Kat met mondmaskerBeeld Shutterstock

toffe ellendeeen poco pech

De man die door zijn kat verdronken werd, en andere rampverhalen

Uw lief heeft u verlaten voor een kale, corpulente en volstrekt oninteressante boekhouder? U hebt zonet de Mexicaanse griep opgelopen? U hebt afgelopen nacht op weg naar het toilet slaapdronken met uw blote voet op een rondslingerend Playmobilfiguurtje van uw kinderen getrapt en bent vervolgens de trap afgedonderd? Jammer, en ons medeleven, maar als het een troost mag zijn: ergens ter wereld lopen er altijd nog wel grotere klunzen of sukkels rond, mensen van wie zelfs de grootste pechvogels zeggen: ‘Díé heeft nu eens pech, zie!’ Humo verzamelde in de jaren tachtig en negentig al eens de ergste Poco Pech-verhalen, maar omdat de pech nooit ophoudt – anders zou het geen échte pech zijn, natuurlijk! – leek het ons hoog tijd voor een update.

De minst geslaagde copulatie

De bijzonder raak genaamde David S. Love, een hoogleraar anatomie uit Cleveland, moest wegens onvrijwillige doodslag voor de rechter verschijnen. Love had zijn vrouw Virginia naakt met haar enkels aan een touw uit een raam van de derde verdieping gehangen, om zo te copuleren. Maar het touw glipte uit zijn handen en mevrouw Love stortte naar beneden. Een krantenjongen getuigde dat hij het koppel al twee keer hangend aan een touw had zien paren – met succes.

De minst geslaagde bruidstaart [1]

Werd in 1981 opgediend op het huwelijk van de Napolitaan Enrico Faldini. Toen een ober de kaarsen aanstak, ontplofte de taart, waarna twee genodigden en twee obers in shock afgevoerd moesten worden, samen met een toerist die een foto van mevrouw Faldini stond te maken. Uit de mond van de chefkok werd naderhand de onsterfelijke zin ‘Ik denk dat ik te veel alcohol in het beslag gedaan heb’ opgetekend.

De minst geslaagde bruidstaart [2]

Tracey en John O’Donnell werden in 1993 door de politie van Westport, Connecticut gearresteerd op hun eigen trouwfeest. John had zijn bruid volgens de plaatselijke traditie een stuk bruidstaart gevoerd, maar had dat volgens haar veel te hardhandig gedaan. ‘Maar dat móét net van de traditie,’ riposteerde hij. Waarop er een gevecht tussen de twee uitbrak en de politie tussenbeide moest komen.

De minst geslaagde huwelijksvideo

Werd ongetwijfeld in 1994 in Camber, East Sussex gedraaid. De gasten op de receptie verwachtten beelden van de ceremonie, maar kregen in plaats daarvan een naakte kerel te zien die een bullterriër (luisterend naar de naam Ronnie) een flinke beurt gaf. Derek Jeffrey (59), te zien op de video, had zijn camcorder aan een vriend uitgeleend om het huwelijk vast te leggen; hij was er verkeerdelijk van uitgegaan dat de tien minuten durende seksscène met de hond van de buren gewist was. Op het proces probeerde hij er zich nog uit te praten: ‘Ik heb de hele film getrukeerd!’ – hij wou alleen maar bewijzen dat ook seksscènes volledig fake kunnen zijn. De jury verklaarde hem over de hele lijn schuldig.

De minst geslaagde huwelijksnacht

Vond plaats in oktober 2007, in het Hilton Garden Inn in Hoffman Estates, Illinois. De straalbezopen bruid was iets na één uur naar haar hotelkamer gegaan – de manager had de wankele dame hulp aangeboden, maar ze had geweigerd. Ze kleedde zich uit en probeerde haar bruidsjurk netjes op te hangen. Helaas probeerde ze die op te hangen aan een sprinklerkop. Die brak, wat de sprinklerinstallatie in werking zette: de hele kamer stond algauw onder water. Helaas lag dat vertrek op de vierde verdieping, waardoor – de wet van de zwaartekracht is keihard – ook de derde, tweede en eerste etage plus de lobby onderliepen. Tot overmaat van ramp ging ook het brandalarm af, waardoor het hele, 184 kamers tellende hotel midden in de nacht ontruimd moest worden. Bruid en bruidegom verdwenen spoorloos.

