null Beeld

De man van 20 miljoen: Bachir 'Athene' Boumaaza, gamer en activist

20 miljoen dollar: ziedaar het bedrag dat Bachir Boumaaza, professioneel gamer en zelfverklaard activist uit Merksem, de voorbije jaren verzamelde voor het goede doel.

Kristoff Tilkin

'Journalisten willen vaak weten waarom we niet in een villa met zwembad wonen, maar in een klein huis in Merksem. Wel: omdat ik tevreden ben met een dak boven mijn hoofd en een gevulde koelkast'

Hoe Boumaaza – z’n volgelingen kennen ’m onder zijn speelnaam Athene – zich van een briljante gamenerd ontpopte tot een enthousiasmerende cyberpunk is te zien in de onderhoudende, zij het ietwat hagiografische documentaire ‘My Life as a Gamer’ – van a tot z geproducet door Boumaaza en zijn rechterhand Dries ‘Reese’ Leysen, te bekijken via hun YouTube-kanaal AtheneWins. Voor voetnoten en uitweidingen allerhande moet u hieronder wezen.

HUMO In 2014 haalde jij het nieuws toen je – zo klonk het althans in allerhande media – op het Witte Huis werd uitgenodigd. Heb je Obama nu al de hand kunnen schudden?

Bachir Boumaaza «Nee. ’t Zit zo: elk jaar mag een delegatie van Save the Children – de organisatie waarvoor we systematisch geld ophalen – langsgaan op het Witte Huis. Ze hadden ons gepolst of wij misschien eens mee wilden; per slot van rekening hebben we de afgelopen jaren veel geld naar hen doorgesluisd. Heel graag natuurlijk, maar door agendaproblemen ging dat feest niet door. Toch las ik her en der op blogs dat ‘Bachir Boumaaza in Washington is ontvangen door zijn grote idool Barack Obama’. Geen idee waar ze dat gehaald hebben, maar het overkomt ons wel vaker dat journalisten ons dingen in de mond leggen waarvan wij denken: ‘Waar halen ze ’t toch?’»

HUMO Klopt het dat je jezelf als een activist ziet, veeleer dan als een gamer?

Boumaaza «Dat wel: gamen is een middel, geen doel. Alles wat ik de voorbije vijftien jaar heb gedaan, deed ik om het maatschappelijke debat te beïnvloeden. In 2001 nam ik deel aan het tweede Belgische seizoen van ‘Big Brother’, omdat ik wilde bijdragen aan die hele discussie over de multiculturele samenleving: als kind van een Marokkaanse vader en een Belgische moeder zou ik daar wel één en ander over kwijt kunnen in zo’n populair programma, dat was de achterliggende idee. Een paar jaar later hebben we met een paar vrienden NEE opgestart, een politieke partij – nu ja: eerder een antipartij – die mikte op burgers die zich in geen enkel partijprogramma konden vinden en dus liefst blanco wilden stemmen, maar niet wilden dat hun stem over de andere partijen werd verdeeld. Intussen waren we ook actief geworden op het internet: we speelden ‘World of Warcraft’ en maakten filmpjes van onszelf in actie. Ik zag er meteen het potentieel van in: duizenden jongeren over de hele wereld die dezelfde game spelen, daar kun je wel iets mee.»

HUMO In 2000 heb je als 20-jarige student op de kieslijst van Agalev gestaan, zoals Groen toen nog heette. De politiek lag je niet?

Boumaaza «Daar wil ik het liever niet over hebben.»

HUMO Omdat je de totale desillusie nog altijd niet verwerkt hebt?

Boumaaza (lacht) «Dat is me wat te sterk uitgedrukt, maar laat ik het erop houden dat het een reality check vanjewelste was. Als eerste opvolger moest ik alle partijvergaderingen mee volgen, en wat ik daar zag, kon ik maar moeilijk rijmen met mijn ideeën over politiek. Zonder te veralgemenen: sommige leden hadden meer oog voor geld en postjes dan voor de problemen en uitdagingen in de samenleving, en daar schrok ik toch wel van. Na verloop van tijd had ik door dat ik daar nooit zou kunnen aarden.»


