De memoires van een meisje van plezier: 'Het is dikwijls nogal eentonig. Er zijn veel mannen die lessen zouden moeten krijgen, over hoe ze met een vrouw haar muis moeten spelen'

Het leven zoals het was en is in de uitzuipbars, langs Vlaamse en Hollandse wegen.

(Verschenen in Humo 3209 op augustus 2009)

Cabaretmeisje Chantal «In mijn eerste club ben ik toevallig terechtgekomen. Op mijn achttiende had ik van mijn spaarcentjes een caravan gekocht, waarmee ik op een camping in Stekene was gaan wonen. Op een dag ging ik met mijn vriend fietsen in Nederland. Net over de grens, in Hulst, kwamen we voorbij Club 129, bij Charlie. We stopten er om iets te drinken, en ik heb daar dan maar meteen gesolliciteerd (lacht).

»Club 129 was mijn glorietijd als ‘Chantal’. Charlie was één van de beste bazen die ik ooit heb gehad. Zijn club was echt groot: zwartleren salons, warmrood tapijt, een lange toog, een enorme open haard en een podium om te dansen. Achter de open haard lagen de kamers, met allemaal bubbelbaden. Grote, waar je met vier, vijf tegelijk in kon. Als er een groep vrienden binnenkwam, kropen we met z’n allen in zo’n bad. Ik werkte graag in die club. Ik heb er enorm veel plezier gemaakt en enorm veel poen gepakt – ik zag Charlie als mijn baas, niet als mijn pooier.

»Dat heb ik in sommige bars wel anders gezien. Later ben ik terechtgekomen in een club in Yerseke waar allemaal Russische meisjes werkten. Zodra we allemaal binnen waren, liet de baas drie grote bouviers los: als je in de buurt van de deurklink kwam, begonnen die te grommen en lieten ze hun tanden zien. Ik heb daar ráp mijn biezen gepakt, ik voelde mij daar een gevangene. Ik had één keer voor een pooier gewerkt, en toen had ik gezworen: nooit meer.»

HUMO Wanneer was dat dan?

Chantal «Toen ik zestien was, ben ik gegijzeld door een Nederlands koppel. Die dwongen me om voor hen als hoertje te werken. Dat kwam zo: in de zomer van 1986 was ik nog maar eens van huis weggelopen. Op de Sinksenfoor in Antwerpen was ik smoorverliefd geworden op een Duitse jongen, Kristoff, die daar op de kermis stond met raceauto’s. Na de Sinksenfoor reisde het gezelschap door naar Brussel voor de Zuid-kermis, maar ik kon niet mee, zei Kristoff: ‘In Brussel is te veel controle, en je bent van huis weggelopen én minderjarig. Ga met mijn maat Theo naar Breda, dan kom ik je daar over een paar weken ophalen.’

»In Breda logeerde ik in de flat van Theo en zijn vrouw. Na een paar dagen begonnen ze te zeuren over geld. Tja, ik had niks, ik was thuis gaan lopen. Ik had er eigenlijk niet goed over nagedacht. ‘Ik heb wel een ideetje,’ zei de vrouw. ‘Hier beneden is een privé-bordeel, daar kun je aan de slag.’ Zij zat ook in het vak. Dat was mijn eerste ervaring in de prostitutie. Het geld moest ik elke avond afgeven aan Theo. Die kwam dikwijls zelf controleren of ik wel aan het werk was.

»Mijn eerste klant was verschrikkelijk: een oud, dik mannetje met een zure lijfgeur. Hij hijgde van de opwinding en zijn handen bibberden. Kun je je dat voorstellen, een meisje van zestien met zo’n ouwe pee? Ik heb dat toen over me heen laten gaan – ik was in mijn jeugd al zo vaak verkracht. Ik kon maar één ding denken: over een paar weken is Kristoff er en dan ben ik overal van af.