De minst geslaagde vermomming

Staat ongetwijfeld op naam van Clive Bunyan. De man pleegde in 1970 een overval op de dorpswinkel van Clayton, Yorkshire met op zijn hoofd een veiligheidshelm waarop dwars over de voorkant in grote goudkleurige letters de woorden ‘CLIVE BUNYAN’ stonden.

De domste overval

Staat op naam van David Zaback. Op 3 februari 1990 kwam Zaback op het idee gewapend een winkel in Seattle binnen te stappen. Helaas stapte hij een wapenwinkel binnen, die op dat moment volliep met klanten: velen trokken meteen hun wapen en richtten het op de overvaller. Bovendien had hij bij het binnenkomen (de anders duidelijk zichtbare) politiecombi voor de deur niet gezien, en was hem ook nog eens ontgaan dat de agent, Timothy Lally, aan de toog een koffie stond te drinken met de winkeleigenaar: die twee doorzeefden Zaback met vier kogels. Hij overleed ter plaatse.

De minst geslaagde vluchtactie

In 1976 beroofde Alfred Rivera een kroeg in San Fernando, Californië. Na de gelukte overval stormde hij naar buiten en sprintte de straat op. Waar hij werd aangereden door zijn eigen vluchtauto.

De minst geslaagde glastest

Staat met stip op naam van de Canadese advocaat Garry Hoy. Hoy wilde op 9 juli 1993 aan enkele collega’s van het kantoor Holden Day Wilson in Toronto bewijzen dat de ramen van het Toronto Dominion Centre uit onbreekbaar glas bestonden. Hij deed dat met een stunt die hij al enkele keren succesvol had uitgeprobeerd: er keihard tegenaan springen. We citeren politieagent Mike Stowell, die de zaak onderzocht: ‘Op het feestje vrijdagavond herhaalde mr. Hoy deze stunt, en botste de eerste keer van het raam terug. Hij deed het echter nog een tweede keer, en toen sprong hij recht door het glas.’ Hoy stortte vierentwintig verdiepingen naar beneden.

De minst geslaagde weddenschap

In 2004 ging ene Everitt Sanchez op de plaatselijke golfbaan een weddenschap aan met drie makkers: hij zou zijn ballen laten wassen in de golfballenwasmachine. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Sanchez had niet voorzien dat zijn makkers die machine op volle kracht zouden zetten: zijn ballen werden zowat fijngemalen, hij raakte buiten westen van de pijn en viel vervolgens van de machine af, terwijl zijn scrotum er nog in vast hing. Eén bal werd van zijn lijf gerukt, de andere werd platgeperst tussen de buitenkant en het roterende deel van het toestel. Bij zijn val brak Sanchez ook zijn gloednieuwe golfstok van driehonderd dollar, die hij had gebruikt om zich tijdens zijn poging recht te houden.

De minst geslaagde piloot

Is ongetwijfeld Larry Walters uit San Pedro, Californië, beter bekend als Lawnchair Larry. Larry wou al zijn hele leven piloot worden, een droom die hij helaas moest opbergen vanwege te zwakke ogen. In 1982 vond hij er niet beter op dan enkele met helium gevulde weerballonnen aan zijn tuinstoel te binden: zijn bedoeling was enkele uren een paar meter boven zijn tuin te vliegen, vervolgens enkele ballonnen kapot te schieten, en dan weer zachtjes te landen. Helaas steeg hij met een rotvaart meteen tot een hoogte van 15.000 voet (zo’n 4.600 meter) en durfde hij de ballonnen niet kapot te schieten uit vrees te pletter te zullen storten. Toen hij zo’n drie kwartier later Long Beach Airport naderde, besloot hij de daling toch maar in te zetten. Dat verliep voorspoedig, tot hij in een hoogspanningsmast terechtkwam, waardoor hij de hele buurt rond Long Beach zonder stroom zette. Zo slaagde hij er wel in veilig naar beneden te klimmen, waar hij meteen door de politie gearresteerd werd. Toen die vroeg naar zijn motieven, repliceerde Lawnchair Larry met de legendarische woorden: ‘A man can’t just sit around.’ De indierockers van Pinback droegen in 2007 een mooie song aan hem op (‘Walters’).