YouTube-pioniers

HUMO Om hoge toppen te scheren in de gamewereld moet je behoorlijk wat uren achter een computer of console doorbrengen. Blijft er dan überhaupt nog tijd over voor wat anders? Werken, om maar iets te noemen?

Boumaaza «Hangt er maar vanaf wat je onder ‘werken’ verstaat. Natuurlijk heb ik weleens dagen en nachten aan een stuk gespeeld, maar alleen als er wereldrecords te verdienen waren: dan bleef ik soms veertig uur aan een stuk wakker – zonder pillen, een thermoskan straffe koffie volstond. En als ik niet zat te gamen, maakte ik het ene na het andere YouTube-filmpje. Oké: in het begin verdiende ik daar natuurlijk geen bal mee, maar omdat ik nog bij mijn moeder woonde, was dat, euh, geen issue. Maar gaandeweg werden we steeds populairder en kwam er ook meer geld binnen via advertenties.

»Ik weet dat gamers in de hoofden van veel mensen nog altijd leeghoofden zijn die heelder dagen en nachten onderuitgezakt op hun console of computer spelen, maar die stereotypen zijn er toch stilaan aan het uitgroeien – ik bedoel maar: wie op zijn smartphone ‘Candy Crush’ speelt, of ‘Farmville’ via Facebook, is ook een gamer, hè. Feit is dat de game-industrie vandaag groter is dan de film- én de muziekwereld samen. De allergrootste celebrity’s ter wereld zijn geen acteurs of zangers, maar gamers.»

'Mag ik toch even benadrukken dat wij de grootste filantropen op het internet zijn?'

HUMO Wat je zegt: de genaamde Felix Kjellberg – PewDiePie voor z’n fans – heeft bijna 40 miljoen volgers op YouTube, en 6,5 miljoen op Twitter. En jullie doen het ook lang niet slecht, met 763.000 abonnees op YouTube en 70.000 volgers op Twitter.

Dries Leysen (trots) «Mag ik toch even benadrukken dat wij de grootste filantropen op het internet zijn: 20 miljoen dollar ingezameld! En we waren ook echte YouTube-pioniers: ons kanaal was het allereerste dat exclusief op gaming gefocust was.»

Boumaaza «Het allereerste ter wereld! Het gekke was dat we eigenlijk helemaal geen zware YouTube-gebruikers waren: we maakten zelf filmpjes aan de lopende band, maar dan heb je helaas geen tijd om wat rond te surfen en andermans spul te bekijken (lacht). Maar goed: we zagen meteen het potentieel, met name dat je verbonden bent met miljoenen gamers van over de hele wereld. ’t Is nog altijd een populair medium, maar we maken tegenwoordig steeds vaker gebruik van het streamingplatform Twitch – live meekijken over de schouder van populaire gamers, dat is echt de toekomst.»

HUMO Ben je je daar constant van bewust, dat elke stap die je zet wordt gevolgd door, en dan nog in het slechtste geval, een paar tienduizend internetgebruikers?

Boumaaza «Ja hoor, maar in de lens kijken van een camera die door je beste vriend wordt vastgehouden en honderduit kletsen over wat je aan het doen bent: dat voelt niet echt raar aan. Je hebt op dat moment ook geen idee hoeveel volk dat filmpje zal bekijken, hè? En als je nadien vaststelt dat het 100.000 keer is bekeken, blijft dat moeilijk te vatten: je zíét die mensen niet. Mijn frank viel pas toen we de eerste keer naar Gamescom gingen, ’s werelds grootste computergamebeurs: we werden er echt overrompeld door fans, en dat was echt... speciaal. In Antwerpen word ik weleens herkend door een gamer, maar verder kan ik gewoon rustig over straat lopen. Tijdens computerfestival DreamHack moest de security ons buitengooien omdat het te gevaarlijk werd: de gangen en uitgangen werden geblokkeerd omdat zo veel mensen een glimp van mij wilden opvangen – waanzin!»

undefined

null Beeld

HUMO Moet je uitkijken dat die internetroem niet naar je hoofd stijgt?