»Theo was bang dat ik tegen klanten zou zeggen dat ik daar gegijzeld werd, en daarom had hij een babyfoon onder het bed gezet. Een paar weken later kwam er een klant binnen, ik zal hem nooit vergeten, Henk. Hij zag direct dat er iets niet klopte. Toen we alleen in de kamer waren, vroeg hij wat er scheelde. Ik wees naar de babyfoon en zei hardop: ‘Oh, kom schat, ik heb het graag.’ Henk ging op bed zitten en begon te wippen, haalde een papier en een pen tevoorschijn en begon vragen op te schrijven: ‘Hoe oud ben je? Van waar ben je?’ Ik wipte mee en schreef terug. Op het einde schreef hij: ‘Meissie, ik haal je d’er zo uit. Over twintig minuten ben je hier weg. Beloofd!’

»En inderdaad: twintig minuten later stond de marechaussee voor de deur. Ze hadden het hele blok afgezet en vielen binnen met kogelvrije vesten en mitrailleurs. Echt, ik zat precies in een film! Die mannen hebben mij dan naar de grens gebracht, en daar heeft de Belgische politie mij overgenomen. Theo en zijn vrouw hebben ze opgepakt. Kristoff heb ik nooit meer teruggezien. Ik heb achteraf gehoord dat hij ook voor de rechter is moeten komen, maar dat hij totaal niks met die prostitutie te maken bleek te hebben.

»Terug in België ben ik in homes beland, waar ik tot mijn achttiende gebleven ben. Maar het hele avontuur had in mij wel iets wakker gemaakt. ‘Die prostitutie verdient eigenlijk wel goed,’ dacht ik. En ook al wilde ik het niet op dat moment, ik dacht wel: als ik achttien ben, doe ik het ook, maar dan voor mezelf. Ik ga nooit voor een pooier werken. En ik heb woord gehouden.»

'Eén keer had ik op het einde van de maand rond de 800.000 frank verdiend. Soms was ik met drie klanten tegelijk bezig: één boven en twee aan de toog'


Groen van boven

HUMO Hoe verliep zo’n dag in de bar van Charlie?

Chantal «Als er iemand de parking opreed, ging er binnen een bel. Er was een klein rond raampje waardoor we de klant al van ver konden keuren: ‘Wie is het? Is het een knappe?’ We liepen meestal rond in lingerie, en wanneer die klant dan binnenkwam, waren we aan het dansen – op de lambada, dan konden we goed schudden met ons gat (lacht). Dan kon hij kiezen, hè. Er was altijd ambiance en plezier.

»Er waren toevallige passanten, maar we hadden ook ons vaste clienteel. Die hadden allemaal een bijnaam. Je had Ronnie Pet en De Lover, die kwamen altijd op donderdag. De Charmeur – daar hadden we allemaal een boon voor. Whiskyman – daar kwam altijd ambras van. Willempie, die nog maar drie tanden in zijn mond had staan, altijd op zijn brommertje kwam en nooit een meisje nam – daar had hij het geld niet voor. ‘Als ik genoeg gespaard heb, neem ik jou,’ zei hij elke keer tegen mij. ‘Passeer dan eerst eens langs de tandarts,’ antwoordde ik dan.

»En je had Groen van Boven – waarom iedereen hem zo noemde heb ik nooit geweten. Die deed mij dikwijls pijn in bed, want hij was behalve erg groot geschapen ook een bruut. Ooit is hij bijna in het bubbelbad verdronken toen hij in een zatte bui per se wilde bewijzen dat hij vijf minuten onder water kon blijven. Charlie kon hem er net op tijd uitsleuren.

»Eén klant, Willem, kwam wekelijks, en dan trakteerde hij een fles champagne voor de meisjes en nog een tweede fles voor mij alleen. Zéven flessen op een nacht kreeg ik soms. En ik zoop die allemaal leeg hè! Ik was toen nog niet lang bezig. Wist ik veel dat die andere meisjes die champagne in de plantenbakken goten! Dan zat ik drie uur in het bubbelbad met die vent. Mijn schmink was uitgelopen over mijn gezicht, mijn haar plakte tegen mijn kop, ik was echt een ver zopen kat. En die vent blééf zeggen: ‘Kind, gij zijt het schoonste dat ik ooit gezien heb.’ Veel leute gehad met die man, echt waar.»

HUMO Na een tijdje heb je toch de trucs geleerd om niet dronken te worden?