De minst geslaagde mop

De 47-jarige Elisetta Piuma uit Savona, Italië stierf in 1979 aan een hartaanval doordat ze te hard had gelachen tijdens een wedstrijd moppentappen. De winnende mop werd niet voor publicatie vrijgegeven.

De dodelijkste toiletreiniger

Ook wij zitten liever op een mooi glimmend toilet dan op een vieze pot, maar er zijn altijd mensen die overdrijven. Zo probeerde in het Amerikaanse St. Petersburg dit jaar ene Michael Newton (44) naar eigen zeggen ‘een sterkere toiletreiniger te maken’. Fijn idee, ware het niet dat hij daarvoor bleekmid-del en een op ammoniak gebaseerd product bij elkaar goot, en zo zonder het te weten een écht weapon of mass destruction creeerde: chloorgas! Newton slaagde er nog in buiten te raken, waar de hulpverleners hem terugvonden. Diverse brandweerploegen en rampenteams waren nodig om het huis weer bewoonbaar te maken.

De onhandigste dierenmishandelaar

Een titel die waarschijnlijk nog een tijdje op naam van de heer Henri Vilette uit Alençon zal blijven staat. De bejaarde man had besloten zijn kat te verdrinken en trok daarvoor naar de oever van de Sarthe, waar hij het beest met een machtige zwaai in het water keilde. Helaas verloor hij zijn evenwicht, viel in de rivier en verdronk. De kat zwom terug naar de oever.

De foutste muziekrecensent [1]

Debussy’s muziek is mateloos slaapverwekkende rommel!’ – The New York Post, 22 maart 1907.

De foutste muziekrecensent [2]

‘Een onherroepelijke afgang!’ – Lawrence Gilman van de New York Herald Tribune in 1935 over George Gershwins ‘Porgy and Bess’.

De foutste muziekrecensent [3]

‘Ik kan me nauwelijks voorstellen dat deze opera überhaupt nog ooit opgevoerd zal worden.’ – E.A. Kelly in een recensie van Wagners ‘Lohengrin’ in 1854.

De foutste muziekrecensent [4]

Brahms mist compleet de draagwijdte en inventiviteit die onontbeerlijk zijn voor het componeren van een echt groot symfonisch werk.’ – The Musical Courier, New York, 1887.

De foutste muziekrecensent [5]

‘Naar mijn mening behoort dit niet tot de kunstvorm die ik gewoonlijk muziek pleeg te noemen.’ – A. Oulibicheff in een recensie van de Vijfde Symfonie van Beethoven.

De foutste muziekrecensent [6]

Liszt is niet meer dan een doorsneefiguur met stekelhaar. Hij schrijft de lelijkste muziek van onze tijd.’ – The Dramatic and Musical Review, Londen, 1843.

De foutste muziekrecensent [7]

‘Ik zou Ravels ‘Bolero’ willen uitroepen tot het grofste wangedrocht dat ooit in de muziekgeschiedenis bij elkaar is geknoeid!’ – Edward Robinson in The American Mercury, 1932.

De foutste muziekrecensent [slot]

Het overkomt elke criticus weleens dat hij een genie over het hoofd ziet, maar qua De Bal Misslaan zullen ze van héél ver moeten komen James William Davidson te overtreffen, ruim dertig jaar lang de muziekcriticus van The Times en van 1843 tot 1880 redacteur bij het Londense blad Musical World. Een bloemlezing uit zijn leven en werken: Tsjaikovski’s ‘Romeo en Julia’ was ‘een rommeltje’, Wagner kon ‘geen muziek schrijven’, Liszt was ‘een talentloze lapzwans’, Berlioz ‘eerder een vulgaire gek dan een gezond musicus’, Schubert vond hij ‘overschat en letterlijk beneden alle kritiek gezonken’, en Schumanns complete oeuvre was zo van melodie en structuur gespeend ‘dat het nauwelijks de naam ‘muziek’ verdient’. Chopins muziek was een geval apart: ze klonk volgens Davison niet alleen ‘zwaar, stroef en onvoldoende doordacht’, zijn werk was ook ‘een bont tapijt van bombasti-sche hyperbolen en hemeltergende kakofonieën’. En aangezien Chopin volgens hem ook niet het minste gevoel voor structuur had, voorspelde hij dat het ‘volkomen onmogelijk was dat hij ooit tot een bedreven of zelfs maar redelijk bekwame kunstenaar zal uitgroeien’. Tussen haakjes: Davison voor-spelde ook dat Verdi’s ‘Rigoletto’ ‘een paar avonden als een uitgaande kaars zou opflakkeren en daarna in de vergetelheid zou raken’. Tijdens zijn carrière kon Davison maar één genie ontdekken: Sterndale Bennett – inderdaad, dé Sterndale Bennett. Toen anderen zich (tóén al) vrolijk maakten over die keuze, was Davison niet onder de indruk: ‘De toekomst zal wel uitwijzen wie ere toekomt en wie niet!’ En daar hebben wij niks aan toe te voegen.

