null Beeld

De man die Weinstein en Schneiderman aan de galg schreef: Ronan Farrow, zoon van Woody Allen en Mia Farrow

Ronan Farrow was jarenlang het briljante wonderkind van het Hollywoodkoppel Woody Allen en Mia Farrow. Nu is hij 30 en een gedreven journalist, met als prooi filmgigant Harvey Weinstein, en vorige week reeg hij procureur-generaal Eric Schneiderman aan zijn degen.

'De macht van de rijken en de geprivilegieerden is groot: zij kunnen makkelijk verhalen sturen en mensen doen zwijgen'

Als je zijn levensloop in een roman zou beschrijven, zou elke eindredacteur je proberen in te tomen – al beroemd als baby, een wonderkind, als tiener actief bij Unicef, nieuwsanker en expert in buitenlandse politiek. Zijn drie artikels over Harvey Weinstein voor het gerenommeerde magazine The New Yorker zetten mee de #MeToo-beweging in gang, nadat The New York Times met een onthullend artikel een einde aan de carrière van de filmmogul had gemaakt. Vorige week ging Eric Schneiderman, de procureur-generaal van New York die Weinstein moest aanklagen, voor de bijl na een artikel waarin Farrow vier ex-vriendinnen aan het woord liet over het zware seksuele geweld waarvan ze het slachtoffer waren geweest.

Inmiddels heeft Farrow een Pulitzer Prize op zak, en trekt iedereen aan de mouw van de reporter die interessanter lijkt dan zijn onderwerpen. Hij blijft voor The New Yorker schrijven, maar hij heeft ook een contract bij HBO getekend om drie seizoenen lang een nieuwsshow in elkaar te steken. En hij heeft net een boek uit, ‘War on Peace’, wat ons eraan moet doen herinneren dat hij een expert in buitenlandse politiek was vóór hij reuzendoder in Hollywood werd. ‘Ik ben met veel projecten tegelijk bezig,’ zegt hij keer op keer.

Maar bij het grote publiek is hij vooral bekend door de Weinstein-affaire. Farrow onthulde de namen van meerdere slachtoffers, en beschreef de tactieken die Weinstein gebruikte om buiten schot te blijven – zo betaalde die onder meer ex-werknemers van de Mossad, de Israëlische geheime dienst, die het leven moesten uitvlooien van al wie hem beschuldigde. Ironisch genoeg is één van de mensen van wie de reputatie aan diggelen ging, Farrows eigen vader, Woody Allen, van wie hij al jaren vervreemd is en voor wie hij geen goed woord overheeft. Een hele rist acteurs, onder wie Colin Firth en Rebecca Hall, hebben al laten weten dat ze nooit meer met Woody Allen willen samenwerken. De druppel waren de beschuldigingen van ongewenste intimiteiten door Allens adoptiefdochter Dylan. Hij is ook getrouwd met Soon-Yi Previn, een adoptiefdochter van Mia Farrow. ‘Mijn vader is getrouwd met mijn zus. Dus ben ik zijn zoon én zijn schoonbroer. Daar is een morele grens overschreden,’ zei Ronan Farrow daar ooit over.

– Zijn de onthullingen over Harvey Weinstein een indirecte aanval op uw vader, de wraak van de verongelijkte zoon, al dan niet om zijn gekwetste moeder te helpen?

Ronan FARROW «Dat is luie journalistiek, je ziet zo de Hollywoodtitels en het wraakverhaaltje voor je. Harvey Weinstein heeft dat ook geprobeerd. Hij wilde elke reporter die op zijn zaak werkte in diskrediet brengen. Meer heeft hij niet gevonden over mij, hoewel hij heel mijn leven heeft laten uitpluizen.»





null Beeld

'Mijn ouders hebben allebéí in films van Weinstein gespeeld.' (Foto: Woody Allen en Mia Farrow.)'

undefined

– U had toch een goede relatie met Harvey Weinstein, vóór u zijn carrière mee te gronde richtte?

FARROW «Ik had een prima verstandhouding met hem. Ik had helemaal geen appeltje met hem te schillen, mijn ouders hebben allebéí in films gespeeld die hij heeft verdeeld.

»Dat Woody Allen in de klappen deelde, was eerder toevallig, maar ik moet toegeven dat ik me erg betrokken voelde bij het Weinstein-schandaal omdat mijn zus seksueel is aangerand en daar vrijuit over heeft gesproken.»

Woody Allen werd er al in 1993 van beschuldigd dat hij Dylan Farrow lastigviel tijdens de vechtscheiding met Mia Farrow. In 2014 stuurde Dylan een open brief naar The New York Times waarin ze beschreef hoe hij haar op een zolder had aangerand toen ze amper 7 jaar oud was. Allen heeft die beschuldiging altijd ten stelligste ontkend.