Chantal «Ja, toen werd ik slimmer (lacht). Ik zat daar weer eens met een kater, en toen zag ik één van de meisjes haar glas wegkappen. Ik dacht ooooh! Zo doen die dat! Dan kun je natuurlijk wel vijftien flessen op, geen probleem.

»Tegenwoordig staan er geen plantenbakken meer op de toog, omdat de klanten dat weten. Nu zijn er andere trucs, maar die ga ik hier niet vertellen (lacht). Vooruit, eentje dan: de wisseltruc met de glazen. Dan wordt een halfvol glas snelsnel verwisseld voor een leeg glas, dat dan natuurlijk moet worden bijgevuld. Daarvoor heb je wel een behendige barvrouw nodig.

»De meeste mannen snappen dat wel hoor, dat wij geen tien flessen opkunnen. Als je het discreet doet, hoor je ze ook niet zeuren. Het gaat toch om de fun. Al heb je altijd muggenzifters: voor ze naar het toilet gaan, zetten ze een streepje op de fles tot waar je gedronken hebt.»

HUMO Hoeveel kost een glaasje champagne?

Chantal «Zo’n piccolo voor het meisje kostte bij Charlie 50 euro, en dan moest de klant zijn eigen pintje nog betalen. Van die 50 euro kreeg het meisje er 10 of 15. Een hele fles kostte 260 euro, waarvan het meisje 80 euro kreeg. Een kamer kostte 250 euro, maar dat werd fiftyfifty gesplit: 125 voor de baas en 125 voor het meisje. Het is niet overal zo duur – in sommige bars betaal je maar 25 euro voor een glas champagne.»

HUMO Wat was de beste maand die je ooit gehad hebt?

Chantal «Eén keer had ik op het einde van de maand rond de 800.000 frank. Daarvoor moest ik wel hard werken. Ik deed soms vijftien klanten per dag. Soms was ik met drie klanten tegelijk bezig: één boven en twee aan de toog.

»Het hielp ook als Rudy BMW langskwam – die noemden we zo omdat hij zijn fortuin gemaakt had met BMW’s. Die verteerde op één nacht zoveel dat je week goed was. Dikwijls kwam hij al om twaalf uur ’s middags binnen en bleef hij tot zes, zeven uur de volgende ochtend. Hij ging nooit intiem, maar je moest hem wel continu entertainen. Dikwijls moesten we met een paar meisjes in lingerie in zijn auto stappen en reden we naar Antwerpen om de cabarets af te schuimen: de Cash, de Butterfly en de Moulin Rouge. Daar moesten we dansen voor hem. Die nachten brachten veel op: 1.500 â 2.000 euro aan verdiensten, en daar gaf hij dikwijls nog eens tot 2.000 euro drinkgeld bovenop. Soms werd hij agressief en brak hij de bar af: glazen kapotsmijten tegen het buffet, de barkrukken door de spiegels... Maar hij vergoedde de schade altijd wel, dus mocht hij blijven komen. »Hij heeft me ooit eens een splinternieuwe BMW cadeau willen doen – een sportmodel dat hij voor zijn vrouw had gekocht, maar die wilde hem niet. En ik, domme kip: ‘Oh, da’s heel lief, maar ik heb geen rijbewijs dus ik kan er niks mee doen.’ Kan het nog stommer? Zo heb ik al véél geld laten liggen.

»December was de beste maand: dan hadden veel klanten hun eindejaarspremie getrokken. Dan kregen we ook veel cadeaus: parfum, schoenen, lingerie, een envelopje met geld... Voor mijn verjaardag heb ik eens voor meer dan 50.000 frank kleren gekregen.»

HUMO Wat deed je met al dat geld?

Chantal «Feesten! Ik was een echt luxebeest. Ik droeg sjieke kleren, ik kocht auto’s voor mijn vriendjes, ik schuimde party’s af... Ik heb geld als slijk verdiend, maar ik heb het er allemaal doorgedraaid. Spijtig genoeg.

»Nu met de crisis is het wel heel stil in de sector. De klanten hebben minder geld om uit te geven, én er zijn meer meisjes die in de branche stappen, om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.»