Meer verhalen hieronder!

Heeft u zelf een onfortuinlijke, genante, ervaring achter de rug, of kent u pechvogels met een goed verhaal? Laat het ons weten:

De minst geslaagde veiligheidscampagne

In 1974 liet de commissie Consumentenveiligheid van Washington voor een kerstactie 80.000 buttons maken met daarop de slogan ‘Voor onze kinderen, zorg voor veilig speelgoed!’ De buttons moesten alle 80.000 weer uit de roulatie genomen worden toen diezelfde commissie erachter kwam dat ze scherpe randen hadden, onderdelen bevatten die door kinderen konden worden ingeslikt én gelakt waren met verf die een gevaarlijk hoog loodgehalte had.

De minst geslaagde bedevaart

In 1976 kroop de baptistische dominee Hans Millikin (39) vanuit Marshall, Texas op zijn knieën naar het Witte Huis, waar in die tijd Jimmy Carter resideerde. Een tocht van ruim 2.400 kilometer, die hij in tweeënhalf jaar aflegde. Helaas: toen Millikin op 22 november 1978 in Washington arriveerde en vroeg om de president te spreken, kreeg hij te horen dat die het ‘te druk’ had.

De minst overtuigende anti-autogordelactivist

U en ik weten intussen dat een autogordel levens kan redden, maar nog steeds bestaan er mensen die vinden dat zoiets hun vrijheid beperkt. Eén van hen was de 21-jarige Derek Kieper, student aan de University of Nebraska-Lincoln en een militant tegenstander van de gordelplicht. In die hoedanigheid schreef hij op 17 september 2004 een vrije tribune in de Daily Nebraskan: ‘Uncle Sam is er niet om élk facet van ons leven te regelen,’ betoogde hij. Voelt u de clou al naderen? Inderdaad: op 4 januari 2005 slipte een Ford Explorer op de Inter-state 80, ging verschillende keren over de kop en kwam in een gracht terecht. Op de passagiersplaats zat Derek Kieper, die – consequente kerel! – geen veiligheidsgordel droeg: hij werd uit de wagen geslingerd en overleed ter plaatse. Chauffeur Luke Havermann en passagier Nick Uphoff droegen hun gordel wel en kwamen er met lichte verwondingen vanaf.

De slechtste bungeejumper

Is waarschijnlijk Eric Barcia uit Reston, Virginia. Deze bediende in een fastfoodtent knoopte eigen-handig enkele gekochte bungee-koorden aan elkaar, bond het ene eind aan zijn voet, bond het andere eind aan een spoorwegbrug, sprong, en stortte vervolgens ruim twintig meter lager te pletter op het voetpad. De oorzaak van het ongeluk werd achteraf in de pers haarfijn geanalyseerd door politie-woordvoerder Warren Carmichael: ‘De lengte van de koord was groter dan de afstand tussen de brug en het voetpad.’

De foutste parlementaire onderzoekscommissie

‘Niet serieus te nemen door praktisch of wetenschappelijk denkende mensen.’ – Conclusie van een parlementaire commissie die moest onderzoeken of Edisons gloeilamp ooit nog van belang kon worden voor Engeland.