Ronan hechtte er wel geloof aan, wat mee zijn obsessie zou kunnen verklaren om machtsmisbruik aan de kaak te stellen, vooral wanneer het om invloedrijke mensen gaat. Zo schreef hij in The New Yorker over Karen McDougal, een gewezen Playboy-model, en haar affaire met president Trump. Ze verkocht de rechten van haar verhaal aan de tabloid National Enquirer, maar die krant is eigendom van David Pecker, een bondgenoot van Trump. Hij heeft het nooit gepubliceerd.

Farrow «Ik zie gelijkenissen in de manier waarop beroemdheden zoals Weinstein, Allen en Trump hun rijkdom en status gebruiken om een leger aan advocaten, journalisten en onderzoekers in stelling te brengen. Die moeten iedereen die hun wandaden aan het licht dreigt te brengen, monddood maken.»

– Dat hebt u zelf meegemaakt met uw vader en uw zus. In 2016 schreef u over het netwerk dat Woody Allen heeft aangesproken om Dylans beschuldigingen te ondermijnen.

FARROW «Dat deed me beseffen hoeveel verhalen we níét horen. Hoe groot de macht van de rijken en de geprivilegieerden is, hoe makkelijk ze verhalen kunnen sturen en mensen doen zwijgen. En hoe groot de nood van de slachtoffers is aan een platform waar ze kwijt kunnen wat hun is overkomen. Ik heb zelf ondervonden wat angst en paranoia met je kunnen doen toen ik aan mijn dossier over Weinstein werkte.»

– Werd u geschaduwd? Hebt u uw telefoonnummer veranderd?

FARROW «Ik heb veel voorzorgen moeten nemen. Meer kan ik daar niet over zeggen, die informatie maakt deel uit van het gerechtelijk onderzoek.»

Zijn combinatie van kwetsbaarheid en extreme zelfverzekerdheid werkt ontwapenend. Of hij nu knorrige bejaarde politici of wanhopige, getraumatiseerde slachtoffers benadert, hij komt altijd te weten wat anderen niet te horen krijgen. De belangrijkste reden is dat hij harder werkt dan de anderen, vaak achttien uur per dag, waardoor hij verstek moet laten gaan voor familiefeestjes of trouwpartijen.

FARROW «Ik kan erg vervelend zijn (grijnst). Elke bron die ik ooit heb achtervolgd, zal je dat kunnen bevestigen.»

Zijn beroemde connecties komen uiteraard van pas, maar hij spreidt een wilskracht tentoon die moeilijk te weerstaan is, en al helemaal niet wanneer die in een aantrekkelijke verpakking komt. Zijn huid lijkt een zachte gloed te verspreiden en zijn pientere blauwe ogen lijken te gloeien. Hij maakt eerlijkheid weer cool. Hij doet denken aan Sam Seaborn, de knappe, briljante, haast pedante speechschrijver van de president in ‘The West Wing’, gespeeld door Rob Lowe. Soms vraag je je af of hij er een kick van krijgt om de zuiverste van allemaal te willen zijn. Maar wat zijn beweegredenen ook mogen zijn, wat van belang is, is wat hij doet en bereikt.

FARROW «Het enige wat telt, is mijn werk. Ik heb ups gekend en ik heb downs gekend (zijn tv-show werd in 2015 geschrapt, red.). Het ene moment word je toegejuicht, het volgende neergesabeld. Maar doet mijn werk ertoe? Kan ik het verschil maken? Als ik belangrijke feiten aan het licht kan brengen, ben ik gelukkig. En als het me niet lukt, ben ik gefrustreerd.»

- David Remnick, uw hoofdredacteur bij The New Yorker, omschrijft uw arbeidsethos als ‘bezeten’. Maar waar komt uw passie vandaan?

FARROW «Ik heb veel te danken aan mijn moeder, zij is een fantastische vrouw, en één van de meest moreel rechtschapen mensen die ik ooit heb ontmoet.»


null Beeld

'(V.l.n.r.) Lark Previn met Ronan Farrow op de arm, Woody Allen met Dylan Farrow, Fletcher, Daisy en Soon-Yi Previn, en Moses en Mia Farrow op citytrip in Sint-Petersburg, eind jaren 80.'

– Ze is niet alleen moeder van vier, ze heeft ook tien kinderen geadopteerd, onder meer uit Vietnam en Korea, van wie er een aantal gehandicapt zijn.

FARROW «Dat heeft er ook mee te maken. Ik heb het geluk gehad dat ik mocht opgroeien in een atmosfeer van dienstbaarheid aan de gemeenschap. We hadden een erg divers gezin, met kinderen uit de hele wereld. Het heeft mijn kijk op de dingen ingrijpend beïnvloed, en me doen beseffen dat je je zo nuttig mogelijk moet maken in je leven.»


