraft?

Omdat Portugal en Ierland ook zijn gestraft.

Zeker. Maar dat is een vorm van onrecht. Als er twee ten onrechte zijn gestraft, wordt het onrecht niet minder als een derde ook ten onrechte wordt gestraft.

Om te voorkomen dat andere landen hun schulden niet gaan betalen.

Wederom onrecht. Een land of een man straffen om te voorkomen dat andere landen en andere mensen in de toekomst wandaden begaan, komt in de buurt van een mensenoffer. En wij brengen geen mensenoffers. Wij straffen niet in de hoop dat wandaden in de toekomst niet gepleegd zullen worden. Heinrich Heine, u ongetwijfeld bekend, heeft mooi over dit onrecht geschreven.

Het derde motief om Griekenland te straffen is nijd. Zij hebben de zon, wij hebben de regen. Wij werken hard, zij zijn lui. Allemaal onzin natuurlijk.

Ik begrijp dat politiek liefde is, althans voor de politici, en als je je eenmaal verraden voelt, is het moeilijk grootmoedig te zijn. Toch hebben wij die van liefde ons werk hebben gemaakt, beste Jean-Claude, geen andere keus.

Ik zal u nu even de brief dicteren die u aan Griekenland moet sturen: ‘Lief Griekenland, ik heb je altijd een mooie en begerenswaardige vrouw gevonden en ik geef toe dat je mij pijn hebt gedaan toen bleek dat ik niet je enige minnaar was. Ook stak het me dat je na het liefdesspel weleens een greep in mijn portemonnee deed om daar vijftig euro uit te halen. Je had ook om geld voor de taxi kunnen vragen. Wat gegeven wordt, hoeft niet genomen te worden. Ik geef toe dat ik gedreven door woede uiteindelijk nog maar één enkele behoefte voelde: je te straffen, je te vernederen. Ik besef nu hoe destructief dit verlangen voor ons allebei was. Ik wil je om vergiffenis vragen voor mijn zonden. Weet dat ik altijd van je heb gehouden en altijd van je zal blijven houden.

Een wijze heeft eens gezegd dat je de littekens van het liefdesspel moet dragen als sieraden. Laten wij onze littekens dragen als sieraden. Ik verlang naar je en ik zal altijd naar je blijven verlangen. Namens Europa, Jean-Claude Juncker.’

Jean-Claude, dit was mijn gratis advies. Betaal me terug met wijn en liefde.

Arnon Grunberg

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234