Het slechtste zandkasteel

Werd gebouwd door Daniël Jones (21) uit Woodbridge, Virginia. Jones groef in 1997 op het strand van Buxton een put van ruim tweeënhalve meter diep en zette zich vervolgens gezellig op zijn strandstoel op de bodem. Waarna zijn bouwwerk het begaf en hij onder het zand bedolven werd. Omstanders slaagden er niet in hem te bevrijden. Reddingswerkers lieten zwaar materieel aanrukken, en na een uur hijsten ze Jones naar boven. Helaas konden ze (samen met zowat tweehonderd toegestroomde kijklustigen) toen alleen maar vaststellen dat de arme drommel al overleden was.

De minst effectieve schuilplaats

In maart 2003 probeerden een Israëlisch-Arabische vrouw en haar twee tienerzonen hun huis in het stadje Kfar Kassem tegen een mogelijke Iraakse gifgasaanval te beschermen. Dat deden ze door een kamer met tape en plastic af te plakken. Helaas zagen ze over het hoofd dat er zo ook geen zuurstof in het vertrek binnenkon. Resultaat: drie doden door verstikking. 

De minst gelukte bankoverval 

Vier gemaskerde mannen wilden in 1980 een bank overvallen in Artema, vlak bij Rome. Hun timing was perfect – net voor sluitingstijd – ware het niet dat het personeel de deuren die dag enkele minuten vroeger had gesloten, ‘omdat het zo rustig was’. Waardoor de bendeleider in volle vaart tegen de vergrendelde plaatglazen deur aanknalde en knock-out ging. Nadat hij in de armen van zijn handlangers in elkaar was gezakt, droegen die hem naar de klaarstaande vluchtauto en snelden ze onverrichter zake weg.

De idiootste bekentenis

Staat waarschijnlijk op naam van Edward John Brookes uit Spring Lane in Engeland. De man werd tot achttien maanden cel veroordeeld nadat hij op de zitting van de plaatselijke rechtbank eerlijk had bekend schuldig te zijn aan de diefstal van 35.683 borstelstelen.

De slechtste Willem Tell-imitator

Woont in Grant Pass, Oregon. Tijdens een ontgroeningsweekend van de plaatselijke Mountain Men Anonymous – een naam die al niet veel goeds voorspelt – in 1993 probeerde één van de leden met een boog een bierblikje van het hoofd van Tony Roberts (25) te schieten. De schutter miste het blikje maar doorboorde met zijn pijl wel het rechteroog en ruim twintig centimeter van het brein van Roberts. Als de pijl één millimeter meer naar links was geschoten, zou hij een centrale bloedbaan doorboord hebben en was het slachtoffer volgens neurochirurg Johnny Delashaw van het universitair ziekenhuis van Portland ter plaatse gestorven. Roberts gaf achteraf ruiterlijk toe dat hij en zijn vrienden ‘die namiddag wat gedronken hadden’.

De minst commercieel denkende bankbedienden

In oktober 1988 stapte de ietwat sjofel geklede John Barrier, een kantoor van de Old National Bank in Spokane, Washington binnen. De man wou snel een cheque incasseren en vroeg de bankbediende of die ook even zijn parkingbonnetje van vijftig cent wilde afstempelen. De bediende weigerde: ‘De bank stempelt alleen maar parkingtickets af als u een transactie uitvoert. Cheques incasseren is géén transactie.’ Waarop de lichtelijk geïrriteerde klant vroeg of hij de manager kon spreken. Die weigerde eveneens de parkingkosten terug te betalen. Waarop John Barrier, een selfmade multimiljonair die fortuin had gemaakt met het opknappen van oude gebouwen, vandaar zijn armoedige outfit, antwoordde: ‘Fine: you don’t need me, and I don’t need you.’ Stante pede haalde hij tientallen miljoenen van de Old National Bank weg. Tussen haakjes: Barrier was daar al dertig jaar klant.

Het minst gelukkige verkeersslachtoffer

Is – zo vermoeden we toch – nog altijd de Spanjaard José Manuel Martinez. In 1979 werd hij na een botsing uit zijn wagen geslingerd. Hij bleef bewusteloos op de weg liggen, waar een vrachtwagen hem helaas niet meer kon ontwijken. De ambulance die hem vervolgens kwam ophalen, ging over de kop: die klap overleefde Martinez niet meer. De Spaanse politie slaagde erin dit rampenscenario toch op een positieve noot te laten eindigen: zij wist de pers te melden ‘dat er bij deze ongevallen niemand anders gewond raakte’.