FATALE KLAP

Ronan Farrow heette bij de geboorte Satchel, maar zijn moeder veranderde zijn naam na de vechtscheiding met Woody Allen. In zijn tienerjaren volgde hij les aan de Yale Law School, nu en dan in een rolstoel, sinds hij in Soedan een zeldzame botziekte had opgelopen.

FARROW «Dat is lastig in een nieuwe omgeving, als je eigenlijk vooral wilt daten en uitgaan. Zoiets isoleert je wel.»

Daarna ging hij aan de slag op het State Department, het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, en werd hij een beschermeling van Richard Holbrooke, speciaal vertegenwoordiger van de VS in Afghanistan, en werkte hij met ngo’s in dat land. Holbrooke overleed eind 2010 aan een hartkwaal na een meeting met Hillary Clinton, toen minister van Buitenlandse Zaken. Daarop ging Farrow voor haar werken als speciaal adviseur voor jeugddossiers.

'Toen Richard Holbrooke stierf, kreeg ik een knuffel van Hillary Clinton. Daarna bracht ze me snel naar een bar ''

– Later ging u naar het Magdalen College in Oxford met een Rhodes-studiebeurs; jaarlijks kandideren wereldwijd 10.000 studenten voor één van de 95 beurzen.

FARROW «Dat was wel een ontnuchtering: iederéén is daar briljant. Het weerhoudt je ervan om een groot ego te ontwikkelen. Maar ik heb een fantastische tijd beleefd in Oxford. Ondanks het weer, ja (lacht). Maar ik ben een bleekscheet, als ik in de zon kom, ben ik meteen verbrand.»

De warme relatie tussen Farrow en Richard Holbrooke staat centraal in zijn nieuwe boek ‘War on Peace’. Opnieuw komt hij op voor wie geen stem heeft, en in dit geval is dat gek genoeg het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat in zijn ogen steeds meer buitenspel wordt gezet. Het boek bulkt van de klokkenluiders en krijgsheren. Hij moest de bruiloft van één van zijn beste vrienden laten schieten voor een bizar interview in Afghanistan met vicepresident Abdul Rashid Dostum. De voormalige krijgsheer toont hem zijn rendieren en zijn haaientank, maar reageert bits op alle vragen over mogelijke oorlogsmisdaden van zijn troepen.

– Uw boek is een aanklacht tegen de langzame doodsstrijd van de Amerikaanse diplomatie en het ministerie van Buitenlandse Zaken.

FARROW «Het State Department is lang een logge machine geweest, dat klopt. Maar de voorbije decennia is het ook onheus behandeld. Het is tal van bevoegdheden kwijtgespeeld, het heeft aan prestige ingeboet en moest inleveren op het budget ten gunste van het Pentagon (het Amerikaanse ministerie van Defensie, red.) en de inlichtingendiensten. Dat is ook het onderwerp van mijn doctoraat in Oxford, dat ik ooit zal afmaken, echt waar (glimlacht). Ik weet het, weinigen doen dat nog als ze al een hele tijd aan de slag zijn in het beroepsleven, maar ik meen het.»


null Beeld

'Mensen blijven me vragen stellen over het verhaal dat Frank Sinatra mijn vader zou zijn. Het is hilarisch.' (Foto: Frank Sinatra en Mia Farrow op hun huwelijk in 1966.)'

undefined

undefined

– De afbouw van het State Department is versneld onder president Trump. Die steekt zijn bewondering voor zijn generaals niet onder stoelen of banken.

FARROW «Inderdaad, maar het hele concept van de staatskunst, het trage, bedachtzame werk van diplomaten en experts, is sinds 9/11 uitgehold. Misschien zelfs nog vroeger. President Trump is aan de macht gekomen op een moment waarop al die instellingen die van vitaal belang zijn voor de veiligheid van de VS, uiterst kwetsbaar zijn. Hij hoeft alleen maar de genadeslag toe te dienen.»

De benoeming van twee notoire haviken, Mike Pompeo tot nieuwe minister van Buitenlandse Zaken en John Bolton tot nationale veiligheidsadviseur, geeft Farrow alleen maar gelijk. Zijn ideaal van behoedzame diplomatie ligt op de composthoop, en de carrière van zijn mentor Richard Holbrooke staat volgens Farrow model voor die neergang.