'Veel mannen hebben dringend een paar sekslessen nodig'


Seksbeest

HUMO Waarom komen klanten naar een bar en bellen ze niet gewoon een escort? Dan hebben ze direct een wip en hoeven ze niet al die drank en cadeaus te betalen.

Chantal «Da’s een heel ander cliënteel. Bij een escort komt het meisje bij je thuis of ga je op hotel. Het moet allemaal discreet blijven, en goed feesten zit er dan niet in. Mannen die naar een bar komen, willen geen vrouwen in huis: daar hébben ze er namelijk al eentje zitten. Ze komen iets zoeken dat ze thuis missen. Ze willen plezier maken: muziek, drank en vrouwen!

»Als de meisjes zelf wat ophebben, is de seks ook veel beter. Eigenlijk ben ik het meest in mijn element aan de bar. Als ik gedronken heb, ben ik echt een seksbeest. Ik zeg dat eerlijk (lacht). En als je dan een klant treft die ook een seksbeest is, is het hek van de dam.

»Maar niet alle klanten zijn een cadeau, hoor. Er zijn er die aan de toog heel plezant overkomen maar zich op de kamer als beesten gedragen. Die denken dat ze je gekocht hebben: ze smijten je op bed, rukken aan je kleren... Gelukkig zijn dat uitzonderingen. Omgekeerd gebeurt ook: jongens die zich degoutant gedragen aan de toog en op de kamer geweldig meevallen – die deden dan een beetje stoer om op te vallen.

»Ik heb ook gewerkt in champagnebars. Daar ga je niet intiem met de klanten, zoals in clubs: je kan er alleen terecht in een séparé, een salonnetje dat is afgesloten met een gordijn, waar enkel manuele of orale bevrediging wordt gegeven. Daar had ik eens een echte asshole als klant. Tegen mij: ‘Kus mijn kloten, trut!’ Tegen de bazin: ‘Dikke kloek!’ Ik liet mij niet doen: ‘Als ge dat nog eens zegt, sla ik op uw façade.’ ‘Oh,’ zegt hij, ‘een wijfje met pit, dat heb ik graag. Een fles voor haar!’

»Op een gegeven moment wil hij mijn rok aftrekken. Normaal doe ik daar niet moeilijk over, we zitten daar niet in een klooster, versta je (lacht). Maar als je wil komen voelen, betaal dan tenminste een séparé en nog een fles. Ik stribbel dus tegen, die gast verliest zijn evenwicht, hij hangt nog vast aan mijn rok, en boenk, alletwee op de grond en een gordijn naar beneden. En de bazin, in plaats van te vragen of alles in orde was met mij: ‘Oei, er is toch niks met dat gordijn?’ (lacht) Uiteindelijk is de vent toch vertrokken, nadat hij vier flessen had getrakteerd. We hebben hem nog goed afgedroogd.»

HUMO Kun je zelf genieten van betaalde seks?

Chantal «Goh, het is dikwijls nogal eentonig. Er zijn veel mannen die lessen zouden moeten krijgen, over hoe ze met een vrouw haar muis moeten spelen.»

HUMO Kunnen ze dat dan niet?

Chantal «Bijlange niet! Ik heb eens een manneke van 72 jaar gehad, met een enorme snor, Guy. Hij vertelde dat hij al veertig jaar getrouwd was, maar dat hij nog nooit een vrouw had gelikt. Het was de eerste keer dat hij naar de maskes ging. ‘Ik zou u graag eens twee uur likken,’ zei hij. ‘Hoeveel gaat mij dat kosten?’ ‘600 euro,’ antwoordde ik. ‘Dat heb ik ervoor over.’

»Ik wreef al in mijn handen, ik dacht dat ik de beurt van mijn leven ging krijgen! Oké, ’t was dan wel een ouwe vent, en hij had een gezicht waar je een strijkijzer voor nodig had, maar met mijn ogen toe moest ik toch tien keer komen, dacht ik.

»Twee uur heeft die zitten likken in... mijn lies! (schatert) En ik durfde niks te zeggen! Ik zag dat ventje daar beneden in de weer en af en toe vroeg hij: ‘Is het lekker schat?’ Ik klopte dan op zijn kopje en zei: ‘Dat is zeker zoeteke, doe maar voort.’ Mijn tijd liep toch.