De minst geslaagde ontploffing 

Staat op naam van Paul en Bonnie Stiller. Op 30 september 1996 verveelde het koppel zich danig, en nadat ze zich eerst hadden la-ten vollopen met drank kwamen ze om twee uur ’s nachts op een briljant idee: een kleine dynamiet-staaf uit een rijdende auto gooien ‘om te zien wat er gebeurt’. Het liep mis: de staaf kwam ín de wagen tot ontploffing, omdat Paul vergeten was het raampje naar beneden te draaien. De twee werden met niet gespecificeerde verwondingen in het Newton Memorial Hospital in New Jersey opgenomen. Ze werden bovendien schuldig bevonden aan het vervoer van explosieven. Bonnie, die aan het stuur zat, kreeg ook nog eens een boete wegens rijden onder invloed.

De domste nudist

Is waarschijnlijk nog altijd Larry Burnstin uit San Francisco. De man werd door de politie opgepakt omdat hij naakt op een kruispunt zou hebben gestaan, maar de rechter liet de klacht vallen omdat hij vond dat er te weinig bewijs was. Waarna Burnstin de rechtszaal uitliep en zijn broek liet zakken, volgens hemzelf omdat hij ‘zijn vreugde wou uitdrukken’. Hij werd meteen veroordeeld wegens zedenschennis.

De idiootste boektitel

‘Versailles: The View from Sweden’ van Elaine Dee en Guy Walton (uitgegeven bij University of Chicago Press (!), 1988), ‘Highlights in the History of Concrete’ van C.C. Stanley (British Cement Association, 1994) en ‘The Book of Marmalade: Its Antecedents, Its History, and Its Role in the World Today’ (Constable, 1984) van Anne Winston zijn ongetwijfeld ijzersterke kandidaten, maar onze voorkeur gaat toch uit naar ‘How to Shit in the Woods: An Environmentally Sound Approach to a Lost Art’ van Kathleen Meyer, een werkje dat in 1989 werd uitgegeven bij Ten Speed Press. Als u belangstelling zou hebben voor één van de genoemde titels: we vermoeden dat er nog voldoende onverkochte exemplaren overblijven.

De foutste literatuur- recensent [1]

‘De enige troost die we bij beschouwing van dit werk overhouden, is dat het nooit in brede kring zal worden gelezen.’ – James Lorimer in 1847 over ‘Wuthering Heights’ van Emily Brontë.

De foutste literatuur-recensent [2]

Flaubert is geen schrijver.’ – Le Figaro, 1857.

De foutste literatuur-recensent [3]

‘Sentimentele rotzooi. Er staat geen pagina in waarop ook maar één idee te vinden is.’ – De Koerier van Odessa in 1877 over ‘Anna Karenina’ van Leo Tolstoj.

De slechtste personeelsafdeling

‘Het spijt me, meneer, maar u kunt gewoon niet met de Engelse taal omgaan.’ – Conclusie van de brief die Rudyard Kipling kreeg na een sollicitatie bij The San Francisco Examiner in 1889. Kipling won in 1907 als eerste Brit de Nobelprijs voor de Literatuur.

Het minst succesvolle lijk

In een bodybag afgevoerd worden terwijl je nog in leven bent: akeliger kan wellicht niet, maar net dát overkwam in 1994 de 86-jarige weduwe Mildred Clarke uit Albany, New York. De bejaarde dame was levenloos op de vloer van haar woonkamer aangetroffen. Omdat ze helemaal stijf was en geen hartslag of andere tekenen van leven meer vertoonde, had de lijkschouwer haar dood verklaard. Nadat ze negentig minuten in de morgue van het plaatselijke hospitaal had gelegen, merkte een verpleger op dat de lijkzak nog bewoog. Nader onderzoek wees uit dat Mildred nog leefde. Met de nodige medische zorgen heeft ze het nog een volle week uitgehouden, waarna ze opnieuw dood verklaard werd – en met een klein beetje geluk voor deze onfortuinlijke dame dit keer zelfs terecht!

Een poco pechBeeld web
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234