Boumaaza «Zeg nu zelf: zie ik eruit als een diva die alleen nog buitenkomt als er een rode loper klaarligt? Nee, ik geloof oprecht dat ik met beide voeten op de grond ben gebleven: ik gebruik die zogeheten faam alléén om geld in te zamelen; de rest interesseert me niet. Maar je gaat je onvermijdelijk anders gedragen als je weet dat er zo veel volk over je schouder meekijkt. En het is niet altijd even makkelijk om te weten waar de grens ligt: ik heb geen redactie die meekijkt en waar nodig ingrijpt, hè?

»Als ik mijn mond opendoe, staan mijn woorden een uur later op allerlei gamesites. Reden te meer om goed na te denken voor ik iets op het internet zwier. Filmpjes kun je monteren voor je ze op YouTube zet, maar in zo’n livestream op Twitch kun je natuurlijk niet ingrijpen. Maar kom: ik heb nog nooit zo veel stress gehad als toen ik werd geïnterviewd door CNN. Toen was ik me pas écht hyperbewust van mijn status als game-icoon.»

Leysen «Omdat er zo’n groot publiek meekijkt, denken we altijd wreed goed na voor we iets nieuws lanceren.»

Boumaaza (wijst naar Leysen) «Hij heeft al vaak gezegd: ‘Gast: waar kom je nu weer mee aandraven?’ En vaak heeft hij gelijk. Nu ja: als je geld wil inzamelen, moet je soms eens iets onnozels doen. In je onderbroek de straat op lopen. Of je haar lok per lok laten knippen, live te volgen op het internet. Heb ik trouwens 180.000 dollar mee ingezameld. En je haar groeit snel weer aan hoor, als ik daar een paar kinderen mee kan redden: graag. Maar af en toe sneuvelt er weleens een idee waarvan ik later denk: ‘Hoe kwam ik hier toch in godsnaam bij?’ (lacht)

»Soms wou ik dat Dries het uithangbord was en ik de man achter de schermen. Het is nooit een bewuste keuze geweest: het is gewoon zo gelopen. We modderden maar wat aan, en plots begon het te, euh, snowballen? Is dat een woord, ‘snowballen’? Sorry hoor, we praten zo vaak Engels voor de camera én met vrienden en collega’s dat ik soms vergeet hoe ik Nederlands moet spreken. Enfin: er is gewoon geen weg terug. Ik ben het gezicht, Dries de onzichtbare sterke man, en verder kan de bal maar in één richting rollen: voorwaarts.

»’t Is alleen gek als je merkt dat mensen je gedrag beginnen te kopiëren: toen wij eens op Snapchat lieten zien dat we gingen hardlopen in het park, lieten veel fans ons weten dat ze mee zouden lopen. Mij niet gelaten, maar ’t blijft een tikje vreemd.»


Slacktivisme

HUMO Je lost een paar keer per week een filmpje waarin je – als ik het game-Chinees enigszins goed heb kunnen ontcijferen – tips geeft over hoe je één of andere populair game het best aanpakt. Daarnaast proberen jij en Dries de kijkers ook een geweten te schoppen, bijvoorbeeld door uit te leggen in welke mate lobbygroepen wegen op de politieke besluitvorming van een land, of waarom de bootvluchtelingen niet zomaar gelukzoekers zijn.

Boumaaza «Onderwerpen die politiek te gevoelig liggen: daar fietsen we meestal in een grote boog omheen. Maar soms kunnen we het echt niet laten, en dan doen we onze zeg erover, in de hoop dat mensen zich gaan informeren en er zich een mening over gaan vormen. Helaas is niet iedereen daarvan gediend. Toen we begin dit jaar naar Liberia gingen om een documentaire te draaien over ebola, kregen we echt de meest geschifte commentaren naar ons hoofd geslingerd. Maar kom: als je meer wil doen dan een publiek entertainen, moet je daar een prijs voor betalen. ’t Is een lastig evenwicht: hoe meer we ons op goede doelen focussen, hoe meer we in de gamewereld aan relevantie inboeten.»