FARROW «Hij is een tragische figuur in mijn boek, de laatste diplomaat in een milieu dat wordt gedomineerd door legerofficieren. President Barack Obama en zijn team meden hem, terwijl hij wanhopig probeerde een vredesstrategie uit te werken. Toen zijn hart het begaf en hij naar het ziekenhuis werd gebracht, zei hij: ‘Je moet die oorlog in Afghanistan zien te stoppen.’ Het waren zijn laatste woorden. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat hij de VS in een andere richting had kunnen doen bewegen, weg van de eeuwige oorlog, als ze maar naar hem hadden geluisterd.

»Hij was als een vader voor mij, de vader die ik nooit heb gehad. Ik kreeg een knuffel van Hillary Clinton toen het nieuws bekend raakte dat hij overleden was, en daarna bracht ze me snel naar een bar.»

Het is één van zijn zeldzame ontboezemingen, die hij ook in zijn boek toevertrouwt. Hij beschrijft ook hoe hij, toen hij bij het State Department werkte, een jobaanbieding kreeg van wat alleen maar de CIA geweest kan zijn. Veel wil hij er niet over kwijt.

FARROW «Het was één van die ontelbare voorvallen die voor mij bewijzen dat de Amerikaanse buitenlandse politiek de militairen en de inlichtingendiensten voortrekt boven de diplomaten.»

– U beschrijft in ‘War on Peace’ ook hoe Richard Holbrooke u genadeloos analyseerde.

FARROW «‘Ik weet dat je je tot grootse daden geroepen voelt,’ schreeuwde hij me toe. ‘Je denkt dat je een hogere taak hebt in deze wereld en dat je het verschil zult maken voor je land. Dat wist je al van kleins af.’»

– En was zijn analyse correct?

FARROW «Het is in ieder geval een correcte beschrijving van hemzelf (glimlacht). Ik denk niet dat ik zulke stevige ellebogen heb zoals hij destijds had. Of zijn gevoel van lotsbestemming en zijn ambitie om een historische rol te spelen op het wereldtoneel. Maar we deelden wel dezelfde toewijding aan ons land, en een sterk gevoel van dienstbaarheid.»

– U werkt hard. Lijdt uw sociale leven niet onder uw meedogenloze schema? Toen u zich vastbeet in het Weinsteindossier, hebt u het huwelijk van uw zus Quincy gemist.

FARROW «Ik heb niet veel tijd voor andere dingen, moet ik toegeven. Ik zal daar ooit iets aan moeten doen, en een leven proberen op te bouwen.»

Wanneer hij toch de deur uitgaat, zorgt hij er wel voor dat het opvalt: op zijn Instagram-account staan foto’s van een prijsuitreiking met Kim Kardashian en Kanye West, een cocktail met ‘Today Show’-presentatrice Megyn Kelly, en kiekjes met Natalie Imbruglia, Usher en Joe Biden, vicepresident onder Barack Obama.

Maar achter de spitsvondigheid en de charme schuilt een zekere onbuigzaamheid. De paar keren dat het interview richting privéaangelegenheden gaat, licht er iets van misprijzen op in zijn ogen.

– Uw moeder vertelde in 2013 in het magazine Vanity Fair dat uw vader net zo goed Frank Sinatra zou kunnen zijn.

FARROW «Mensen blijven me daar vragen over stellen. Het is gewoon hilarisch.»

– Maar het verhaal blijft circuleren. U lijkt meer op Ol’ Blue Eyes dan op Woody Allen. En zelf tweette u na dat interview in Vanity Fair: ‘We zijn allemaal mogelijk een zoon van Frank Sinatra,’ Hebt u ooit een DNA-test overwogen?

FARROW «Je bent een betere reporter dan die vraag suggereert, hoor.»

Ook over zijn liefdesleven wordt druk gespeculeerd. Zowel mannen als vrouwen voelen zich aangetrokken tot hem, en hij heeft een award van de Point Foundation ontvangen voor zijn verslaggeving over homoseksuelen en transgenders. Dat hij deel uitmaakt van die gemeenschap, werd toen beschreven als ‘een sterke energiebron’.

– Uw huidige partner zou Jon Lovett zijn, scenarist, podcaster en de voormalige speechschrijver van president Obama. Zijn jullie nog samen?

FARROW «Ja. Ik ben daar altijd open over geweest. Maar meer ga ik daar niet over zeggen.»

– U hebt er tot nog toe een succesvol, soms bizar parcours op zitten. Hebt u ook tegenslagen gekend waar we niets over weten?

FARROW «Reken maar. Mensen geloven liever de mythe dat alles me vanzelf lukt – was het maar zo eenvoudig. Ik heb veel pijnlijke momenten gekend, maar ik ben er relatief ongeschonden uit gekomen, zoals je kunt zien.»

© The Sunday Times / Vertaling en bewerking: Lieven Germonprez



Ronan Farrow, ‘War on Peace’, William Collins

undefined

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234