»Ik weet dat het cliché klinkt, maar als prostituee moet je ook psychologische steun verlenen. Mannen met minderwaardigheidscomplexen opbeuren. Eentje die zijn broek afdoet en zegt: ‘Hij is wat klein hè.’ Dan kijk ik eens: ‘Dat valt nog mee hoor. Ik heb al eens iemand gehad die nog kleiner was.’ Dat is niet waar, maar je moet je klanten een goed gevoel geven. Het is de bedoeling dat ze terugkomen, je moet zien dat je bollenwinkel draait.

»Ik was eens met een klant naar boven gegaan, en toen we gedaan hadden, ging hij op het puntje van het bed zitten en begon hij te snikken: ‘Ik heb mijn vrouw bedrogen!’ Hij was achteraan in de dertig, het was de eerste keer en hij had er spijt van. Dan haal ik mijn psychologische bijbel boven. ‘Maar nee, je hebt je vrouw niet bedrogen, je hebt alleen een slippertje gemaakt. Een relatie met iemand anders beginnen, dàt is bedriegen. Dit kan geen kwaad, integendeel. Verandering van spijs doet eten.’ Hij bekijkt mij: ‘Denkt ge dat? Zo had ik het nog niet bekeken.’ En ik: ‘Dat is zeker jongen. En denk erom, wat niet weet, niet deert.’

»En dan had ik eens een oud mannetje van in de tachtig, Aimé. Een klein mager boertje in een blauw frakske, die vroeg om doktertje te spelen. Die had een uur lang een stijve! Ik zeg: ‘Amai schat, gij zijt wel een hete.’ Hij monkelde: ‘Ik zal u straks mijn trucje wel vertellen.’ Ik dacht: ‘Dat trucje moet ik op de markt brengen!’ Maar dat leek mij achteraf gezien toch niet zo’n goed idee. Toen de sessie afgelopen was, haalde Aimé een grote roestige spijker uit zijn lid. Dat ding stak er helemaal in! Dat is supergevaarlijk, zei ik, ‘als je daar het vuur in krijgt, is het met je gedaan!’ Maar hij zei dat hij dat al jaren zo deed, met dezelfde spijker, en dat hij nog nooit last had gehad.»


Hartsproblemen

Chantal «Over hygiëne kunnen veel mannen ook iets leren. Echt waar, ik snap dat sommige vrouwen van hun man weg willen. Stinken naar de pis! Ik laat ze altijd douchen, en ik blijf erbij staan om zeker te zijn dat ze zich goed wassen. En dan moeten wij echt als schooljuffrouwen zeggen: ‘En nu het velletje naar achter en schoon rond het kopje kuisen.’

»Er zijn ook mannen die juist aan hun auto hebben liggen sleutelen en dan naar de bar komen. Hun handen plakken nog van de olie, en dan willen ze daarmee tussen je benen grijpen. Van zoiets word ik echt razend. ‘Meneer, denkt gij nu echt dat mijn foef een spaarpot van bacteriën is?’ Er zijn er die dan nijdig opstappen, maar dat kan mij niet schelen.»

HUMO Krijgen jullie soms gehandicapte mannen over de vloer?

Chantal «Dat gebeurt weleens, op de meest onverwachte momenten. Er kwam eens een klant, je zag niks speciaals aan hem. We kwamen boven in de kamer, hij betaalde en terwijl ik het geld beneden ging wegleggen, was hij alvast in het bubbelbad gekropen. ‘Amai, zijt gij altijd zo rap?’ vroeg ik. Ik kruip erbij en ik begin over zijn benen te wrijven, zo begin ik altijd. Maar: ik voelde er maar één! ‘Wat zoek je?’ vroeg hij. ‘Je linkerbeen.’ ‘Heb ik niet,’ zei hij. Dat was even schrikken, hoor.

»Af en toe kwam er ook een man die helemaal verlamd was. De enige plek waar hij nog gevoel had, was zijn nek. Hij werd afgezet met een taxi, in een speciale stoel, en dan moesten wij hem een uur lang strelen in zijn nek.»