HUMO Waarom mobiliseren jullie voor Save the Children? Omdat die organisatie in tegenstelling tot – ik zeg maar wat – de Free Palestine Movement minder weerstand oproept?

Boumaaza «Absoluut. Save the Children is een neutrale organisatie, ’t is zo’n beetje de grootst gemene deler van weldoenerij. Maar vergis je niet: je vindt altijd mensen die zelfs daar tegen zijn. ‘Een organisatie die de kindersterfte uit de wereld helpt? En wat dan met de overbevolking?’ ‘Waarom zorg je niet éérst voor de arme kinderen in ons eigen land?’ Je kunt niet geloven wat voor kritiek we daarop krijgen. Bovendien zijn we, zeker omdat we zulke grote bedragen ophalen, het gedroomde doelwit voor allerhande samenzweringstheoretici die beweren dat het ingezamelde geld helemaal niet op de bestemming raakt, maar gewoon in de zakken van de liefdadigheidsorganisatie verdwijnt. (Haalt de schouders op) Daar moet je dan maar abstractie van kunnen maken.»

'Ik ben er heilig van overtuigd dat mensen een goed hart hebben. Ze willen het goede doen, maar doordat veel problemen zich ver van hun bed afspelen, blijven ze aan de zijlijn staan'

HUMO Zonder afbreuk te doen aan jullie werk: teren jullie niet een beetje op de aantrekking van wat ‘slacktivism’ heet? Vijf of tien dollar schenken aan een organisatie waar je weinig of niks op tegen kunt hebben, nota bene vanuit je luie gamestoel, en je geweten is gesust.

Boumaaza «Da’s een vraag die wij onszelf ook weleens stellen. Alleen weten we uit ervaring dat veel mensen heel graag iets willen bijdragen aan een betere wereld, maar vaak niet goed weten hoe ze eraan moeten beginnen. We hebben jaren geleden zelfs een internetplatform opgericht dat die mensen moet samenbrengen – I Power, heet het. Maar fundraising blijft één van de meest efficiënte manieren om mensen te laten deelnemen aan verandering. En tussen al die gulle gevers zitten er vast een paar die het doen om hun schuldgevoelens te onderdrukken, maar onze ervaring leert dat het bij de meeste mensen wél een blijvende impact heeft op hun bewustzijn. Ik ben er trouwens heilig van overtuigd dat mensen een goed hart hebben. Ze willen het goede doen, maar doordat veel problemen zich ver van hun bed afspelen, blijven ze aan de zijlijn staan.»

HUMO Gek dat iemand die zowat op het internet woont, gelooft in de intrinsieke goedheid van de mens. Je leest misschien geen commentaren op fora van sommige kranten?

Boumaaza (lacht) «Jawel hoor, ik blijf soms langer hangen bij de commentaren op de site van Het Laatste Nieuws dan bij de berichten zelf, ook al is het vaak deprimerend – ‘Dit kunnen ze toch niet ménen!’ Maar ik blijf erbij: als het hun eigen kind of hun buurman zou overkomen, dan reageren mensen helemaal anders.

»Bovendien weet ik uit ervaring dat wijze mensen het meestal niet nodig vinden om hun mond te roeren. Als wij aan het streamen zijn, kunnen gebruikers live commentaar geven in het chatvenster ernaast. Soms zeg ik: ‘Hoeveel lurkers kijken er vandaag?’ Lurkers zijn zij die gewoon meekijken en zich onthouden van commentaar, omdat ze het niet nodig vinden om hun gedachten de vrije loop te laten. Wel: dat is meestal het moment waarop de chat ontploft, omdat ze allemaal tegelijk van zich laten horen. Dat heb je ook met hete hangijzers in de samenleving: daarop roeren alleen de meest gepolariseerde stemmen zich – zij die helemaal voor of extreem tegen zijn. En dat schept echt een vertekend beeld van wat er leeft in de samenleving. De meeste gamers die geld doneren, laten niet één woord van commentaar achter.

