null Beeld

De mailbox van Arnon Grunberg: Slechtnieuwsgesprek

Waarde Peter Vandermeersch,
Op woensdag 8 december zouden wij gaan dineren in het Amsterdamse restaurant Bordewijk. Ik was daar voor het laatst geweest in de nazomer van 1996 om de verjaardag van de moeder van mijn petekind te vieren. Al was er in 1996 nog geen sprake van petekind.

Arnon Grunberg

Het initiatief voor dit diner was uitgegaan van de chef-kunst van NRC Handelsblad, de krant waar u met redelijke voortvarendheid nu alweer een paar maanden de scepter zwaait. Ik had er bijzonder veel zin in om u eindelijk eens te ontmoeten.

'Ik ben dankbaar dat ik nog nooit iemand heb moeten ontslaan'

Wij zouden eerst gezellig met zijn drietjes dineren, al had de chef-kunst, Raymond, voorgesteld dat er tijdens het dessert dames zouden aanschuiven, want mannen onder elkaar, dat kon tot weinig goeds leiden.

Een filosofie die ik onderschrijf. Mijn beste vrienden zijn vrouwen, en mijn allerbeste vriend is mijn moeder.

Onlangs hoorde ik het volgende van een Nederlandse dame die een relatie had met een Italiaanse man: als ze gingen eten in een restaurant, belde hij zijn moeder en dan las hij haar het menu voor. Dan moest de moeder kiezen wat hij ging eten. Zo'n man heeft mijn hart gestolen. Maar dit was een uitweiding.

Om 01: 13 die achtste december kreeg ik een e-mail van Mandy Roos, volgens haar e-mail is zij assistent-hoofdredacteur, waarin zij schreef dat zij de afspraak helaas moest afzeggen. Onze etensafspraak dus.

Ik dacht aan uw moeder.

Ik denk vaak aan moeders.

Ik dacht dat ze zou zijn gevallen, dat ze misschien was uitgegleden.

Toen mijn moeder van de zomer in het ziekenhuis belandde, stond ik op het punt met mijn vriendin naar Parijs te vertrekken. Ik weet dus hoe het voelt. Nu wil ik niet zeggen dat een etentje met ondergetekende hetzelfde is als een weekend Parijs met vriendin, maar het komt er toch aardig in de buurt.

Ik ben niet veel, maar ik ben wel goed gezelschap. Mits het diner niet langer dan een uur of vier hoeft te duren. Daarna word ik moe, wat betekent dat ik weer aan het werk wil.

Mijn werk is een kerk en de mensen zijn de ornamenten, mijn moeder is het altaar.

De 9de december kreeg ik een bericht van de chef-boeken van uw krant dat de chef-kunst geen chef-kunst meer was en dat de chef-boeken nu ook chef-kunst was, zij het niet voor altijd. En het begon mij te dagen dat de reden dat ons diner niet kon doorgaan niets met gladde straten en uw moeder te maken had.

Ik moest meteen aan diverse vriendinnen denken. Niet dat ik die vriendinnen ontslagen heb. Daar ben ik te netjes voor.

Ik vind ook dat je nooit tegen een geliefde moet zeggen: 'Ik weet niet zeker of ik nog van je houd.'

Of: 'Er is een ander.'

Je moet zeggen: 'Laten we over een afvloeiingsregeling spreken die ons allebei gelukkig maakt.'

Of: 'Onze liefde krijgt een nieuwe vorm.'

Je hoort wel eens mensen zeggen: 'Het is niet makkelijk mensen te ontslaan.'

Andere mensen zeggen: 'Het is niet makkelijk ontslagen te worden.'

Slechtnieuwsgesprek (vervolg)

Ik geloof dat er zelfs adviseurs zijn die mensen leren hoe ze zogenaamde slechtnieuwsgesprekken moeten voeren.

Dan leer je dat je moet zeggen: 'Hendrik, je hebt dertig jaar voor dit bedrijf gewerkt, je hebt je ingezet, je hebt een stoflong, en nu ga ik je gelukkig maken op een manier die eerst een heel klein beetje pijn doet. Je krijgt twee maanden salaris mee en je hoeft hier nooit meer te komen. Ik geef je de vrijheid om je talenten echt te gaan ontwikkelen. Dit bedrijf is te klein voor jou. Jij kan meer. Ik geef jouw carrière, Hendrik, een schop in de goede richting. Ja, je bent 58, Hendrik, maar tegenwoordig worden de mensen 120. Althans in Japan. Je bent eigenlijk nog een puber. Als je ons één ding kwalijk kunt nemen is het dat we je ooit hebben aangenomen, want jij bent vanaf het begin te goed geweest voor ons bedrijf. En nu moet ik weer aan het werk. Het ga je goed, Hendrik. Denk nog eens mij, hoe ik hier zit weg te kwijnen. Terwijl jij lekker gaat vissen met de jongens.'

Enfin, vroeger werden mensen op een dorpsplein aan een galg hangen. Dat was toen het slechte nieuws. En als er al een gesprek aan voorafging, bestond het uit het uittrekken van nagels.

Maar tegenwoordig ontlenen wij onze identiteit aan ons werk en ik ben dankbaar dat ik nog nooit iemand heb moeten ontslaan. Hoewel ik het heel goed zou kunnen, denkt u niet?

Het is ook romantisch om tegen iemand te zeggen: 'Wij blijven altijd bij elkaar, ook als ik je moet ontslaan.'

Vanavond ga ik de effectiviteit van deze zin eens uitproberen.

Ik maak me om één ding zorgen. De laatste keer dat ik met uw voorgangster koffie dronk, was in mei. Een dag later werd ze ontslagen.

Het lijkt wel alsof ik zelf het slechte nieuws ben. Als ik met iemand van NRC Handelsblad ga eten of koffie drinken, wordt hij de dag erna of ervoor ontslagen.

Maar misschien beeld ik me alleen wat in.

Hartelijke groet,


Arnon Grunberg

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234