HUMO Kwamen er ook écht rijke types naar de bars waar je werkte?

Chantal «Rijke mannen die geen blijf wisten met hun geld, ja. Die hielpen wij graag met hun probleem (lacht). Zo heb ik één man eens achter elkaar met tien meisjes naar boven zien gaan, en met elk meisje bleef hij hooguit een halfuur boven. Daaraan alleen al was hij 2.500 euro kwijt, en dan hebben we het nog niet over de flessen champagne. Kijk, dát noem ik met geld smijten.»

HUMO Wat voor mensen zijn dat?

Chantal «Zakenlui, en waarschijnlijk zitten er ook gangsters tussen – dat staat niet op hun gezicht te lezen, hè. Innerlijk zit ik dan vol stress, maar ze zullen het aan mij niet zien: ik lach, ik zwans en ik flirt.

»Er komen ook gewone mannen hoor, en die doen natuurlijk veel minder op. Sommigen komen alleen om een paar uur te babbelen, omdat ze thuis een vrouw hebben die niet wil praten. Eentje wilde alleen maar met mij in het bubbelbad zitten; ik mocht mijn bikini zelfs aanhouden. Ik heb hem een keer gevraagd wat hij daar nu aan vond. Hij vertelde dat zijn eigen vrouw na haar bevallingen geen mooi lichaam meer had. ‘Als ik seks heb met haar, denk ik aan u.’

»Er komen ook gewone huisvaders, die over hun kinderen vertellen. Dan is het de kunst om die mannen aan de klap te houden. ‘Hoe oud zijn ze? Ah, hoe schattig. Ik heb er zelf ook twee. En doet die van u dit of dit ook?’ Wij moeten de klanten entertainen. Ze het gevoel geven dat zij op dat moment de god zijn. En dat zijn ze ook, want zij zijn onze boterham.»

'Over hygiëne kunnen veel mannen nog iets leren. Ik laat ze altijd douchen, en ik blijf erbij staan om zeker te zijn dat ze zich goed wassen. En dan echt als een schooljuffrouw zeggen: ‘En nu het velletje naar achter en schoon rond het kopje kuisen'


Matroesjka’s

Chantal «Bij Charlie heb ik drie jaar gewerkt. Hij is inmiddels gestorven, in de gevangenis dan nog. Nadat ik er was vertrokken, werkten er meer en meer meisjes uit vreemde landen in zijn bar, zonder papieren. De politie had hem al een paar keer verwittigd. Maar ja, niet luisteren hè. Uiteindelijk is hij de bak in gevlogen, en daar heeft hij een hartinfarct gekregen. Dood.»

HUMO Waar heb je na de bar van Charlie nog meer gewerkt? Je had het al over die club in Yerseke.

Chantal «O, op verschillende plaatsen. Zo heb ik een tijdje gewerkt in een cabaret op het De Coninckpleintje in Antwerpen, waar ik vroeger altijd ging dansen met Rudy BMW. Maar het zat daar vol Filipijnse en Thaise meisjes: ik zat daar als enige blanke tussen, en bijna alle klanten kwamen voor Aziatische meisjes. Na twee weken heb ik het daar voor bekeken gehouden.»

HUMO Had je contact met die Aziatische meisjes?

Chantal «Weinig, maar ik merkte wel dat ze allemaal uit armoede naar hier gekomen waren. De meeste leefden in primitieve flatjes met povere meubeltjes, en stuurden hun geld op naar hun familie. En allemaal zeiden ze: ‘Nog een paar jaar en dan ga ik terug naar mijn land.’»

HUMO Waren dat toestanden zoals in ‘Matroesjka’s’?

Chantal «Ik heb nooit gezien dat ze een meisje volledig in elkaar sloegen en haar vervolgens de dansvloer op stuurden of zo. Maar ik heb er dan ook maar veertien dagen gewerkt.