»Vergis je niet: het is niet omdat ik door het leven ga als een onverbeterlijke positivo dat ik nooit lig te piekeren over de opwarming van de aarde, de opmars van IS of de oorlogen in Syrië of Oekraïne. Er is ontzettend veel miserie op deze planeet, maar wie z’n geschiedenis een beetje kent, weet dat we in geweldige tijden leven. Al is er nog geweldig veel marge voor verbetering. Als ik anderen kan inspireren door de wereld door een roze bril te bekijken, dan moet dat maar. Het is gewoon te gemakkelijk om aan de zijlijn te blijven staan en niks te doen.»


Villa met zwembad

HUMO Kun je de lat alsmaar hoger blijven leggen, als je eergisteren 10 miljoen dollar hebt opgehaald en gisteren 20?

Boumaaza «Die vraag hebben wij ons de voorbije jaren al vaak moeten stellen: ‘Hoe gaan we onszelf in godsnaam nog kunnen overtreffen?’ Vandaar dat we ’t nu over een andere boeg gooien. Voor ons nieuwe project – werktitel: Avengers – hebben we meer dan tachtig bekende koppen uit de gamewereld overtuigd om, in het geval van een grote ramp, meteen geld in te zamelen. Internationale hulpverlening komt vaak traag op gang omdat noodgeld niet meteen beschikbaar is, maar wij maken ons sterk dat we in tien dagen tijd een gigantisch bedrag bijeen kunnen sprokkelen dat meteen ingezet kan worden. We zijn de details nog aan het uitwerken, maar het is sowieso ongezien – ik bedoel maar: al eens een ramp tegengekomen waarvoor tachtig Hollywoodacteurs zij aan zij geld inzamelen?»

Leysen «Het wordt zo’n beetje de Live Aid van de gamewereld.»

Boumaaza «Hoe spannend ik het ook vind, ik hoop uit de grond van mijn hart dat die grote ramp er nooit komt, en dat we nooit tot actie zullen moeten overgaan.»

HUMO Ik neem aan dat jullie, vooral dankzij die vele tienduizenden volgers, goud waard zijn voor sommige gamebedrijven: hoe vaak proberen ze jullie aan zich te binden?

Boumaaza «We krijgen wekelijks aanbiedingen om eens rond de tafel te gaan zitten, maar we houden de boot beleefd af. We hebben één sponsor uit de gamewereld, maar die geeft ons alleen materiaal dat we vervolgens uitdelen aan onze fans, in ruil voor donaties. Verder dan dat kun je niet gaan zonder een sell-out te worden, en dan verlies je al je geloofwaardigheid. Als je met één of ander bedrijf in zee gaat, en je rekruteert dan voor het goede doel, dan zal iedereen in de gamewereld zich eerst afvragen wat jij eraan verdient. En dan kun je bij wijze van spreken al beter inpakken. Van ons hoeft niemand zich dat af te vragen: ze weten dat wij correct zijn. Ik veroordeel geen gamers die zich wél laten sponsoren, maar ik doe het zelf liever niet.

»We proberen bedrijven wél vaak te overtuigen geld te schenken aan een goed doel, en als ze dat doen, communiceren we dat via onze kanalen: da’s een echte win-win. Maar sommigen snappen het niet, ze zeggen dan dat ze ons voorstel wel aan de afdeling liefdadigheid zullen voorleggen (lacht). Ach, ik ben me ervan bewust dat veel mensen denken dat we een tikje gestoord zijn. Journalisten willen bijvoorbeeld vaak weten waarom we niet in een villa met zwembad wonen, maar in een klein huis in Merksem. Wel: omdat ik tevreden ben met een dak boven mijn hoofd en een gevulde koelkast. En als ik binnen twintig, dertig jaar op deze periode terugkijk, dan weet ik nu al dat ik geen spijt zal hebben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234