»Maar op andere plaatsen heb ik genoeg gezien. Zo had ik eens gereageerd op een annonce in Het Laatste Nieuws, bij een club die nog een meisje zocht en een ‘toffe sfeer’ beloofde. Die club lag in Limburg, tegen de grens, en omdat het zo’n verre uithoek was, kon je er blijven overnachten. Toen ik ’s avonds het raam van mijn kamer wilde openzetten, merkte ik dat er sloten op zaten. Ik vroeg aan één van de meisjes hoe dat zat, en ze zei dat niemand die in de bar werkte nog naar buiten mocht. Zijzelf zat al maanden binnen. Gelukkig heb ik een vriend kunnen verwittigen, die mij daar met geweld is komen weghalen. Echt waar, ik was compleet in paniek.

»Later heb ik nog in een bar gewerkt waar de bazin werd afgeperst. Bij Bonnie in Club 6 was dat, ook in Hulst. De meisjes hebben daar nooit veel van gemerkt, maar Bonnie vertelde me achteraf dat ze zelfs haar man en haar volwassen kinderen hadden bedreigd. Dan kreeg ze telefoon: ‘Het zou toch erg zijn als er iets met uw zoon zou gebeuren.’ Die mannen wisten waar die jongen woonde, met welke nummerplaat hij reed, met wie hij getrouwd was, naar welke cafés hij ging... Uiteindelijk is het goed afgelopen, omdat Bonnie haar bar verkocht heeft. Het was een buitenkans, en dan was ze direct van die afpersers af.»

HUMO Ben je ooit rechtstreeks in aanraking gekomen met mensenhandel?

Chantal «Ik heb eens een meis-je uit de handen van de maffia gehaald, en dat heeft mij bijna de kop gekost. Dat was ook in Club 6. In de week bleef ik daar slapen, in het weekend kwam ik naar Antwerpen.

»Er werkte daar een Pools meisje van negentien, Diana. Ze verdiende geld als slijk, want ze had een schoon rond smoeleke. Maar toch ging ze nooit mee als we op donderdag met de meisjes van de bar in Hulst gingen shoppen. We hadden haar al dikwijls gevraagd: ‘Allez, kom toch mee, mooie kleren en spulletjes kopen...’ Maar ze zei altijd dat ze geen geld had. Wij vonden dat heel raar.

»Op een avond – de club was gesloten en ik was al gaan slapen – hoorde ik muziek en stemmen in de bar. Ik ga kijken: de jukebox stond volle bak, en Diana zat daar met twee mannen en twee vrouwen. Ik trek de jukebox uit en zeg tegen haar: ‘Dat mag niet! Als Bonnie dat te weten komt, vlieg je eruit, zonder pardon.’ Ik liet die mensen buiten en ging weer slapen. Even later wordt er aan mijn deur geklopt: Diana, in tranen. Ze vertelde dat die gasten elke avond haar centjes kwamen halen, en dat ze dáárom nooit mee kon gaan winkelen. Ze was in Polen getrouwd geweest, maar haar man mishandelde haar en had haar op straat gegooid, waarna ze op de dool was geraakt. En toen hadden die mannen haar met mooie woordjes meegelokt, hè. ‘Ik wil ervan af,’ snikte ze.

»Nu had ik een klant, Geert, de baas van een nachtclub, van wie ik wist dat hij op Diana verliefd was. Hij had al eens gevraagd om een goed woordje voor hem te doen. ‘Ik ken iemand die stapelverliefd is op je en die je er kan uithalen,’ vertelde ik haar. Ze dacht even na en zei: ‘’t is goed, bel hem maar.’ Nog geen vijf minuten later stond Geert er. Alles ingeladen, de deur achter ons dicht en wij weg.»

HUMO Moest jij meegaan?

Chantal «Nee, maar Diana had me dat gevraagd. Ze was bang om weer in handen van verkeerde mensen te vallen.

»’s Anderendaags zat ik met Geert aan de toog van zijn club. Hij had overal bewakingscamera’s, en plots zag ik op het schermpje twee mannen op de parking met echte galetten van jachtgeweren. Ik lachte: ‘Amai Geert, hier lopen ook zotten rond! Zijn die nu cowboy en indiaantje aan het spelen?’

»Hij keek en schrok: ‘Maak dat je met Diana boven bent! Op de hoogste verdieping is een kot met de verwarmingsketel, verstop jullie daarachter!’ Dat waren de pooiers van Diana, die ons al gevonden hadden. We zijn de hele dag achter die ketel blijven zitten. En Geert maar onderhandelen met die Polen. Hij heeft haar moeten vrijkopen, zo gaat dat in dat wereldje. Ik heb pas achteraf beseft wat voor risico ik had gelopen. Nu zou ik het niet meer durven, denk ik.

»Geert is met Diana getrouwd, hij heeft haar paspoort geregeld – want die Polen hadden dat natuurlijk afgepakt – en toen pas had dat meisje een normaal leven. Ze hebben samen een zoontje gekregen, maar laatst heb ik gehoord dat ze bij hem is weggegaan en met haar kind naar Polen teruggekeerd. Ze is er een voedingswinkeltje begonnen.

»Goh, ik heb stoten meegemaakt. De meisjes die op het werk de grootste smoel hebben: wees maar gerust dat die thuis door de hél gaan. En wanneer krijg je problemen? Als er meisjes binnenkomen die voor een macro werken – dan moeten ze een bepaald bedrag per dag binnenbrengen. Als ze dat niet hebben, krijgen ze slaag, en dus zetten ze alles op alles. Dan proberen ze de andere meisjes buiten te pesten: lijm in je mascara doen, lippenstiften afbreken, nagellak in de linge-rie laten uitlopen, een kauwgum in je slipje... Van een vriendin hebben ze eens een hele pluk haar uit haar hoofd getrokken.

»Maar de ergste zijn de meisjes die beginnen te janken. ‘Gij hebt al vijf klanten gehad en ik nog maar twee!’ Tja, dan breekt mijn hart, want dat meisje moet ze ’s avonds wel neertellen, hè. Dan zeg ik: ‘Allez, pakt gij de volgende maar.’

»Soms is het echt een harde wereld. Ik heb een meisje gekend dat bij ons in de bar werkte. Beeldschoon was ze, met haar tot op haar gat. Als zij in de bar zat, zwermden alle klanten rond haar en zat de rest met de duimen te draaien. Op een nacht zijn de andere meisjes haar gevolgd. Toen ze in een tankstation stopte, hebben ze haar uit de auto gesleurd en al haar haar afgeknipt.

»Nee jong, voor jezelf werken is nog altijd het beste.»

'Er was mij altijd ingeprent dat ik lomp en lelijk was. Maar toen ik in het vak stapte, zeiden de klanten plots dat ik mooi was, dat ik lief was, dat ik karakter had... Zij hebben mij gemaakt tot wie ik ben: bij hen voelde ik me vrouw'


Waardering

HUMO Waarom doe je dit beroep eigenlijk?

Chantal «Om centen te verdienen, maar eigenlijk is dat nog niet het belangrijkste. Ik denk dat ik gewoon waardering wil. En die krijg ik in dit beroep. Als kind had ik een minderwaardigheidscomplex. Er was mij altijd ingeprent dat ik lomp en lelijk was. Tot mijn achttiende droeg ik belachelijke kleren: een groene rok met een paarse bloes en botten eronder bijvoorbeeld. Ik schminkte me ook niet. Ik had een laag zelfbeeld, vond mezelf allesbehalve aantrekkelijk en interessant.

»Maar toen ik in het vak stap-te, zeiden de klanten plots dat ik wél mooi was, dat ik lief was, dat ik karakter had... Daardoor ben ik opengebloeid. Het deed echt goed om die mannen te horen zeggen: ‘Amai, als ik zo’n schoon wijveke zoals jij zou hebben, ik zou ze niet meer laten gaan.’ De klanten hebben mij gemaakt tot wie ik ben: bij hen voelde ik me vrouw.

»Ze geven me ook het gevoel dat ik daar niet alleen zit te azen op hun portemonnee, dat ik ook gewoon aangenaam gezelschap ben. Veel meisjes denken: hier met de poen en zo snel mogelijk oprotten. Dat probeer ik altijd te vermijden. Klanten zijn ook mensen – mensen die iets missen. Ik denk dat ze daarom zo vaak terugkomen: ik geef ze het gevoel dat ze meer zijn dan een geldautomaat op twee benen.

»Ik zeg altijd: dit beroep maakt je of kraakt je. Mij heeft het gemaakt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234